jak odroznic depresje od zwyklego lenistwa

[lachate]

potrafie caly dzien czytac ksiazke w rozgrzebanym lozku i zwlekac sie z niego
tylko po to zeby doniesc sobie jedzonko z kuchni, ewentualnie wykapac sie a
po drodze sprawdzic poczte jednym slowem potrafie spedzic caly dzien na
rzeczach przyjemnych ignorujac jednoczesnie to ze powinnam pojawic sie od
czasu do czasu na uczelni, troche sie pouczyc bo niedlugo egzamin, zapedzic
dziecko do odrobienia lekcji bo samo sie nie zapedzi, umyc okna bo kilka
miesiecy temu powinnam byla to zrobic itd
oczywiscie zawsze nadchodzi taki moment ze ZMUSZAM sie do tego zeby zaczac
robic cos na co nie mam ochoty a zrobic musze, na poczatku idzie bardzo
ciezko ale jak sie rozkrece to coraz lepiej i najczesciej jestem zadowolona z
efektow, jednak problem polega na tym ze istnieje duza dysproporcja pomiedzy
iloscia dni powiedzmy "aktywnych" i dni "lenia", tzn dni lenia to ostatnio
okolo 80%, zawsze mialam sklonnosci do lenistwa i nicnierobienia ale to sie
nasila do tego stopnia ze staje sie niebezpieczne, dniom lenia coraz czesciej
towarzyszy gleboki smutek i totalne doly najprawdopodobniej spowodowane
wyrzutami sumienia ktore z kolei biora sie z poczucia zmarnowanego czasu,
oczywiscie bardzo chcialabym to zmienic i codziennie rano miec ochote i zapal
do zycia ale z miesiaca na miesiac coraz trudniej mi sie zmobilizowac
mam pytanie do osob ktore maja juz zdiagnozowana depresje, czy wasza choroba
zaczynala sie w podobny sposob?

[mysterious]

Mysle ze najlepiej jest zasiegnac porady u lekarza gdyz on stwierdzi najlepiej
o ci jest.Ja na poczatku tez myslałam ze to tylko lenistwo,ale najgorzej jest
wtedy czytac o depresji bo wtedy nie wiadomo kiedy zaczynamy miec wszysatkie
objawy bo sobie je nieswiadomie wbilismy do głowy.Zreszta wydaje mi sie ze
skoro oddajesz sie przyjemnioscia to nie jest zle bo w depresji nie widzi sie
zazwyczaj w niczym przyjenosci

[steppendorf]

Mam dokladnie te same "objawy", tyle ze nie nazywam ich leniem, ale...
zmeczeniem. Na nic nie mam ochoty, czesto spedzam dlugie godziny w
rozgrzebanym lozku, dokladnie tak, jak ty - z ksiazka, a czasami biernie i
bezmyslnie przez telewizorem. Rano nie potrafie wstac, myslenie o obowiazkach
dnia mnie przeraza, coraz czesciej mam ochote uciec gdzies bardzo daleko. W
dodatku towarzyszy mi niesprecyzowany lek, panika, uogolnione przerazenie, ze
sobie nie poradze...

Trzy lata temu bylem na leczeniu zamknietym w IPiN w Warszawie, pierwsza
diagoza powalila mnie z nog - schizofrenia paranoidalna. Jednak lekarze szybko
sie z tego wycofali, stawiajac na chorobe dwubiegunowa - zespol maniakalno-
depresyjny. Nie wiem, czy rzeczywiscie "to" mam - zwlaszcza, ze, tak jak u
ciebie, stany zmeczenia, niecheci, "lenia" dominuja nad stanami aktywnosci,
bredzenia, pobudzenia...

Stawiam na depresje albo cos pokrewnego, nie sadze, zeby to bylo zwykle
lenistwo, zreszta - przypmnij sobie, jak to bylo kiedys. Zawsze tak? Bo jesli
nie, to sprawa jest jasna...

[kkx]

hmm... najgorszy jest weekend, kumuluje sie to moje zmeczenie
w koncu wstaje, bo robie sie glodna, a potem wracam
to lezenie jest strasznie meczace, ale gdy wstaje wszystko mnie boli, dlatego
tak trudno sie zmusic do czegokolwiek
ale czesto udaje mi sie... na budzik reaguje automatycznie, nie mysle, ide sie
myc i wychodze, wracam po paru godzinach wykonczona (mimo ze kiedys robilam
duzo wiecej i bylo to raczej zrodlem satysfakcji) i nic nie robie, bo nawet
czytanie mnie meczy (bol i zawroty glowy), nie moge sie skupic...
teraz siedze przy komputerze i jest mi dobrze
czuje sie jak na hustawce przy kazdym wychyleniu ocierajacej sie o granice, za
ktora jest juz choroba
mysle, ze jesli nie robi sie czegos z lenistwa to mimo wszystko samo
leniuchowanie jest przyjemne, wyrzuty sumienia sa konsekwencja
to patologiczne nic nie robienie jest koszmarna udreka...

[Gość: iwona]

nastawiam budzik na 6,zeby wstac i zaczac sie uczyc,bo mam duzo zadane!
oczywiscie wstaje 2-3 godziny pozniej! weekend nie wstaje wcale!patrze na
ksiazki i chowam glowe pod kordle bo ich widok mnie przeraza!ale wewnatrz czuje
ze cos wola wez sie do nauki bonie zdazysz do sesji(u mnie sesja zaczyna sie 10
kwietnia)!!kiedys moglam uczyc sie calymi dniami i nocami i bylam tak
szczesliwa jakbym odkryla nowa planete!teraz nie dam rady nic robic!czy sie
przeuczylam!??mam dosc tego stanu!chce ale nie moge!!

[kkx]

Gość portalu: iwona napisał(a):

> nastawiam budzik na 6,zeby wstac i zaczac sie uczyc,bo mam duzo zadane!

udalo Ci sie kiedys uczyc tak wczesnie?
mi sie to po prostu wydaje niemozliwe
noc jest do spania, zawsze uwazalam, ze lepiej sie wyspac i zdobyc sile, by
dociagnac do wieczora
a ze dzien mijal czesto na wpatrywaniu sie w ta sama strone ksiazki, to juz
inna sparawa...

> oczywiscie wstaje 2-3 godziny pozniej! weekend nie wstaje wcale!patrze na
> ksiazki i chowam glowe pod kordle bo ich widok mnie przeraza!ale wewnatrz
czuje ze cos wola wez sie do nauki bonie zdazysz do sesji(u mnie sesja zaczyna
sie 10 kwietnia)!!kiedys moglam uczyc sie calymi dniami i nocami i bylam tak
> szczesliwa jakbym odkryla nowa planete!teraz nie dam rady nic robic!czy sie
> przeuczylam!??mam dosc tego stanu!chce ale nie moge!!

odpoczynek jest Ci potrzebny, bez watpienia
slonce, swieze powietrze, sport, spotkanie z kims
oderwanie sie od obowiazkow, zapomnienie o nich
to zawsze robi dobrze
natomiast co trzeba zrobic, by entuzjazm do nauki czegos obowiazkowego
wrocil... nie wiem, bo sama bym to stosowala
zwykle staram sie sobie wmowic, ze temat mnie fascynuje, ze robie to dla
przyjemnosci, ze po prostu chce i lubie

(gorzej, gdy nie wierze w zadne przyjemnosci, ale to juz inny rozdzial bajki)

[kontrybucja]

Czy jest sposob na te nasze "przypadlosci"? Ja nawet boje sie nazwac to po imieniu chociaz od kilku lat zyje
swiadomoscia, ze dzieje sie ze mna cos niedobrego. Skutecznie jednak oszukuje sama siebie i otoczenie, staram sie
sobie wmawiac, ze taka mam nature i dobrze mi z sama soba- taka jaka jestem. Bzdura! Jak sprawic, zeby budzic sie
nad ranem z zapalem do zycia? Czasami boje sie obudzic, zeby potem nie dreczyc sie wyrzutami sumienia za
zmarnowany dzien.

Moja niechęć do życia pogłębia się

[samotnawyspa]

A wygląda to tak: Kiedyś miałam marzenia, plany które
"pchały" mnie do życia. Teraz zmuszam się do robienia czegokolwiek. Zmuszam się
losując systemem podobnym do rzutu monetą co powinnam najpierw zrobić. W ten
sposób udaje mi się jakoś żyć. Brak mi spontaniczności. Najczęściej wszystko co
robię , robię z przymusu. Jest tak zarówno w domu jak i w seksie z partnerem, w
szkole. Najbardziej motywuje mnie do działania strach. Np. strach przed szefem,
przed wyrzuceniem z pracy, przed niezdaniem egzaminu. Wtedy zbieram resztki sił
i jakoś udaje mi się nadrobić stracony czas.
Tak samo jak autorkę powyższego postu mam większosć dni "lenia" kiedy ledwie
starcza mi sił na to aby wstać z łóżka. Cały czas mogłabym spać, jeść, oglądać
tv, siedzieć przed komputerem lub robić inne przyjemne rzeczy. Obawiam się że
nie jestem zdrowa psychicznie. Chciałabym normalnie żyć, mieć do życia chęć,
normalnie odczuwać. A mi często wydaje się że nie mam uczuć, że ograniczają się
one do instynktów. W szkole i w pracy jestem uważana raczej za osobę
inteligentną, trochę odludka. Mam jednak trochę problemów z pamięcią i bywam
rozkojarzona.
Boję się że za bardzo odbiegam od normalności. Boję się wielu rzeczy. Np. tego
że jakbym poszła do psychiatry zamknęli by mnie w domu dla obłąkanych. Może
ktoś miał podobne problemy i wie jak temu zaradzić...

[kkx]

moglabym sie pod tym podpisac...
ostatnio zblizam sie do stwierdzenia, ze depresja to jedna sprawa, a lenistwo
druga, niezalezna
(chyba, ze depresja tak we mnie "wsiakla", ze nawet gdy jej nie dostrzegam,
kieruje moim zachowaniem...)
jesli nastroj mam dobry, tez nie mam ochoty na nic, co wymaga wysilku,
zaangazowania, odpowiedzialnosci
czuje sie, jakbym celowo uchylala sie przed podstawowymi obowiazkami, jakby cos
mnie powstrzymywalo, mowilo "uwazaj, nie rob tego, zastanow sie"
ale mimo tej swiadomosci, nie potrafie sie do niczego zmusic, nie mowiac o
wykonaniu czegos spontanicznie, bez wahania, z radoscia
sytuacja bez wyjscia?
staram sie o tym po prostu nie myslec... zwykle bezskutecznie
a nawet gdy sie uda zajac czyms- im dluzej to trwa, tym bolesniejszy jest
powrot, stare rozterki wracaja z wieksza sila

[Gość: rebe]

Przeżywam to samo od dłuzszego czasu tzn. od 4-5 lat. Niedawno byłem w poradni
psychologicznej i stwierdzono u mnie nerwicę depresyjną. Myślę że powinnaś
poradzić się specjalisty

[Gość: Karol]

Myślę Mariuszu, że specjaliści nieweile moga tu pomóc, trzeba po prostu
odpocząć, jesteście zwyczajnie przemęczweni

[kkx]

Gość portalu: Karol napisał(a):

> Myślę Mariuszu, że specjaliści nieweile moga tu pomóc, trzeba po prostu
> odpocząć, jesteście zwyczajnie przemęczweni

tez tak myslalam
ale okazuje sie, ze odpoczynek to nie wszystko
poczatkowo pomaga, ale potem jest coraz gorzej
to samo w nowych warunkach
moze inna forma wypoczynku? wyjazd?
ale to by oznaczalo, ze musze zmieniac miejsce pobytu co miesiac, by uciekac
przed tym, co mnie goni
niby nic sie nie zmienia, zadnych rewelacji
jedynie czuje sie coraz slabsza, coraz rzadziej mam motywacje do czegokolwiek
nawet w chwilach, gdy nastroj mam bardzo dobry, czy zbyt dobry, tak naprawde to
tylko przykrywka, chwilowa zmiana dla zatarcia sladow
to, co jest przyczyna tkwi gdzies we mnie i tylko ja moge to znalezc i wreszcie
naprawic
niestety nie wychodzi

[kontrybucja]

Czesc!
Mam na imie Gosia, jestem Twoja rowiesniczka, ktora cierpi na notoryczne nawroty depresji, powiem Ci ze zupelnie
bez powodu. Po latach obwiniania siebie i innych, a takze bycia obwiniana uznalam, ze jest to choroba naszych
czasow, ktora nalezy traktowac jak wrzody czy migrene. Nigdy nie chodzilam do psychologow, ale mialam dosc
duzy
kontakt z nimi na plaszczyznie prywatnej i w wiekszosci przypadkow sa to ludzie, ktorzy sami potrzebuja pomocy.
Najlepszym sposobem, zeby pomoc sobie jest czytanie ksiazek o tej problematyce i glebokie wsluchanie sie w swoje
wnetrze. Po czasie sam nauczysz sobie robic autoterapie i zaufaj mi- duzo wiecej sie tym sposobem nauczysz o
sobie samym , a takze zaakceptujesz troche bardziej. Moge Ci podac pare tytulow, niektore sa w jezyku angielskim,
ale moze znajdziesz ich tlumaczenie ( a moze w ogole go nie potrzebujesz...) Napisz troche wiecej o sobie, co
uwazasz jest glownym powodem Twoich stanow depresyjnych? Ja dawniej zwalalam wine na miejsce w ktorym
mieszkam, rodzicow czy brak srodkow do samodzielnego zycia. Kiedy zdobylam wlasne miejsce, wyprowadzilam
sie
od rodzicow, zaczelam zarabiac swoje pieniadze, rozeszlam sie z chlopakiem, ktory rzekomo "wpedzal mnie w
depresje", wiele sie nie zmienilo i nie mialam juz naprawde na kogo zwalic winy. Wtedy zaczelam szukac glebiej , bo
zrozumialam, ze problem lezy we mnie. Bardzo wazna rzecza jest , zeby nie zaczac obwiniac siebie, to tez nie jest
dobre, jest to autodestrukcyjne zachowanie. To tyle narazie, jak odpiszesz to podziele sie wiecej wlasnymi
doswiadczeniami. Trzymaj sie. Uszy do gory!

[lollapaloza]

Witajcie

mam podobne problemy - kompletny brak checi do zrobienia czegokolwiek
wymagajacego wysilku, wieczne zmeczenie i niechec przeplatane stanami
motywujacego strachu gdy musze nadrobic to co stracilem do tej pory....tak bylo
zawsze odkad pamietam

[martyna14]

Jak sobie czytam o czym piszecie to az mnie ciarki przechodza bo sobie
przypominam sama siebie jak jeszcze niedawno sie czulam.

Ktoras z Was napisala swietnie nt lenistwa i depresji, ze jak nie robisz nic
z lenistwa to czujesz sie dobrze czy nawet swietnie najwyzej masz wyrzuty
sumienia ze sobie milo poleniuchowales a jak nic nie robisz z powodu depresji
to przezywasz koszmar.

Ja juz jestem piaty miesiac na terapii biore Paxil i powoli dochodze do
siebie. Czasami mam jeszce zle dni, ze wszystko mnie meczy, nudzi i na nic nie
mam ochoty ale coraz rzadziej. Ciagle mam klopoty ze spaniem albo spie 3 ,4
godziny bo ciagle sie budze albo z kolei spie po 12. 13 godzin.

Ja mialam szczescie , ze znalazlam swietnego terapeute , ktory stosuje terapie
kognitywna bez niego chyba bym juz dawno sie zabila, wpadla w nalog alb jeszcze
bardziej sie pograzyla.

Wydaje mi sie, ze czym predzej sie zacznie sie czlowiek leczyc tym lepiej
inawet jesli macie watpliwosci,nie wiece co wam jest idzcie do dobrego
terapeuty bo z tygodnia na tydzien bedzie gorzej.
Ja stracilam caly rok odwlekajac terapie : duzo rzeczy przeszlo mi kolo nosa i
duzo moglabym zrealizowac w tym czasie dodatkowo zmarnowalam sobie figure bo ja
w czasie depresji sie objadalam .

Naprawde nie czekajcie.

[ukochana]

martyna14 napisała:

> Ja mialam szczescie , ze znalazlam swietnego terapeute , ktory stosuje
terapie KOGNITYWNA bez niego chyba bym juz dawno sie zabila, wpadla w nalog
alb jeszcze bardziej sie pograzyla.

A na czym polega taka terapia ? ja nie wiem co to jest stress, czy depresja.

[martyna14]

ukochana napisała:

> martyna14 napisała:
>
> > Ja mialam szczescie , ze znalazlam swietnego terapeute , ktory stosuje
> terapie KOGNITYWNA bez niego chyba bym juz dawno sie zabila, wpadla w nalog
> alb jeszcze bardziej sie pograzyla.
>
> A na czym polega taka terapia ? ja nie wiem co to jest stress, czy depresja.


O terapii mozna pisac duzo i dlugo jak chcesz na napisz na emaila ale jesli
sama nie jestes pewna czy to stres czy depresja to idz do psychologa on to
sprawdzi . Nawet jesli nie masz depresji to nauczysz sie minimalizowac i radzic
sobie ze stresem, ktory przeciez moze doprowadzic do depresji.

[ukochana]

Ty mnie zle zrozumialas , ja sie czuje swietnie. Bylam tylko
ciekawa na czym polega taka terapia.
pzdr.

[martyna14]

ukochana napisała:

>
> Ty mnie zle zrozumialas , ja sie czuje swietnie. Bylam tylko
> ciekawa na czym polega taka terapia.
> pzdr.


Sorry jesli zle Cie zrozumialam i ciesze sie, ze czujesz sie swietnie.
A co do terapii kognitywnej to polega ona na analizowaniu i ukazaniu pacjentowi
w jaki sposob mysli i poglady moga i wplywaja negatywnie na dzialania, postawy,
emocje. U czy jak zmieniac sposob myslenia. Bo kazda mysl ma wplyw na nasze
emocje nawet ta automatyczna.

Z reguly terapeuci lacza kilka metod.

[ukochana]

martyna14 napisała:

> ukochana napisała:
>
> >
> > Ty mnie zle zrozumialas , ja sie czuje swietnie. Bylam tylko
> > ciekawa na czym polega taka terapia.
> > pzdr.
>
>
> Sorry jesli zle Cie zrozumialam i ciesze sie, ze czujesz sie swietnie.


*Troche mnie przestraszylas i juz chcialam uciekac z tej stronki,
no , ale wszystko jest w porzadku...

> A co do terapii kognitywnej to polega ona na analizowaniu i ukazaniu
pacjentowi
>
> w jaki sposob mysli i poglady moga i wplywaja negatywnie na dzialania,
postawy,
>
> emocje. U czy jak zmieniac sposob myslenia. Bo kazda mysl ma wplyw na nasze
> emocje nawet ta automatyczna.
> Z reguly terapeuci lacza kilka metod.

*Wydaje mi sie , ze bardzo ciekawa i skuteczna terapia. Przeciez
kazdy poglad, mysl, mozna dowolnie z interpretowac. Od nas tylko
zalezy w jaki sposob sobie sami jakis zaistnialy problem , czy zjawisko
WYTLUMACZYMY , bo na tym to wlasnie polega, i czy bedziemy mogli
z tym dalej zyc, czy nie. Lepiej myslec zawsze pozytywnie, niz wpadac
w depresje.
pzdr.

[potter2]

Wydaje mi się, że masz już pierwsze objawy depresji, ale diagnoza należy do
lekarza. Radziłabym Ci pójść jak najprędzej do lekarza, gdyż łatwiej jest
opanować depresję, zanim ona nie rozwinie sie na dobre.

[lachate]

witajcie
zalozylam ten watek w polowie marca, bylam wtedy w koszmarnym stanie
nie wiem czy to byla depresja, w ogole nie wiem co to bylo ale bylo okropne,
nigdy wczesniej takiej niemocy nie przezylam, to napewno nie byl zwykly dol czy
obnizenie nastroju, to byla niemoc absolutna,"dni lenia" opanowaly moje zycie w
100% trwalo to okolo trzech tygodni z tym ze rodzilo sie przez jakies trzy
miesiace /chociaz kto wie, moze trzy lata albo wiecej/ nie mialam ochoty na
wynurzenia u psychologa czy psychiatry, zwlaszcza ze wiem ze zaczeloby sie od
odkrywania roznych historii z dziecinstwa, jestem swiadoma niektorych traum
jakie przeszlam, wiem ze najprawdopodobniej one spowodowaly u mnie ten stan ale
nie mialam ochoty tego rozgrzebywac wydawalo mi sie ze stracilam juz tyle czasu
ze na dluga terapie juz go nie mam
wiec po trzech tygodniach koszmaru, zejscia na samo dno bezczynnosci i
narastajacych wyrzutow sumienia z powodu bezpowrotnej straty czasu postanowilam
sie zawziasc, zmusic do regularnego konsekwentnego dzialania, bylo bardzo
ciezko, na poczatek zaplanowalam sprzatanie mieszkania /nie wymaga ruszania sie
z domu a jest jakims w miare sensownym dzialaniem/ ale nie takie jak robilam to
zazwyczaj: trzy godziny i blysk, na to nie mialam sily, zaczelam powolutku, po
kawaleczku, az mnie bolalo cos w srodku jak podnosilam reke, chcialo mi sie
plakac ale wiedzialam ze musze cos zrobic bo inaczej... znikne, umre, rozplyne
sie jezeli dluzej bede trwac w tym stanie
no i ruszylo, jak ta tlusta ospala lokomotywa, wyznaczalam sobie malutkie cele
na przedpoludnie i popoludnie, wiem ze to idiotyczne ale np na przedpoludnie
wyznaczalam sobie umycie wanny i umywalki a na popoludnie odpisanie na list
urzedowy czyli robilam rzeczy ktore dla czlowieka w zwyklym stanie sa
drobnostkami ale dla mnie byly wyczynami po tygodniu zaczelam wychodzic po
pieczywo, po dwoch pojechalam na uczelnie, do wszystkich tych czynnosci
zmuszalam sie niemal tak jakbym musiala jesc zywego slimaka, uczepilam sie
kurczowo zaszlyszanego gdzies stwierdzenia ze w miare zdrowy psychicznie
czlowiek potrafi sobie sam poradzic z takimi odchyleniami od normy, stosowalam
mnostwo kretynskich sztuczek ktore nawet wstyd opisywac ale mi pomogly po
trzech tygodniach zmuszania sie do dzialania to cale swinstwo ktore mnie
paralizowalo peklo jak banka mydlana, dzisiaj jestem w naprawde swietnej
formie, fakt, nie chce mi sie np zabrac za nauke ale dzisiaj wiem ze nie chce
mi sie z lenistwa, posiedze przed komputerem jeszcze chwilke i zaraz sie
poucze, mieszkanie mam wysprzatane, mam plany i je realizuje, znowu ciesze sie
zyciem, pozostal tylko strach ze to kiedys moze wrocic
jedno moge wam poradzic, trzeba wykrzesac resztke sil i zaczac coskolwiek
robic, nawet bzdurne male rzeczy zaplanowoc, zmusic sie i zrobic, jednym slowem
rozruszac sie nawet jezeli to boli a wiem ze boli bardzo i ze jest bardzo
ciezko ale warto sprobowac, mi sie udalo czego i wam z calego serca zycze
wazne jest tez zeby komus opowiedziec co sie czuje, wywnetrzyc sie, to pomaga
ogarac myslami sytuacje, nikt nic konkretnego w takiej sytuacji nie poradzi ale
wazne jest zeby powiedzial "bedzie dobrze" "to minie" ja wam mowie "dacie rade"
trzeba tylko sprobowac, moze w niektorych przypadkach nie obedzie sie bez
pomocy specjalisty wiec jezeli nie jestescie w stanie sami zmusic sie do
walki /w moim przypadku to byla prawdziwa walka/ zmuscie sie do wizyty u
lekarza, najgorzej jest nie zrobic nic
pozdrawiam was serdecznie i zycze aby i wam sie udalo wyjsc z tego bezsensu