jestem zdechlakiem

[madzia.7]

jak w temacie
Chodze jak umarlak

[martwoj]

to stadium nie jest mi obce:(

chyba bardziej zdechlaczką?

[euforyjka]

[madzia.7]

Moja babcia 92-letnia miała zawał półtorej tygodnia temu.
Wczoraj wstała z łóżka poszła do łazienki
Sama sie umyła
ma więcej energii niż ja..
Ma tyle chęci do życia...
W szpitalu ludzie przychodzą i ją podziwjają jak rzadki okaz...

[atom1001]

odpowiedz na to jest bardzo prosta - Twoja babcia nie ma depresji, a Ty masz.
PS Wspaniale, ze babcia wraca do zdrowia!

[madzia.7]

Tez się ciesze
Babciunia jest niesamowita
Babciunia kochan

[anatemka]

ładnie powiedziane.

[ilquad]

chyba zdechlaczką - umarlaczką (a co, ćwiczysz moonwalk?)

[madzia.7]

jako człowiek jestem zdechlak
jako kobieta zdechlaczka
umarlak

[dolor]

No tak, feminizm: doktorka, górniczka, umarlaczka.

[aurelia_aurita]

taki feminizm to dupa, nie feminizm.
najlepiej by było, gdyby język nie różnicował płci, wszystkich powinny obowiązywać męskie formy (które przestałyby być, siłą rzeczy, męskie, a stałyby się ogólne)i byłoby prościej, łatwiej, przyjemniej.

[dolor]

Tekst po reformie:taki feminizm to dup. Forum depresjak. Podoba mi się.

[aurelia_aurita]

nieeee, to nie tak...
po takiej reformie dupa nadal pozostałaby dupą.
widać, ze nic nie zrozumiałeś :)

[dolor]

Po reformie: ty też nie zrozumiałeś.

[aurelia_aurita]

o! znaczy że jednak zrozumiałeś ;-)

do dolora...

[ollaboga77]

dlor czy TY jestes wetem???

[dolor]

Tak.

[e.a.foe]

żyrafy, słonie i nosorożce?

[dolor]

Cokolwiek, byle nie naczelne.

[e.a.foe]

dolor napisał(a):

> Cokolwiek, byle nie naczelne.

a. to przepraszam

[dolor]

e.a.foe napisała:

> a. to przepraszam

Wybaczam.

[ollaboga77]

zawsze miałam słabośc do weterynarzy bo ten zawód to mój wymarzony, no ale nie
byłam na tyle zdolna i pilna by skonczyć jako vete....

Zazdroszczę tym którzy robią to co lubia.... mi się nie udało..

[ollaboga77]

dobrze, że ten czas szybko leci... jeszcze ze 30lat i odejdę;) tylko zstanawiam
się po co się tak męczyć w sumie, hm???

dawno powinnam była sobie ułożyć życie, a skoro tego nie ma no co tóż OLu....
chyba przegrałam...

[dolor]

Nie przegraliśmy, tylko cały czas przegrywamy, czas przeszły to zbyt duży optymizm.

[abasia471]

Jak komu tak pilno do trumny, to może zamieni się ze mną? Życia mam coraz
mniej, a mimo upierdliwości i choroby, bardzo je lubię. No kto chętny?

[ollaboga77]

JA....naprawdę bym się zamieniłam i dałabym Ci swoje 29latek

[abasia471]

Ola, daj sobie szansę, jeszcze wszystko przed Tobą. Przeczytaj sobie ten tekst,
bo wklejam go specjalnie dla Ciebie.

Stokrotka***** bajka optymistyczna.
Na pięknej majowej łące mieszkała mała Stokrotka. Była krucha, ale bardzo
ciekawa. Wystawiała żółtą główkę do słońca. Rozglądała się wokół, by poznać
sąsiadów. Widziała całe piękno otaczającego świata. Było jej w tym świecie
dobrze. Czasami tylko przychodziły chwile, gdy czuła się bardzo samotna.
Postanowiła więc zaprzyjaźnić się, by móc dzielić swoją radość z innymi.
Zaczęła przyglądać się uważniej otaczającym roślinkom. Zauważyła obok piękny
Mlecz. Był cudny, wielki i dostojny. Był trochę do Stokrotki podobny, więc
razem wyciągali swoje główki do słońca. Czas mijał im szybko i przyjemnie.
Stokrotce coraz bardziej zależało na Mleczu. Pewnego dnia postanowiła podać mu
swój delikatny płatek. Mlecz przyjął go z radością. Cieszył się tym, że jest
ktoś tak mu bliski. Stokrotka również była dumna ze tak piękny kwiat właśnie ją
wybrał na swoją towarzyszkę. Pewnego dnia Mlecz zobaczył coś ciekawego na
drugim końcu łąki. Bardzo chciał przyjrzeć się temu bliżej. Ruszył się
gwałtownie i - wyrwał biały, delikatny płateczek. Stokrotka bardzo to przeżyła.
Czuła się znowu bardzo samotna. Bolało ją to, że ktoś, komu zaufała - odszedł.
Przez jakiś czas trudno jej było dostrzec piękno łąki. Wiosna w pełni, wszystko
rozkwitało, a jej było tak smutno, jakby już zmierzała ku jesieni.

Mijały dni. Stokrotka znowu przyzwyczajała się do samotnego bycia w świecie.
Pewnego dnia jej uwagę przykuła mała, niebieska kuleczka wyrastająca obok.
Przyglądała jej się z zaciekawieniem. Kiedy rosa opadła kuleczka zaczęła
zmieniać swój kształt. Po chwili oczom Stokrotni ukazał się dorodny Chaber.
Stokrotka myślała: "Ciekawy jest ten nowy. Taki inny. Jak on to robi, że nie
mając żółtego środka też poznaje świat. Jest taki śmiesznie niebieski...".
Wiele myśli przychodziło jej do głowy na temat Chaberka. Budził on jej
ciekawość i chętnie by się z nim zaprzyjaźniła, gdyby nie doświadczenie z
Mleczem. Tak bardzo się bała, że historia może się powtórzyć. Wolała więc z
dystansu przyglądać się inności niebieskiego kwiatka. Jednak pewnego dnia
Chaber nie wytrzymał i sam nawiązał rozmowę ze Stokrotką. Okazało się, że mimo
różnic zewnętrznych, jest wiele rzeczy, które ich łączą. Oboje lubili chłodną
rosę o świcie, lubili wygrzewać się w słońcu, lubili też poznawać świat.
Stokrotka coraz bardziej pragnęła być blisko Chaberka. Któregoś dnia Chaber
poprosił ją, by podała mu swoje płatki, by mogli wspólnie wyciągnąć łodyżki do
słońca. Stokrotka zawahała się chwilę, wspominając Mlecz, ale pomyślała
sobie: "Tamto już jest historią. Chaberek jest zupełnie inny. Przy nim nie może
mi się stać nic złego". Z radością podała płatki Chabrowi. Kwiatki chwyciły się
mocno i starały się jak najwyżej wyciągnąć swoje główki, by ponad trawą
wygrzewać się w pełnym słońcu. W pewnym momencie Stokrotka poczuła, że już nie
może wyciągnąć się bardziej. Jej łodyżka była krótsza niż łodyżka Chaberka.
Powiedziała o tym niebieskiemu kwiatkowi, ale on jakby tego nie słyszał. Wciąż
rósł i rósł, i... pozbawił Stokrotkę tych płatków, za które ją trzymał.
Stokrotka mogła już tylko patrzeć, jak Chaber góruje nad pozostałymi roślinami.

Poczuła się bardzo źle. Myślała: "Znowu jestem sama. Znowu zaufałam
niewłaściwemu kwiatkowi. Jaka jestem beznadziejna!! A poza tym... urodę
Chaberka podziwiają teraz wszyscy, a ja... Na mnie już nikt nie spojrzy. Jestem
taka mała, zostało mi tak niewiele płatków. Kogo ja mogę zainteresować?"
Stokrotka zaczęła płakać. Chciała ukryć się przed wszystkimi. Czasami
znajdowała jakiś liść, pod którym chowała się przez cały dzień. Tam czuła się
dobrze i bezpiecznie. Płacząc myślała: "O nie! Już nigdy nikomu nie zaufam! Dwa
razy zdarzyło się to samo. Już nie dam się nabrać na piękny wygląd i słowa.
Zostaje sama aż mnie stąd jesień zabierze!" Postanowiła kategorycznie i
schowała się pod znalezionym tego dnia liściem Łopianu. Nie było jej tam
najlepiej - nie widziała słońca, nie czuła porannej rosy, którą tak lubiła -
jednak czuła się tam bezpieczna. Tam nikt nie widział jej braków, tam nikt nie
mógł jej zranić.

Mijało lato. Wokół rozwijały się nowe kwiatki, jednak Stokrotka zajęta sobą,
nie zauważała tego. Pewnego dnia obudził ją hałas. Nieśmiało wysunęła główkę i
ujrzała dziwny widok. Przed nią stał piękny, czerwony Mak, jednak główkę miał
zwróconą do ziemi, a nie jak większość kwiatów - do słońca. Zdziwiona
zapytała: "Co ci jest?". Mak odparł: "Wiesz, ktoś nieostrożny za mocno zgiął
moją łodygę i zostałem nadłamany. Nie mogę już w pełni cieszyć się słońcem, ale
to, co mi zostało, pozwala na doczekanie jesieni." Stokrotce zrobiło się
jeszcze bardziej smutno: "Mak pewnie bardzo cierpi z powodu swojej łodygi" -
pomyślała. Stała, przyglądając się Makowi, jednak po chwili uświadomiła sobie,
że bardzo brzydko przy nim wygląda. Zawstydziła się i znowu schowała się za
liść Łopianu. Myślała sobie: "Jak mogłam być tak nieostrożna!!! Przecież nie
chcę, by ktokolwiek na mnie patrzył, nie chce nikogo spotykać. Oni ranią!!!".
Przez kilka następnych dni Stokrotka nie pokazywała się. Mak natomiast bardzo
polubił małą towarzyszkę. Polubił jej żółtą główkę i te kilka płatków, które
pozostały. Nawet jak nie widział Stokrotki, mówił do niej. Stokrotka początkowo
denerwowała się, że ktoś zakłóca jej spokój. Mak jednak nie ustawał. Wciąż
mówił o tym, co działo się na łące, zachęcając by Stokrotka wyszła ze swej
kryjówki. Choć jeszcze z ukrycia, Stokrotka nasłuchiwała tego, co Mak mówił.
Pewnego dnia odważyła się wyjść. Bardzo, ale to bardzo, bała się spróbować po
raz kolejny zaufać. Pierwszego dnia trzymała się z dala. Nie mówiła o sobie za
dużo. Nie chciała, by Mak coś o niej wiedział, by potem nie wykorzystał tego
przeciwko niej. Nie ufała mu. A Mak widział ją piękną - taką jaka jest. Mówił
jej: "To, że nie masz kilku płatków wyróżnia cię ze wszystkich innych
stokrotek. Przez to stajesz się jedyną w swym rodzaju. Na całej łące nie ma
podobnej do ciebie". Stokrotka była bardzo zdziwiona tym, co słyszała.
Zrozumiała, że nie musi się już wstydzić swojego wyglądu, ani tego, co
wydarzyło się w jej życiu. Opowiadała więc wiele, a Mak słuchał wszystkiego z
uwagą. Ona też słuchała tego, co Mak miał do powiedzenia. Czasami, w chwilach
zwątpienia, Stokrotka wracała myślami do przeszłości, do kwiatków, które
odeszły, raniąc ją. Myślała: "Mak jest taki sympatyczny. Jest taki dobry dla
mnie. Ja jednak tak bardzo się boję. A jak zdarzy się to, co wcześniej?
Przecież ja sobie już nie poradzę, nie zniosę tego więcej!". Pełna lęku mówiła
o tym Makowi. On głaskał wtedy delikatnie jej żółtą główkę swoim dużym,
czerwonym płatkiem. Stokrotka znowu czuła się bezpiecznie i mogła cieszyć się z
obecności Maka. Wieczorami wspólnie łapali rosę, rano wygrzewali się w słońcu.
Makowi było trochę przykro, że nie może już oglądać i poznawać świata, ale
Stokrotka opowiadała mu o wszystkim. Dzięki temu czuł się wciąż częścią łąki.
Tak minęło całe lato i przyszła jesień. Kwiatki trzymając się za płatki
wspólnie zapadły w sen, wierząc, że wiosną spotkają się znowu, ale już piękne i
zdrowe.
Kiedy odchodzi ktoś, komu ufaliśmy, wydaje się, że tracimy część siebie. Jest
to doświadczenie trudne. Czasami podejmujemy decyzję, że nie zaufamy już
nikomu. Zakładamy, że jesteśmy skazani na samotność i zamykamy się przed
innymi. Może się jednak okazać, że jest ktoś, kto czeka na naszą obecność.
Wystarczy się tylko rozejrzeć i przełamać swój lęk.

dla Abasi

[ollaboga77]

jest taki problem, że stokrotka się odradza co wiosnę a ludek się nie odradza,
jedynie może zmienić coś w makijazu czyli np. lepszy fluid;)

Oh Abasiu... jestem juz stara zgrzybiałą babą... która nie zaczęła żyć:(( i
nigdy już nie wystartujeeeeee

[abasia471]

> Oh Abasiu... jestem juz stara zgrzybiałą babą... która nie zaczęła żyć:(( i
> nigdy już nie wystartujeeeeee

Za geriatrię, to ja robię na tym forum, Ty masz być młoda i chętna, ok.

[ollaboga77]

chętna na co ??? bo nie wiem...
byłam bardzo chętna kilka lat temu teraz już nie jestem na nic kompletnie...

chyba faktycznie wróce do jakiś leków...

czy bioxetin to działa?

[abasia471]

> chętna na co ??? bo nie wiem...

Na życie Olu, na używanie życia i na co tylko chcesz.

> chyba faktycznie wróce do jakiś leków...

Może leki i psychoterapia, dadzą Ci trochę energii. A co z jogą i medytacją?
Odpuściłaś sobie?

[ollaboga77]

Abasiu ja nie jestem w stanie znieśc samotności i zimna w srodku... aż mną
trzęsie :-((((

wszystko juz jest nie tak.... dlatego nie bedzie zadnego cd...

[ollaboga77]

mój były to był naprawdę człowiek z którym chciałóam przeżyć resztę życia i tak
by się stało, gdybym wcześniem ciut lepiej pomyślałą a czas leci i nic już się
nie zmieni..

[abasia471]

Olla, z takim nastawieniem, nie dajesz sobie żadnej szansy, że cokolwiek zmieni
się na lepsze. Żyjesz z głową do tyłu, wiec nie dziw się, że nie widzisz przed
sobą żadnej przyszłości. Resztę życia chcesz tak przeżyć? Wyjdź do ludzi i
szukaj tego co Ci potrzebne do życia. Lecąc starą płytą i powtarzając jak
mantrę ciągle te same teksty odbierasz sobie energię potrzebną, żeby pójść do
przodu. Otrząśnij się dziewczyno z tego marazmu i mówiąc kolokwialnie przestań
sama sr..ć sobie we własne buty.

[dolor]

Jedna żeńska forma jest niezła, wymawia się ją: "psycholoszka".

[aurelia_aurita]

ja po dipherganie też chodzę (i czuję się) jak umarlak. chyba przestanę go łykać, bo mi wcale nie pomaga na sen.

[lucyna_n]

badania tarczycy panna robiła?

[madzia.7]

zdechlak stwierdzil ze nie bedzie jednak faszerowal sie chemią
Robie sobie sama terapie z książką...
Prawda jest ze ta sila gdzies jest w zechlaku a nie poza zdechalkiem

[anatemka]

powodzenia.