NN i małżeństwo

[dola_niedola]

Drozdy, zdecydowałam się założyć ten wątek gdyż z dyskusji w innych wątkach
wynika, że większość nerwicowców są osoby mające trudności z nawiązaniem
znajomości (o trwałym związku nawet nie wspominają).
Mam więc następujące pytanie, czy na tym forum uczęstnicy ktoś kto żyje w
małżeństwie lub w długotrwającym związku (powyżej 2 lat)? Ja i mój
nerwicowiec jesteśmy razem 10 lat. I ostatnio moje życie stało się koszmarem.
Jak Wasze małżeństwo przebiega? Ja nerwica wpływa na jego jakość? Czy
kiedykolwiek próbowaliście terapię małżeńską (partnerską)? Pomogło?

[natretna]

Obawiam sie że bedziesz miała mało wpisow :P
Oczywiscie zartuje, napewno nerwicowcy maja zony i mezów ale to jest naprawde
trudne. W moim przypadku ja juz nawet sobie tego nie wyobrazam

[kot9912]

A ja sobie wyobrażam:) Tylko nie teraz. I myślę, że małżeństwo jest w ogóle
cięzka "pracą" aby bylo udane. Ja uważam, że w przypadku bardzo ciężkiego
przebiegu jest to trudne, ale sa też osoby, które żyją prawie normalnie i
potrafia funkcjonować z NN i wtym przypadku to jest mozliwe i stopień trudności
jest taki sam jak w przypadku "zdrowej " pary:))))

[camomilla2]

jestesmy 6 lat po slubie mamy 2 dzieci.Moj mąz nie rozumie do konca nerwicy i
wcale mu sie nie dziwię:)ale akceptuje moją chorobę.Nigdy nie mialam problemow
z zawieraniem znajomosci.

[magmawa3]

jak zachodzilas w ciaze to musialas odstawic leki-zakladam ze jakies
bierzesz.jak sobie radzilas w ciazy bez lekow?ja planuje dziecko ale zawsze po
odsstawieniu lekow mam nawrot i sie boje jak to wszystko przetrwam.napisz do
mnie chetnie pogadam.czy bierzesz teraz jakies leki jak sobie radzisz w pracy
i z dziecmi.jak dlugo chorujesz.napisz prosze [e-mail]

[dola_niedola]

To z całą pewnością stwierdzam, że terapia partnerska w leczeniu nn nie pomaga.
To znaczy pomaga tylko na tyle, że w jej wyniku terapeuta poleca terapię
indywidualną jednemu s partnerów. Na co mój nerwicowiec stwiedził: "jak ja
pójdę na terapię indywidualną i pomoże to, to okaże się, że błąd był po mojej
stronie... i ja niechcę zostać niechlujnym, leniwym i egoistycznym typem jak
moja żona". I na tym sprawę zakończono.
Uważam więc, że nn (albo cokolwiek jest to za świństwo) i małżeństwo nie idą w
parze.

[elmone]

hej:) mój związek dobiega coprawda dopiero roku ale uważam, że zwiazek to
sztuka kompromisów i indywidualnej pracy każego z partnerów na wspólny sukces.
inaczej sie nie da zdajesie,a nn troche to utrudnia ale nie wyklucza.oczywiscie
ciężej jest być z chorym człowiekiem ale to dotyczy każdej przewlekłej
choroby:) No ale cóż życie to nie je bajka, życie to je bitwa:) Nikt nikomu nie
obiecywał że będzie lekko:)
Pozdrawiam

[kot9912]

Dola niedola oczywiście o wszelkie niepowodzenia obwinia NN - nic nowego.
Cytując Twoje słowa "Uważam więc, że nn (albo cokolwiek jest to za świństwo) i
małżeństwo nie idą w
> parze" stwierdzam, iż jestes EGOSITKĄ sugerując na stronie dla chorych na
nn iż nn wyklucza małżeństwo i szczęśliwy związek. Prawde mówiąc to na miejscu
Twojego męża zakończyłabym to małżeństwo i poszukała szczęścia z dojrzałą
partnerką.

Marta

[elmone]

Ja nie wiem czy jestes egoistką czy nie. Myślę, że nn jest tylko jednym z wielu
elementów waszego kryzysu.
Natomiast Marto, napewno NN nie wyklucza szcześliwego życia, czego Tobie, sobie
i wszystkim forumowiczom życze;):):)

[kot9912]

Elmone, dzieki:)))))) Ja po prostu nie rozumiem jak ktoś zdrowy może tu wejść
na to forum i pisać, że NN i małżeństwo nie idzie w parze?????? To jest
bezczelne i trzeba mieć tupet. Piszą tu ludzie z ZOK zarówno ci, którzy
borykaja się z tym kilka lat, ale też osoby które dopiero próbują się odnaleźć
w nowym życiu z OCD i takie słowa moga odbierać im nadzieję.

Marta

[tralala74]

> Elmone, dzieki:)))))) Ja po prostu nie rozumiem jak ktoś zdrowy może tu wejść
> na to forum i pisać, że NN i małżeństwo nie idzie w parze??????

A ja rozumiem i nawet jestem sklonna przyznac doli niedoli racje. Oczywiscie
choroba nie wyklucza zbudowania szczesliwego zwiazku, ale na pewno go nie ulatwia.

Chwilami czytajac to forum mam wrazenie, ze w dobrym tonie jest pisac tutaj o
plusach nn, rzekomej wyjatkowej wrazliwosci chorych i ich specjalnym
postrzeganiu swiata oraz wyzszosci nad cala reszta swiata, a opinie burzace
troche ten wyidealizowany obrazek sa przyjmowane niechetnie.

Nie nazwalabym doli egoistka - pisze tutaj o wlasnych dosw. z partnerem chorym
na nn, ktore akurat w jej przypadku nie sa rozowe. Szczerze mowiac nie rozumiem
skad sie biora proby zamkniecia jej ust ani czemu ma sluzyc tworzenie
towarzystwa wzajemnej adoracji, ktore utwierdza sie nawzajem w przekonaniu o
swojej wyjatkowosci i wyzszosci nad reszta swiata.

[kot9912]

Przeczytaj sobie inne wątki - o deprsji, o wątpliwościach i strachu jaki
towarzyszy spoglądając w przyszłość. Oczekujesz, że będziemy się tu wzajemnie
dołować??? Poza tym to nie jest wyższość nad światem, ale po prostu szukanie
tych drobnych pozytywnych aspektów nn.

Jest wolność słowa, ale wyładowywanie swoich frustracji na innych jest po
prostu zachowaniem niedojrzałym. Jesli zwązek doli sie nie układa. to niech
pisze o związku jak chce, a nie wyciąga wnioski typu- nn i małżeństwo nie ida w
parze. Na to forum trafiaja często osoby w satnie gdy objawy są nasilone bo
własnie wtedy wstukują w wyszukiwarkę ZOK. I ja na ich miejscu nie chciałabym
przeczytać, że nerwicowcy nie potrafia kochać itp. Mnie to zpełnie nie rusza,
ale takie osoby mogą sie załamać. O to wam chodzi????

Poza tym nie zamykam nikomu ust - ale widzę, że tak interpretujesz wyrażenie
własnego zdania. Zauważyłam, że przez niektórych wyrażanie swoich uczuć,
szczęścia jest odbierane jak jakas zbrodnia. Nie dziwię się, że wiele osób
rezygnuje z tego forum. Naszczęcie mozna z nimi pisac na
prive:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))

[bellio]

A ja jestem mężatką prawie 3 lata i nie widzę, żeby nn miało jakikolwiek wpływ
na nas. Problemy są jak u wszystkich, ale raczej nie wynikają z mojej choroby.
Po pierwsze staram sie z nią walczyć i nie dawać rzadzic sobą natrectwom, po
drugie mój mąz wie co mi jest i nie probuje mnie na sile zmieniac. wie co
prawda od niedawna, bo wczesniej starałam sie to ukryc, ale w końcu dojrzalam
do rozmowy, powiedzialam, jak ja odczuwam moją chorobę, z czym to sie je itd. I
w tej chwili próbuje mi pomoc jak umie, czasem zartem, czasem przemilczeniem
sprawy, a ja sie staram zeby moje natrectwa nie mialy wplywu na niego.

Ale jeszcze raz podkreslam, ze wszelkie nasze klopoty malzenskie, klotnie,
roznice zdan itd nie sa zwiazane z nn. Mysle tez, ze jezeli ktos ma problem ze
związkiem, to zwykle osoba z nn, bo strach, niepewnosc jak druga osoba to
przyjmie itd. Zdrowa strona ma mniejszy problem - musi tylko zaakceptowac
chorobe osoby, ktora KOCHA. A milosc nie polega na wyzywaniu sie na kims za to
ze jest inny, tylko miedzy innymi na zrozumieniu.

Mój mąż niejednokrotnie powtarzał, ze nie rozumie moich niektorych zachowan,
ale moj spokój jest dla niego wazny. dlatego czasem pomaga mi sprzatac czysta
wg niego kuchnie, bo pracy niewiele, a ja bede spokojniejsza. ja ze swojej
strony staram sie sluchac logicznych argumentów i nie wciagac go w swoje
kompulsje.

Malzenstwo to sztuka kompromisu. I mysle sobie - oczywiscie moge sie mylic - ze
w malzenstwie doli niedoli problem lezy gdize indziej. W niedogadaniu na jakims
innym polu, a natrectwa sa po prostu najlatwiejszym gruntem, zeby to wybuchlo,
bo dla zdrowej osoby sa bez sensu, dla chorej pretekstem zeby ponarzekac, ze
nikt jej nie rozumie. Przy wzajemnym zrozumieniu i madrej milosci ten problem
nie przeklada sie na jakosc zycia. bo to tak jak akceptacja kazdej choroby i
pomoc w niej. trudno wymagac od kogos kto nie ma rąk, zeby robił obiad. trudno
wymagac od osoby z nn, zeby byla zawsze racjonalna i logiczna. problem
zrozumienia choroby i juz.

Ja jestem szczesliwa mezatką, czuje sie bezpieczna i "zaopiekowana" ;) powiem
wiecej - odkąd jestesmy razem duzo latwiej jest mi radzic sobie z nn.

I zgadzam sie z Marta - stawianie tez nie podlegajacych duskusji wylacznie na
swoim przykladzie jest malo odpowiedzialne.

[narcysa]

czesc,dola_niedola,przeczytalam o Twoim mezu,mysle,ze nn to jedno,a drugie,ze nie ma prawa Cie
obrazac i nie wszystkie osoby z nn sa wrazliwe,dobre,pracowite it.d.,po prostu piekne,a nawet gdyby byl
takim,moze Ci tez nie odpowiadac,ja mysle,ze powinnas mu cos ostrzej powiedziec,niech nie zwala na
nn,a gdyby nadal Cie obrazal...no,coz,to w koncu jego problem...powiedz mu,ze jak sie nie zmieni,ty
odfruwasz,przeciez jestes zdrowa.tylko nie daj sie wciagnac w poczucie winy,ze np.przez Ciebie ma
nn,przeciez on tez nie musi z Toba byc,jak nie chce,jest doroslym facetem,niech sam sie soba zajmie.

[chp1955]

Ja jestem żoną nerwicowca już od 30 lat. Nasze życie jest bardzo udane, kochamy
się oboje bardzo. Dopiero około pół roku temu mąż mi wyjawił,że jest chory na
NN. Ja przez 30 lat nic nie podejrzewałam, wiele jego zachowań interpretowałam
jako dziwactwa, ale mi to nie przeszkadzało, bo przecież wszyscy mamy jakieś
dziwactwa i porostu go kochałam i kocham takim jaki jest - czułym, wyrozumiałym
mężem i ojcem, dbającym o swoją rodzinę. Teraz wiem o jego chorobie i moim
obowiązkiem i jednocześnie pragnieniem jest pomóc mu i wpierać go, a nie
dołować. Od chwili, kiedy mi wyjawił swoją długoletnią tajemnicę (NN zaczęło go
przerastać) i wie, że może na mnie liczyć, że nie odejdę i będę go wspierać to
wiele objawów NN wyciszyło się. Nigdy nie próbowaliśmy terapi.
Mam wrażenie, że większość nerwicowców potrzebuje pewności, że są kochani i
bezpieczeństwa w związku (tzn. pewności, że zawsze mogą liczyć na bliską im
osobę, która będzie rozumiała i akceptowała ich wzloty i upadki). I właśnie ta
pewność i bezpieczeństwo, uważam, może przyczynić się do minimalizacji choroby.

Pozdrawiam wszystkich forumowiczów

[lupiak1]

Od kilku dni wchodzę dopiero na to forum mam nn i jestem w związku pięc lat.
Nadodatek mam małego synka. Mój partner juz ledwo ze mna wyrabia. Ja mam
ogromne poczucie winy. Mam nadzieję że mój związek pretrwa i że nie skrzywdzę
mojego synka. Pocieszające są sałowa Pani chp1955. Mam nadzieję ze moi blizcy
też mnie zrozumieją. Może łatwiej by było chorować.

[mtrekking]

Proszę się nie obwiniać za tę chorobę. Przecież Pani nikogo o nią nie prosiła,
nie jest też ona skutkiem Pani decyzji. Cokolwiek by pisały osoby, które żyją z
neriwcowcami, przez tę chorobę najbardziej ZAWSZE cierpi sam chory. Jestem
pewien, że jest Pani w stanie zbudować szczęśliwy związek i dobrze wychować
swojego synka. Warto powiedzieć o chorobie bliskim. Jestem pewien, że
zrozumieją, i będą Panią wspierać - należy się to Pani.

A słowa Pani chp1955 mnie się również wydały bardzo pokrzepiające. Gratuluję
Pani takiej wyrozumiałości wobec choroby męża - to naprawdę bardzo niezwykłe.

[kasiulinka78]

Mój mąż pracuje za granicą,wraca do domu co 2 tyg. na weekend,który dla mnie
zawsze jest...koszmarem.Po prostu mój mąż przeszkadza mi wtedy w "moim
harmonogramie natręctw" i modle się żeby już sobie pojechał...małżeństwem
jesteśmy od 7 lat.choruję na NN od roku.Nie wiem jak długo tak jeszcze pociągnę...

[bellio]

I jeszcze raz ja - to forum nie jest towarzystwem wzajemnej adoracji. Nikt z
nas nie twierdzi, ze jest lepszy bo jest chory. ale staramy sie sobie pomagac,
znajdowac rozwiazania. i w calej rozciagłosci podpisuje sie pod tym co napisala
marta - czesto na forum trafiaja ludzie, ktorym w danym momencie jest zle,
ciezko, trudno. I zadaniem forum jest pomaganie im. pelne kompendium wiedzy o
chorobie mozna sobie znaleźc w dowolnym artykule naukowym. tutaj mamy sobie
pomagać

[mauritzi]

Na tym świecie wiele jest możliwe, dlatego ciągle mam nadzieję, ze wyleczenie z
ZOKa również. Sam jestem w związku z kobietą, która wie o chorobie i bardzo
stara mi się pomóc, a ja staram się jej nie zamęczać, tylko znalazłem w końcu
skuteczną terapię. Przypadki i nasilenia mogą być bardzo różne, tak jak różni są
ludzie. Czasem paradoksalnie związek przetrwa, choć istnieje większe nasilenie
objawów, a rozpadnie się przy słabym. Przykład Sławomira z Bydgoszczy jest
wymowny: miasta.gazeta.pl/bydgoszcz/1,35608,1228524.html?as=2&ias=4

[kot9912]

Czytałam o tym przypadku kiedy wykonywano ten zabieg. Lokalna prasa opisała
tego Pana - nasilenie objawów u niego było przerażające. A ta docent A.
Borkowska to niesamowita, dobra, inteligentna kobieta. Miałam z nią stycznośc
kilka razy i jakby wszyscy medycy tacy byli to byłoby cudownie. Naprawde
osobowośc tej Pani zrobiła na mnie wrażenie ogromne, bardzo mi pomogła, bardzo.

Belio, co u Ciebie? Jestem ciekawa jak Ci się wiedzie w życiu:) A swoją drogą
te osoby, które piszą o kółku wzajemnje adoracji po prostu są niekompetentne w
zakresie psychologii bo każdy kto sie na tym zna wie, że wszelkie doświadczenia
trudne wpływaja na dojrzałość osób, które muszą im sprostać. Np. dzieci z
rodzin alkoholowych niekiedy w wieku 7 lat są "rodzicami" dla swojego młodszego
rodzeństwa, kiedy rodzice sa pijani. To nie jest standardowe postępowanie.
Takie jest życie.

Marta

[bellio]

Marta,

U mnie jakos lepiej. Chodze na terapie i ... o dziwo nie zajmujemy sie nn.
Powiedzialam mojej psycholog o moich natrectwach i o tym, jak sobie z nimi
poradziłam i powiedziala, ze jest ok, ze na tę chwile nie ma co sie w tym
grzebać. Natomiast rozpracowujemy moje inne przypadłosci, juz
bardziej "normalne" i "niechorobowe". I dzieki temu jestem duzo spokojniejsza,
dogaduje sie z mezem i ogolnie nabralam wiatru w zagle. A z normalnych rzeczy -
praca, praca i troche książek :) zima nawet dobija mnie w tym roku jakoś mniej
niż zwykle. A co u Ciebie?

[kot9912]

To super, że się tak ładnie Tobie układa. Dobrze, że masz takiego psychologa,
przed którym sie otwierasz. Oby ten wiatr w żagle wiał już zawsze:)))) Domyślam
sie więc, że jestes szczęśliwa i bardzo mnie to cieszy. Naprawde bardzo:)

Ja piszę prace mgr, ale oczywiście zostawiłam to na ostatnia chwilę więc
troszke stresu mam czy wyrobie sie z czasem. Dzięki lampie do fototerapii ta
zima też jest dla mnie łaskawa - brak słońca nie daje w kość:) No ale teraz
pozostaje wybór dlaszej drogi, bo studia kończe już w maju...

A jakie książki czytasz??? Bo ja ciągle thrillery:))) Czasem robie wyjątek na
rzecz innego gatunku:)

Pozdrawiam ciepło:)

Marta

[bellio]

Czytam co popadnie :) ostatnio sporo fantasy przewaliłam, pare poważniejszych
rzeczy, troche kryminałów. Mój mąż ciągle znosi wszelkie sensacyjno-
thrillerowate ksiązki do domu, wiec korzystam :)
Z mgr wyrobisz sie spokojnie, ja sie do swojej zabrałam baardzo późno i stres
był, ale sie udało. Kwestia determinacji :) a egzamin magisterski to naprawde
przyjemna rzecz, ale o tym pewnie słyszysz na każdym kroku :)

[kot9912]

EEE, fajnie masz, że mąż znowsi Tobie książęczki. Ja sama albo kupuję, albo
wypożyczam. Dzis czytałam do 4 - czasem jestem nieodpowiedzialna bo rano
musiałam wstać i leciec robić badania do magisterki. Oj, ciężko było oderwać
głowę od poduszki... A temat magisterki to sobie taki wybrałam i jeszcze badam
go w tylu aspektach, że chyba jestem niepoważna, że się na to porwałam!!! Do
maja jestem stracona dla świata:))))) Samej obrony sie nie boję, bo wiem, że
piąteczka będzie:))))

Wiesz, tak sobie myśle, że super masz, że Mąż Cię tak wspiera. Normalnie
ekstra. Ja zawsze radziłam sobie sama z NN i tak juz pozostanie pewnie. No ale
cóż, takie życie:)

Trzymaj się ciepło i miłego wieczorku.

Marta

[narcysa]

przeczytalam o Panie Slawomirze...Nasilenie moich objawow bylo podobne,w ogole nie dawalo sie z nimi
zyc,w krytycznym momencie nie spalam 3 noce...nie chce dalej pisac i wspominac,bo mi sie robi
niedobrze...o zwiazkach: bylam zakochana 4 razy,z jednym z nich jestem w zwiazku malzenskim,w sumie
mialam ciekawe zycie towarzyskie,zawsze komus sie podobalam,albo ktos mi, nn czasami mi w "tym"
przeszkadzalo...ale i tak...mimo leku... :) pozdrowienia.

[bellio]

he he, nie do końca jest tak, że mąż mi książki znosi. On sobie znosi, a ja
korzystam :)

[kot9912]

Ale i tak masz fajnie:) ja się grzeję na nową książkę kellermana ale jak kupię
to zarwę noc - bo się nie oderwę od czytania!!!! a potem mam kłopoty z
zasypianiem bo zegar rozregulowany. Ogólnie dla mnie książki to sposób na walke
z NN - jak się zaczytam to nie myślę o sobie, a czasami to jest wskazane:)
Ogólnie w czwartek mam egz na prawko i się w ogóle nie stresuję. To normalne?
bo koleżanki to kilka dni wcześnie były kłębkiem nerwów. Pewnie obleje bo zdaje
co ósma osoba. Ale Tata powiedział, że sfinansuje koszty, to kamień mi z serca
zleciał... a Ty masz prawko?

[bellio]

Nie mam, ale mam mieć :) to znaczy jest taki plan, ale najpierw trzeba sie na
kurs zapisać, a ja mam ostatnio straszny problem z załatwieniem czegokolwiek po
pracy, bo spac mi sie chce notorycznie.
Kellermana nie znam - mozesz w skrocie scharakteryzowac? Ja obecnie - wstyd sie
przyznać, ale niech bedzie - czytam 6 tom Harrego Pottera i tez nocki sie
zrobiły dziwnie krótsze ;) a w kolejce 2 kryminaly Akunina, wiec jest co robić.
Wiesz - ja tez zawsze tak miałam, ze ksiązki mi pomagały pozbyć sie natręctw.
Odrywały od rzeczywistości i łatwiej było zapomniec.

[mtrekking]

Też czytam teraz Akunina :). Uwielbiam po prostu jego książki :).

[bellio]

:) to fakt, umie gość pisać ;)

[kot9912]

Witam:)

Przepraszam, że dopiero odpisuję, ale mam milion spraw na głowie w związku ze
studiami i nie tylko. A prawko... zdałam!!!!!!! za 1 razem:)))))))))))) ze
szczęścia myślałam, że oszaleje, nie podejrzewałam, że sprawi mi to taką
radość.

Wstyd się przyznać, ale Harrego nie czytałam... Akunina też nie, jakoś do tej
pory kręciły mnie thrillery,a kryminały były poza kręgiem zainteresowania.
Teraz kupiłam kolejną książke Kellermana:)))))) On pisze thrillery
psychologiczne i określa fascynująco portrety psychologiczne bohaterów (z
zawodu jest bowiem psychologiem i pediatrą). Czasem przegina z brutalnością, to
fakt, ale ten element psychologii jest urzekający:))))))

A Twoja senność to czym jest spowodowana?? ja też tak czasem miałam, ale teraz
raczej nie. wiem jakie to bywa wkurzające:/ i ograniczające. A Ty kochana na
prawko się zapisuj bo te nowe przepisy egzaminowania będą ciężkie!!!

Pozdrawiam ciepło i wieczornie:)

M.

[bellio]

no no no! gratulacje!!!! na prawko sie zapisze, musze sie tylko zebrać w sobie ;)
moja senność jest prawdopodobnie spowodowana tym, ze mam koszmarnie niskie
ciśnienie, nawet kawa mnie nie ratuje ;) no i pracy mam dużo i mysle, ze spaniem
troche odreagowuje stresy.

Bede musiala zajrzeć do kellermana, bo to co piszesz brzmi fajnie. A harry - no
coz. zaczelam czytac jak juz caly ten boom na niego troche minął, bo bylam mocno
zle do niego nastawiona, ze glupie, dziecinne i za duzo szumu wokoł. a potem
przez przypadek obejrzalam jeden z filmow i mnie zaciekawił. no i teraz mam
zarwane nocki ;) jak bedziesz sie kiedys zabierać, to polecam wersje oryginalne,
jezeli znasz angielski. bardzo prosty jezyk i fajniejszy klimat niz w tlumaczeniu.

a jak twoja magisterka?

[kot9912]

Oj, witaj w klubie nickociśnieniowców - znam ten ból :/ a ja kawy na dodatek
nie lubię, czasem wolę red bulla wypić:) pomaga:) A co do odreagowywania
spaniem stresów - to też tak mam:) mimo, że prawkiem nie miałam czasu sie
bardzo stresować, ale też nie uważałam oblania jako porażki. Oby tylko w życiu
były takie porażki to świat byłby piękny!! No ale podświadomie się chyba
stresowałam i teraz śpię, śpię i śpię:)

A angielski nie jest moją mocną stroną - uczyłam się niemieckiego, byłam w
klasie z rozszeżonym nauczaniem tego języka.

A magisterka... Hmmm.. no teraz to tak zamulam, że nie piszę aktualnie nic, ale
zbieram materiały do rozdziału badawczego. Większość już mam - teraz muszę
zacząć działać. Ale ten weekend będzie słodkim lenistwem:)))))))))))

Super masz, że masz pracę:) i to jeszcze dużo pracy:) a pracujesz w zawodzie
czy musiałaś sie przekwalifikować? ja właśnie boję się jak to bedzie po
studiach, jak z pracą :/ No ale czas pokaże.


Pozdrawiam:)

M.

[bellio]

Pracuje zupełnie nie "po kierunku". Kończyłam muzykologie, a pracuje w
marketingu :) ale nei jest źle. A ty co studiujesz?
Niemiecki to jest mój duzy ból - uczyłam sie w liceum, nawet mature pisemną
zdawałam, wiec jakos to szło. a pozniej dlugo nie maialam kontaktu i teraz nic
nie pamietam i strasznie mnei to wkurza, bo mialabym drugi jezyk
obcy "nauczony" :( ale nic to, ciagle sobie postanawiam, ze sie za to wezme i
przypomne.

[kot9912]

Hej:)

Dzis to właściwie normą się robi, że pracuje się w innym zawodzie. Dlatego
wiele ludzi idzie na studia obojetnie jakie bo wiedzą, że i tak będą musieli
sie przekwalifikować. No ja to tak jakby uczyć powinnam po swoich studiach, ale
mam inne plany:) Ogólnie gdzieś tam mam plany, któryvch wole nie zapeszać. A
jesli nie wyjdzie to wyjadę z kraju. Ta wizja jest bardzo interesująca dla
mnie:) A języki... hmmm... moja mocna strona to nie jest za co siebie nie
cierpię!!!!! Kiedyś dość dobrze umiałam niemiecki, potem przerwa i teraz to
wiesz jak jest... Porażka. Bez języków dziś to jak bez ręki.... Ale bardzo dużo
czytam, bo marzę o tym, żeby kiedyś cos napisać, ale to za wiele lat. Może się
uda:) Uwielbiam też takie książeczki z serii SŁONECZNE PROMYKI ... słońca,
miłości, nadziei itd. Jak jest mi smutno to sięgam po nie i myślę... :) Warto
przeczytać, naprawdę:) Czytanie to naprawde świetna terapia na NN, tak jak
pisałaś. Fajnie zatopić się w innym świecie.

Belio, mam takie pytanko. Ponieważpodobno 50 % osób z NN ma osobowość
anankastyczną, czy Ty także masz takie cechy jak pedantyczność, troszkę
konserwatywne poglądy itp.???

Pozdrawiam wieczornie i mroźnie:)

Marta

[bellio]

oj tak, jestem stara konserwa, chociaz wlasciwie tylko w stosunku do samej
siebie. wiele zachowan u innych osob odbieram jako normalne, ale sobie nie mog
ena nie pozwolić. czasem zastanawiam sie, czy to kwestia tylko pogladów, czy to
czesc nn, bo wiele rzeczy po prostu mi nie wolno i nie ma na to racjonalnego
wytłumaczenia. no i perfekcjonizm, ambicja (czesto slyszalam ze chora).
Pedantką raczej nie jestem, raczej balaganie, ale są rzeczy, ktore musza być w
porzadku - ciuchy w szafie np w kostke, nieznosze uchylonych szafek itd.
A Ty? tez tak masz, czy należysz do "normalniejszych" 50 %?

[kot9912]

Hmmm... No niestety, nie należe do tej "normalnej" grupy :) też konserwa ze
mnie:) to ma swoje plusy, ale i minusy. a bałaganię to strasznie... ale jak
sprzątam, to tak skrupultanie, że sama nie moge tego wytrzymać:) zzawkami
uchylonymi też tak mam. ale najbardziej to nie lubię czynności, które wysuszają
dłonie - mycie naczyń, pranie ręczne (choć wszystko tak piorę) itp. Ja jak już
coś robię to robię to bardzo dokładnie, albo się za to nie zabieram.

Ale największa konserwa ze mnie w kontaktach z ludźmi - np. nie wybaczam
zdrady, a jak ktos mi podłoży świnię to nie ma zmiłuj się, nie daję drugiej
szansy. To zdarza się jednak rzadko, bardzo rzadko. Np. zostawiłam mężczyznę,
którego kocham do dziś, a minęło 1,5 roku. Jestem sama, boli,bo myslę o nim,
ale nie żałuję. Przekreśliłam wspólne zycie za zdradę, bo co to za życie by
było. Ale chyba odbiegłam od tematu teraz:)

Wiesz, swoją drogą nienawidzę w sobie robienia wszystkiego na ostatni moment. Z
jednej strony człowiek jest wtedy bardziej twórczy (choć nie każdy), ale to
jest naprawdę uciążliwe. Np. na jutro mam cos do zliczenia i nocka z głowy...

Ale sie rozpisałam -łał:)

Pozdrawiam, Marta

[bellio]

he he, jakbym czytała o sobie :) potrafie przez dlugi czas nie zauważac
bałaganu, w jak sie juz do tego zabiore zajmuje mi dlugie godziny, bo musze
wypucować każdy fragment powierzchni. zmywania tez nie cierpie. No i nigdy nie
robie nic "na zapas", wszystko na ostatnią chwile. całą szkole i studia tak
przezyłam, uczac sie w nocy przed egmzaminem i w pracy mam to samo :) najpierw
daje sobie troche luzu, a potem wszystko na wczoraj :)

[kot9912]

Jeny, my siostry chyba:) Ja przez bardzo długi czas zastanawiałam sie nad
czynnikiem genetycznych predyspozycji. I wiesz co, mój Tata to pedant, Mama
sprzata jak my - jak ruszy to nie ma zmiłuj sie, syf cały dzień, Dziadkowie -
pedanci (ułożone wszystko równiutko, jak mój dziadek grządki robił to niemalże
co do centymetra!!!). Ciekawe czy "odziedziczyłam" to społecznie, czy może
jakies predyspozycje w genach przeszły na moją niekorzyść.

A Ty jestes podobna do rodzinki pod jakimis względami? Ja zaczęłam sie nad tym
zastanawiać własnie jak poznałam tego kolegę z tego forum - jesteśmy tacy
podobni, on też analizuje wszystko i rozkłada na czynniki pierwsze. Wiele cech
mamy wspólnych. Ogólnie to czasem mysle, że całe życie spędzę na zastanawianiu
się, szukaniu odpowiedzi na pytania... Czasami zbyt wiele rzeczy chciałabym
zrozumieć. A wiele spraw wykracza poza ludzkie poznanie.

Jeny, nie mogę sie już wakacji doczekać:) Troszkę sie peniam, że nie zdążę mgr
napisać:/ bo oczywiście na ostatnią chwilę zostawiłam:)))))

Pozdrawiam ciepło

Marta

[bellio]

Moi rodzice to tez pedanci, u mamy nic nie moze na wierzchu lezec, tata tez
sprzata, jak jade do nich na swieta, to jakbym wpadla do szpitala, tak
sterylnie :) i mame bardzo denerwuje, jak sie ten porzadek zakłoci. moje
siostry juz nie tak - jedna jest pedantką, dwie pozostale trzymają sie normy :)
z rzeczy, ktore prawdopodobnie odziedziczyłam po mamie (i moje siostry tez)
jest jeszcze skołonność do lęku, wszystkie mialysmy okres w zyciu, kiedy sie
bałysmy roznych irracjonalnych rzeczy. mi to zostało no i przeksztalcilo sie
gdziestam po drodze w nn.

[kot9912]

Co masz na mysli, z tą skłonnością do lęku? Bo to interesujące. Ja po
mojej "odziedziczyłam" skłonności depresyjne. A w ogóle to SUPER masz - tyle
Sióstr!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Zawsze chciałam mieć dużo rodzeństwa.

Jeśli chodzi o lęk, ja miałam taki okres w swoim życiu, że nie wychodziłam sama
z domu. To trwało rok. Stało się to po liście z pogróżkami, że zabiją mojego
Brata, a jak on sie nie poprawi, to mnie też. Opisali to brutalnie. Rok byłam w
rozsypce, sama ani razu nie wyszłam z klatki!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ale dzis mnie
to śmieszy - ale głupia byłam!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Rok
później zachorowałam na NN... Wiesz, nie wiem dlaczego, ale nie mam żalu do
tego człowieka co to napisał. Juz dawno nie mam.

Powiedz mi, dlaczego uważasz, ze te leki jakoś przekształciły się w NN???

Pozdrawiam ciepło:)

Marta

[bellio]

Marta,

Z tą skłonnością do lęków, to nic skomplikowanego - zadna z nas nie lubi
siedziec sama w domu, zwlaszcza po zmroku, zapalamy wszytkie swiatła,
obowiązkowo telewizor albo radio. Strach przed: duchami, zlodziejem - zależnie
od upodobań. U wiekszości moich siostr to minęło, u mamy chyba też, ja walcze :)

Wydaje mi sie, ze w moim przypadku nn przyplątuje sie, kiedy jestem w gorszej
formie - a jak sie boje, to tak wlasnie jest. Boje sie czedgos, roztrząsam to,
a chwile pozniej pojawia sie natręctwo. Na szczescie juz nad tym pracuje z moją
panią psycholog, no i jak juz mowilamm mam remisje, dość dlugą (3 lata).

to co napisalas o liscie, to jakis koszmar! kto mogl zrobić cos takiego? za
same groźby tego typu powinno sie wsadzac ludzi za kratki.

Pozdrawiam :)

[kot9912]

Kochana,to świetnie, że pracujesz nad tym z Pania Psycholog. Psychoterapia jest
bardzo ważna. ja nie chodzę, choćbym chciała... ale zrezygnowałam... Choć
właściwie moja Dokrorka:) działa na mnie jak najlepszy terapeuta. Ona daje mi
takiego kopa życiowej wiary, energii, optymizmu!!!!! Ona jest naprawde
niesamowita.

a w ogóle to przepraszam, ze dopiero odpisuję, ale dopadła mnie
wirusówka :///////// od poniedziałku byłam nie do życia.. Niedługo obrona mgr a
ja nie nadaję się jeszcze do pisania bo nie myślę:)

Wiesz, a ja jestem zupełnie inna - uwielbiam być sama w domu, śpie wtedy super,
nie boję się, chodzę noca po mieście, wcinam się w bójki jak kogoś leją i
wyzywam "karki" <tylko to mogę, bo chyba siłą to bym nic nie zdziałała>. Nie
boję się zupełnie takich rzeczy. Tylko, że u mnie to jest bardziej groźne niż u
Ciebie, bo kiedyś mi głowa spadnie...

A co do tego listu... wiesz, gdyby teraz ktos mi powiedział, ze złapali ich, i
by sie okazali normalnymi ludźmi to bym wycofała pozew (choć to nie możliwe
kurcze, bo to ścigane z urzędu, a nie z powództwa cywilnego)... aczkolwiek nie
chciałabym aby ich ukarali. Może popełnili błąd? Poniosły ich emocje?

wiesz, teraz niedawno wyszła nowa książka COBENA "Obiecaj Mi" :))))) fajniutki
thriller:)))


Gorąco pozdrawiam

Marta

[bellio]

Marta, mam nadzieję, ze już sie lepiej czujesz, nie ma to jak zachorować w
momencie, kiedy trzeba zrobić coś waznego :(
Zazdroszcze ci tego, ze umiesz być sama. Mi sie to zupelnie nie udaje, odkąd
pamiętam czułam się nieswojo, kiedy nikogo nie było w pobliżu. Dlatego nie
umiem odpoczywać, kiedy np. mój mąż wyjedzie w delegacje, tylko przeczekuję ten
okres robiąc wielkie sprzątanie, 5 prań, czytając wszystko co się nawinie i
oglądając głupie filmy w tv. Ale moze sie nauczę - tym sie ostatnio zajmuję z
moją panią psycholog. Z tymi ludzmi, ktorzy wyslali wam list to cie podziwiam.
nie wiem, czy umialabym sie doszukać dobra w kims takim, chociaz tez zawsze sie
staram to robić.

Cobena nowego jeszcze nie czytałam, ale owszem, owszem - na półce stoi. Mąż
kupił jak tylko pojawił się w księgarni :) teraz czytam przygody siostry
Pelagii Akunina, Harrego już skończyłam. nastepny w kolejce bedize chyba Coben
własnie :)

[bellio]

No i po Twoich namowach kupilam Kellermana :) jeszcze sie nie dorwalam, bo mąż
zabrał i wozi w plecaku, zeby w metrze czytac :) Jak przeczytam to sie podziele
wrażeniami.

A jak idzie pisanie mgr?

[kot9912]

Hej kochana:)

cieszę się, że skusiłaś sie na kellermana - a jaki tytuł? właśnie pisałam pracę
mgr, juz po 2 ale rano muszę dać tą częśc:( ogólnie pochorowałam się - mam cos
z nerkami. napiszę jutro bo padam na pyszczek...

paaaaaaaaaaa

Marta

[bellio]

"wsciekłośc", czy jakoś tak. He he, przypomina mi sie moje pisanie mgr - dlugo
dlugo nic a potem do 2-3 w nocy, bo termin goni :) Co sie dzieje z nerkami? mam
nadzieje, ze nic poważnego! trzymaj sie i nie dawaj chorobom glupim!

[kot9912]

Czytałam "wściekłość". bardzo fajna. z nerkami nie wiem co mam... idę dopiero
na badania, ale bolą strasznie. a co do magisterki to własnie tak mam - na
ostatni dzwonek robie wszystko:) obym zdążyła...

eeeehhhhhhh... teraz jakos taka atmosfera na uczelni zrobiła się cieżka...
jedna osoba narozrabiała, oj, bardzo, w ogóle brak słów... a teraz kłamie,
knuje, manipuluje.... dobrze, że to nie mnie bezpośrednio dotyczy ta sprawa,
ale stwierdzam, że ludzie bywają bezwzględni w drodze do osiągniecia swoich
niecnych zamiarów.................... szok.....

Kochana, a jak u Ciebie atmosfera w pracy? masz fajnych znajomych,
współpracowników?????????? jeny, to jest bardzo ważne. w pracy gdzie jest miły
personel człowiek się rozwija, rozwkita,a w cięzkiejatmosferze męczy się 10
razy bardziej..................

pozdrawiam nocna porą...

[bellio]

Czesc kochana, przepraszam, ze dopiero odpisuję.
U mnie atmosfera w pracy zawsze była super - swietny zespól i szefowie malo
namolni. ostatnio to sie zmienia, bo zespól został swietny, ale szefowa ma
mocne parcie na zarzadzanie, dziwnie pojęte niestety. bezsensowne zarzuty,
wymagania ponad norme, ciezko sie zrobiło. ostatnio wracam do domu i albo
momentalnie zasypiam, albo uderzam w placz. znak to chyba niechybny, ze czas na
zmiane :)

badania zrob koniecznie, bo z takimi rzeczami nie ma zartów. ja mam z lekarzami
zawsze problem, bo nie chodze (zawsze mi sie wydaje, ze nic mi nie jest i
lekarz mnie wysmieje, ze panikuję - wiem, bez sensu), a potem okazuje sie, ze
przechodze rozne choróbska, ktore mozna było stlamsic, poki sie zaczynały.
mojemu podejsciu zawdzieczam np. nieleczone wrzody zołądka :) mojej metody nie
polecam :)

Z magisterką na pewno dasz rade, zreszta co ci bede mowic, sama wiesz :)

Pozdrawiam cie bardzo bardzo serdecznie :)

[kot9912]

Witam Cie nocnie:)

Pora późna, rano muszę wstać, a pisałam właśnie pracę - wena mnie naszła:)))))
Moja droga, jak Ty to zrobiłas, ze nie trafiłas do lekarza z wrzodami
żołądka??? jeny, to musiało boleć!!!! ja też jak mam iść do lekarza to horror,
ale jak ide prywatnie to jest ok -nie ma kolejki, kameralne gabinety,
poczekalnie, a nie wielkie korytarze... Mam nadzieję poza tym, że Twoje wrzody
sa wyleczone?

Co do pracy to szkoda, ze tak się atmosfera zmieniła. Hhhhmmm... ta kobitka,
szefowa, to jakas nadgorliwa nieco. Czy tacy ludzie nie widzą jak działaja na
innych???? przecież to wcale nie mobiliuje do pracy, efekt jest odwrotny od
zamierzonego. Ale dobrze że odreagujesz płaczem, nie ma co w sobie dusić
negatywnych emocji. A co zamierzasz z tą sytuacją? chcesz zmienić pracę czy
zacisnąć zęby???

Wiesz, dziś szukałam czegoś w gazetach sprzed kilku miesięcy i tak przeglądając
je nie mogłam uwierzyc, ze od tych wydarzeń niektórych minęło tyle czasu... Ten
świat pędzi jak oszalały, czas płynie niesamowicie szybko... Pół roku temu
kogos opłakiwano, dzis pewnie prawie nikt już o tym nie mysli. Choć taka kolej
rzeczy zapewne...

Jest juz po 2, a mnie sie jeszcze spac nie chce... Nie wiem jak rano
wstanę!!!!!!!!!!!!!

Trzymaj się ciepło!!!!!!!!!

M.

[bellio]

He he, jak ja to zrobiłam? Bardzo prosto, ze poszłam do lekarza, az doszło do
tego, ze niewiele mogłam jeść i chodziłam z maaloxem w torbie :) Zawsze mi sie
wydaje, ze moja choroba to moj wymysl i jak z tym pojde do lekarza, to tylko
bede mu glowe zawracac. takie podejscie zreszta mam wi wielu sprawach i nad tym
miedzy innymi pracuje z moją panią psycholog. A wrzody zaleczyłam, odzywają sie
co czas jakis, glownie jesienią i wiosną (ups, to teraz ;)

Nad zmianą pracy myśle, ale jak ze wszystkim - mam problem z przesciem od
myslenia do czynów. w nieskończoność poprawiam cv, bo jest nie dość dobre, boje
sie nowej pracy i dla swietego spokoju zostawiam wszystko tak jak jest. Nad tym
tez pracuje z panią psycholog :)

Czas zasuwa, to prawda, wrecz mam ciągle poczucie, ze nie wiem kiedy i gdzie to
ucieklo, a ja nic nie zrobiłam waznego. Takie wredne poczucie niedosytu przy
jednoczesnym blokowaniu sie przed zmianami. Niefajnie :/

z nowości - uczymy sie z mezem jezdzic na rolkach :) i jest naprawde baaaaardzo
fajnie, zwlaszcza, ze już pomału lapie o co w tym chodzi i zaczyna mi to
sprawiac przyjemność. Przymierzam sie tez do prawka, po raz setny chyba,moze w
koncu zapisze sie na kurs :)

A u Ciebie jak? Kiedy musisz oddać prace?

Sciskam :)

[kot9912]

Przepraszam, że doiero piszę, ale siedziałam nad magisterką cały weekend.

Rolki - fajna rzecz, ale można nieźle sie poobijać jak się szaleje, a ja jeśli
chodzi o rolki i łyżwy (do niedawna jeździłam) zawsze szaleję. Super, że z
mężem macie taki wyluzowny, ciepły, przyjacielski kontakt - bo tak wnioskuje z
Twoich postów.

A nie myślisz kochana, ze to twoje myslenie, że nie zrobiłas nic ważnego nie
jest dążeniem do perfekcjonizmu??? gdybyś siedziała bezczynnie to wiesz, inny
temat, ale Ty skończyłaś studia, pracujesz, rozpieszczasz pewnie męża ;p :))))
to mało???? pomyśl o szczęściu tu i teraz, bez wzniosłych planów przebudowy
świata:) Plany są ważne, bardzo ważne, ale nie ma sensu wprowadzać sie przez
nie w nastrój niespełnienia. a na prawko serio się zapisz - nowe przpisy to
masakra!!!!!! :)

A odnośnie mojej pracy... nie wiem dokładnie kiedy musze ją oddać, ale myśle,
że gdzieśnajpóźniej w pierwszym tygodniu maja.. teraz ruszyłam z kopyta, bo
zaczęłam sieshizować, ze nie zdążę:)))))))) wybrałam sobie bardzo, bardzo,
bardzo rozbudowany temat, uwzględniam różne uwarunkowania i roboty mam bardzo
dużo. Bo dla sztuki mogłabym napisać taką magisterke byle mieć tego mgr, ale
nie chciałam:) choć czasem mam ochotę się sama skopać w tyłek za ten pomysł -
szczególnie jak piszę do rana, a razno muzsę biegać dalej w związku z
pracą... :/

Jeny, znowu poniedziałek... chcę
weekend!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Trzymaj się
ciepło!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!

Marta

[bellio]

Z rolkami jest problem, bo mężowska sie rozkreciła, teraz jest w serwisie a mi
sie samej nie chce jeździc. Mam nadzieję, ze szybko ją odbierzemy, bo teraz
jest pogoda idealna, wczesniej zasuwaliśmy w deszczu i wietrze, zeby sie
nauczyć, a jak w końcu jest ładnie, to nie ma na czym :/

Kontakt rzeczywiście mamy fajny, mam nadizeję ze to sie nigdy nie zmieni. Są
oczywiscie zgrzyty jak wszedzie i u wszystkich, ale ogolny bilans jest mocno na
+ :)

Wiem, ze to moje poczucie, ze nic waznego nie zrobiłam i ze marnuje czas wynika
z perfekcjonizmu. Ale tez troche z nieumiejętności zabierania sie do zmian.
Czesto mam tak, ze wiele spraw przelatuje mi koło nosa, bo nie mam energii i
siły, zeby sie za coś wziąć. Pracuje nad tym :) Prawko musze zrobić koniecznie,
tym bardziej, ze mocno odczuwam jego brak i ograniczenia wynikające z tego.
Mysle, ze po swietach sie w końcu za to wezmę :))

No to juz jestes na finiszu kochana :) Super. Zobaczysz jaką poczujesz ulge
kiedy to juz bedzie za tobą - praca napisana, obroniona i dyplom w kieszeni :)
A z ciekawości - jaki kierunek studiujesz?

Wracam do pracy, bo duzo roboty mam dzisiaj. A nie chce sie, oj nie ;)))

Pozdrawiam wiosennie!

[yoz18]

Heja :)

Marta mogę Cię spytać gdzie chodzisz na terapię ??

[yoz18]

Jeszcze raz ja :)

Nie Marta tylko bellio gdzie chodzi na terapię :)

[agbrz78]

Witam wszystkich serdecznie:))

Nigdy nie pisałam na takich forach , ale musi być pierwszy raz:)
Przeczytałam wszystkie maile, rozterki i dokładnie nie wiem na czym polega ta
NN?
Może mi podpowiecie czy to włsie to?:))

Mam 29 lat - kobieta , 1,5 roku po ślubie:)) I kłębek nerwów. Nerwicy ( tak
myślę, że to nerwica) "dostałam" w poprzedniej pracy. Pracowłam w Banku. Ktoś
kto ma znajomych w banku wie co to oznacza, liczy się tylko ilu Klientów
dziennie zwerbujesz!! I wiadomo 24 h na dobę, obowiązków tyle, że wszystko
wali , ale najgorsi są ludzie , którzy myślą, że mozna na Ciebie narobic, bo
oni sa Panami sytuacji. To było straszne. Oczywiscie wszystko wyładowywuje na
mężu:( Zmieniłam pracę , mialobyć lepiej ale nie jest :(( Drażnią mnie ludzie -
to jest chore- NIE CHCĘ ABY TAK BYŁO!!! I znów zaczęło się z mężem:(( On ma
naprawdMam 29 lat - kobieta , 1,5 roku po ślubie:)) I kłębek nerwów. Nerwicy (
tak myślę, że to nerwica) "dostałam" w poprzedniej pracy. Pracowłam w Banku.
Ktoś kto ma znajomych w banku wie co to oznacza, liczy się tylko ilu Klientów
dziennie zwerbujesz!! I wiadomo 24 h na dobę, obowiązków tyle, że wszystko
wali , ale najgorsi są ludzie , którzy myślą, że mozna na Ciebie narobic, bo
oni sa Panami sytuacji. To było straszne. Oczywiscie wszystko wyładowywuje na
mężu cierpliwość, ale jak wszyscy wiemy cierpliwość się kiedyś kończy a ja nie
chcę dopuściĆ do tego momentu. Co ja mam robić ?!!! Wydawało mi się , że jestem
normalna, a nie mogę poradzic sobie z moimi wachaniami nastrojów. Często kłócę
sie z mężem o głupoty, za chwilę mam wyrzuty sumienia i tak od jakiegoś czasu.
U mnie w domu moja mama to nerwus. Jak patrzę na nią to jestem przerażona , ale
upodabniam si do niej :(( Kocham ją bardzo ale nie chcę być podobna do niej:(
Chcę iść gdzieś do psychologa. Bo nie chcę straci męża i chęci, radości z życia:
( Teraz jest mi trochę lżej:)) Czy to jest NN ?
Dziękuję z góry za odpowiedzi:))

[tralala74]

Nie, z Twojego opisu nie wynika, zeby to bylo NN. Nerwus i neurotyk to nie sa
synonimy.

[narcysa]

czesc,dola_niedola,przeczytalam o Twoim mezu,nie powinien Cie tak obrazac,niech nie zwala wszystkiego
na nn,jak by sie nie zmienil,to odfruwaj...w koncu jestes zdrowa,nie powinnas sobie chrzanic zycia,niech
bedzie wdzieczny,ze jest chory,a jestes z nim.

[ana1331]

Hej. Bardzo zależy mi na kontakcie z osobami, ktore sa zdrowe, ale na codzien
zyja z osoba cierpiaca na nerwcie natrectw. Bardzo prosze o kontakt [e-mail].

[magmawa3]

ja mam nn i jestem z mezem od 7 lat.jak chcesz to napisz do mnie moze kontakt z
osoba chora pomoze ci bardziej zrozumiec [e-mail]

[kaana1]

Moja nn polega na tym, że przed pójściem spać lub wyjściem z domu sprawdzam czy
wyłączone są kurki z gazem, wodą, kontakty itp. Gdy przez kilka lat byłam w
związku mój partner wiedział, że mam nerwicę co prawda w ogóle nie rozumiał po
co to sprawdzam. Ale na sam związek moja nerwica nie miała wpływu, może
dlatego,że mój partner był wyjątkowo spokojny i tolerancyjny (pod tym
względem). Czasami trochę mi pomagał. Na przykład przed pójściem spać prosiłam
go, żeby on sprawdził kurki z wodą, bo ja będę je sprawdzać dość długo. Nie
rozumiał po co, ale szedł i sprawdzał. I tak dalej.

[ana1331]

Rozumiem tylko mój facet nie chce się przyznać, że ma nn. Będzie chodził szukał
pytał się co mu jest.A przeciez to jest jasne i widoczne. Jego natręctwa sa dużo
poważniejsze. Ciagle spóźnia się wszędzie- a ja z nim. Musi myć ręce, siebie i
wiele innych rzeczy przed wyjściem.Dla mnie jest to niezrozumiałe i nie
wytrzymuję nerwowo. Strałam się póki miałam dość sił odciągać od kranu,
poganiać, ale widzę, ze to żadnych efektów nie daje. W końcu sama jestem
wykończona psychicznie. Potrzebuje wiedzieć jak mam z nim postępować. Może
powinnam go zostawić dla mojego dobra psychicznego. Leczył się przez 2 lata-
chodził na terapię, ale nic mu to nie dało. Nie radzi sobie w życiu jak małe
dziecko. Nad wszystkim muszę czuwać, o wszystkim decydować, nie ma mowy o
normalnie funkcjonującym związku, gdzie ludzie wyjeżdżają gdzieś, odpoczywają
razem, mają plany na przyszłość. Widzę, że się męczy i że nie chce wykonywać
tych różnych czynności, ale nie może tego pokonać. Ja też już nie wiem co
robić.Chciałabym mu pomoć, wiedzieć jak mu pomóc. Myślałam, że sama mu pomoge...
Mówił, że mu pomogę, ale niestety nic nie uległo zmianie, choć jesteśmy ze sobą
od ponad 2 lat i robię to co on mi mówi- czyli poganiam go. Sytuacja jest
beznadziejna. Najgorsze jest to, że sama wykończyłam się nerwowo. Kto normalny,
by to wytrzymał?!

[piekna5552]

A jak dlugo mu zajmuja te czynnosci,godzine dziennie,dwie...?czy tylko przed wyjsciem sie myje ,czy,np.
bedac w mieszkaniu non stop lata do lazienki? co na to jego rodzina?

[ana1331]

ile mu zajmuja? no tak maksymalnie 2 godziny potrafi się spóźnić...Mógłby je
robić bardzo długo gdyby nie ja, gdybym go nie pospieszała.Mieszka tylko z
matka, jest jedynakiem, ojciec w pierony ich zostawil, nawet go nie znam! Bronią
mi spotkać się z nim. Moj facet kiedys mi pokazał który to jest, bo akurat był
niedaleko nas. Wiem gdzie pracuje jego ojciec.Jesli chodzi o matke- jest tak
samo chora na nn, ma rente i nigdy z tego nie wyjdzie- szczerze mi to mowi, ale
o sobie stwierdza- o niej w sumie tez, ze ma tylko problemy, nie ze jest chory!
tylko ze ma problemy! normalnie nerwowo nie wytrzymuje.Co tu robic ? Wszyscy
mowia mi zebym go zostawila. Ta choroba jest starszna, a ja sama zalamuje sie
psychicznie przy jego objawach. Mysli nie znam. Wydaje mi sie ze nie mowi mi,
chce sobie sam z nimi poradzic. Tragedia!!!

[piekna5552]

Chory czy problemy...musi chciec sie leczyc,bo sam ani z Toba sobie nie poradzi,niestety.Jak nie
kochasz,to rzuc, bo to jest ciezkie dla zdrowego i niezrozumiale.Jestes jeszcze mloda,na pewno sobie
chlopaka znajdziesz,chyba ze go strasznie kochasz.pozdrawiam.

[piekna5552]

A jak Ty go pospieszasz,jak Ty z nim nie mieszkasz? Czy Ty tam tez mieszkasz,z nim i jego matka? A on
pracuje czy sie uczy czy co? jak sobie radzi? pytam sie,bo jakos mnie zainteresowalo.

[ana1331]

jak go pospieszam? razem spedzalismy ze soba bardzo duzo czasu on mi mowil ze mu
pomoge jak bede stala nad nim i mowila mu zeby nie myl tyle rak.Nieprawda nic mu
nie pomoglo!moge powiedziec ze sprawialo to, ze jeszcze gorzej bylo wsciekal sie
na mnie, zachowywal sie agresywnie ja to wszysto znosilam!bardzo dzuo czasu
spedzalismy razem prawie jakbysmy mieszakali.Studiuje teologie jeszcze kierunek
nawet sobie wybral pod te swoje schizy religijne.Czytajac strone www.zok.net.pl
moge powiedziec ze ma 100 procent objawow jakie tam sa wymienione nie wytrzymuje
juz nerwowo.Przez cale 2 lata nigdzie nie wybralismy sie dalej bez jego objawow
myslalm ze sie jakos wyluzuje wytrzyam.nie wiem co robic.piszesz ze nie rozumiem
a jak mam rozumiec?!?przeciez to jest nienormalne!!!Odpisz

[piekna5552]

Masz racje,to nie jest normalne,najgorsze,ze on sie nie chce leczyc, ja bym ci radzilam go zostawic,a Ty
jak chcesz?

[ana1331]

Mysle ze zostawienie go jest najlepsza sytuacja dla mnie, tylko ja juz troche
przyzwyczailm sie do niego i jest mi trudno.Nawet nie za bardzo wiem jak
mialabym go zostawic i dlaczego.

[ana1331]

Pieprzona choroba.Zrywam z nim to koniec. Dość się nasłuchałam o tej chorobie
mam dość przez nią problemów ze sobą. Nie potrzebuje tego ciągnąć. Wychodzę z tego

[ane1235]

ja bym bardzo chciała ślubu, moj narzeczony także, tylko.... mam tak silne lęki
przed ślubem, że jak tylko mamy iść do urzędu to się wycofuję. Nagle nękają
mnie wątpliwości, myśli że go nie kocham, obawy że poznam kogoś innego i nie
będę umiała opanować swoich uczuć i kontrolować się - i zdradzę męża. Nie
znalazłam jeszcze recepty jak się pozbyć tych okropnych myśli, bo że bede z
moim narzeczonym to nie mam wątpliwości, ale na myśl o ślubie ogarnia mnie
pania :((

[kiki3337]

Witaj ana1331!
Domyślam się, że jest Ci bardzo ciężko. Wiem coś o tym, bo pamiętam jak mój
były chłopak się ze mną męczył i jakie to musiało być dla niego trudne do
zaakceptowania - nie potrafił i nawet nie chciał zrozumieć na czym polega ta
choroba. Koniec końcem zostawił mnie. Ale później poznałam innego i jego
podejście do całej sprawy NN było i jest zupełnie inne. A mianowicie takię, że
on po prostu nie zwraca uwagi na moje dziwactwa i daje mi "wolną rękę". Jeśli
muszę wykonać swoje rytuały to je poprostu robię a świadomość, że mu to nie
przeszkadza - bo przecież nikogo tym nie krzywdzę - sprawia, że tych natręctw
jest o wiele mniej i czasem nawet łapię się na tym, że kurcze ja już nie
potrzebuję i nie mam przymusu robić tego czy tamtego - zapominam o natręctwach
i to jest chyba najlepsza terapia, że jest ktoś kto akceptuje mnie taką jaka
jestem. Nie mam ćiśnień, że muszę się zmieniać na siłę, bo inaczej mnie zostawi
i w związku z tym mam mniej lęków a co za tym idzie mniej natręctw. Więc jeśli
jeszcze nie do końca straciłaś chęci do bycia ze swoim chorym chłopakiem to
spróbuj zmienić na jakiś czas swoje zachowanie względem niego - nie poganiaj,
nie patrz jak na psychola, niech nie czuje na sobie Twojego krytycznego wzroku
i zdenerwowania. Daj mu odczuć choć na pewien czas, że akceptujesz jego chorobę
i nie próbuj zmieniać go na siłę, bo uwierz wywołujesz odwrotny efekt. On czuje
ciągły lęk przed tym, że go zostawisz, nie może się ani na chwilę przy Tobie
odprężyć a to sprawia, że chcąc pozbyć się tego lęku potęgują się w nim jego
natręctwa - wiem to, bo tak właśnie było w moim wcześniejszym związku.
Wiem, że jesteś na skraju wyczerpania ale i on jest u kresu sił, bo bardzo nie
chce Cie stracić a widząc co się dzieje nie panuje nad swoimi kompulsjami i
błędne koło się zamyka. Więc jeśli on czuje, ze ma ochotę na swoje rytuały to
po prostu daj mu więcej luzu, nie zwracaj uwagi i nie patrz na niego, najlepiej
zajmij się czymś innym i nie daj po sobie poznać że ponoszą Cię nerwy. Po
jakimś czasie powinien się trochę wyciszyć, będzie spokojniejszy i natręctwa
powinny się zmniejszyć - tak było u mnie. Pamiętaj, że poczucie bezpieczeństwa
i spokój jest dla chorych na NN bardzo ważne. Nie serwuj mu proszę dodatkowego
stresu. Powinien też udać się do psychiatry po leki na depresję - te nowej
generacji działają naprawdę super i dają świetne efekty - ja biorę asertin
(jest tani i na mnie dobrze działa). Uzbrój się w cierpliwość a na efekty się
na pewno doczekasz. My chorzy na NN nie jesteśmy psycholami, jesteśmy
całkowicie normalni tylko zaburzona budowa naszego mózgu sprawia, że nasze
myśli nie biegną dalej tylko kręcą się w kółko i dlatego jak się czasem
uczepimy jakiejś rzeczy to ona nas męczy i męczy i ciągle o niej myślimy
odczuwając przy tym narastający lęk a na ten lęk nasze ciało odpowiada
kompulsyjnym zachowaniem. To jest tak jak z tym czarnym kotem przebiegającym
przez drogę i tym podobnymi - ludzie wtedy też bojąc się pecha odczyniają czy
tam nie wiem co się robi jak ten kot przelezie :) a z nami jest dokładnie tak
samo tylko bardziej i przesadniej - przed strachem że coś złego się stanie
robimy to czy tamto aby poczuć ulgę i tyle. A poza tym jesteśmy całkiem
normalni.
Więc jeśli jeszcze masz na to siłę i kochasz go mimo wszystko to daj mu jeszcze
jedną szansę a na pewno odwdzięczy Ci się piękną miłością i będzie chciał dać
Ci wszystko za to że go akceptujesz takim jaki jest. Tylko pamiętaj nic na
śiłę, bo wychodzenie z tej choroby to bardzo powolny proces związany przede
wszystkim z akceptacją i zrozumieniem otoczenia.

Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę wiele szczęścia i to może właśnie przy boku
Twojego chłopaka.

[ana1331]

Kiki zaskoczylas mnie trescia tego listu. Ciesze sie ze w twoim nowym zwiazku
tak dobrze ci wychodzi pomijanie natrectw. tylko ze widzisz w tej chorobie nie
tylko sa kompulsje ale i natretne mysli. u mojego bylego juz moge powiedziec
chlopaka dochodzi zazdrosc i nie wiem czy on jest chory tylko na zok. czy nie
jest bardziej chory... ale moze nie moze wszystko wynika z jego natretnych
mysli. musze ci przyznac ze go kocham ale nie wiem czy mam odwage na nowo
zmierzyc sie z jego choroba jako jego dziewczyna. to bardzo trudne! jego mama
jest na rencie i lekach prawdopodobnie do konca zycie wiec widzisz choroba jest
bardzo ciezka on nie za bardzo chce przyjmowac leki panikuje jak cos mu sie
zaczyna po nich dziać. to jest bardzo trudne do wytrzymania dla zdrowego. ja
jestem ciekawa jak twoj chlopak odreagowuje stres zwiazany z twoja choroba i jak
dlugo jestescie razem i do jakiego stopnia masz natrectwa czy sie leczysz?
Pozdrawiam :)

[ana1331]

i powiem ci ze nie chodzi tylko o kompulsje on ma tyle lęków ze poporostu sobie
z nimi nie radzi ja tez i do niczego byl taki zwiazek. nie umiem dobrze
podchodzic do tej choroby. potrzebuje kogos zdrowego aktwnego udzielajacego sie
wsrod ludzi a nie uciekajcaego przed nimi, sycac mnie swoimi ląkami, a ja
przyjmując je. to był błąd nie wiem jak sie przed tym bronic. przd 2 i pol roku
nie bylismy na zadnym wyjezdzie zorganizowanym przez niego! koszmar! zadnego
odpoczynku luzu tylko nerwy przynamjmniej od momentu kiedy zobaczylam ze ma
dziwne zachowania. Pozdrawiam

[kiki3337]

ana - nie zniechęcaj się ilością treści :) Tak jakoś znowu dużo mi się
napisało:)

Ja rozumiem wszystkie Twoje rozterki i myślę, że chyba faktycznie należy Ci się
odpoczynek, bo Twoje zdrowie też jest ważne a jak do tąd to i tak bardzo dużo z
siebie dałaś. Nie miej poczucia winy, że zostawiłaś swojego chłopaka on
powinien to zrozumieć, że ten problem Cię przetrasta. Ja do swojego byłego też
nie miałam żalu wiedziałam, że było mu ciężko i borykał się z tym samym
problemem co Ty - chciał po prostu mieć zdrową dziewczynę, mimo, że u mnie nie
było aż tak źle. Zresztą mężczyźni poddają się wcześniej w takich
problematycznych sytuacjach, są słabsi od nas kobiet - my walczymy długo i
wierzymy, że za naszą sprawą wszystko się zmieni. Jednak niektóre rzeczy są nie
do przejścia. Ja i tak bardzo Cię podziwiam, za tak wielkie poświęcenie i
cierpliwość. Jednak czasem siły opadają wszystkim i może lepiej, że już nie
jesteście parą, bo po jakimś czasie to byłyby być może dwie osoby chore zamiast
jednej - mam na myśli Ciebie, że jeśli dalej byś to ciągnęła to mogłoby to
odbić się bardzo poważnie na Twoim zdrowiu, choć i tak myślę że kilka lat życia
przez to masz z głowy :)
Myślę jednak, że mogłabyś czasem go odwiedzić i pogadać tak od serca. Szkoda,
że się boi leczenia - bardzo na tym traci - a w jego przypadku to powinien
również bardzo poważnie pomyśleć o terapii.

Moja NN jest raczej do zniesienia, bo pracuję i wogóle funkcjonuję w
społeczeństwie. Nie jestem może jakaś tam super odważna ale wiem, że nie mogę
się tak poprostu poddać chorobie i pozwolić aby mną zawładnęła w całości - choć
bardzo się boję, że moj stan może kiedyś wyglądać tak jak u Twojego chłopaka.
Jednak kiedy 6 lat temu poczułam, że dzieje się ze mną coś dziwnego to nawet
jeszcze nie wiedząc o istnieniu NN sama zgłosiłam się do psychiatry (choć nie
od razu-ta decyzja we mnie dojrzewała)i nikt o tym nie wiedział nawet rodzina,
bo wstydziłam się tego bardzo i ukrywałam przed wszystkimi moje natręctwa.
Bałam się pamiętam też tej pierwszej wizyty u psychiatry, bo sądziłam,że wyjdę
od niego z przyklejoną etykietą "PSYCHOL" i że wtedy już całkiem świat mi się
zawali ale teraz stanowczo stwierdzam, że to był najlepszy krok jaki mogłam
wtedy wykonać i nie żałuję. Leki bardzo mi pomogły choć nigdy nie miałam tak,
że czułam się wolna od nn w całości- w jakimś tam malutkim stopniu zawsze
natręctwa były - a bałam się też zażywać największą skuteczną dawkę, bo
przecierz chodziłam do pracy i nie mogłam pozwolić sobie na jakąś tam senność
albo inne objawy brania leków, więc cały czas to jest u mnie tylko stłumione a
nie wyleczone całkiem (choć lekarze mówią,że to jest uleczalna choroba to ja
sądzę, że chcą mnie tylko pocieszyć, bo gdzieś przeczytałam, że można ja tylko
zaleczyć i kiedyś mieć nawroty choroby np. wted gdy przeżywa się jakieś
stresy). Od tylu lat cały czas biorę leki z kilku miesięcznymi przerwami na
własna życzenie. Na początku to była Asentra, później Fevarin a teraz Asertin
i dobrze na nie reaguje - choć na początku też miałam niepokojące reakcje na
nie ale wiedziałam, że te "złe" objawy miną a organizm się przyzwyczai i tak
faktycznie było - po 2 tygodniach już było ok. Aha jeszcze kiedyś w
międzyczasie chcąc uzyskać szybsze efekty leczenia poprosiłam moją panią doktor
o coś mocniejszego i przepisała mi Seronil. Tylko 2 razy go zażyłam - to był
koszmar. Pierwszą tabletkę wziełam specjalnie w piątek wieczorem aby mieć
następny dzień wolny od pracy jakby coś złego się działo - no i dobrze
zrobiłam, bo działo się i to wiele (okropne zawroty głowy, ból głowy, wymioty,
przeraźliwe kołatanie serca i tak jakby brakowało mi tchu, może coś jeszcze
było ale już nie pamiętam), ale chcąc być twarda zażyłam kolejną tabletkę w
sobotę wieczorem myśląc, że się wszystko unormuje. A tu lipa w niedzielę rano
jakoś tak się stało,że wszyscy domownicy z domu wybyli gdzieś i nagle słyszę
pukanie do drzwi no i wchodzi ciocia z całą swoją rodzinką - a ja sama i do
tego zakręcona jak kołowrotek - to był prawdziwy koszmar pierwszy raz w życiu i
to po tych gównianych lekach przeżyłam lęk sytuacyjny albo coś w tym stylu.
Czułam się jak sparaliżowana, nie mogłam nic powiedzieć i chyba zaczęłam się
trochę trząść. Jednak za chwilę wróciła mama i uratowała sytuację, bo zaczęła z
nimi rozmawiać no i oni już przestali się na mnie gapić i dopiero wtedy mogłam
się ruszyć i uciec do łazienki, że niby bardzo źle się czuję. - Oj tak naprawdę
to dopiero wtedy po zażyciu tego leku poczułam się jak prawdziwy psychol :) - I
tak to było - więcej tych leków już do ust nie wzięłam a te okropne objawy
chyba na drugi dzień już ustąpiły. Więc nie ma co się martwić lekami i objawami
jak jakiś lek nie pasuje to trzeba sięgnąć po inny słabszy albo z mniejszą
dawką.
O rany ależ się rozpisałam! Mam nadzieję, że Cię nie zanudziłam tym pisaniem i
że jakoś Ci pomogłam.
Pozdrawiam serdecznie :)
kiki

[ana1331]

Ja zrobilam cos takiego ze weszlam w chorobe mojego chlopaka zeby mu pomoc
popelnilam blad bo opanowaly mnie jego lęki. Zaczęła się moja choroba. To bylo
dwa lata temu. A on stwierdzil ze to ja jestem chora. Tak bylo mu łatwiej niz
przynzac sie, że jest chory. Jego choroba jest bardzo zaawansowana, Ty ją
zwlaczyłas na początku. On zaczął zazywać Asentre ale przerwal po kilku dniach
bo zle sie czul. On ma cos takiego ze chce sie izolowac udawac zdrowego, żeby
inni mowili mu, że jest z nim wszystko ok. Mysle ze to jest facet i przez to też
jest mu trudniej się leczyć, bo nie umie sie przyznać do swojej choroby.
Pozdrawiam

[ana1331]

kiki chcialabym sie z Toba jakos skontaktowac czy moglabys mi podac swojego
maila jesli odwiedzasz go czesto powiedziec skad jestes i ewentualnie moglybysmy
sie spotkac? Ja jestem spod krakowa. Wiec moze w krakowie bysmy sie spotkaly? :)
Pozdrawiam! :)

[kiki3337]

Witaj!
Wybacz,że dopiero teraz odpisuję ale miałam urlop i spędzałam go w miejscu
gdzie internetu nie było.
Mój mail: [e-mail] - jeśli masz ochotę to napisz do mnie.
Pozdrawiam serdecznie :-)

[kingulina1]

Ja też żyję z nerwicowcem już 9 lat i moje życie też jest koszmarem Mam dość i
szukm kogoś w podobnej sytuacji. Możesz napisać na maila gazetowego.