wstyd

[Gość: nikto]

jak radzicie sobie ze wstydem z powodu swojej choroby? wiadomość o mojej
chorobie ostatnio nie dała się już ukryć. Teraz boję się wychodzić z domu, że
spotkam kogoś znajomego.Boję się, że choroba już całkiem mnie pogrąży. Gdy
spotykam kogoś znajomego-najchętniej zapadłabym się pod ziemię ze wstydu.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: nikto napisał(a):

> jak radzicie sobie ze wstydem z powodu swojej choroby? wiadomość o mojej
> chorobie ostatnio nie dała się już ukryć. Teraz boję się wychodzić z domu, że
> spotkam kogoś znajomego.Boję się, że choroba już całkiem mnie pogrąży. Gdy
> spotykam kogoś znajomego-najchętniej zapadłabym się pod ziemię ze wstydu.
Dla mnie nie jestes chora.
Pozdr, Imagine.

[Gość: nikto]

nie rozumiem dlaczego to nie jestem chora i skąd ty o tym wiesz?

[Gość: Eva]

A kto Ci powiedzial,ze sobie radzimy? Jeszcze gorsza od wstydu jest marniutka
samoocena. Po kilku latach psychoterapii osiagnelam tyle, ze moge sobie
powiedziec:wariat tez czlowiek. Ale ze to taka sama choroba jak inne juz mnie
terapeutka nie przekonala.
Pozdrawiam serdecznie

[Gość: petunia]

Mój przyjaciel przysłał mi przesłanie Kazimierza Dąbrowskiego
autora teorii dezintegracji pozytywnej. Przeczytaj, może pomoże

Przesłanie do Nadwrażliwych

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą czułość w nieczułości świata, za niepewność - wśród jego pewności
za to, że odczuwacie innych tak jak siebie samych zarażając się każdym bólem
za lęk przed światem, jego ślepą pewnością, która nie ma dna
za potrzebę oczyszczania rąk z niewidzialnego nawet brudu ziemi
bądźcie pozdrowieni.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za wasz lęk przed absurdem istnienia
i delikatność nie mówienia innym tego co w nich widzicie
za niezaradność w rzeczach zwykłych i umiejętność obcowania z niezwykłością
za realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego,
za nieprzystosowanie do tego co jest a przystosowanie do tego co być powinno
za to co nieskończone - nieznane - niewypowiedziane
ukryte w was.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą twórczość i ekstazę
za wasze zachłanne przyjaźnie, miłość i lęk
że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami.

Bądźcie pozdrowieni
za wasze uzdolnienia - nigdy nie wykorzystane -
(niedocenianie waszej wielkości nie pozwoli
poznać wielkości tych, co przyjdą po was)
za to, że chcą was zmieniać zamiast naśladować
że jesteście leczeni zamiast leczyć świat
za waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę
za niezwykłość i samotność waszych dróg
bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi.

[kkx]

wszystko swietnie, ale jak z tym zyc?

przyczyna i skutek

[hanna_m]

kkx napisała:

> wszystko swietnie, ale jak z tym zyc?

Dla mnie sama depresja jest podstawowa przyczyna widzenia depresji jako wstydu.

Poza tym mowie tylko tym, ktorym 100% ufam. Reszcie znajomych io dlaszej
rodziny udzielam wymijajacych informacji. Wrazliwi rozumieja, ze o czyms nie
chce mowic i przestaja sie dopytywac. Dopytujacym sie upracie tym bardziej nie
mowie- to typowe zrodla plotek. (Plotka zmyslona bez cienia prawdziwej
informacji umiera szybko).

[mika_1]

Nie rozumiem, czego się wstydzić... To choroba, jak wiele innych....

[ddaamm]

czesc.tez choeuje na depresje. podobnie reaguje na znajomych, jak widze
znajomego na ulicy, to wpadam w panike.pozdrawiam

[s_a]

Jak można się wstydzić choroby ???

[martyna14]

To chyba strach przed niezrozumieniem , ze zostanie sie niezrozumianym i
wysmianym . W naszym spoleczenstwie czesto ten kto chodzi do psychologa czy
psychiatry to swir itp ( swoja droga nawet mi sie podoba to slowo- jakiejs
takie szalone)

Czasami jednak warto sie otworzyc wczesniej jednak " badajac teren".
Moze zacznij rozmowe np gdy ktos nie wie o depresji moja znajoma choruje na
depresje i popatrz na reakje. Jesli osoba okaze wspolczucie i zrozumienie moze
powiesz jej o swojej chorobie.

Ja tez sie czasami wstydze ale czym dalej w terapii tym czuje sie pewniejsza
siebie,bardziej sie akceptuje i mniej sie wstydze.

Z drugiej strony nie musisz nikomu mowic , ze jestes chora na depresje to
twoja sprawa masz prawo zachowac to dla siebie i otworzyc sie kiedy bedziesz
gotowa lub nawet nigdy jesli zdecydujesz , zechcesz to zachowac dla siebie.

Czy Ty chodzisz na terape i jak ona wyglada ?jak dlugo i jaki rodzaj terapii?

[potter2]

Depresja to choroba, nie jesteś jej winny/winna. Nie wstydziłbyś się grypy -
podejdź do tego w ten sam sposób. Po prostu twój mózg wydziela za dużo czy za
mało pewnych substancji, a może miałeś trudne dzieciństwo. Powodzenia głowa do
góry.