mazio-breja

[magrybka]

Odkąd pamiętam, było we mnie coś dziwnego. Nauczyłam się określać to mianem
braku bezpośredniości. Na wszystko (począwszy od czasu, gdy skończyłam ok. 11
lat) patrzyłam z dystansu, jakby nic tak naprawdę mnie nie dotyczyło, bo
działo się na niby. Było pozbawione sensu. Nie warte zachodu. Permanentnie
obce i obojętne. Ludzie w ogromnej większości puści i pospolici.

Czuję się chronicznie niezdolna do życia; od kilu lat cierpię na poważną
depresję (chyba zawsze ją miałam), której bezskutecznie (wciąż) usiłuję się
wyleczyć (tran, dziurawiec, siłownia itp.). Ale wszystko i tak przelatuje mi
przez palce; niczego nie chcę, na niczym mi nie zależy. Jak bym znajdowała
się w klatce ze szkła, uwieszonej gdzieś powyżej

[o0oo]

> Jak bym znajdowała się w klatce ze szkła

to bardzo czeste porownanie, tez tak kiedys sie czulem, jak by wszystko bylo za
szyba, oddalone.

pozdrawiam magrybko.

o0oo, mogę spytać?

[romy_sznajder]

traktowałes się psychoanalitycznie?

Romy, możesz.

[o0oo]

nie, grupowo behawioralnie-poznawczo.

[romy_sznajder]

thx.
przepraszam za wścibstwo