D e p r e s y n i 40- tce łączcie się

[abasia471]

Witajcie. Jeżeli zainteresował was ten apel, to pewnie jesteście w
odpowiednim wieku. Większość osób piszących na forach, to ludzie młodzi a
przecież i my potrzebujemy kontaktu z rówieśnikami majacymi podobne problemy.
Znajomym głupio się przyznać do kłopotów z rozumem, bo zaczynają na nas
dziwnie patrzeć, nawet jak sami mają podobne, to myślą, że u nich to zwykła
nerwica a z nami jest coś nie tak. Może więc poszukajmy zrozumienia i
życzliwości na tym forum. Zapraszam wszystkich do rozmowy.

Myslisz, że przyczyna depresji jest inna po 40? My

[mlasskacz]

lisz sie. Błąd jest ten sam, tylko że więcej razy powtarzany.

[rakju]

co tu tak cicho, czy wszystkie depresanty po 40 sa tylko na czatach

[rakju]

aha mam jeszcze pytanie moze by tak utworzyc jednak to osobne forum

Choruje od 5 lat

[lapeta]

A mam już 50. Próby samobójcze, obżarstwo, zaleganie w wyrze z robieniem pod
siebie, tumiwisizm, płacz jednym słowem dno. Nowowiejska, Drewnica Coaxil,
anafril, imipramina, effectin, jeszcze tam coś a teraz od dzisiaj seronil.
Czykam na efekty bo tego sie boję. Przy poprzednich jakoś bez sensacji. Dużo
jeżdżę samochodem, pracuję z dziećmi, mam swoją rodzinę. Od momentu diagnozy w
domu i rodzinie nieład bałagan, brak więzi a wszystko przez raka na który
zapadłam 9 lat temu ale jakoś uciekłam kostusze. Teraz sie poprostu BOJE boją
sie moi bliscy. Typowo dysfunkcyjna rodzina cholera wie co lepsze być czy też
niebyć oto pytanie
SERONIL może ...

Optymistyczny wątek.

[rzeznia_nr_5]

Tyle lat mają a jeszcze się nie pociachali.

odpowiedź dla młodych

[abasia471]

Nie uważam, żeby przyczyny depresji, czy związane z nią cierpienie było zależne
od wieku, jednak dojrzałość i spojrzenie na świat jak najbardziej. W moim
wieku szuka się głębszego kontaktu, znaczącej wymiany myśli a nie zdawkowych
komentarzy. A tak na marginesie, co do mojej pomyłki to może się zdażyć każdemu
i komentowanie tego jest czepialstwem, niczym więcej.

[anatemka]

jednak dojrzałość i spojrzenie na świat jak najbardziej.

niestety, znam zbyt wiele dzieci które dojrzalsze i mądrzej patrzące są na
świat niż niejeden osiemdziesięciolatek. Mądrość nie idzie za wiekiem.
Dojrzałość tym bardziej.

[abasia471]

anatemka napisała:

jednak dojrzałość i spojrzenie na świat jak najbardziej.
>
> niestety, znam zbyt wiele dzieci które dojrzalsze i mądrzej patrzące są na
> świat niż niejeden osiemdziesięciolatek.
U osiemdziesięciolatka spojrzenie może zacierać skleroza. Jeżeli chodzi o
mądrość, przynajmniej tę życiową to naprawdę łatwiej o nią z wiekiem. Mając
dwadzieścia lat, byłam bardziej pewna nieomylności swoich sądów niż dzisiaj. Z
wiekiem nabiera się pokory a dojrzałość zmienia optykę w patrzeniu na świat.
Zgadzam się, że wiek nie jest jedynym probierzem mądrości czy głupoty, jednak
im człowiek starszy, tym miał więcej okazji do nabycia wiedzy.

[luba9]

wybredna jesteś, nie dość że maja być depresyjni to po 40 i jeszcze bez
starczej demencji, to raczej niemożliwe, wiedza zdobyta w długoletniej depresji
może być ciut ograniczająca

[looserka]

luba9 napisała:

> wybredna jesteś, nie dość że maja być depresyjni to po 40 i jeszcze bez
> starczej demencji, to raczej niemożliwe,

No cóż, wychodzi na to, że co najwyżej ćwierć mózgu jeszcze mi się ostało, a
może zbyt optymistyczna jestem?


wiedza zdobyta w długoletniej depresji
>
> może być ciut ograniczająca

Ograniczająca CO?

[luba9]

"No cóż, wychodzi na to, że co najwyżej ćwierć mózgu jeszcze mi się ostało, a
może zbyt optymistyczna jestem?"
"z wiekiem spojrzenie na świat może zacierać skleroza"

"Ograniczająca CO?"
"głębsze kontakty i znaczącą wymianę myśli"

same cytaty, nie lubię cytatów na forum są zwykle dobierane perfidnie

[looserka]

Skleroza już po czterdziestce???
No, ja się nie poczuwam jeszcze ;)))

[a.niech.to]

Inni ją odczuwają, przynajmniej w moim wypadku.

[bambomurzynzafryko]

To ludzie w tym wieku jeszcze żyją?

[lucyna_n]

smsowa sila wypowiedzi zawsze działala na mnie bardziej niż rozwlekle epistoły.
no, ale ja jeszcze do 40 stki nie dotarłam.
Tylko mam wrażenie że w wieku lat 5 i tak byłam bardziej myśląca niż większość znanych mi w tej
chwili w realu dorosłych, zwłaszcza z pokolenia moich rodzicow, ja nie wiem czy to przez komunę czy
co, ale już taki infantylizm i durnota wśrod nich króluje że aż strach,. Cienia myśli glębszej na ich
czolach nie widać, cale zainteresowanie skupia się na żarciu i nowych meblach, wśród co bogatszych na
wycieczkach zagranicznych. Wszystko puste, płytkie, nierozumiejące, nie ma się na kim wzorować, nie
ma sie kogo poradzić, komu wyżalić. Nie ma u kogo znaleźć rady na trudności życia, nawet te
prozaiczne jak wychowanie dzieci czy jakieś domowe sprawy, wszystko trzeba mozolnie samemu
zdobywać oddzielając na własnej skórze ziarno od plew. I już mnie to wszystko zaczyna wnerwiać.

[a.niech.to]

Wypadałoby się dorżnąć? Sugerujesz?

[anatemka]

to ja się do watku nie łapię. niestety? na szczęście?

[fredt]

dlaczego chcesz dzielić, zamiast łączyć ?

Po 40-stce, przed 60-tką, do 20-stu.

Przecież to chore.

odpowiadam młodym sfrustrowanym

[abasia471]

Nie rozumiem, daczego nie olejecie starej baby? Mnie ta Wasza pewność sądów
trochę śmieszy a zajadłość wypowiedzi rozczula. Napisałam te parę słów na forum
adresując je do ludzi z którymi bym mogła porozumiec się na odpowiedniej
płaszczyżnie, Wy jeszcze do niej nie dorastacie. Nikt nie karze Wam rozwijać
tego wątku. Macie prawo uważać, że wszystko wiecie lepiej a starzy są be, ale
ci starzy, też mają prawo szukać swojego miejsca nie czekając na Wasze
przyzwolenie. W tym watku szukam takich jak ja, więc olejcie mnie, proszę.

[luba9]

abasia tu wszyscy nowicjusze na forum są szczęśliwi że ktoś napisał coś w ich
wątku, ja na Twoim miejscu cieszyłabym sie że poruszyłaś sanatoryjną
atmosferę "swoim podziałem klasowym" :), jak bywam tu pół roku to takiego wątku
jeszcze nie widziałam!

[abasia471]

Dzięki Luba, może masz rację. Może zakładając, że starsi powinni być mądrzejsi
włożyłam kij w mrowisko. Doskonale wiem, że mądrość nie jest wprost
proporcjonalna do wieku, ale wkurza mnie to, że młodzi ludzie uzurpują sobie
prawo do zawłaszczania wszystkiego. Oni teraz mają prawo do narzucania co gdzie
i jak. Starzy umierać. Swoje już przeżyliście, zróbcie nam miejsce. Ja mimo tej
parszywej depresji, chcę jeszcze pożyć. Szukam takich jak ja żeby z nimi
pogadać i mam do tego prawo.

[elfrid]

mysle, ze popadasz w generalizacje i stereotypy. pewnosc sadow i pokora zalezy tez od wychowania i cech temperamentu, a nie tylko od wieku. zreszta czasem 25 latek ma wiecej roznorodnych doswiadczen niz niejeden 40 latek. takze nie zgadzam sie z toba w ocenie pewnych plaszczyzn na ktorych ludzie nadaja a ich zwiazku z wiekiem. to bardziej charakter decyduje czy znajdziesz z kims nic porozumienia.
ps zreszta urok internetu jest taki, ze mozesz byc namietna 18-stka;-) i tak nie wiesz z kim masz do czynienia. wiec czy nie wystarczy ci to, ze dana osoba odpowiada ci taka jaka jest w wirtualnym swiecie? musisz ja pytac o namacalne cechy z rzeczywistosci typu wiek, albo stan cywilny?

Do Abasi

[ellam]

Zgadzam się z Tobą. Doświadczenia młodych ludzi na pewno są innego rodzaju, niż
doświadczenia 40+. Ktoś, kto przeżył tylko kilka lat dorosłego życia nie może
porównywać się z kimś, kto przeżył 25 lat dorosłych. Ze strony młodych zakrawa
to trochę na pychę, brakuje im pokory; ale o tym dowiedzą się dopiero, gdy będą
mieli 40+. Młodzi są inteligentni, zdolni. A doświadczeni na tyle, na ile
pozwoliło im życie. Ale nie o tym chciałaś tu rozmawiać, prawda? Też mam 40+
i... ogromnego doła.

[abasia471]

No nareszcie ktoś, kto rozumie o czym mówię. Kiedy pisałam ten wątek chodziło
mi o nawiązanie kontaktu z ludźmi mającymi takie problemy jak ja i będącymi w
podobnym wieku. Mając 20 lat ma się inne spojrzenie na świat niż w wieku lat
40. Niedojrzałość tych młodych ludzi powoduje, że tego nie widzą. Poza tym
wkurza mnie to ich wszędobylstwo. Wyraźnie zaadresowałam ten wątek, więc po co
się wpychają tam gdzie ich nie proszą. Depresja jest chorobą duszy i to w
jakiej jest się sytuacji życiowej ma niebagatelne znaczenie. Ja, coraz częściej
dokonuję jakiś podsumowań mojego dotychczasowego życia, wyborów jakich
dokonałam i młody człowiek nie jest dla mnie najlepszym partnerem do tych
rozważań. Pomyślałam o stworzeniu forum, dla ludzi mających problemy ze sobą
ażeby mogli pogadać o tym co ich boli, czego się obawiają, jak radzą sobie z
przemijaniem, samotnością, coraz częstrzymi kłopotami ze zdrowiem. Dobrze
byłoby też pośmiać się trochę z siebie, oswoić leki przed śmiercią itp i td.
Jeżeli zechcesz się do mnie przyłączyć będzie mi bardzo miło. Pozdrawiam
serdecznie i czekam na odpowiedź.

[orlando10]

Do 40-tki jeszcze nie dotarłam, chociaż zbliża się już wielkimi krokami ;-)
Widocznie jestem infantylna, bo jakoś bardziej mi odpwoiadają zdawkowe
komentarze niektorych młodzików z tego forum niż takie śmiertelnie sjerjozne
podjeście ;-)

[lucyna_n]

jesteś młoda siksa,
bo najważniejsze to mieć młodego ducha w sobie,
nie poważniej Orlando:)

[orlando10]

lucyna_n napisała:

> jesteś młoda siksa,
> bo najważniejsze to mieć młodego ducha w sobie,
> nie poważniej Orlando:)

Heh, no za próchno jeszcze się nie uważam ;-)

[a.niech.to]

orlando10 napisała:

> Heh, no za próchno jeszcze się nie uważam ;-)
Ja muszę, jeśli chcę jakoś wyglądać.

[abasia471]

orlando10 napisała:

> Do 40-tki jeszcze nie dotarłam, chociaż zbliża się już wielkimi krokami ;-)
> Widocznie jestem infantylna, bo jakoś bardziej mi odpwoiadają zdawkowe
> komentarze niektorych młodzików z tego forum niż takie śmiertelnie sjerjozne
> podjeście ;-)
Widocznie faktycznie jesteś, skoro dalej nie rozumiesz o czym mowa. Nie
pochlebiaj sobie jednak, to nie czyni Cię lepszą. I to by było na tyle....

[lucyna_n]

Orlando jest bardzo dobra
a Ty jesteś dla wszystkich niemiła.

[lucyna_n]

korci mnie żeby Ci napisać "ty stara zgryźliwa babo", ale ponieważ wielu moich znajomych jest w Twoim
wieku i są fantastycznymi ludźmi czyli wiek nie ma tu nic do rzeczy, to Ci napiszę tylko
-ty zgryźliwa babo

[abasia471]

Przeczytaj sobie swoje poprzednie posty a zobaczysz kto tu jest zgryźliwy.Nie
generalizuj, że jestem niemiła dla wszystkich, po prostu nie lubę ludzi
infantylnych. Takich jak Ty ignoruję i dlatego nie będę więcej odpowiadała na
Twoje zaczepki.

[lucyna_n]

nikt nam nie każe ale i nikt zabronić nie może
chyba że ktoś nas za to ukarze.

[a.niech.to]

A jaka to różnica?

50+ to już za stary? :((((

[ich11]

[abasia471]

Nie nie jesteś, oj nie chce mi się już tego wałkować, przeczytaj pierwszego
posta a będziesz wiedział o co chodzi.

Do wszystkich

[ellam]

Jak już pisałam mam 40+. Nie czuję się staro, nie wyglądam staro, lubię
towarzystwo, podróże, rozmowy.... ale przychodzą chwile refleksji, kiedy
patrząc wstecz i do przodu zastanawiam się nad swoim życiem. Myślę, że każdy ma
takie chwile i młodsi i starsi, więc nie ma sensu dyskusja powyżej. Jest ona z
typu dyskusji: co było pierwsze: jajko czy kura? Życzę wszystkim optymizmu,
pogody ducha i słońca w weekend:))) A jeśli młodzi czują się na siłach
przystąpić do dyskusji, zadaję pierwszy temat: Jak radzicie sobie z odejściem
waszych dorosłych dzieci - mówię o syndromie pustego gniazda, kiedy to jeszcze
nie dawno pisklęta, dziś dorosłe dzieci wyjechały na studia, założyły rodziny
lub wyjechały za pracą?

[lucyna_n]

hmm, nie wiem jak wśród Twoich znajomych ale moi mieli dzieci prawie wszyscy grubo po 30stce, a
wręcz koło 40stki tak że w sumie mój syn jest starszy od dzieci ludzi czterdziestoletnich w moim
otoczeniu. Prędzej ja bedę przeżywać syndrom pustego gniazda niż oni.

[sneeper]

ale wrazie czego przebaczam i/ale pamietam,
pewnie siebie, hi hi
-pozdrawiam syckie bycki ,bocki ,
aha i przepraszam tak na wszelki wypadek inne kotki

[abasia471]

Jak radzicie sobie z odejściem
> waszych dorosłych dzieci - mówię o syndromie pustego gniazda, kiedy to
jeszcze
> nie dawno pisklęta, dziś dorosłe dzieci wyjechały na studia, założyły rodziny
> lub wyjechały za pracą?
Ten problem mam jeszcze przed sobą i chciałabym żeby jak najdłużej tak
zostało. Moja 25 letnia córka od jakiegoś czasu mówi, że trzeba by się
wyprowadzić i zacząć żyć na własny rachunek. Chce zamieszkać ze swoim
chłopakiem i ja to rozumiem. Z córką łączą mnie fajne relacje, lubimy swoje
towarzystwo, często ze sobą gadamy. Boję się, że po wyprowadzce córki będzie mi
tego bardzo brakowało. Poza tym teraz przychodzą do nas znajomi córki, których
bardzo lubię i w domu jest wesoło. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest to
niezmienna kolej rzeczy dzieci się ma tylko na chwilę. Kiedy są dorosłe mają
prawo do własnego życia. Egoizmem byłoby utrudnianie dziecku tego, ale tak
ciężko wypuścić go z pod swoich skrzydeł. Nie wiem jak sobie z tym poradzę ale
będę musiała. Napewno nie będę oczekiwała od córki, żeby zmieniała swoje plany
ze względu na mnie. Mam tylko nadzieję, że uda się jakoś zachować to co było
dla nas obu ważne. Obecne tempo życia oddala od siebie nawet najbardziej
bliskich sobie ludzi i to bardzo mnie zasmuca, tego się boję. Już teraz mamy
niewiele czasu dla siebie a później będzie pewnie jeszcze gorzej. Zupełnie nie
wiem jak mam się do tego przygotować.

do abasia 471

[ellam]

Masz szczęście, że córka jest przy Tobie tak długo. Pewnie mieszkasz w dużym
mieście. Mój syn wyjechał na studia i bywał w domu coraz rzadziej. Poznał tam
dziewczynę, woli przebywac z nią i ja to rozumiem. Ale jednak ciężko. ćórka
wybywa z domu w tym roku /też studia/. Nie wiem, czy można się do tego
przygotować i czy warto się w ogóle przygotowywać, bo to oznaczałoby ciągłe
przypominanie sobie, że wkrótce dziecko nas opuści. Lepiej chyba żyć chwilą i
cieszyć się tym, co jest. Moje relacje z córką są różne.Raz jest super, raz
gorzej. Jest zamknięta w sobie. Jeżeli chodzi o mnie, to najgorsze jest to, że
ciągle myślę o dzieciach, płaczę i jednocześnie jestem na siebie zła za to
zachowanie. Ale może to właśnie depresja?

[abasia471]

Tak to prawda, mam to szczęście, że córka nie musiała wyjeżdżać na studia, bo
mieszkamy w Lublinie i tu studiowała. W zamartwianiu się o dzieci jesteśmy
bardzo podobne i depresja jeżeli odgrywa tu jakąś rolę, to chyba taką, że
nasila lęki. Bardzo kocham moją córkę i jak każda normalna matka, martwię się o
nią. Piszesz, że ciągle myślisz o dzieciach. To wydaje mi się zupełnie
oczywiste, bo odkąd się urodzą już zawsze sa najważniejsze w naszym życiu.
Dzieci nie rozumieją naszego zamartwiania się o nie, ale to się zmieni, gdy
będą miały własne potomstwo. Jednak tego co się od nich nasłuchamy o
nadopiekuńczych rodzicach już nikt nam nie zabierze. Czasami jest mi przykro
jak córka mówi, że nie rozumie czego się tak o nią boję, że to niezdrowe. Ma
rację, ale i tak nie umiem reagować inaczej. Staram się bardzo, żeby nie
zatruwać jej życia moimi strachami. Depresja nie ułatwia mi tego zadania wprost
przeciwnie, ale co ja na to poradzę, że moja depresja jest lekooporna i nie
chce ustąpić. Boksuję się z nią od prawie 10 lat, jak do tej pory wynik
remisowy. Co będzie dalej? Nie wiem. Nie rób sobie wyrzutów, że to czy tamto
robisz źle. To nie pomoże a może zaszkodzić. Trzeba starać się kierować własnym
postępowaniem na tyle na ile w danej chwili nas stać. Zbyt duże wymagania nas
powalają. Zawsze sobie to mówię, ale nie zawsze siebie słucham. Na poprawę
nastroju przesyłam filmik, coś dla nas mamusiek, ale trzeba go oglądać z
głosem, bo wtedy jest naprawdę śmieszny. Pozdrawiam Cię serdecznie.
www.smog.pl/wideo/1491/zarazliwy_smiech/

do Abasia

[ellam]

Filmiku jeszcze nie obejrzałam, coś długo się ładuje. Trafiłaś w sedno z wyrzutami. One mnie zabijają. Depresję pierwszy raz przechodziłam ok. 14 lat temu. I ta pierwsza była najgorsza. Pewnie dlatego, że wtedy jeszcze nie wiedziałam, co to jest? Nieustanne, natarczywe lęki o wszystko, zawroty głowy, apatia. Niezrozumienie ze strony męża. Teraz są nawroty. Staram sie radzić sobie lepiej lub gorzej. Łykam jakieś lekarstwa, do lekarza nie idę. Nic mi się nie chce. Znajomi nie wiedzą o moim dołku. Myślę, że nawet nie uwierzyliby i po cichu by mnie wyśmiali. Bo na zewnątrz moje życie wygląda tak, jakby mi nic nie brakowało i wszystko było o.k. Nie chcę, żeby dzieci moją troskę o nie odbierały jako ograniczanie ich wolności. Pracuję nad tym. Pozdrawiam i wracam do filmiku.

[abasia471]

Z tego co piszesz, wynika, że jesteś sama z chorobą a to bardzo trudne.
Współczuję Ci bardzo, bo wiem jakie to cierpienie. Przerobiłam to na własnej
skórze i jestem pewna, że nikt kto sam tego nie doświadczył nie jest w stanie
zrozumieć. Ludzie mają pełne usta dobrych rad w stylu "weź się w garść", "inni
mają gorzej", "nie pieść się", itd i tp. Dlatego nie warto na siłę niczego
tłumaczyć. Nie zrozumieją. Masz rację, że nie opowiadasz się znajomym. Ludzie
zbyt często oceniają innych powierzchownie a jednocześnie bardzo krytycznie.
Swoje problemy psychiczne lubią pomniejszać a cudze wyolbrzymiać. Wiesz, na
zasadzie ja chodzę do psychiatry, bo mam nerwicę a ona się leczy bo pewnie
wariatka. Ja po wypadku miałam okropne problemy z pamięcią, gubiłam się na
znanych od lat ulicach, zdarzały mi się luki w życiorysie. To wszystko było
bardzo trudne, ale najtrudniej mi było, znieść te badawcze spojrzenia. Nie
mołam przecież każdemu tłumaczyć, że jestem ciągle tą samą osobą, tylko mój
mózg został mechanicznie uszkodzony i trochę szwankuje. Odsunęłam się od ludzi
a oni też nie zabiegali o moje towarzystwo, niewiedząc jak mnie traktować. Po 2
latach poczułam się znacznie lepiej. Wróciła zdolność czytania, pisania,
przestałam mieć luki w pamięci, ale w międzyczasie straciłam zaufanie do ludzi
i przyplątała się depresja endogenna. Jak widzisz znam problem z autopsji, bo
sama go boleśnie doświadczyłam. Jeżeli mogłabym coś radzić, to namawiałabym
Cię do wizyty u lekarza. Leki naprawdę mogą pomóc. Nawet jeżeli całkowicie nie
zwalczą depresji, łagodzą jej objawy. Walcząc sama z chorobą tylko
niepotrzebnie cierpisz. Zadbaj o siebie tak jak zadbałabyś o swoje dzieci.
Domyślam się, że możesz nie chcieć iść do lekarza w swoim mieście, ale przecież
możesz gdzieś pojechać. A ja służę Ci życzliwym uchem gdybyś chciała się
wygadać. Gdybyś wolała to zrobić w bardziej intymnej atmosferze przyślij mi na
pocztę swojego maila. Pozdrawiam.

[ellam]

Ależ z Ciebie nocny marek:))) Naprawdę bardzi Ci współczuję. To, czego zawsze
najbradziej się boję, to właśnie utrata pamięci. Nawet nie chcę sobie
wyobrażać, co czułaś, tak się boję. Trochę się najeżdziłam w dzieciństwie i
młodości po różnych neurologiach /moja mama miała 3 wylewy i leżała w różnych
szpitalach/ i widziałam różne przypadki. Ale bardzo się cieszę, że z tego
wyszłaś. Często zastanawiam się nad zaufaniem do ludzi. Obserwuję, jak ludzie
się zmieniają z wiekiem. Niby ci sami, ale inni. Skupieni tylko na
sobie /oczywiście nie wszyscy/. Zauważyłam, że całkiem miło rozmawia się z
ludżmi przygodnie spotkanymi w sklepie, na przystanku. I staram się, aby była
to rozmowa na przyjemny temat. Zawsze z uśmiechem. To taka moja terapia -
trudna, bo nie należę do osób otwartych i wygadanych. Do wizyty u lekarza
jeszcze nie dojrzałam, chociaż po Twojej sugestii na pewno się nad tym poważnie
zastanowię. Moja córcia wyjeżdża we wtorek, syn już wyjechał. Będę miała dużo
czasu, również na siedzenie przed komputerem /teraz ciągle zajęty/ bo nie
pracuję.

[abasia471]

Wczoraj faktycznie z powodu bólu nie mogłam spać, więc siedziałam w necie. Nie
bój się utraty pamięci, chyba nie masz powodu. U mnie to była sprawa pourazowa.
Choroby neurologiczne są faktycznie przerażające, powodują często, że jest się
więźniem we własnym ciele. Masz rację, że ludzie się z wiekiem zmieniają i nie
zawsze są to zmiany na lepsze. Wydawało by się, że im jesteśmy starsi, tym
bardziej powinniśmy wiedzieć, co jest w życiu ważne, ale niestety tak nie jest.
Tym bardziej, więc cenię tych, którzy żyją rozumnie i godnie, ale pozostałych
staram się nie oceniać zbyt krytycznie. W końcu każdy postępuje jak może
najlepiej w danej sytuacji, a przynajmniej ja wolę właśnie tak myśleć. W Twoich
rozmowach z przygodnie spotkanymi ludźmi jakbym widziała siebie. Ja też lubię
pogadać i często uśmiecham się do innych. Zauważyłam, że zagadnięci miło
chętnie nawiązują rozmowę. Wydaje mi się, że bardzo wiele osób czuje się
samotnie i łaknie kontaktu z innymi. Dlaczego, więc nie wykorzystywać każdej
okazji, żeby się do siebie zbliżyć?

[a.niech.to]

Zależy ktory. Widziałam starszych a młodszych.

[abasia471]

Kochani co z Wami. Wszyscy wyzdrowieliście, nie macie dołów, nie chcecie
pomarudzić? Odkąd młodzież forumowa zachowała się ładnie i przestała się
czepiać, nic się w tym wątku nie dzieje. Odezwijcie się.

[lucyna_n]

jejku, Tobie to już nie dogodzi.
:)

[ellam]

Odzywam się.... na więcej nie mam dziś siły. Właśnie wróciłam z lotniska /80
km/ i padam z upału. Musi do mnie dotrzeć, że moje dzieci tak daleko ode mnie.

[abasia471]

Trzymaj się. Chłodnej i spokojnej nocki Ci życzę.

[abasia471]

Ellam odezwij się co u Ciebie. Jak sobie radzisz w tych pierwszych dniach po
wyjeździe dzieci?

[ellam]

Różnie, ale nie jest najgorzej. Wyszukuję sobie zajęcia i jakos czas leci.
Niedługo będę musiała pozałatwiac sprawy związane ze studiami córki. Odebrać
wyniki matury i porozwozic podania o przyjęcie na studia. A co u Ciebie?

[abasia471]

Cieszę się, że się odezwałaś, bo zastanawiałam się co u Ciebie. Ja od paru dni
mam większe problemy ze zdrowiem. Szlag mnie trafia, na ten ciągły uporczywy
ból kręgosłupa, który nie daje spać, nie daje żyć. Próbuję trzymać fason, ale
trochę kiepsko mi idzie. Jestem zmęczona i zniechęcona, ciągle chce mi się
płakać, ale może jak przestanie mnie boleć, wrócę do równowagi. Pozdrawiam Cię
serdecznie i nie dawaj się smutkom.

[ellam]

Witaj abasiu! Współczuje Ci z powodu tego bólu,ale to chyba nie jest związane z
depresją? Wiesz, też mam problemy z kręgosłupem, ale z pewnością nie tak duże,
jak Ty. Tylko od czasu do czasu, zwłaszcza kiedy dużo stoję mnie boli i wtedy
rzeczywiście jest to uporczywy ból. Ostatnio byłam nawet u lekarza rodzinnego,
żeby dał mi skierowanie na rtg. Oczywiście dał mi to skierowanie, a ja i tak
nie poszłam, bo mi się nie chce ruszyć z domu. Muszę jednak się wybrać. Nawet
nie wiem, jak długo takie skierowanie jest ważne. Nie poddawaj się, na pewno
dasz radę. Pozdrawiam.

[abasia471]

Cześć, dzięki za życzliwość, cieszę się, że się odezwałaś. Moje kłopoty z
kręgosłupem są związane z torbielami, które naciskają na rdzeń kręgowy i są
pozostałością po wypadku. Depresja z bólami nie ma związku, ale chroniczny ból
utrudnia wyjście z niej. Wydaje mi się, że powinnaś jednak coś zrobić, żeby
sobie pomóc. Wiesz jakaś fizykoterapia na pewno by Ci nie zaszkodziła. Kiepskie
samopoczucie fizyczne bardzo źle działa na psychikę. Trzymaj się i odezwji się
jeszcze.

[kreta00]

Jestem w podobnym wieku i sytuacji .
Chetnie podzielę sie refleksjami i poczytam
co piszecie.
A może bedziemy pisać prywatnie ?
Moj adres
[e-mail]
pozdrawiam 40 - latki

[sneeper]

poza i myslenie pozytywne maa sens tam gzie inaczej by Cie zabili

[abasia471]

Jest mi bardzo miło, że się odezwałaś. Od jakiegoś czasu próbuję rozkręcić ten
wątek, ale z marnym skutkiem. Myślałam o założeniu specjalnego forum dla 40-
latków, ale przy tak marnym odzewie jest to bez sensu. Jeżeli wolisz prywatny
kontakt napisz mi więcej o sobie na pocztę. Pogadamy wymienimy się
doświadczeniami i może wyjdzie z tego jakaś przyjaźń, kto wie. Pozdrawiam
serdecznie.

[jolek39]

Chetnie pogadam o problemach depresyjnych 40latków.Napiszcie coś więcej.
Dużo słoneczka życzę!

[ciociaiwujek]

Do ellam.
Pewien czas temu poruszyłas temat "syndromu pustego gniazda", nie trafiłam
tutaj wtedy i nie wiem czy ten temat nadal Cię interesuje.
Dla mnie to temat, a właściwie powód mojego dyskomfortu psychicznego, aby nie
rzecz początków depresji.
Mam 50+, ale jeśli zechcesz odezwij się.
Serdecznie pozdrawiam wszystkich forumowiczów.

[abasia471]

Jolek 39 a może Ty napiszesz, co Cię nurtuje. Ellam faktycznie już długo się
nie odzywa, może pojechała na urlop.

[ciociaiwujek]

Abasio, za stara jestem do wirtualnej rozmowy????
Nie kazdy może mieć 39 lat.
Nie mniej pozdrawiam.
Anna

[cadiz]

w tym wątku piszą okołotrzydziestolatkowiejakby

[sneeper]

[sneeper]

chocia w necie wszyscy sie łaaczą -to od tego filmu o odłączeniu internetu
_Net Force ,jak mógł ten zloczynca chciec zepsuc cały internet :)),

[abasia471]

cadiz napisała:

> w tym wątku piszą okołotrzydziestolatkowiejakby

W porządku mnie to nie przeszkadza, odpisywać mi nie musisz. Proponuję, żebyś
się zastanowiła ile lat brakuje Ci do 40-stki. No, chyba, że zamierzasz szybko
umrzeć, żeby nie straszyć młodszych "podeszłym" wiekiem.

Do Abasi

[ellam]

Prawda, że się nie odzywam od dłuższego czasu, ale nie jestem na urlopie.
Śledzę tematy poruszane na tym forum i na innych. Ale jakoś nie zawsze mam
ochotę włączyć się do dyskusji:(((. Muszę napisać Ci, Abasiu, że śledze Twoje
wypowiedzi na różne tematy i bardzo podoba mi sie to, że są one zwięzłe i
konkretne. I nie gniewaj sie, proszę, za moje podglądactwo. Poza tym od kilku
dni /dokładnie od 11.07. tzn. od ogłoszenia wyników matur/ jestem częstszym
gościem-podglądaczem forum edukacja. Corka zdawała maturę w tym roku i do mnie
nalezy obowiązek rozwiezienia bądż rozesłania jej podań na studia, bo ona
wyjechała. Pozdrawiam gorąco.

[sneeper]

_a dokąd ta zsyłka ? na Cyberię , urząd pracy, czy w inne oswięcone miejsce ??

[abasia471]

Dokąd sobie życzysz sneeper.

[abasia471]

Bardzo mi miło, że się odezwałaś. Życzę Ci powodzenia w edukacyjnych bojach i
będę z niecierpliwością czekała aż znajdziesz chwilę żeby się odezwać.
Pozdrawiam Cię serdecznie.

na 4 wiatry

[sneeper]

_dopbrze ze wsumie to wola Boga,
nie ludzi,
ale jak Izraelici przesadzili,
wtedy Pan zsyłal na nich załosnych pogan i dopuścił,
by spustoszyli i zniszczyli nawet Jego świątynię, za karę dla Izraelitów :(

[sneeper]

jeszcze możecie się ludzie bardzo zdziwić i przestraszyć ,
bo cudów w naszych czasach wcale nie ma ,a te kombinowane przez Kosciół są
bardzo wątpliwe,

A moze to tylko wystawienie ludzkości na próbę, kto nie uwierzy, będzie ukarany

[abasia471]

Sneeper Ty wystawiasz moją cierpliwość na próbę pisząc te religijne bzdury.
Bardzo proszę nie zaśmiecaj wątku.

a abasia 471

[cadiz]

abasia471 napisała:

dopiero teraz znalazłam - przepraszam, że odpisuję ze spóźnieniem
znaczącym

> odpisywać mi nie musisz.

to miło


> Proponuję, żebyś
> się zastanowiła ile lat brakuje Ci do 40-stki.

a to muszę?


> No, chyba, że zamierzasz szybko
> umrzeć, żeby nie straszyć młodszych "podeszłym" wiekiem.

latka dokuczają jak widzę i odrobinę drażliwi jesteśmy


- - - - -

mój post to było spostrzeżenie
dotyczące wieku, tych co akurat pisali

wartościowania nie było
w ogóle niewiele było
więc o co chodzi?
że apologie tylko w wątku dla starszych państwa można zamieszczać?

- - - - -

[abasia471]

> dopiero teraz znalazłam - przepraszam, że odpisuję ze spóźnieniem
> znaczącym
Nie masz za co przepraszać, bo nie czekałam na odpowiedź, ale skoro zadałaś
sobie trud, to i ja będę grzeczna i Ci odpowiem.

> latka dokuczają jak widzę i odrobinę drażliwi jesteśmy

Jak to mówią starość nie radość, ale mnie wiek nie krępuje, ani to moja wina,
ani zasługa. Wolę być stara geriatria niż pyszałkowata starsza młodzież, bo
zdaje się do takiej kategori wiekowej się zaliczasz.

> mój post to było spostrzeżenie
> dotyczące wieku, tych co akurat pisali
>
> wartościowania nie było
> w ogóle niewiele było
> więc o co chodzi?
> że apologie tylko w wątku dla starszych państwa można zamieszczać?
>
Z tego co piszesz wynika, że zabrałaś głos w wątku dla tych po czterdziestce ot
tak sobie. Nie miałaś nic do powiedzenia, ale jakoś nie leżało Ci, że
geriatrycy zamieszczają tu swoje posty i tak sobie dałaś im to do zrozumienia.
Mam dla Cibie radę, następnym razem jak będziesz miała parcie na klawiaturę, to
najpierw się zastanów o co Ci chodzi, a potem weź pod uwagę, że ktoś będzie to
czytał.

trafilas w 10 -tke

[sneeper]

ja pochodze z Ortodoksyjne Goj Iraela

a abasia 471

[cadiz]

umieszczając wątek na forum publicznym
oddajesz go na łaskę zbiorowiska

wątki rzadko chadzają po myśli autorów
taki los, a już na pewno nie powód do irytacji


jeszcze raz tłumaczę mechanizm mojej odpowiedzi
(ostatnio jestem aż nadto uprzejma):

- widzę wątek - zaglądam z ciekawości -
- widzę, że większość wypowiedzi pochodzi od osób
mniej więcej trzydziestoletnich - piszę o tym co spostrzegam,
bo mnie to bawi - ponownie zaglądam do wątku, gdy jest u szczytu,
gdy akurat się pojawiam - czytam dawną wypowiedź adresowaną do mnie -
- odpowiadam, zwłaszcza, że ktoś znowu ma do mnie pretensje.

# tak to było #


po Twoim ostatnim poście zadałam sobie trud
i przeczytałam wszystkie wypowiedzi w wątku.
rozumiem dzięki temu, dlaczego on taki popularny:

1. jesteś egzotycznym zjawiskiem na forumie,
bo wiek ma dla Ciebie kardynalne znaczenie;

2. należysz do lubianego gatunku, co się daje podpuszczać;

3. i prezentując jakąś postawę, zarzucasz jej przyjmowanie innym
(przekonanie o niezachwianej wartości swoich sądów - dwudziestolatkom).


jeżeli zależy Ci na ekskluzywnym doborze dyskutantów
załóż forum prywatne

i zrób trzy przysiady. jeśli jeszcze możesz

[abasia471]

Dziękuję za wnikliwą analizę i proponuję żebyś równie wnikliwie przeanalizowała
siebie. Przysiady zrobiłam bo jeszcze mogę o czym Ci uprzejmie donoszę, bo
myślę, że poczujesz się zawiedziona. Po przysiadach poprawiło mi się krążenie w
starczej głowie i pomyślałam, że powinnam Ci doradzić przepłukanie ust, bo jad
zniszczy Ci szkliwo na zębach, a jako szczerbata nie będziesz miała jak kąsać,
co pogorszy jakość Twojego życia.

[irga7]

hmmm.......nie tacy znów depresyjni...

[sneeper]

statysyczne traktowanie wypowiedzi nakazuje nie dziwic sie pewnym postawom ii
kompleks 40 wynika zhamulc w okresie 10 - 17( 16 ?)
40 to nibezpecznie pomijana cyfra [ bledy pochodza z niedoceniania doswiadczenia
i braku szacunku dla moze i glupiego czlowieka a przy okazji pominiecie
istotnych dla siebie informacji
wyliczenia o autystycznym nastawieniu [lecznie autyzmu w mlodosci jako schi
doprowadza nieuchonnie do ujawnienia depresjogennego wplywu ostrzejszych lekoow
przeciw schi -w zejsciu glebszych depresji maskowanych trama terapeutyczna na
chi a wiec ukrytych albo pojawiania sie nieistniejacych interpretacji wobec
mojej osoby a nie jestem sam wiec wyrzuc do kosza moje obliczenia bedzie
cilepiej gdy dorosniesz //
tama w wiek 17 lat i ograniczenie tempa myslenia ze 4 olbo wiecej razy daje w
wyniku 40 - ( 4 * 23 ) = 72 czyli tak jakbym niegdy nieurodzilsie na tym swiecie //
intuicyjne przeczucie ze jest cos nie w porzadku moze potwierdzac prawde +

owszem pycha jest mniej paskudna niz jakis pornol ale bardziej beznadziejna
co z tym zrobic z czego na razie nie bede sie // z czego to moze rowniez wynikac

to co wenatrz czuje w takiej sytuacji majac dawniej okolo 20 lat nakaywalo
zastanowic sie czy nie wynika z pomijania tej cyfry.
Pisze dla idei a caly czas probuje odzyskac to co stracone
jeszcze konca swiata nie przeczuwam az tak wiec moge wracac z dachu po to co
zostalo//
autyzm egoizm nie przeszkadza albo pomaga odzyskac stracone

[sneeper]

ostrzegam ze wyliczenia ilosci przysiadoow moga zawierac niedobre bleedy.

Obliczylem swooj wiek : 40 - ( 4 * 23) = 72
co wynika z wielokrotneg ospowolnienia myslenia
w skutek podawnych mi chamskich prochoow podawanych mi z powodu Przekre,tu , nie
choroby // wykorzystywanie psychiatry w celach niepsychiatrycznych :
wychowanie, karanie, "podkreecanie procesora ,bedzie lepiej niz przed "leczeniem

[cadiz]

abasia471 napisała:


> Po przysiadach poprawiło mi się krążenie w starczej głowie

nie tak bardzo



> jako szczerbata nie będziesz miała jak kąsać

zęby jadowe są często zmieniane, wyrwane szybko odrastają

[abasia471]

Znowu nie zrozumiałaś/eś "co autor chciał powiedzieć", więc nie będę dłużej
ciągnęła tej polemiki.

[cadiz]

acha, więc to co Pani pisała
miało jakiś sens

wszelako nawet w tak wymagających okolicznościach
miło było porozmawiać

[lucyna_n]

jaśniej już Cadiz nie mogła wyjaśnić swojego wpisu, a Ty nadal apiać swoje?
dlaczego?

[maliana]

podbijam wątek do góry bo się mnie spodobał. Moim zdaniem depresja z jej
typowymi objawami nie różni się aż tak bardzo w zależności od wieku. No, chyba,
ze ktoś ma reaktywną (np. w ramach efektu pustego gniazda - wtedy faktycznie
trzeba byc po 40.) Ja osobiście nie róznicuję ludzi wiekowo, wiele ważnych dla
mnie informacji mogą zawierać posty 18-latki jak i 50-latka, szczerze mówiąc
nie bardzo nawet zauważam róznicę w poziomie pisanych tu postów (no, może za
nielicznymi wyjątkami :). Sama jestem po 30., moi znajomi rekrutują sie
spomiędzy 30 a 50 mniej więcej. Z takimi ludźmi przebywam, spędzam czas-jeśli w
ogóle gdzieś wychodzę. Dzieci nie mam i najprawdopodobniej nie bedę miała, więc
w ogóle jeden z poruszanych tematów nie dotyczy i nie bedzie mnie dotyczył,
doceniam jednak to forum właśnie ze względu na jego różnorodność. Młodzieżą się
nie czuję, starą babą też, w moim odczuciu ja w ogóle nie mam wieku. Powyzsze
dotyczy też ludzi, którymi się otaczam - są ponadczasowi, nie mają określonych
lat. Są po protu ludźmi, moimi znajomymi. I tak jest dobrze, myślę, ze dla obu
stron. Pozdrawiam :)))

[abasia471]

Zgadzam się z Maliną, że depresja jako choroba nie ma rozróżnienia wiekowego.
Wśród moich znajomych też są osoby w różnym wieku. Mam bardzo dobry kontakt z
koleżanką mojej 25 letniej córki i przyjaźnię się z 80 letnią sasiadką. W tym
wątku chciałam jednak skupić osoby będące w podobnej sytuacji życiowej i
depresja nie była głównym i jedynym kryterium. Depresja jest chorobą duszy i to
w jakiej jest się sytuacji życiowej ma moim zdaniem niebagatelne znaczenie. Ja,
coraz częściej dokonuję jakiś podsumowań mojego dotychczasowego życia, bo nie
wiem ile jeszcze mam czasu. Dlatego pomyślałam o stworzeniu forum, dla ludzi
którzy weszli w tkz smugę cienia, mających problemy ze sobą ażeby mogli pogadać
o tym co ich boli, czego się obawiają, jak radzą sobie z przemijaniem,
samotnością, coraz częstszymi kłopotami ze zdrowiem. Dobrze byłoby też pośmiać
się trochę z siebie, oswoić leki przed śmiercią itp i td. O to właśnie mi
chodziło.

[maliana]

abasia471 napisała:

Ja,
>
> coraz częściej dokonuję jakiś podsumowań mojego dotychczasowego życia, bo nie
> wiem ile jeszcze mam czasu. Dlatego pomyślałam o stworzeniu forum, dla ludzi
> którzy weszli w tkz smugę cienia, mających problemy ze sobą ażeby mogli
pogadać
>
> o tym co ich boli, czego się obawiają, jak radzą sobie z przemijaniem,
> samotnością, coraz częstszymi kłopotami ze zdrowiem. Dobrze byłoby też
pośmiać
> się trochę z siebie, oswoić leki przed śmiercią itp i td. O to właśnie mi
> chodziło.

Basia, chyba przesadziłaś... ty młoda kobieta jestes, jaka smuga
cienia????????? Po 40. ???
Ale ok, teraz rozumiem Twoją ideę :).

[killing_spree]

kochani "depresyjni" NIE ŁĄCZCIE SIE!
po cóż mnożyć i potęgować Wasze ciemne, schizofreniczne, depresyjne problemy?
czy naprawdę, myślicie, ze wyleczycie się w ten sposób z wlasnych problemów, ze
jakas pseudoterapeutyczna rozmowa z innym zdołowanym osobnikiem zmieni cokolwiek
Waszym życiu, ze nagle wasze zycie odmieni sie jak za dotknieciem magicznej
rozdzki i staniecie sie radosnymi, wyluzowanymi ludzmi bez kompleksow, problemow
i bolow kregoslupa?
otóż nie, tak zwana depresja jest bowiem Wasza stala cecha osobowosciowa. tacy
po prostu jestescie. zalamani, wiecznie narzekajacy i nie potrafiacy zyc bez
problemow. mimo to stanowicie wazny i integralny element rzeczywistosci oraz
istotny kontrapunkt dla tych wesołych, szczesliwych i zadowolonych, ktorzy bez
Was i Waszych problemow nigdy nie doswiadczyliby pelni swojej bezkomromisowej,
epikurejskiej i swobodnej radosci zycia...

dziekujemy Wam za to ze jestescie. :)))

[luki_s4]

CO TO ZA Tytuł wątkuu!

Nie lepiej precz z komuną,
albo przynajmniej CHLEBA I IGRZYSK !?
-w dodatku wczoraj była piękna rocznica...

a gdzie jest suchyxxx

[a.niech.to]

luki_s4 napisała:

> a gdzie jest suchyxxx
a Nev.?

[luki_s4]

serwisy.gazeta.pl/film/1,22535,404347.html

[a.niech.to]

Nev i niechciana ciąża, do tego aborcja. Miała wypracowaną jednoznaczną opinię
na temat facetów już w bardzo młodym wieku. Przypuszczam, że nie chodziło Ci o
wskazanie na autora recenzji jako na naszą Nev.

[abasia471]

killing_spree napisał:

> kochani "depresyjni" NIE ŁĄCZCIE SIE!

A dlaczego nie? Skoro możemy się lepiej zrozumieć i wspierać w walce z chorobą.

> po cóż mnożyć i potęgować Wasze ciemne, schizofreniczne, depresyjne problemy?
> czy naprawdę, myślicie, ze wyleczycie się w ten sposób z wlasnych problemów,
ze
> jakas pseudoterapeutyczna rozmowa z innym zdołowanym osobnikiem zmieni
cokolwie
> k
> Waszym życiu, ze nagle wasze zycie odmieni sie jak za dotknieciem magicznej
> rozdzki i staniecie sie radosnymi, wyluzowanymi ludzmi bez kompleksow,
problemo
> w i bolow kregoslupa?

Mam depresję, ale nie jestem naiwna, ani upośledzona umysłowo, żeby oczekiwać
cudów, jednak kontakt z ludźmi pomaga.

> otóż nie, tak zwana depresja jest bowiem Wasza stala cecha osobowosciowa. tacy
> po prostu jestescie. zalamani, wiecznie narzekajacy i nie potrafiacy zyc bez
> problemow.

Nie uogólniaj i nie stawiaj pseudofilozoficznych diagnoz. Bardzo dobrze sobie
radziłam, bez problemów i narzekania dopóki nie zachorowałam. Teraz też stawiam
się do pionu i każdego dnia walczę o normalne, wolne od choroby życie.


mimo to stanowicie wazny i integralny element rzeczywistosci oraz
> istotny kontrapunkt dla tych wesołych, szczesliwych i zadowolonych, ktorzy bez
> Was i Waszych problemow nigdy nie doswiadczyliby pelni swojej bezkomromisowej,
> epikurejskiej i swobodnej radosci zycia...
>
> dziekujemy Wam za to ze jestescie. :)))
>
Na koniec coś o filozofi w Twoim wydaniu, prosto, bo prosta ze mnie kobita -
Jak jesteś rozgarnięty jak kupa piachu, nie próbuj robić za filozofa.
>

[killing_spree]

NIE ZMIENIAJCIE SIE! :)))

[twoinone]

Witam,
ogromnie ucieszyłam się widząc ten wątek i niepomiernie zasmuciła mnie jego
lektura.

Ignorując więc to, co wolałabym by nie istniało, przejdę do tego co mnie tu
przywiodło. Pamiętam Jacka i Agatkę, oraz nieruchomą Balbinę i Ptysia. Jest
inaczej. Jest co raz trudniej. Ciało bliżej zapoznaje się ze starym dowcipem o
40 latku, który budzi się rano i nic go nie boli. Ale to nie to jest głównym
problemem. Gorszą sprawą jest, ze nawet jeśli deprecha chwilowo nas zostawia w
spokoju, to coraz mniej jest z czego się w życiu cieszyć, więc szybko wraca. I
co raz trudniej szukac pomocy, bo jak ktos tu juz wspomniał - co raz mniej
zaufania się ma do ludzi i świata. I jeśli chwilowo nie depresja, to
weltschmerze i co raz więcej pytań i dylematów. Poza tym w tym wieku już
większość ludzi siedzi w środku swojej własnej depresji, nadwrażliwości i czego
tam nie tylko. Trudno o kontakt. Gadacie jeszcze czasem?

[abasia471]

Ja po to założyłam ten wątek, żeby pogadać z ludźmi takimi, jak Ty. Na początku
zaatakowała mnie forumowa młodzież i umizgujące się do niej, starsze osoby,
tłumacząc, że depresja jest jedna i nie jest zależna od wieku, a ja
niepotrzebnie wprowadzam jakieś podziały. Jeżeli czytałaś wątek od początku, to
wiesz, jak to wyglądało. Niestety osób w naszym wieku nie odezwało się wiele.
Zastanawiam się, czy nie wynika, to z tego, że ludziom powyżej trzydziestki
odmawia się prawa do zabierania głosu na forum. Złośliwe komentarze na temat
wieku, trochę mnie śmieszą, bo świadczą o krótkowzroczności ich autorów. Wiele
osób zabiera głos nie mając kompletnie nic do powiedzenia. No cóż, trzeba im
pozwolić dorosnąć. Chciałabym pogadać z ludźmi, którzy mają podobne
doświadczenie życiowe, jak sobie radzą z upływającym czasem i z chorobą.
Rozumiem Twój nostalgiczny smutek.

[twoinone]

Witaj abasiu471,
fajnie że tu jesteś i że się nie poddajesz.:)
Widzisz, ja sądzę, że nam się jednak trudniej gada tak wogóle. Obniżony nastrój
zahacza zawsze o realia w życiu. U nas są te realia już zwykle zbyt
identyfikujące, albo zbyt zawikłane i nawarstwione, żeby ryzykować. Z drugiej
strony już tyle razy człowiek się sparzył, że... "i chciałabym i boję się" :)

Generalnie trudniej się wywewnętrzniać, zwłaszcza w atmosferze mało
zachęcającej, ale mam nadzieję,że już się znudziło trollowanie.

No cóż. Nie zawsze jestem smutna (to w końcu wcale nie jest w depresji
obowiązkowe :D). Niestey co raz rzadziej zdarzają mi się bieguny euforyczne.
Szczerze mówiąc nie pamiętam kiedy ostatnio. Natomiast nieustająco i skutecznie
parszywieje mi charakter. Z każdym rokiem gorzej. Mam wrażenie, że to uboczny
efekt długotrwałego umęczenia duszy ciągle powracającym, lub ciągle zagrażającym
dołem. Czy też to obserwujesz? Takie postępujące zobojętnienie, lodowatość, albo
w najlepszym razie napastliwość. Nie byłam taka. Już bardzo długo bronię się
przed nawrotem i idzie mi całkiem znośnie (półtora roku bez dużego doła). Ale
też bez radości.

[abasia471]

Witaj, masz chyba rację, jak człowiek ma trochę doświadczenia, to mniej stać go
na taki psychiczny ekshibicjonizm, a już na pewno nie epatuje wszystkich swoimi
porażkami. Ja przywędrowałam na to forum, szukając ludzi, których trapią
problemy podobne do moich. Spotkałam się tu z wrogością, ale żaden smarkacz nie
będzie mi mówił, gdzie moje miejsce. Poza tym żal mi tych ludzi, więc się nie
przejmuję ich źle pojmowaną asertywnością. Dzięki forum odezwało się do mnie
parę fajnych osób i mam z nimi kontakt, który bardzo sobie cenię. W Twoich
odczuciach znajduję emocje, które są także moim udziałem. Często jestem po
prostu zmęczona walką o utrzymanie się na powierzchni. Od wypadku, oprócz tej
cholernej depresji endogennej, towarzyszą mi dolegliwości fizyczne, które
dodatkowo utrudniają wyjście z depresji. Trudno być pozytywnie nastawionym,
jeżeli żyje się z chronicznym bólem. Nie daję się jednak, bo biadolenie i
narzekanie i tak niczego nie zmienią. Nie potrafię jednak wiele poradzić na
dojmujące uczucie smutku, który mi towarzyszy, ale to chyba wynik depresji.
Piszesz o tym, że psuje Ci się charakter, a ja myślę, że wynika, to ze
zmęczenia materiału. Po prostu mówiąc kolokwialnie, brakuje cierpliwości na
różne pierdoły. Jak czytam na forum posty młodych, zdrowych fizycznie ludzi,
którzy jedynie narzekają, to brak mi cierpliwości. Zastanawiam się, co oni będą
robić po czterdziestce, kiedy jest coraz mniej szans, ale za to coraz więcej
zagrożeń. Sama nie wiem, ale, to nie mój problem. Miło mi, że się odezwałaś,
mam nadzieję, że nie po raz ostatni. Pozdrawiam serdecznie i życzę trochę
uśmiechu.