Co robić....

[iowna]

Piszę ten nowy temat, choć nigdy nie przypuszczałam, że będę do tego
zmuszona... Po prostu czuję się coraz gorzej i gorzej, a leki już iewiele mi
pomagają. One po prostu przytłumiają mnie, otumaniają, ale myśl, ta jedna od
prawie dwóch lat wciąż jest ta sama i nie daje mi spokoju. Jestem udręczona
olbrzymim poczuciem winy. Od października jestem studentką i boję się, ze
naprawde nie dam rady.. przestaje mieć ochote na cokolwiek i moje
samopoczucie jest ciągle obniżone. Nie mam ochoty na wakacje, na miłość, na
cokolwiek....

[zuzkacs]

PRZEDEWSZYSTKIM SKONTAKTOWAĆ SIĘ Z LEKARZEM!!!!!LEKI DOBRZE DOBRANE SKUTKI
UBOCZNE DAJĄ TYLKO NA POCZĄTKU A POTEM WSZYSTKIE MIJAJĄ I JEST POPRAWA. biorę
zoloft 6miesięcy i jest ok,pracuję,jeżdżę samochodem.NIE ZAMYKAJ SIĘ! KTOŚ NA
PEWNO CIĘ ZROZUMIE, W MOIM PRZYPADKU BYŁA TO MAMA.

[hromatyka]

czesc, mysle ze wiem o czym piszesz..zanim znalazlam odpowiedni lek przeszlam
przez wiele rozow z najrozniejszymi lekarzami, bralam wiekszosc z lekow
stosowanych w tej przypadlosci, trafilam takze do szpitala.Ale znalazlam w
koncu lek ktory mi bardzo pomogl, zorientowalam sie jednak ze jet to tylko
forma wspomagacza i naprawde, uwierz mi prosze bardzo wazna jest rozmowa z
lekarzem. Ale musisz znalesc lekarza ktoremu ufasz. Nie jest to latwe ale mysle
ze nalezy go odnalezc (jetsem przekonana ze istnieje:))ja szukalam dosc
dlugo.Potem czasem balam sie tyvh rozmow ale czulam ze chodzby byla to najorsza
i najciezsza dla mnie rozmowa to i tak chcialabym pogadac:)i wlasnie dzięki tej
pani udalo mi sie powrocic do jako-takiego funkcjonowania a teraz mysle ze jest
juz naprawde ok:).Zdaje sobie sprawe z tego ze leki sa wazne i nadal je biore
ale nie jest to wszystko i mysle ze wlasnie rozmowa jest tym najwazniejszym:)
pozdrawiam cie , niepoddawaj sie.

[iowna]

Zastanawiam się, czy położenie sie do szpitala nie jest dobrym sposobem na
wyleczenie chociaż w minimalnym stopniu... Co o tym myślicie, byliście już w
szpitalu na ZOK? Z tego, co wiem to do szpitala jest bardzo trudno sie dostać,
ja w każdym bądź razie nie widze dla siebie sposobu, aby mieć tam miejsce

[doc81]

Szpital to ostateczność... Ja bym na Twoim miejscu wypróbował terapii silnymi
lekami, ale w domu. "Psychiatryk" w naszym społeczeństwie źle się kojarzy,
a 'życzliwi' na pewno zadbają, by ciągnęła się za Tobą etykietka 'pacjentki ze
szpitala dla wariatów'.

[agape777]

Co do szpitala: mi by to nawet przez myśl nie przeszło z obsesją na punkcie
czystości :> Ja nawet w swoim rodzinnym domu wszystkiego się brzydzę, co
dopiero tam, gdzie roi się od schizofreników nie dbających o higienę.. Niestety
co tydzień bywam w szpitalu psychiatrycznym na zajęciach i "zajeżdżanie
moczem" jest tam na porzadku dziennym, boję się pomyśleć co jeszcze mają w
spodniach...:> Ale jeśli dla Ciebie nie stanowi to problemu, to czemu nie? Choć
dostać się, fakt, nie jest łatwo.

[doc81]

Właśnie dlatego powinnaś trochę pobyć w takim miejscu, gdzie standardy higieny
mówiąc oględnie "leżą". Tak było u mnie. Też miałem wstręt do publicznych
toalet czy chociażby umywalek.

Chowanie głowy w piasek jest jednak najgorszym wyjściem. U mnie gwałtowna
poprawa zaczęła się, kiedy zmuszony byłem opuścić "moje sterylne mieszkanko" i
zamieszkać w obowiązkowym internacie z ginekologii na 5-tym roku medycyny.
Myślałem, że tego nie przeżyję, ale... PRZEŻYŁEM. I odtąd było już tylko
lepiej. Kibelek oczywiście był wspólny dla 2-ch grup studenckich, tak samo cała
łazienka. Nie mogłem tam spędzać dłużej niż 5-8 minut, bo obowiązywała
kolejka. "Jeśli wejdziesz między wrony..."

Kolejnym 'sprawdzianem' dla takiego "rękomyjcy" jak ja, była piesza pielgrzymka
do Częstochowy. Tam z higieną wiadomo jak jest, do tego wspólna łazienka (o ile
w ogóle jest) na 10-15 osób, spanie na ziemi itd. Tu też mi się udało.

Konkluzja: nie wolno zamykać się we własnym "sterylnym" świecie, lecz
wychodzić "do ludzi". Skoro inni wytrzymują życie "w brudzie" i nic im
wielkiego nie jest - to dlaczego Nam, chorym na nerwicę, miałoby się coś stać?

[agape777]

Jeśli jest tak jak piszesz, to powinnaś poprosić lekarza o zmianę leku. I nie
powinnaś bać się że przeszkodzi Ci to w studiowaniu. Studiuję trzeci rok
(psychologię żeby było śmieszniej ;) ) i nie nastręcza mi to trudności
spowodowanychprzyjmowaniem leków. Jeśli działanie leku który przyjmujesz wydaje
się niekorzystne w tym świetle to jak najbardziej - zmienić i nie przejmować
sie bo nie każdy będzie tak działał! U mnie jeden (seronil) też wywołał
depresję. Po jego odstawieniu, i to samodzielnym, poczułam się dużo lepiej,
nawet wpadłam na pewien czas w euforię, bo kamień spadł mi z serca. Jeśli
chodzi o lekarstwa to mi - z wypróbowanych - najbardziej pomagał zoloft.
Niestety jest drogi.. Lekarz zaproponował zmianę na tańszy polski odpowiednik
czyli Stimuloton i to dopiero była porażka... Załuję bo czekałam cierpliwie
kilka miesięcy i teraz zanim zacznę przyjmować znow zoloft i zanim przyniesie
to jakies efekty to trochę potrwa a jestem obecnie w takim stanie że "nie mogę"
czekać... Pozdrawiam!

[doc81]

Na mnie ani Zoloft (który brałem w maksymalnej możliwej dawce - 200 mg
dziennie) ani Prozac nie podziałały. Dopiero stary, "toporny" Anafranil - lek
sprzed ponad 40 lat, podziałał, ale w połączeniu z silnym neuroleptykiem -
Rispoleptem.

Wiadomo, leki te mają potężne objawy uboczne. Przytyłem ponad 25 kg, spałem
całymi dniami, opuściłem się w nauce. Wszystko jednak jest do przejścia - nie
przeszkodziło mi to ukończyć medycyny, i to z wynikiem "bardzo dobry"!