Co wplynelo na pojawienie sie u was depresji?

[urszulai]

Czy myslicie ,ze depresja to wylacznie choroba wynikajaca z zaburzen
neuroprzekaznikow w mozgu?Czy tez mozna ja wywolac ,jesli ktos ma sklonnosci
do tej choroby stale stresujac ,kontrolujac i wpajajac poczucie winy od
dziecka.Jednym slowem interesuje mnie czy jakies silne negatywne przezycia
byly poczatkiem waszej choroby,czy tez wrecz przeciwnie nie ma wedlug was
zadnego zwiazku miedzy tym co przezyliscie a depresja.Pytam was poniewaz ja
zawsze bylam smutnym dzieckiem ,przygaszonym,najlepiej czulam sie w domu.Jako
nastolatka bylam nadmiernie egzaltowana, negatywne zdarzenia przezywalam
strasznie dlugo az do bolu i ciagle sie czegos obawialam lub zamartwialam o
cos.Radosc rzadko goscila na moich licach co czesto wypominali mi
rodzice.Myslalam ,ze taka juz mam osobowosc.Dzis mysle,ze to byla faza
subdepresyjna,ale z tym mozna zyc.W wieku nastu lat przez kilka lat w moim
zyciu pojawily sie bardzo przykre wydarzenia.Zylam jak w matni,stres byl
ogromny .Czulam sie zaszczuta i ponizana.Ciagle plakalam po nocach.Nagle
mojezycie odmienilo sie na lepsze,wyszlam za maz,poczulam sie znacznie lepiej
psychicznie.Po kilku latach urodzilam upragnione dziecko i sie
zaczelo.Depresja byla tak silna,ze myslalam ,ze juz nigdy nie wroce do swiata
zywych.Dlugie leczenie,terapia i trzy lata wyciete calkowicie z
zyciorysu.Teraz jest znaczna poprawa ,ale sklamalabym gdybym napisala,ze
jestem juz zdrowa.Czasami nachodza mnie smutne mysli i zastanawiam sie czy
moja choroba nie jest przypadkiem odpowiedzia na bolesne przezycia sprzed
lat.Byc moze mialam w sobie te choroba,ale uspiona i dopiero negatywne
bodzce ja wywolaly.Czy gdybym nie przezyla swojej traumy w latach
mlodzenczych mialabym mniejsze szanse na to ,ze depresja zaatakuje mnie z
taka sila?Tego nigdy sie juz nie dowiem,moge jedynie spytac forumowiczow o
wasze bolesne doswiadczenia a zwiazek z depresja.Ja wybaczylam juz w sercu
osobom,ktore zadaly mi kiedys tyle bolu bo wiem,ze pewnie zrobily to nie
wiedzac ,ze to tak boli i nieswiadomie.Kochac trzeba miec,aby niechcacy nie
zniszczyc dziecka.Ale kochac to tez wybaczac i tego sie trzymam.Slowa bola
gorzej niz rany .moga nawet zabic i wtedy nikt nie zobaczy posiniaczonej
duszy nieprawdaz?Bede wdzieczna wszystkim ,ktorzy przeczytaja moj dlugi post
i podziela sie ze mna swoimi obserwacjami.

URSZULA ZAJRZYJ PROSZĘ NA SWOJĄ POCZTĘ

[jako_70856]

Przeczytaj proszę mój mail i proszę Cię o odpowiedz.

[urszulai]

Chetnie przeczytam twoj mail,ale nie wiem na jaka poczte mam zajrzec.

[umfana]

urszulai napisała:

> Chetnie przeczytam twoj mail,ale nie wiem na jaka poczte mam zajrzec.

Urszulo napewno na pocztę Gazety czyli [e-mail]

[blue_a]

lekarz mi tłumaczyła (i przyznaję, że brzmi to sensownie), że choruję, ponieważ
mam skłonność do tej choroby, a zdarzenia (rozstanie z kimś Ważnym) były
czynnikiem wyzwalającym. zdarzenie samo w sobie nie, ktoś silniejszy by to
przecież zniósł. mnie powaliło. a może, paradoks, podniosło. wtedy zaczęłam się
leczyć.

[mskaiq]

Przeszedlem przez depresje, nigdy nie mialem do niej zadnych predyspozycji.
Wiem dlaczego przyszla, zawsze jest przyczyna.
Najczestsza przyczyna jest strach, zwiazany z problemami zyciem np z problemami
finansowymi, czy nerwicowy.
Brak wybaczenia to nastepna przyczyna, ciagle przezywanie zdrady, nieudanego
zwiazku itp.
Obwinianie siebie, wyrzuty sumienia, to rowniez bardzo czesta przyczyna
depresji.
Mysle ze negatywne mysli i uczucia, smutek, zal, nienawisc, zlosc itp przynosza
depresje. Depresja wraca wystarczy wrocic do smutku, zalu nad soba itp aby znow
byla z nami.
Wracajac do pozytywnego i pelnego radosci swiata oddalamy sie od depresji, tam
gzie jest milosc nie ma depresji.
Serdeczne pozdrowienia.

[slavek33]

Nic nie dzieje się całkowicie bez przyczyny. Uważam, ze to co nas spotyka i
złego i dobrego w jakiś sposób kształtuje też naszą psychikę. Jeśli jest to
ciągłe pasmo rozczarowań (zasadnych czy też nie) problemów (rzeczywistych czy
urojonych) może przyjśc moment kiedy wszystko w nas runie. Jednak są też i
uwarunkowania biologiczne. Po prostu można miec skłonności do depresji. Myślę,
że popadnięcie w depresje to wypadkowa tych dwóch czynników - życiowego i
chemii mózgu. Mnie moja depresja przykładowo kompletnie zaskoczyła. Przeżywałem
trudniejsze momenty w życiu i znosiłem to ale zawsze jest jakaś granica. U mnie
to chyba była zielona bo nawet nie zauwazyłem kiedy ją przekroczyłem

[cassis]

O sobie - myślę, że skłonności, ale jeszcze bardziej toksyczne dzieciństwo z
dominującą matką. Ale u mnie depresję wyzwoliło konkretne zdarzenie i pamiętam
jak dziś dzień kiedy się wszystko zaczęło. Też się zastanawiam czy gdyby nie to
zdarzenie moja nerwica ujrzałaby kiedyś światło dzienne...?

[urszulai]

Dziekuje wszystkim za szczere wypowiedzi na moj post.Urszula

[marlow2]

a co wpływa na pojawienie się nerwicy,pisze tu bo na forum o nerwicy nikogo nie
ma (ciekawe co oni robią,pewnie mają nerwice natręctw jak Detektyw Monk i
szukają bandytów:P)

[urszulai]

Mysle,ze nerwica jest zdecydowana odpowiedzia na nadmiar stresu w naszym zyciu
oraz nieradzeniem sobie z problemami.Jest tez wynikiem nadmiaru negatywnych
przezyc.

[jako_70856]

urszulai napisała:

> Mysle,ze nerwica jest zdecydowana odpowiedzia na nadmiar stresu w naszym
zyciu
> oraz nieradzeniem sobie z problemami.Jest tez wynikiem nadmiaru negatywnych
> przezyc.

No to ja w takim razie nie widzę różnicy między przyczynami depresji a nerwicy.
Urszula proszę odpowiedz mi na maila, który Ci wczoraj wysłałem.

[urszulai]

Przyczyny moga byc te same zgadza sie,ale nie kazdy zachoruje na depresje.Tak
jak nie kazdy na chorobe nowotworowa.Tu jeszcze wazna jest sklonnosc
genetyczna do danej choroby i oczywiscie wadliwa praca mozgu.Ostatni
naukowcy,badajac mozgi osob ,ktore leczyly sie z powodu depresji odkryli
zaskakujaca prawde.A mianowicie wykryto ,ze mozgi tych osob.a scislej okolica
plata czolowego byla naddaktywna.Ostatnia hipoteza co do przyczyn depresji mowi
wiec nie tylko o czynnikach zwiazanych ze zla praca neuroprzekaznikow w mozgu i
czynnikach psychologicznych,ale rowniez o naddaktywnosci przedniego plata
czolowego.

[uhu_an]

czyli wynika z tego, ze wszelkie psychoterapie sa zbedne. wystarczy wziac leki
i bedzie wszystko w porzadku , dobrze rozumiem?
wydaje mi sie, ze w wielu przypadkach zazywanie leków to pojscie na latwizne.
ktos wezmie procha, poczuje sie lepiej i mysli, ze jest zdrowy. a tak naprawde
proch nie rozwiazuje problemu. wadliwe nawyki, pewne mech. obronne pozostają
niezmienione. wielu psychologów wysyla pacjentów do psychiatry po leki- mnie
tez wysylali- po to by sie nie zabili. prochy tlumia emocje. ale kiedys trzeba
je odstawic. i wtedy zaczyna sie kolejny problem. deprecha powraca lub ktos
jest uzalezniony od farmaceutyków.
nie podwazam teoriio biol.przyczynach depr., ale uwazam, ze jest to nikly %
przypadków.
moim zdaniem latwiej wziac procha, bo praca nad soba jest bardzo cieeeezka i
truuuudna. a ktos kto cierpi nie chce sie na to godzic. jego psycha i organizm
mowia stop. i tu zaczyna sie wybor, albo dalej uciekasz w leki, albo sie chcesz
zmienic i rzucasz wyzwanie samemu sobie.
mozna by rzec, ze sie wymadrzam, ale ja wlasnie przez to TERAZ przechodze-nawet
sie zastanawialam czy ja nie jestem chora psych/czy nie zostalam blednie
zdiagnozowana itd.
ale rzucilam prochy w kat. wyzywam siebie. bylo trudno, ale jest to
mozliwe. "after winter must come spring(...)"przeszlam to najtrudniejsze.
chyba, wiem, ze nie bedzie latwo bo jeszcze dluga droga przede mna. ale jestem
na to zdecydowana. pozdrawiam.

[urszulai]

Przykro mi ,ale nie moge odpowiedziec ci na maila bo nadal nie wiem na jaka
poczte go wyslales.Napisz mi tutaj to ci odpowiem.

[uhu_an]

zapewne na gazetowego [e-mail]

[uhu_an]

Co wplynelo na pojawienie sie u was depresji?


rodzice. zadne tam neuroprzekazniki-> tzn stres itd wplywa na obnizenie tego,
ale to przyczyna wtorna. niemniej jednak smiem twierdzic, iz depresja w
wiekszosci przypadkow jest uwarunkowana psychologicznie niz biologicznie(urazy,
operacje itd.)

[urszulai]

uhu-an napisala ,ze walczy z depresja bez pomocy lekow.Ja zycze ci oczywiscie
powodzenia i aby ci sie udalo.Jesli chodzi o mnie to dlugo wzbranialam sie
przed wzieciem lekow,bo tez i duza wiedze mialam na temat szkodliwosci tych
srodkow.Dwa lata walczylam bez pomocy prochow,ale nie dalo sie,bynajmniej w
moim przypadku.Stan byl juz tak ciezki,ze dostawalam co godzine napadow
lekowych z drgawkami,nie spalam ,nie jadlam ,bylam gdzies miedzy zyciem ,a
smiercia.Nie wstawalam z lozka,a dojscie do lazienki bylo wysilkiem nie do
przejscia.Sama rozumiesz ,ze w takim stadium leki sa wybawieniem.Obecnie nie
biore lekow od 3 lat.Nie jestem zdrowa,ale po przejsciu fazy ostrej pocieszam
sie ze z faza lekka depresji musze sobie radzic bez lekow.Jak jest?Raz
lepiej,raz gorzej,ale jedno wiem na pewno,nigdy juz nie dopuszcze do aby
deprecha zaatakowala tak jak wtedy.Jestem czujna i gdy poczuje ,ze nie radze
sobie zupelnie przez dlugi okres czasu na pewno zglosze sie do lekarza,a on
niech zadecyduje co dalej.Pozdrawiam.

[borysgierlinski]

czyli nie tyko ja tak mam?...:)
Kiedys usluszalem gdies definicje, moze błędną...
krotkotrwaly stres = mobilizacja intelektualna i fizyczna
dlugotrwaly stres = depresja
Mysle ze tak to dziala.
oczywiscie psychika i konstrukcja czlowieka sa bardzo skomplikowane, ale nie
jestesmy komputerami,smutki nie ulatuja po wcisnieciu - wyczysc kosz -
sa i trzeba gdzies je upychac. Czasem jest wszedzie pelno...

[mskaiq]

Mysle Borysie ze krotkotrwaly stres nie jest mobilizacja intelektualna.
Pracujac w komputerach rozwiazywalem problemy, ktore wymagaly natychmiastowej
interwencji, otrzymywalem telefon i musialem odnalesc co jest zle i co trzeba
zrobic aby wszystko znow pracowalo.
To byl duzy stres, caly bank czekal na rozwiazanie. Pierwsza rzecza ktora
robilem to wyciszalem siebie, pozbywalem sie stresu. Potrzebowalem rozsadku a
nie emocji. Nie mozna sie skupic kiedy jest stres, trzesa sie rece, emocje nie
pozwalaja myslec.
Piszesz ze smutki nie ulatuja i ze trzeba je gdzies upychac. Po co je upychac,
lepiej sie ich pozbac, ja nie dopuszczam ich do siebie. Upychajac, ciagle je
masz po reka.
Serdeczne pozdrowienia.

[uri_ja]

nie. sprawa nie jest taka prosta. wszystko zależy od rodzaju depresji.

[ishin]

U mnie choroba i śmierć dziecka. Po tym, pół roku później odejście męża do innej. Tak jest juz 6 lat, raz lepiej, raz gorzej. Dobrze jest wtedy kiedy jako tako mi się układa, ale jak cos wali, choć na początku bardzo walczę, to jednak w pewnym momencie przegrywam i znowu ten sam stan...
Jestem bardzo zmęczona...

[urszulai]

Bardzo ci wspolczuje ishin,tak wiele przeszlas.Pamietaj ze w zyciu musi kiedys
nadejsc ten lepszy czas.Zycze ci aby odmiany losu na lepsze jak najszybciej.

[mogra1]

U mnie jest może i dziedziczna. Mama od 20 paru lat się leczy na nerwicę
lękową. Obie zawdzięczamy to mojemu "kochanemu tatusiowi", który pastwił się
nad nami w stanach upojenia alkoholowego. Na szczęście obie go już nie oglądamy
bo poszedł do innej. Mam wyszła za mąż za porządnego człowieka ale choroba
została. Ja też mam wspaniałego męża a choroba ujawniła się około 5 lat temu i
trwa.

[urszulai]

Nasuwa mi sie wniosek ,ze tak latwo mozna zniszczyc drugiego
czlowieka,niekoniecznie nawet umyslnie.Mysle ,ze wszyscy rodzice powinni
przechodzic specjalistyczne szkolenia psychologiczne zanim podejma sie
wychowania dziecka.Nie kazdy przeciez ma predyspozycje do wychowywania dziecka.

[mogra1]

Też tak myślę. Ale co - zabronią alkoholikom mieć dzieci? Każdy alkoholik
przecież mówi że nie pije i jest zdrowy. Rzadko się do tego przyznają. A
póżniej ludzie jak np. ja mają nerwice a jeszcze inni staczają się na dno jak
ich rodzic.

[urszulai]

Najgorsze jest to Mogra ze siniaki kazdy widzi,posiniaczona dusze trudno
zobaczyc.

[mogra1]

No właśnie. Siniaki już dawno znikły ale rany na sercu, duszy i psychice
zostały. I niczym nie da się ich zakorektorować. Podobno jak sobie będę mówiła
że mu wybaczam to lęk i depresja znikną. Ale ja sama siebie oszukuję że mu
wybaczam a tak naprawdę go nienawidzę i nic na to nie mogę poradzić. Nawet jego
śmierć by mnie nie uszczęśliwiła. A on sobie żyje nadal i drugą żonę tłucze.

[uhu_an]

dziedziczna? jak to? moim zdaniem jestes DDA , a twoja mama moze byc
wspoluzalezniona. tego sie nie dziedziczy, a nabywa.

[mogra1]

A co to jest to DDA ?

[uhu_an]

Dorosłe Dziecko Alkoholika.;o)
nie jest to choroba, ale syndrom. pobjawia sie m.in. niskim poczuciem wlasnej
wartosci, chcec kontroli otoczenia, ogromna potrzeba akceptacji, depresja,
chcwiejnosc nastrojów, czesto uzaleznienie od innych osób,+ nerwice, lęki etc.
to tak z grubsza. nie twierdze, ze wszyscy musza miec ten syndrpom, ale w
zdecydowanej wiekszosc tak jest. jesli chcesz sie wiecej dowiedziec to wejdz
na "charaktery"- znajdziesz na onecie. jestam mnoooooooooostwo inf. nt DDA i
wspoluzaleznieniu. pozdrawiam.
aha terapie DDA odbywaja sie w paradniach dla uzaleznien.

[mogra1]

Ooooooo chyba się zgadza. Muszę poczytać. Dzięki.

[urszulai]

Grupy wsparcia sa rowniez w Klubach Abstynenta.

Traumatyczne życie

[ilquad]

Toksyczne dzieciństwo przygotowało grunt, tzn uwrażliwiło mnie na pewne typy
sytuacji i zachowań. Kiedy minęło praktycznie nie miałem żadnej tarczy
ochronnej, byłem drażliwy i do dzisiaj jestem. Paręset klęsk i stresów
doprowadziło mnie do coraz większej schizy (a powinno być lepiej,skoro
dzieciństwo się skończyło, matka zdechła i to przestawało mieć znaczenie) Im
dalej, tym gorzej, terapia, a po terapii pigułki. I znowu wszystko się
rozjaśniło, gdy wyjechałem do Anglii, ale w końcu i tam nie dawałem już rady,
stwierdziłem, że bez chemii nie podołam, no i codziennie rano kapsułka...ble.
Zresztą, na Duplikacie jest wątek Traumatyczne przygody, to tam mały wyjątek z
mojej tułaczki:^/

[de-bordo]

To i ja dopiszę.
Jestem dzieckiem osób które nigdy nie powinny mieć dzieci.Taka ichniejsza
konstrukcja. W ich życiu nie było miejsca na dzieci ot chyba za późno
dowiedzieli się w przypadku mnie i brata że będzie baby.....i nie
zdążyli...jakby to ująć....zaradzić.( ładnie wyszło).
Druga przyczyna - zaprzeczanie swoim uczuciom, szczególnie tym trudnym do
zniesienia (w pierwszym okresie mojego życia) dla rodziców.Później szybko
przyswoiłam reguły że na wszystko trzeba zasłużyć i nic nie ustrawiedliwia
gorszych dni.
Trzecia - życie na bardzo wysokich obrotach od 5 lat - wszystko musiało
działać, zawsze.
Przestanę już wyliczać bo znowu tracę dystans............
Z tego co przeczytałam w Waszych postach mogę chyba zaryzykować twierdzenie że
nasi rodzice w dużej mierze przyczynili się w wielu przypadkach do depresji.
A może to rzeczywiśćie dziedziczne - czy ktoś to badał?

[urszulai]

Ja mysle,ze jesli trafimy na podatny grunt wtedy rozwinie sie choroba.Kazdy z
nas ma predyspozycje do zachorowania na rozne choroby,ale to nie znaczy ,ze
musi zachorowac.Jesli bedzie stosowal wczesnie profilaktyke to moze sie
uchronic.W przypadku podatnosci zachorowania na depresje powinnismy
teoretycznie unikac wstrzasow psychicznych.Byc moze jesli ktos z podatnoscia na
tego typu schorzenia ma w miare malo stresow i negatywnych schorzen nigdy nie
zachoruje.To oczywiscie takie mje domniemania i mozna sie z nimi nie zgadzac.

[wojtekff1]

Witam! Nie ma calkowitej pewnosci ale wydaje mi sie, ze depresja jest wlasnie
wynikiem zaburzen chemii mozgu. Nikt do konca nie wie, skad sie to bierze i
dlaczego jedni choruja a drudzy nie. Ale tak samo nik nie wie, dlaczego jedni
choruja na raka a drudzy zyja w zdrowiu do poznej starosci. W moim przypadku
depresje wywolal silny stres. Jestem raczej nerwowy, latwo wpadajacy w panike z
byle powodu, nastawiony pesymistycznie. I pewnie wlasnie tacy ludzie sa podatni
na depresje. Wynika to pewnie z konstrukcji psychicznej. Nie ma chyba sytuacji,
nawet najbardziej dramatycznej i stresujacej, po ktorej wszyscy ludzie jak
jeden maz zapadliby na depresje. Ktos zachoruje a ktos inny nie, bo ma
mocniejsza psychike. Decyduje typ osobowosci i odpornosc psychiczna. Mozna
przezyc wojne i nie miec depresji a mozna byc tez mlodym, pieknym i bogatym,
zyc w komforcie i mimo to chorowac.

[jolanta73]

Witajcie, choć problem dotyka mego syna myślę,że przezycia mają wpływ.Syn,który mówił,że nie ma problemów ani w domu ani w szkole zaczął się leczyć na depresję. Moim i jego zdaniem spowodował to samobójczy skok kolegi z 17 piętra.
Myślę,że syn wyjdzie z tego stanu a ja nie będę się martwić. Czy tak będzie??????
Mama Jola