PARTNERZY OSOB Z DEPRESJA - odezwijcie sie !!!!

[deirdra]

Sama pare tygodni temu zalozylam watek, w ktorym pisalam, ze moj maz mnie nie
rozumie ( nie mnie , raczej mojej depresji ). Dzisiaj przegladalam sobie
poprzednie watki i znalazlam taki : "jak zyc z depresyjnym ?". Ale prawie
zaden partner/maz/zona osoby dotknietej depresja sie nie odezwal. To
zrozumiale, ze osoby zdrowe tego forum nie odwiedzaja, wiec moze Wy, drodzy
forumowicze , namowicie waszych partnerow do wypowiedzi.

Zalezy mi na tym, bo miedzy mna a moim mezem jest coraz gorzej. Przy czym ja
go rozumiem, ze to nielatwo znosic moje hustawki nastrojow, brak ochoty na
cokolwiek,placze bez powodu, itd. A kiedy widze, ze on to coraz gorzej
toleruje, ja sie coraz gorzej czuje, bo sie boje, ze ode mnie odejdzie. I
powstaje bledne kolo.

[ptasiara]

coz.. to co napiszę pewnie nie będzie optymistyczne.. mój związek sie po prostu
rozpadł.. mój mąż miał- ma depresję- w takich sytuacjach nasze problemy
wychodzą z ukrycia i potem nie wiadomo kto ma depresję- cholernie zaraźliwa
choroba:(- leczył się, brał rózne leki- uciekał w swój świat- ja zostałam sam z
dziećmi- koszmar którego nikomu nie życzę- miałam dość jego zachowań,
balansowania na granicy dwóch swiatów- on sam w końcu wybrał- odszedł- bierze
leki, ale nie chodzi na psychoterapię. Dla wszystkich dookoła potrafił być
bardzo miłym człowiekiem -dla rodziny go nie było- przychodził i leżał, spał
brał leki nasenne i ciagle był zmęczony-nic go nie interesowało- wiem wiem .
powiecie choroba- ja powiem choroba, ale cięzko zyc z taka osoba- nic nie bylo
pewne- jak się zachowa, czy zrobi coś ,czy też wycofa się z życia-ja starałam
się wspierałam jak umiałam, wierzyłam pilnowałam by brał leki i chodził na
psychoterapię- i nic fiasko- zyczę duuużo szczęscia.

[drugi_biegun]

deirdra napisała:

> Zalezy mi na tym, bo miedzy mna a moim mezem jest coraz gorzej. Przy czym ja
> go rozumiem, ze to nielatwo znosic moje hustawki nastrojow, brak ochoty na
> cokolwiek,placze bez powodu, itd. A kiedy widze, ze on to coraz gorzej
> toleruje, ja sie coraz gorzej czuje, bo sie boje, ze ode mnie odejdzie. I
> powstaje bledne kolo.

ja Ci nie pomogę, bo u mnie było tak, ze mi ZALEŻAŁO aby mój mąż odszedł ode
mnie bo w nim upatrywałam jednego ze źródeł moich depresji i wahań nastroju a
przede wszystkim MOICH ŁEZ.
to ja już go przestałam nie tylko tolerować, ale wprost nie wyobrażałam sobie
dalszego życia razem.i pomimo tego, że wiele lat już upłynęło od naszego
rozejścia i niejeden "dołe" potem miałam, to jednak tej mojej decyzji o
rozstaniu nigdy nie pożałowałam.pożałowałam za to nie raz, że ...nastąpiła ona
o wiele lat za późno.
ale to nie jest cała prawda.
całej prawdy nigdy się już nie dowiem,bo ...nie ma możliwości przeżyć "innego
wariantu". "inny wariant" to już tylko moje imaginacje byłyby

[kropla_beskidu]

Do świata osoby z depresją nigdy wejść nie można.. W tym świecie można być
tylko gościem.. Nauczyłam się tego.. Nauczyłam się obserwować relacje z
zewnątrz..

Trudno tak.. razem być..

Buziaczki Kochane..

[drugi_biegun]

kropla_beskidu napisała:

> Do świata osoby z depresją nigdy wejść nie można.. W tym świecie można być
> tylko gościem.. Nauczyłam się tego.. Nauczyłam się obserwować relacje z
> zewnątrz..
>
> Trudno tak.. razem być..
>
> Buziaczki Kochane..

masz rację Kroplo_beskidu

depresyjnym też jest trudno wejśsć do świata NORMALNYCH.

ja też musiałam się nauczyć obserwować te relacje z zewnątrz

od paru dni np. próbuję zrozumieć NORMALNEGO sąsiada, który cały dzień trzyma
na smyczy parotygodniowego szczeniaczka, zeby ten przez luki w ogrodzeniu nie
wybiegł na ulicę. i wszystko byłoby dla mnie OK gdyby nie rozpaczliwe
szczekanie tego psiego malca, że taki system "ochrony" jego życia wcale mu nie
przypadł do upodobania. raz zwrócilam NORMALNEMU sąsiadowi uwagę, ze te załosne
szczekanie kładzie się smutkiem na mojej duszy, ale...po dniu przerwy
szczeniaczek znowu na uwięzi jest.
świat NORMALNYCH bywa bardzo nieempatyczny nie tylko dlaaa depresantów.

[deirdra]

No coz ,mnie tez sie tak wydaje, ze moj maz bardzo moja depresje poglebia.
Ile lat Ci zajelo, zeby zrozumiec, ze musisz odejsc , zeby nie zwariowac ?
Jak przezylas rozejscie sie, rozwod, itd. ? Czy po rozstaniu z nim zalozylas
nowy zwiazek ?
Fakt, ze depresje mialam, gdy go poznalam, wiec on mnie w nia nie " wpedzil".
Ale wtedy , w porownaniu z tym co jest dzisiaj,mialam / miewalam lekkie stany
depresyjne , ale nie taki totalny dol jak teraz.

[rumiankowa]

Twoj "dol" jak najbardziej mogl sie z czasem poglabiac i niekoniecznie musialo
to miec zwiazek z mezem - tzn. chcroba postepuje niezaleznie od meza. Czy on
tam swoje doklada i jak na Ciebie wplywa to tylko Ty wiesz.
Jasne, ze partnerzy notorycznych depresyjniakow zle to znosza i b. to wplywa na
calosc zwiazku. Pytanie - jak powaznie podchodzisz do leczenia, ile naprawde
wkladasz w to wysilku i czy chcesz wyzdrowiec dla siebie czy dla ratowania
zwiazku?

[drugi_biegun]

deirdra napisała:

> No coz ,mnie tez sie tak wydaje, ze moj maz bardzo moja depresje poglebia.
> Ile lat Ci zajelo, zeby zrozumiec, ze musisz odejsc , zeby nie zwariowac ?

czy ja nie zwariowałam zanim odeszłam?
ano najpierw zwariowałam a potem odeszłam, aby nie wariować już więcej z jego
powodu.
aaa moje odejście zajęło mi w sumie 16 lat
16 straconych bezpowrotnie lat
jeszcze dziś tych straconych lat czasem żałuję, choć minęło od odejścia lat też
16


> Jak przezylas rozejscie sie, rozwod, itd. ?

dzień rozwodu zaliczam do jednych z najszczęśliwszych dni w moim życiu

Czy po rozstaniu z nim zalozylas
> nowy zwiazek ?

niestety, nie
miałam inne priorytety
przede wszystkim wychodzenie z depresji i uzależnienia emocjonalnego od ex
udało się, przede wszystkim to drugie
jestem WOLNA!!!

> Fakt, ze depresje mialam, gdy go poznalam, wiec on mnie w nia nie " wpedzil".
> Ale wtedy , w porownaniu z tym co jest dzisiaj,mialam / miewalam lekkie stany
> depresyjne , ale nie taki totalny dol jak teraz.

chybaa ja też miałam młodzieńcząa depresję, ale....były inne powazniejsze powody
moich wahliwych nastrojów
tylko, ze wtedy, prawie 40 lat temu, nikt takimi sprawami jak moje problemy
emocjonalne się nie zajmował-szkoda wielka dla mnie i moich dzieci

[zyrafa46]

Wstęp MONTY ROBERTS. Tytuł: "ZAPOMNIANY JĘZYK PSÓW Jak zrozumieć najlepszego
przyjaciela człowieka" Autor(ka) JAN FENNELL

Poradź swojemu sąsiadowi zakup powyższej książki. Uszczęśliwi tym samym: psa,
siebie oraz Ciebie.
Pozdrawiam, Żyrafa

A może chcesz kotka? Łazi za mną jak piesek, jest rudy i mało jeszcze umie.
Jednak szybko się nauczy. Jeśli nie chcesz rudego - są inne. Moja ulubienicą
jest (choć nie łazi za mną) Łysy szczurek. Małe to, malusieńkie, prawie łyse,
szyjka cieniutka - za to USZY. Najpierw widać te USZY a potem skromną, maleńką
ale dobrze nabitą resztę :-).

A może da się temu sąsiadowi podłączyć jakiś kabelek? Przygotuj "pole
operacyjne": Uśmiechaj się do niego jakgdyby nic. Jak już będzie "dobry" -
szybki manewr z kabekliem +______+

Pozdrawiałam już?? To nic. Jeszcze raz można ;-)
Żyrafa

Do Danuśki

[zyrafa46]

Poprzedni mój post (OCZYWIŚCIE :-((( źle się uplasował) dot. psa i ... jest do
Ciebie Danuśka :-) (oczy mi sie zacinają, muszę walić pełną parą, żeby wyszły)
Żyrafa

[mskaiq]

Wedlug mnie jestes w stanie pokonac w Sobie te hustawki nastrojow. Takie
hustawki nastrojow biora sie z tego ze Twoje cialo jest bardzo zaniedbane,
bardzo emocjonalne.
To mozna zmienic, sprobuj codziennie wychodzic na spacer i przestan pic alkohol.
Zobaczysz olbrzymia roznice.
Pisalas kiedys ze Twoj Maz nie lubi Twojego smutku, Twojej negatywnosci. Czy Ty
to lubisz?
Smuteku i negatywnosci mozna sie pozbyc. Tego nie wyleczysz lekami, to sa
problemy psychologiczne. Wszystko co musisz robic to walczyc o pozytywne
myslenie, nie dopuszczac do Siebie zlych mysli.
Wspomialas ze boisz sie ze mozesz stracic Meza, On z kolei boi sie ze jak
zacznie akceptowac Twoja depresje to automatycznie sam sie jej nabawi. Mysle ze
ma wiele racji.
Serdeczne pozdrowienia.

[kropla_beskidu]

Dla mnie, dobrym sposobem na odreagowanie są słowa... Tworzę.. Wiersze.. Prozę..
Tworzę po cichu.. Nie przeszkadzam nikomu.. Depresja drugiej strony nie widzi..
Nie słyszy, kiedy piszę.. Wtedy obydwoje jesteśmy spokojni... A ile w tych
słowach ekspresji.. Ile duszy.. Kochane może Wam tu coś zamieszczę..? Na pewno
coś lubicie poczytać..

Cieplutko pozdrawiam

[danuski]

kropla_beskidu napisała:

> Dla mnie, dobrym sposobem na odreagowanie są słowa... Tworzę.. Wiersze..
Prozę.
> .
> Tworzę po cichu.. Nie przeszkadzam nikomu.. Depresja drugiej strony nie
widzi..
>
> Nie słyszy, kiedy piszę.. Wtedy obydwoje jesteśmy spokojni... A ile w tych
> słowach ekspresji.. Ile duszy.. Kochane może Wam tu coś zamieszczę..? Na
pewno
> coś lubicie poczytać..
>
> Cieplutko pozdrawiam

kroplo_beskidu
jaaa lubię coś przeczytać...poza postaami na forum też.
może cośs tu zamieścisz ze swojego pisania?
to prawda, że "depresja drugiej strony nie widzi", aaale...gdzieś tam, w
zakamarkach pamięci, ta druga strona jest i "odzywa się" ww najmniej
oczekiwanej chwili pod wpływem....nawet wiersza,miłego przypadkowego gestu
ręki, czułego słowa,drobnej uprzejmości aa przede wszystkim przyjacielskiej i
życzliwej uwagi skierowanej na osobę z poczuciem osamotnienia "w dołku"
pozdrawiam serdecznie

[kropla_beskidu]

To fragment mojej twórczości.. Te słowa pomagają.. Wtopcie się w nie...
Buziaczki Kochane... Miejcie nadzieje i uśmiech...


###
Boisz się mnie
Boisz się Jego
Boisz się nas obydwu
Ale ja nie gryzę
Ja Cię potrzebuję
Potrzebuję Cię
Nie wiem do czego
Ale tak jest mi łatwiej
Myśleć, że się mnie boisz


###
Byłeś tu wczoraj
Sam
Jak zawsze uśmiechnięty
czarujący
trochę wystraszony
Sam
Patrzę na Ciebie
I widzę go
Jak zawsze uśmiechnięty
czarujący
trochę wystraszony
Sam
Mdleję na Twój widok
szukasz go we mnie
widzisz go
młody, niewidzialny,
nieosiągalny
Złap go - mówię
Ale Ty go tylko widzisz...


###
Cisza
Jest największą nagrodą dla nas
Cisza
Co to właściwie znaczy
Cisza
Kocham ją


###
Ona nie rozumie mojej nadwrażliwości
Nie starcza jej wyobraźni
Żeby zobaczyć moje lęki


###
kiedy na Ciebie patrzę
przechodzi przeze mnie
uczucie
którego nie potrafię opisać,
uczucie
dzięki któremu czuję, że jesteś
uczucie
dla którego chcę obudzić się
następnego dnia
uczucie
które mnie pożera
całym sobą


###
łza
spływa mi po policzku
kiedy na Ciebie patrzę
łza
która wie gdzie jest jej miejsce
łza
która wie dlaczego leci
łza szczęścia
leci dla Ciebie
czeka aż Ty ją wytrzesz


###
wilcze oczy głodne
miłość
szara sierść
zmieniam drogę
boki zapadłe łapy zmęczone
biegną do ciebie
stęsknione


###
moje palce dotykają Cię...
dotykają ciszy którą kochasz
- którą nasiąkasz
palce ciszy
są wilgotne...
wilgotne jak trawa po deszczu
po którym czujesz że żyjesz
że jesteś kroplą porannej mżawki
porannej kawy którą pijesz
- którą karmisz mnie każdego ranka
każdego rozchwianego wschodu
rozchwianego dnia nocy
dnia na moim niebie
na naszym niebie


###
czekam na Ciebie
dniem i nocą
spać nie mogę
żyć nie chcę
bez Ciebie...
przychodzi sms...
myślę, że to od Ciebie
tak długo wyczekiwany
wyproszony...
z nadzieją powrotu
pamięci ze strony Twojej...
ale to nie od Ciebie...
moja twarz posmutniała...
zrobiła się cicha i nierzeczywista
zabiła swoją radość.


###
dzień...
mija jak niespełniona
rzeczywistość
stoję w oddali
jak nadzieja, której dotykasz
stoję i krzyczę
„Nie chcę tak”
dzień...
zatrzymał się kiedy odszedłeś
minęło wszystko co piękne
moja łza...
nie płynie już
moja ręka – w innym kierunku
noc...
już nie ta sama



ps: Jeśli będziecie chciały zamieszczę coś jeszcze...pozdrawiam

[smutas]

Jak widze wiekszosc wpisow z obu stron barykady to plec piekna. Faceci chyba tu
nie zachodza??
Co do mnie wlasnie jestem po kolejnej- lub raczej w trakcie kolejnej klotni z
moja depresyjno-anorektyczna zona. Nic wesolego. W jakis sposob oboje staramy
sie nie rozwalic naszego zwiazku ale najmnieszy blad ktorej kolwiek ze stron
wubucha jak Etna !! Trudno jest mi spojzec na samego siebie - zapewne wina po
mojej stronie jest znaczna. Niestety te ataki depresji nie sa mi obojetne i nie
dotykaja mnie bardzo gleboko, wowczas naczynia poloczone oboje popadamy w te
sama niemoc. Ja moglbym nie wychodzic z domu i spac calymi dniami. Zona
naczesciej siedzi w kacie modli sie o rychla smierc i placze. Wtedy tez mam
ochote palnac sobie w leb. Zona nie przyjmuje nic co sie do niej mowi jedynie
rozpamietuje zle chwile oraz, ze jedyna osoba ktora ja kocha to jej matka.
Posadza mnie o ogladanie sie za innymi kobietami, zdrade - jak mozna sie
domyslic sprawy lozkowe to historia i odlegle wspominie co jedynie wspiera te
teorie.
To co widze to partner nie jest w stanie pomoc osobie w depresji, gdyz ta widzi
w nim wroga atakujacego jej wolnosc. Bez dobrego terapeuty szans nie widze.

[danuski]

smutas napisał:

> Bez dobrego terapeuty szans nie widze.

a czemu jeszcze żona nie ma dobrego terapeuty?
jakie są OBIEKTYWNE przeszkody, aby dobry terapeutą zajął się żoną i waszym
związkiem?
czy nie jest już tak, ze TERAZ i TY potrzebujesz terapeuty?

[smutas]

Od konca - masz racje ja tez potrzebuje terapeuty i pare kilo zoloft'u prozac'u
czy co tam jeszcze.
odpowiedz na pytanie pierwsze: nie mieszkamy w Polsce a Zona slabo zna jezyk
tubulczy, o polskiego lekarz trudno a nadomiar zlego w Kraju pracy nie ma wiec
i wracac jakby nie ma po co :-(((
pzdrw smutas

[mussli]

jestem partnerka chłopaka z depresją

nie umiem mu pomoc.
zyjemy z tym juz 3 lata.
pisałam juz tu kiedys, niewiele pomoglam, moze sprobuje jeszcze raz.
1. moj ukochany od 2 lat chodzi regularnie do psychiatry, bierze leki. to nie
pomaga. co robic? zmienic lekarza?
2. czym jest psychoterapia?
3. moj chlopak ma fobie spoleczna. jak z tym zyc i funkcjonowac? jak pracowac?
czy ja mam wyciagac go z domu? jak, skoro on sie boi ludzi?

chetnie porozmawiam z osobami o podobnych problemach.
ciezko mi tak zyc, ale ja nie chce odejsc. on tez nie.

[danuski]

mussli napisała:

> jestem partnerka chłopaka z depresją
>
> nie umiem mu pomoc.
> zyjemy z tym juz 3 lata.
> pisałam juz tu kiedys, niewiele pomoglam, moze sprobuje jeszcze raz.
> 1. moj ukochany od 2 lat chodzi regularnie do psychiatry, bierze leki. to nie
> pomaga. co robic? zmienic lekarza?

moja pierwsza depresja też trwała 3 lata
zmianaa lekarzy i leków nie pomagała
ale też były to czasy, kiedy "psychicznym" nikt się specjalnie nie przejmował-
nawet lekarz.leczenie wtedy było ...dać zamulacz i niech siedzi sobie na rencie.
nawet prywatne wizyty ograniczały sie do wypisywania kolejnej recepty, a
psychoterapeuci byłi mniej dostępni niz recepty


> 2. czym jest psychoterapia?

jak sama nazwa wskazuje...

> 3. moj chlopak ma fobie spoleczna. jak z tym zyc i funkcjonowac? jak
pracowac?
> czy ja mam wyciagac go z domu? jak, skoro on sie boi ludzi?

nie miałam fobii społecznej i chciałam pracować
no i pracowałam, choć ...droga do pracy byla jak przez mękę
na samo wspomnienie...aale MUSIAŁAM pracować
dzieci...co byłoby z nimi...



> chetnie porozmawiam z osobami o podobnych problemach.
> ciezko mi tak zyc, ale ja nie chce odejsc. on tez nie.


po 3 latach...powinno już iść z górki...aa raczej wychodzić z dołka

[carlabruni]

mnie partner opuscił. co prawda było to po epizodzie depresyjnym, ale myśle, że
bał się, że będą nawroty. widać to nie była prawdziwa miłość. pozdrawiam.

[danuski]

carlabruni napisała:

> mnie partner opuscił. co prawda było to po epizodzie depresyjnym, ale myśle,
że
>
> bał się, że będą nawroty. widać to nie była prawdziwa miłość. pozdrawiam.

a moze jednak to była prawdziwa miłość?
pełnaa poświęcenia?
może nie chciał tobie wiązać przyszłosci z kimś, kto- być może-popadnie w
nastepny okres (bo nie epizod) depresyjny?
może tego, abyś nie cierpiała z nim razem...odciął więź was łączącą?
alpiniści czasem tak robią...

[carlabruni]

Dla wyjaśnienia. To ja miałam depresje. Nie on. Pozdrawiam.

[danuski]

carlabruni napisała:

> Dla wyjaśnienia. To ja miałam depresje. Nie on. Pozdrawiam.

myślałam, ze dyskutujemy problemy PARTNERÓW osób z depresją a nie problemy osób
z depresją

[carlabruni]

właśnie przedstawiam tutaj jaki on miał problem. problem był taki, że go to
przerosło.

[danuski]

carlabruni napisała:

> właśnie przedstawiam tutaj jaki on miał problem. problem był taki, że go to
> przerosło.

bo trudno być PARTNEREM osoby z depresją
niektórych, a nawet chyba większość, te problemy przerastają
a wtedy ich miłosć...okazuje się być nie na miarę problemów

[carlabruni]

masz racje. tak z drugiej strony to wcale sie jemu nie dziwie. u mnie połowa
rodziny ma problemy neurologiczno depresyjne, ale nie o tym jest ten post.
pozdrawiam.

[danuski]

carlabruni napisała:

> masz racje. tak z drugiej strony to wcale sie jemu nie dziwie. u mnie połowa
> rodziny ma problemy neurologiczno depresyjne, ale nie o tym jest ten post.
> pozdrawiam.

ten post Twój jest troche i o tym też, bo...rodzina depresanta razem z nim
odczuwa negatywne skutki depresji (zwłaszcza dzieci depresantów) i ...też
zaczynają mieć problemy neurologiczno-depresyjne

[carlabruni]

może poprostu bał się, że sam wpadnie w depresje? czasem tak się zastanawiam. u
mnie ta choroba trwała tylko ok 6 mies. czasem jak każdy człowiek mam gorsze
dni. staram się jednak nie doszukiwać w nich depresji. trudno jest mówic o
jednodniowej depresji :-). pozdarwiam.

[mussli]

nikt nie odpowie na moje pytania???
:)

[kropla_beskidu]

Wejdź na swojego meila gazetowego.

[lobita]

Trudno jest pisać o życiu z człowiekiem depresyjnym ......
Właściwie należałoby zapakować jedą torbę dla siebie , druga dla dziecka i
pójść gdziekolwiek, byle dalej .....
Z każdą chorobą można dać sobie radę, ale ta jest chyba najbardziej okrutna i
egoistyczna. Mój mąż niszczy się sam. Nie będzie się leczył, bo lekarze są
idiotami, nie weźmie lekarstw, bo prochy są szkodliwe ..... itd .......
Przez długi czas niszczył też mnie, ale ja się odciełam od jego i jego choroby.
Boli mnie jak na niego patrzę, ale muszę chronić siebie i dziecko.

Moim największym pragnieniem, gdy patrzę na ukochanego faceta, który błędnym
wzrokuem gapi się godzinami w ścianę jest to, żeby w końcu stał mi się obojętny.
Moim największym przerażeniem jest to, że powoli właśnie taki się stanie, a
najbardziej boję się dnia, kiedy przestanę czuć do niego cokolwiem poza
litością - mimo, że to MNIE uratuje.

Nie lubię ludzi z depresją - nawet jeśli zlinczujecie mnie za to co napisałam.
Nie lubię ludzi, którzy sami się niszczą i którzy żyją nie widząc sensu swego
życia. Czasem myślę, że może powinno być takie społeczne przyzwolenie na
samobójstwo - nie masz po co żyć to nie żyj i nie zatruwaj.
Przeżyłam śmierć bardzo mi bliskiego człowieka, teraz przeżywam depresję równie
bliskiego mi człowieka i wierzcie mi !!!!!!! Oswojenie się ze śmiercią było dla
mnie łatwiejsze.

Pozdrawiam Was mimo wszystko pogodnie

[euforyk]

to choroba zakaźna

[danuski]

lobita napisała:

> Trudno jest pisać o życiu z człowiekiem depresyjnym ......
> Właściwie należałoby zapakować jedą torbę dla siebie , druga dla dziecka i
> pójść gdziekolwiek, byle dalej .....
> Z każdą chorobą można dać sobie radę, ale ta jest chyba najbardziej okrutna i
> egoistyczna. Mój mąż niszczy się sam. Nie będzie się leczył, bo lekarze są
> idiotami, nie weźmie lekarstw, bo prochy są szkodliwe ..... itd .......
> Przez długi czas niszczył też mnie, ale ja się odciełam od jego i jego
choroby.
> Boli mnie jak na niego patrzę, ale muszę chronić siebie i dziecko.
>

byłam sama dla siebie partnerem osoby z depresją i wiem co czujesz.
nie mogłam liczyć na wsparcie partnera, a nawet wprost przeciwnie-dokładał mi
jeszcze do już istniejącego cierpienia nowych cierpień
odejdź od Niego-ja odeszłam
ale okazało się, że odejście fizyczne było o wiele prostsze niż "odcięcie"
emocjonaalno-psychiczne
zrb to-odejdź-póki masz jeszcze siły
zrób to dla dobra swojego dziecka

[hasanet]

lobita napisała:

> najbardziej boję się dnia, kiedy przestanę czuć do niego cokolwiem poza
> litością - mimo, że to MNIE uratuje.
Dlaczego _mnie_ kropisz wielkimi literami?
asa

[lobita]

Bo z czasem staje sie sama dla siebie coraz ważniejsza

[hasanet]

Czuj ograniczenia.
asa