poradźcie

[istotkaszarotka]

Bardzo proszę Was o pomoc, a właściwie o przyjazną radę. Poznałam kogoś kto
staje się dla mnie coraz ważniejszy. Ale ma nn. Wcześniej nawet nie
wiedziałam co to jest. Chcę z nim być ale boję się że nie sprostam. Czy dam
radę? Bardzo bym chciała. A tak niewiele wiem. Proszę, powiedzcie mi- na co
powinnam się przygotować? Uczę się niektórych zachowań, ale potrzebuję
życzliwej rady i wskazówek- jak wyglądają relacje osób z nn z innymi ludźmi,
czym można ich zranić, albo czego nie powinno się robić? Co może zranić mnie?
Przepraszam, żę pytam tak bezpośrednio. Wybaczcie mi proszę, ale do kogo mam
się zwrócić, jeśli nie do Was?

[istotkaszarotka]

Szczególnie chciałabym dowiedzieć się jak wyglądają relacje osób z nn z innymi
ludźmi, jak buduje się związki emocjonalne, co ma wpływ na kontakty z
otoczeniem? Czy nn ma na to wpływ? A jeśli tak, to jaki? Bardzo chciałabym to
zrozumieć.

[natretna]

Trudno to opisac bo wszyscy nerwicowcy maja inne potrzeby. Ja np potrzebuje
totalnej szczerosci nie moge czuc sie nawet przez moment oszukiwana bo wtedy juz
tworze sobie straszne teorie.
Musisz zakceptowac zmiennosc nastrojow, nie chodzi o to zebys np dawała sobie
wchodzic na glowe ale nie brała do siebie wszystkiego co powie twoj partner.
Nie nasmiewac sie z jego natrectw tak zeby nie musiał sie z nim ukrywac przed
toba itp

[dola_niedola]

Droga Istotko, pytanie jak możesz mu pomóc jest stawiane z pozycji kogoś, kto
nie ma więszego doświadczenia z tym jak wygląda życie codzienne z nerwicowcem.
To nie ty będziesz tą która zadaje ból, ale twój ukochany będzie go zadawał
tobie. Z nn mogą być związane ciągle awantury przeradzające się nawet w ataki
agresji. Przeczytaj którąkolwiek z książek Karen Horney: neurotycna duma,
neurotyczne wymagania. To wszystko, wraz z kompulsjami oczywiście, towarzyszy
nerwicy natręctw. Pytanie jest czy masz dosyć wyobrażni jak to może wyglądać.
Czy będziesz w stanie temu się przeciwstawić? Czy będziesz nękana tak jak mama
Amelki?

[kot9912]

"To nie ty będziesz tą która zadaje ból, ale twój ukochany będzie go zadawał
> tobie. Z nn mogą być związane ciągle awantury przeradzające się nawet w ataki
> agresji. "

Ten cytat to przesada. Kobieto, nie rób potworów z osób chorych na nn. Skąd
wiesz, zę wszystkiemu jest winne nn????? Ludzie bez ZOK tez sa agresywni, nawet
niektórzy bardziej. Najłatwiej jest o wszystko obwinić kogoś, a Ty może jesteś
chodzącym ideałam??? Nawet nie znasz sympatii osoby, która tak straszysz, moze
ona ma OCD niezbyt nasilone??? Podobnie wypowiadała si,ę tutaj o ile pamiętam
(ale mogą sie mylić) Grubulka, która te zo wszysto obwiniała swojego chłopaka.
I oczywiście wychodzi,z e nerwicowcy nie potrafią kochać. Trochę samokrytyki
kobiety. Wiem,że życie z nerwicowcem może być trudne, ale nie obwiniajcie o
wszystko osób chorych. Są też ludzie, którzy mają nn a nie są agresywni, są
kochanymi, dobrymi małżonkami, np. Perlonta czy Inka.

A tak w ogóle to dlaczego nie ma INki, Perlonty i Doca???? Naprawdę zaczynam
się martwić:(((((((((

Marta

[dola_niedola]

Droga/drogi kot9912! Oczywiście, że nie jestem ideałem. Jestem potwornym,
wstrętnym, obrzydliwym babskiem z opuchniętym ryjem (to cytat mojego nn).
Oczywiście, że to nie musi być tylko nn. Ale dążenie do perfekcji oraz
odrzucanie wszystkiego, co nie spełnia tych wygórowanych oczekiwań. Szorowanie
do upadłego i zmuszanie do tego okolicy. Awanturniczy pedantyzm.
Zdadzam się, że nie wszystcy nerwicowczy tacy są. I że nie jestem ideałem.
Jestem zdołowanym babskiem, które o marzy o nerwicowcu, który sobie sto razy
dziennie myje ręcę, ale który nie wymaga tego ode mnie! Kiedyś doc81
powiedział, że nn nie jest chorobą jednostki, ale całej rodziny. Przerzucam się
na forum o depresjach. Pozdrawiam

[kot9912]

Tak naprawde każda poważniejsza choroba dotyczy całej rodziny. Przykro mi, ż
ejestes zdołowana i nie chciałabym byś z mojego powodu zmieniała forum na inne.
Nie w tym recz. Domyślam się, że życie z osobą cierpiąca na nn to nie jest
często sielanka, ale ja mam wrażenie, że niektóre osoby tutaj piszące skupiają
się na winie nerwicowca. Kiedyś w jakim poście jedna kobieta napisała, ze
gdyby trafiła na to forum na początku choroby, to by się załamała. I naprawde
dziwię się niektórym komentarzom osób, które są z nerwicowcem. Uważam, że nie
są one często obiektywne, ponieważ obwiniają tylko 1 stronę.

Ja tez nie jestem ideałem i mam paskudny charakterek:) Ale uważam, że nie
powinnas pisac o sobie tak jak we wstępie swojego posta, bo to na pewno nie
prawda. Naprawde bardzo mi przykro, że jestes zdołowana. Myslę, że jeśli
komentarze innych osób Cię wspierają i podnoszą na duchu (bo moje wiem,że nie)
to warto korespondować z tymi ludźmi.

Pozdrawiam Cię

[dola_niedola]

Kot9912 piszesz: Ale uważam, że nie
> powinnas pisac o sobie tak jak we wstępie swojego posta, bo to na pewno nie
> prawda.

To cytowałam swojego męża. Ja uważam, że jestem całkiem przystojna. Ale
niestety mąż mnie tak niewidzi. U mojego męża co nie jest absolutne doskonałe
to się nieliczy i nienależy tego akceptować. Czy to jest nerwica, czy coś
innego?

[kot9912]

Aha. Wiesz, jak sie czyta Twoje posty to wyadaje mi się, że nie jestes z nim
szczęśliwa. Chciaż to wiesz tlko Ty jedna. Ale jęsli tak to nie lepiej się
rozstać??

[istotkaszarotka]

Kocie, to do mnie czy do doli_niedoli?:) Czy huśtawka nastrojów i zmienność
postaw jest przypisana do objawów nn? Czy też należy przypisać to czemuś
innemu? Pozdrawiam!

[kot9912]

Istostkon Szarotko, do Ciebie jest ten post z 12. 07:) A czy zmienność
nastrojów jest przypisana do NN to powiem szczerze, że nie wiem. Ale na pewno
nie wystepują te objawy u wszystkich chorych. O to najlepiej zapytaj Doca lub
Impresume.

Pozdrawiam

Marta

[istotkaszarotka]

Mam wrażenie że on myśli o sobie i ja myślę o nim , a o mnie aktualnie nie
myśli nikt, a przynajmniej nikt z nas dwojga...

[istotkaszarotka]

Najgorsze jest to że wydaje mi się, że on albo myśli o mnie tak na 100% albo
nie myśli wcale. Że stanów pośrednich- brak.Czasem tak, czasem tak. Czy tak
rzeczywiście może być?

[kot9912]

Istotko Szarotko, nie znam odpowiedzi na to pytanie... To już Ty musisz sobie
odpowiedzieć czy tego właśnie oczekujesz od miłości??? Ja wiem, ze nie zawsze
jest idealnie, miłość to bycie ze sobą na dobre i na złe, ale jesli nie czujesz
się szczęsliwa to chyba musisz poważnie przemysleć całą sprawę. A to, że nie
zauważasz u niego stanów pośrednich to może być Twoej subiektywne odczucie,
może on nie potrafi komunikowac uczuć? Nigdy nie spotkałam osoby, która byłaby
albo 100 albo 0 % oddana komuś, więc nie wiem jak to jest. A rozmawiałaś z nim
o tym co się dzieje między Wami?

Marta

[kot9912]

Istotko szarotko, Natrętna ma rację, każdy ma inne potrzeby, poza tym przebieg
choroby, nasilenie objawów u różnych ludzi przebiega inaczej. Jeśli zaś chodzi
o zrozumienie tej NN to nawet chorym często zajmuje to bardzo dużo czasu, więc
w tej kwestii musisz być cierpliwa i nie zramżać się, jeśli nie będziesz Go
mogła zrozumieć. Ja choruje na ZOK 7 lat, a są momenty, zę ta choroba jest dla
mnie zgadką.
Rozumiem Twoje obawy. Ważne jest abyś nie komentowała krytycznie różnych
kompulsji czy mysli natrętnych. Ich treść jest często irracjonalna ia tak jak
mówi Natrętna, nie powinno się wyśmiewać. Realacje z innymi ludźmi także zależą
od samej osoby. Ja np. żyje dość normalnie, mam koleżanki, jestem otwarta i
komunikatywna. Poobserwuj tego mężczyznę, a będziesz wiedziała, czy zamyka się
przed światem czy wręcz przeciwnie.
Wiesz, tak sobie myślę, że NN nie musi przekreślać życia uczuciowego. Można
wyjść za mąż za "zdrowego" człowieka, a byc bardziej nieszczęśliwym. Niegdy nie
wiadomo co przyniesie przyszłość. Ale naprawdę rozumiem Cię, dobrze, że
podchodzisz do sprawy racjonalnie.
Ale najlepszą radą jest chyba rozmowa z Nim, dialog, wymiana spostrzeżeń. Od
niego nauczysz się najwięcej o tej chorobie, choć nie wiem czy on chce o tym
mówić i na pewno od razu nie wyłoży kart na stół. Jeśli jego objawy sa nasilone
to nie będzie lekko, ale może też być tak, zę ZOK bedzie dokuczał, ale bedzie
normalnie żył.

Trzymaj się, jakby co - pytaj:))))

Marta

[istotkaszarotka]

Dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi. Dla mnie to ważne. Jeżeli jeszcze o czymś
pomyślicie- piszcie, proszę. Kocie, czytałam to co napisałaś tu do mnie i to co
pisałaś w innnych postach- bardzo to ciepłe:) Dziękuję i pozdrawiam!

[kot9912]

Mam nadzieję, ze te nasze rady jakoś Tobie rozjaśniły sytuację:)))))) A moge
zapytać Cię jak to się stało, że ten mżeczyzna powiedział Tobie o swojej
dolegliwości??? Bo przyznam, że to wymaga dużej odwagi i otwartości. to jest
naprawdę bardzo trudne. Bardzo. Czytałas pewnie post na forum o tym, jak mąż
żonie powiedział o NN po 30 latach małżeństwa i ja się wcale nie dziwię temu
Panu. I podziwiam Twojego "kolegę" i tego Pana za to, bo ja np. nie mówię o tym
nawet jak jest mi czasami bardzo ciężko.

Wiesz, miałabym jeszcze jedną sugestie dla Ciebie. Jesli będziesz widziała, zę
Jego coś trapi, gryzie, nie jest sobą, a nie będzie chciał Tobie zdradzić jakie
mysli Go męczą to nie pytaj. Wiem, zę to trudne, bo gdy chcemy pomóc,a ktoś nie
mówi nam co jest grane to czasem aż serce boli. Ale treść mysli natrętnych bywa
u niektórych ludzi tak przykra, że naprawde lepiej to przemilczeć. Ja czasem
miałam poczucie winy za te myśli i nie wyobrażam sobie komus o tym powiedzieć.
Jedno jest pewno - cierpliwość się Tobie na pewno przyda. Ale jeśli to
wartościowy mężczyzna to warto, prawda??? A myślę, ze gdyby nie był wyjątkowy
to nie zadałabyś sobie tyle trudu, aby go zrozumieć:)))))))))))))))))))))) A
poza tym to muszę przyznać, ze bardzo cenie u ludzi szukanie informacji, a nie
opieranie się na własnej wiedzy, czasem tak nikłej, zę aż strach...

Nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Tobie, a raczej Wam powodzenia:)))))))

Marta

[istotkaszarotka]

Powiedział mi o tym bardzo szybko i po prostu. To znaczy, teraz, po tym co
napisałaś, myślę, że "po prostu" to było tylko dla mnie... A pewnie gdyby nie
powiedział to bym nic nie zauważyła. Inna sprawa, żę jak patrzę dookoła, to
mało kto jest tak zupełnie "normalny", żeby nie napisać, że chyba nikt... To
pewnie wina dzisiejszych czasów bardziej niż nas samych, genów, dzieciństwa...
Stres jest wszędzie, i każdy mu w jakiś- zdiagnozowany lub niezdiagnozowany
sposób ulega. Dziękuję ci też za to co piszesz o tych "myślach". To dla mnie
ważne. Wydaje mi się że trochę rozumiem. Też czasem mam takie myśli że aż
strach i że nikomu nie powiem, i mam z ich powodu poczucie winy... Dziękuję Ci!

[kot9912]

Nie masz mi za co dziękować:))))Życie w XXI wieku jest pełne stresu, ale mamy
też wieksze możliwości - takze cos za coś. Ale cena jest wysoka. Mnie np.
przeraża wyścig szczurów wśród młodych. To dziwne, ale bywaja pracodawcy,
którzy to preferują, a badania pokazują, że współpraca niby daje lepsze
efekty... No ale wszystko jest względne - taki jest świat dziś,
zrelatywizowany. Wiesz, koleżanka mi mówiła, ze na jakiejś uczelni w Polsce
robi się błędne notatki i daje innym, żeby nie zaliczyli przedmiotu. Także masz
rację - pewnie niewielu ma normę psychiczna :)))))

A odnośnie tego co napisałas na końcu posta - mój wykładowca z psychologii
powiedział kiedyś, że gdybyśmy byli w stosunku do siebie totalnie szczerzy i
mówili wszystko co myślimy to ... byśmy się w najlepszym wypadku nie odzywali
wszyscy na świecie. Kiedyś w jednej książce wyczytałam, że "są sprawy o
których rozmawia się tylko z samym sobą i to bardzo cicho...".

Wiesz, fakt, ze byś może nie zauważyła sama Jego dolegliwości może świadczyć o
tym, że u Niego NN nie jest bardzo nasilone :)))) Oby tak było, ale to bardzo
możliwe:)))) I wiesz, myślę, ze on Tobie tez bardzo ufa, bo w dzisiejszych
czasach nietolerancji dla tego typu schorzeń ciężko się przełamać i wyznać taką
prawdę. Fajnie, ze Ty jestes osobą, która nie zraża się do ludzi "z problemami
tego typu":))))))) Naprawde to bardzo piękne:)))))) Twój "Kolega" ma
szczęście:)))))))

Pozdrawiam wakacyjnie:))))

Marta

[supernatret]

Hej!

Ja sam powiedziałem jakiś czas temu mojej dziewczynie o mojej NN. Nie sprawiło
mi to większego problemu, ot po prostu, powiedziałem, że byłem u lekarza, że od
wielu lat cierpię na NN, ale teraz mam zamiar z tym walczyć. No cóż, kiedy teraz
o tym myślę, nie widzę, żeby to wymagało ode mnie jakiejś wielkiej odwagi czy
poświęcenia. To przecież nie jest nic strasznego, bez przesady. Z drugiej
strony, jeśli Ci o tym powiedział, to musi mu na Tobie zależeć i ma do Ciebie
zaufanie, bo jednak nie rozpowiada się o NN na prawo i lewo. Ja chciałem po
prostu, żeby bliska mi osoba wiedziała i rozumiała moje problemy.

Jeśli do tej pory nie zauważyłaś NN, to znaczy, że raczej nie jest bardzo
nasilona. Z tym można żyć, uwierz ;) Jeśli jego relacje z innymi ludźmi -
rodziną, przyjaciółmi są ok, to pewnie i z Tobą takie będą :) Nie znając lepiej
jego NN trudno powiedzieć, na co powinnaś zwrocić uwagę.

Mi zawsze przynosiła ulgę świadomość, że mogę liczyć na kochaną osobę, zwłaszcza
że NN to choroba, w której człowiek niszczy głównie sam siebie. I chociaż moja
dziewczyna nie stara się mi jakoś czynnie pomóc (zresztą nie ma takiej potrzeby.
No i nie wiem jak by miała taka pomoc wyglądać), to często pyta jak się czuję w
związku z NN. Chociaż przyznała mi kiedyś, że nigdy mnie do końca nie zrozumie,
bo i nie może - to jak przysłowiowe gadanie ze slepym o kolorach ;)

Wydaje mi się, że już sama możliwość rozmowy z Tobą na ten temat może przynieść
dużą ulgę. Poczytaj trochę na temat NN (np.
www.afektywne.webpark.pl/zok.htm. Poza tym myślę, że ważna jest
świadomość, że Ty wiesz, i że w razie czego może na Ciebie liczyć :)

Pozdrawiam i życzę powodzenia!

[kot9912]

A ja nie powiedziałam kiedyś osobie, którą kochałam o NN i innym też nie mówię,
bo nie chcę żeby ktoś miał do mnie inny stosunek, nie chcę obarczać nikogo
swoimi problemami, wolę sama się z tym uporać. Zawsze byłam "Zosia samosia" i
radziłam sobie sama i taka sytuacja mi odpowiada. Jedynie z Tata rozmawiam o
NN. Ale i tak ograniczam się bo nie chce żeby sie smucił. Jak podejrzewano u
mnie chorobę dziedziczną dość poważną to mimo iż byłam w związku, kochałam, ale
chciałam zerwać tą znajomość by właśnie nie obciążac tej osoby swoją ewentualną
choroba, by nie musiała patrzeć na mnie jak jest mi ciężko.

Dla niektórych mówienie o NN jest łatwe, dla innych trudne, bardzo. Ale jedno
jest pewno jak powedział mój przedmówca - świadczy to o dużym zaufaniu.

[tralala74]

A ja zgodze sie z osobA, KTORA KILKA POSTOW WYZEJ napisala, ze
najprawdopodobniej to on bedzie strona, ktora bedzie ranic.

Mam kochajacego chlopaka, ktorego kocham, cenie i ktory jest moim najlepszym
przyjacielem i od dluzszego czasu zameczam siebie i jego przy okazji tez. W
pewnym momencie pojawily sie natretne mysli, ze chyba nic nie czuje oraz proby
zaobserwowania, czy czuje czy nie czuje. Wystarczy gorszy humor, zmeczenie lub
rozdraznienie zebym wpadla w panike, ze w danym momencie niczego szczegolnego
nie czuje. Lapie jakies dziwne jazdy, ze go krzywdze, ze moze on nie jest dla
mnie, drobne sprzeczki wpedzaja mnie w przerazenie i roztrzasanie wlasnych uczuc
zaaczyna sie na nowo. Co najgorsze, w takich chwilach czuje wewnetrzny przymus
opowiedzenia mu o wszystkim i dopiero jak to zrobie, to sie uspokajam.

Zdaje sobie sprawe, ze robie mu tym przykrosc i ze on naprawde nie zsluguje na
takie traktowanie i walcze sama z soba, ale nadal czasem przegrywam.

Byc moze z Twoim przyjacielem bedzie inaczej i jego natrectwa beda dotyczyly
innych tematow i dzieki temu nie beda dla Ciebie takie przykre i nie beda tak
bardzo rzutowac na Wasz zwiazek. Ale gdyby mial kiedys podobne jazdy jak ja,
przyda Ci sie gruba skora i duzy dystans do rzeczy, ktore bedziesz od niego slyszec.

I chyba niewiele zalezy tutaj od Twojej postawy. U mnie jest tak, ze im on jest
dla mnie lepszy, tym silniejsze jazdy i leki za chwile lapie.

[kot9912]

NIE KAŻDY KTO MA NN RANI

[istotkaszarotka]

Dziękuję Wam wszystkim, za odpowiedzi, rady i rzeczy, o których tu piszecie. Z
niektórymi już miałam do czynienia, z niektórymi nie. Z tym ranieniem- to chyba
nie jest takie proste, tzn. czasami ma wrażeni że jest nierozmyślne, i wtedy
można z nim sobie radzić, próbując wyjaśnić, albo zracjonalizować (sobie). Ale
czasami mam wrażenie, że jest to ranienie rozmyślne. Ale nie wydaje mi się że
wynika z okrucieństwa, ale z tego, że ktoś taką osobę, najczęściej mniej lub
bardziej świadomie lub nieświadomie też zranił i zranienie w odwecie jest
jakiegoś rodzaju reakcją, odwetem. Chyba najgorsze jeśli wejdzie się w ten
łańcuch- ty zranisz mnie, ja ciebie , potem ty mnie dwa razy bardziej to może
ja ciebie trzy razsy badziej... Chyba najlepiej, choć nie najłatwiej jest
przerwać taki łańcuch... Najbardziej boję się reakcji typu "nie wiem co czuję",
bo one często chyba bywają gwałtowne, jak w amoku, i nic przeciw nim nie da się
zrobić, a na pewno najtrudniej zracjonalizować, bo częstwo przychodzą
niezapowiedziane. A do tego my też jesteśmy tylko ludźmi, i może łatwiej nam
trochę się żyje reaguje i kontaktuje ze swoimi uczuciami niż ludziom z nn, ale
to wcale nie znaczy że łatwo i że dla nas to jest bezbolesne... Ale czytam o
czym tu piszecie i jestem Wam bardzo wdzięczna, daje mi to do myślenia.
Dziękuję Wam! I z niecierpliwościa czekam na Wasze dalsze wpisy.

[kot9912]

Istotko szarotko nie kojarzyłabym tych zachowań typu Ty mnie zraniłeś więc ja
Tobie oddam jako czegoś charakterystycznego dla NN i zdeterminowanego NN.
Pamiętaj, że nie każde zachowanie jest związane z NN. Ale jeśli ktoś rani w
odwecie to wcale nie ma moim zdaniem związku z NN, a raczej z jakimis cechami
charakteriologicznymi. A odnośnie stwierdzenia "nie wiem co czuję" to równiez
nie jest tak, ze występuje u chorych na NN, takie wątpliwości bardzo często
dotyczą ludzi zdrowych i sa jakimś pierwszym krokiem ku rozpadowi związku. Moje
zdrowe koleżanki często miewają takie wątpliwości. Ja natomiast choruje już
tyle lat i naprawdę jest mi obcy ten temat. Jestem zdecydowanan w kwestii
uczuć. Bo ja mam wrażenie czytając niektóre posty, szczególnie dużo
wcześniejsze, ze dochodzimy do takiego punktu: on mnie nie kocha - to wina NN,
on nie wie co czuje - to wina NN, on mnie zostawił - to wina NN, on nie potrafi
kochać ponieważ ma NN. A na takie sytuacje i reakcje osób mają wpływ liczne
czynniki. Poza tym z NN mogą współistnieć inne zaburzenia np. osobowości. Ja
uważałam i uważam, że NN wpływa bardzo na nasze zycie, ale można być
szczęśliwym i ofiarować komuś miłość, dając tej osobie szczęście. W
poniedziałek byłam na wizycie kontrolnej u mojej Pani Doktor i za każdym razem
gdy się z Nią spotykam wierzę w to jeszcze bardziej. Ona pracuje w zawodzie
kilkanaście lat - szpital + prywatna praktyka i jej nadzieja i optymizm nie są
wyssane z palca, ale wynikają woeloletniego doświadczenia.

[istotkaszarotka]

Pisząc o tym co napisałam myślałam chyba bardziej o sobie... :) I o pewnych
mechanizmach, które ludźmi kierują. Myślę, że w tym co piszesz jest dużo racji,
nie chciałam żeby ktoś pomyślał że próbuję przerzucaćź odpowiedzialność na
cokolwiek. Natomiast na pewno jest prawdą że w sytuacjach stresowych, nerwowych
dzieje się coś takiego jakby ktoś odciął dopływ zdrowego rozsądku i
racjonalnego myślenia do mózgu i kierujemy się czystym afektem- złością,
wściekłością, stresem, niepewnością, strachem... My wszyscy.

[kot9912]

Istotko szarotko - masz rację:))))) I ja wcale nie myślę. że próbujesz
przezucac odpowiedzialność na cokolwiek:)))) To fakt, że w sytuacji zagrożenia,
stresu reagujemy tak jak piszesz. W sumie taka reakcja pozwoliła przetrwać
naszemu gatunkowi.I wielu innym także.

A tam w ogóle to taki upał:(((((((((((((((

Mogę zapytać Cię jak ta znajomość sie rozwija???

Pozdrawiam gorąco:))))

Marta

[supernatret]

Ja tez nie laczylbym jakkolwiek myslenia typu "ty mnie ranisz, to ja cie tez" z
NN. Z mojego doswiadczenia wynika, ze NN to choroba, w ktorej czlowiek rani
najbardziej sam siebie, nie innych. Ja nigdy nie zauwazylem, ani nie slyszalem,
zeby NN miala jakis wplyw na uczucia wobec drugiej osoby.

[istotkaszarotka]

Czasami mam wrażenie, że się "współuzależniam"- że moje samopoczucie zaczyna
być zależne od jego samopoczucie. I wiem że to nie jest dla mnie dobrze. Że nie
powinnam temu ulegać, ale jak nie ulegać? Jeżeli jego nastrój może zmienić się
z chwili na chwilę? Tego boję się najbardziej, coś we mnie wtedy
krzyczy : "uciekaj", "nie dasz rady","jemu to nie pomoże a tobie zaszkodzi".
Rozumiecie? A ja wcale nie jestem silna. Bardzo chcę z nim być. W tych dobrych
chwilach jest dobrze, ale w tych gorszych czuję się paskudnie- ja wiem, że nn
działa na poczucie własnej wartości osoby chorej, ale jeżeli zaczyna mieć wpływ
także na moje? Boję się, że nie dam rady, a czasmi boję się także że ten
związek odciśnie ślad także na mojej psychice... Boję się że kiedy o tym powiem
usłyszę: "masz rację, jestem nic nie warty, nie marnuj swojego czasu na mnie".
I kto to wtedy powie: on czy jego nn? Możecie nazwać mnie egoistką, ale boję
się jak to na mnie wpływa, jak się zmieniam. Między innymi dlatego zwróciłam
się do Was z prośbą o poradę w takich sytuacjach. Ze strachu przed sytuacjami w
których jest gorzej.

[kot9912]

Kochana, ja w zyciu nie powiem,że jesteś egoistką. Nie potępiam Cie absolutnie.
Domyślam się jak Tobie ciężko, ale podziwiam Cię za to, ze wiedząc o NN
spróbowałaś z nim być. Jesteś silna skoro wtedy nie uciekłaś. A zta siłą to w
ogóle jest tak, że moim zdaniem słabi sa ci ludzie, korzy ida w życiu na
łatwiznę. Ty nie poszłaś, podjęłaś próbę, a że to okazjue się być za wiele dla
Ciebie to już inna sprawa, ale na pewno nie świadcząca o słabości ani o
egoiźmie. A może byście i tak nie spedzili razem swojego życia gdyby on nie
miał NN... Także absolutnie nie obwiniaj się.

Jeśli zaś chodzi o jego reakcję typu: "masz rację, jestem nic nie warty, nie
marnuj swojego czasu na mnie". To byłoby bardzo przykre usłyszeć takie słowa,
ale one nie powinny Cię zatrzymac przy nim jeżeli Ty nie bedziesz chciała być z
nim. Wiem, że to boli, nie wiesz co robić, wahasz się, nie chcesz go zranić,
ale bez względu na wszystko nie można byc z kimś na siłę, więc jesli on by tak
powiedział naprawde to moim zdaniem nie powinno to wpłynąć na Twoją decyzje. A
moim zdaniem także nikt nie powinien tak mówić nikomu i nigdy ponieważ to jest
czasem nieświadomy a niekiedy świadomy sposób manipulowania, a jeśli nie aż
manipulowania to sprawiania przykrości drugiej osobie. Trzeba pozwolić komus
odejść gdy sie kocha.

Kiedy mnie zdradził mój chłopak, to moja reakcja była taka, ze zyczyłam mu
szczęścia z tą dziewczyną, mimo, ze nie mam do niej szacunku, ale wydawało mi
się, ze on ją kocha. Nie krzyczałam, nie wyzywałam, ale życzyłam naprawde mu
szczęścia i to płynęło gdzieś z głębi serca. Dopiero kilka miesięcy później
oberwał słownie jak powiedział, ze to ja go skrzywdziłam zrywając znajomość:)))

tak więc reasumując - kto kocha naprwade ten pozwoli odejść.

Trzymaj sie ciepło, nie dołuj się i pisz jakby co. pa

Marta

[tralala74]

Nie twierdze, ze kazdy, ale bywa, ze natretne mysli dotycza wlasnie zwiazku i
wlasnych uczuc, a jednoczesnie pojawia sie przymus, zeby to wszystko z siebie
wyrzucic i opowiedziec tej drugiej stronie. Ja tak mam z kazdym z kim jestem
blisko (nie tylko z mezczyznami - jak bylam mala te natrectwa dotyczyly mojej
mamy).

[kot9912]

Ja mam natretne mysli także odnośnie uczuć, ale nigdy, nawet w ciężkim stanie
nie czułam potrzeby mówienia o tym komuś, jedynie lekarzowi i z dużym oporem
psychologowi. Ale nie trafiłam na takiego psychologa, któremu bym opowiedziała
to co mnie najbardziej boli. Nawet jak jest mi baaaaaardzo źle to koleżankom
nie wspominam o tym co mnie męczy. To dobrze, ze mówisz o tym, ale mnie jest
dobrze nie mówiąc o tym:))))))

[istotkaszarotka]

Dziękuję Wam także za te odpowiedzi i rady! Pozdrawiam Was bardzo!

[istotkaszarotka]

Witajcie, to ja, po długim milczeniu, poświęconym głównie na życie:) Czas mija,
uczę się go i jego chorby, są momenty, w których jest potwornie trudno- w
niektórych mam prawie całkwitą ewnść że to wina jego chorby, wtedy jest nawet w
miarę łatwo. Ale kiedy indziej- nie wem czy to nn czy nie- i te momenty są
najtrudniejsze... A nerwica, czy natręctw czy inna, to rzecież zawsze nerwica,
i cały bagaż obciążeń się z tym wiąże, z którym tak trudno się zmierzyć... A do
tego, gdy widzę gdy czasam dopadają go jego kompulsje wyjątkowo silnie (
myślach to tylko on pewnie czasami wie) to aż płakać mi się chce widząc jak on
się męczy i nie mogąc mu pomóc. Zaczynam jednocześnie podejrzewać, że jego
walka z chorobą nie jest tak pełna i "wszechstronna" jak mogłaby, czy też-
powinna by być. No a te działania może podjąć tylk on... Czasami, obserwując
go, i porównując do siebie, zastanawiam się, czy myśląc tyle o nn, natręctwach
i kompulsjach jak mnie się to czasami zdarza-można popaść w to samemu?
Przeprasza, i proszę- nie uznajcie tego pytania za głupie i naiwne. Czy możecie
opisać początki swojej choroby-pierwsze symptomy, od których zaczęliście
podejrzewać, że coś jest nie tak? To akurat pytanie podyktowane czystą
ciekawością- mam nadzieję, że mi wybaczycie. Pozdrawiam Was wszystkich
serdecznie!!

[agatamlynska]

może innym razem