strach przed wizyta u lekarza

[alicja-ciekawska]

wiem ze powinnam isc do lekarza ,ale sie boje .
I niezupelnie wiem dlaczego.
Mysle ze jeszcze raz to minie (stany depresyjne).
Czy tez mieliscie podobne obawy?

[asta_la_vista]

tak, zanim poszłam pierwszy raz bałam się strasznie
zwlekałam miesiącami aż znalazłam się o krok od szpitala
patrząc z perspektywy czasu, zupełnie tego nie rozumiem, bo przecież jak
człowiek jest chory czy też podejrzewa, że coś jest nie tak, to po prostu idzie
do odpowiedniego lekarza i koniec
chociaż nadal, mimo iż mam za sobą niejedną wizytę u lekarki, którą lubię i
której ufam, czasem odczuwam obawę

również nie bardzo wiem na czym to polega
ale naprawdę nie ma ku temu żadnych powodów, żeby się bać
lekarz w końcu jak każdy inny i wizyta również niczym się nie różni - po prostu
wywiad + ew. recepta na leki

ale jeśli się obawiasz - może masz jakąś zaufaną osobę, z którą mogłabyś pójść?
kogoś, kto wsparłby duchowo swoją obecnością
może wtedy byłoby Ci lżej?

w każdym razie jeśli czujesz, że coś jest nie tak, konsultacja lekarska nie
zawadzi. nie zwlekaj też zbytnio z decyzją, bo zwykle im dłużej się ją odkłada,
tym ciężej ją potem podjąć. po prostu pójdź lub zadzwoń w odpowiednie miejsce i
umów się na jakiś termin. zobaczysz, bedzie ok :)

trzymaj się i powodzenia życzę!
asta

[alicja-ciekawska]

dzieki asta
wiem ze bede w koncu musiala to zrobic.
Potrzebuje jednak troche dopingu.

[chwilozofia]

ja dojrzewalam do wizyty przez kilka m-cy. choc jak patrze w stecz to moge
chyba powiedzic ze...kilka lat...
boimy sie primo bo w odbiorze spolecznym psycholog/psychiatra to lekarz od
wariatów...
secundo jesli tylko myslimy o pojsciu to zawsze mamy nadzieje ze moze jednak
obejdzie sie bez... wizyta zas konfrontuje nas z faktem, ze jestesmy chorzy.

aha boimy sie jeszcze bo nie wiemy co nas w gabinecie czeka...a tam czeka nas
szczera rozmowa (bo tylko wtedy wizyta ma sens), koniecznosc nazwania naszych
stanow, lekow, mysli. moze recepta. a wtedy trzeba bedzie podjac decyzje zaczac
czy nie brac prochy...

mnie na szczescie "zmotywował" depresant. chyba tez troche wystraszyl bo
widzialam jak sam cierpial...

bardzo jestem Mu wdzieczna...
choc dluga droga przede mna to wierze ze terapia mi pomoze. mam swiadomosc
bycia pod opieka lekarza. i w koncu cos robie z ta choroba poza narzekaniem i
umartwianiem sie...

zycze Ci wiec dosc odwagi i siły!

[alicja-ciekawska]

to prawda co napisalas.Jest taki strach przed otworzeniem sie.Zwlaszcza ze
akurat ja nie naleze do osob wylewnych.Wiele rzeczy wytlumaczylam sobie tym ,ze
tak musialo byc i tzreba sie z tym pogodzic.Ale wiem ze rozne sprawy ktore sie
wydazyly w moim zyciu mogly miec wplyw na moja osobowsc.Z ktora coraz czesciej
nie umiem dojsc do ladu.
Nie bylam jeszcze tak jak piszesz mysle ze i tym razem sobie dam rade.
Musze dojzec.

[sam20]

no nie powiem też sie bałem za pierwszym razem :) ale było spoks wygadałem sie
co też nie bylo proste i poczułem sie znacznie lepiej, powodzenia
idz swoją drogą
nie daj satysfakcji wrogom