Nigdy w zyciu nie pomyslalam o sobie dobrze

[pyrka.w.mundurku]

i powol mam wszystkiego dosyc, mam 32 lata i wlasciwie z kazdym rokiem jest
coraz gorzej
unikam ludzi, jak mam cos załatwic to zbieram sie do tego dwa tygodnie bo sie
boje, nie cierpie siebie, zawsze czulam sie gorsza i swięcie w to wierze, nie
wiem co robic, cały czas płacze teraz tez..

[bezia51]

pewnie jest jakaś przyczyna, ze ciągle tak się czujesz.Wybierz się do
psychologa, bo może to mieć poważne skutki.Trzymam kciuki

[pyrka.w.mundurku]

Problem w tym ze mieszkam w malej dziurze i nie ma gdzie, wszyscy mi mowia ze
mam sie wziac w garsc, co dziala zupelnie odwrotnie - jak czlowiek nie ma na
nic sily, nie daje rady a wszyscy w koło uważaja ze nie ma sprawy, to jest dół
totalny..

[tristezza]

to pomysl o sobie dobrze chociaz raz na dobry poczatek: bardzo fajny nick
wykombinowalas :-)

[pyrka.w.mundurku]

dzięki, ale nie wiem jak to zrobic, nie pamiętam takiego momentu bym dobrze sie
ze soba czuła, w dziecinstwie byloto samo, cala rodzina zwracała mi uwagę ze
wszystko robie zle i jestem do niczego,
teraz nic sie nie zmieniło, słysze ze potrafię tylko ryczec a poza tym nic..

Toksyczni rodzice

[mad-max]

> w dziecinstwie bylo to samo, cala rodzina zwracała mi uwagę ze
> wszystko robie zle i jestem do niczego

To znaczy, że to rodzina jest w dużym stopniu odpowiedzialna na Twoje
samopoczucie i samoocenę. Nie ma dziecka, które "wszystko robi źle", to bzdura.

Czy czytałaś książkę "Toksyczni rodzice"? To powinna być podstawowa lektura w
Twoim przypadku. A jako druga: "Współczucie i nienawiść do siebie", Theodore
Rubin. Mnie bardzo pomogła ta druga również.

[ollaboga77]

mad-max napisała:

> > w dziecinstwie bylo to samo, cala rodzina zwracała mi uwagę ze
> > wszystko robie zle i jestem do niczego
>
> To znaczy, że to rodzina jest w dużym stopniu odpowiedzialna na Twoje
> samopoczucie i samoocenę. Nie ma dziecka, które "wszystko robi źle", to
bzdura.
>
> Czy czytałaś książkę "Toksyczni rodzice"? To powinna być podstawowa lektura w
> Twoim przypadku. A jako druga: "Współczucie i nienawiść do siebie", Theodore
> Rubin. Mnie bardzo pomogła ta druga również.


Prawda jest taka, że właśnie w dużej mierze rodzina odpowiada za stan psych
dziecka. Dziecko jest jak gąbka. Jeśli podejdziesz do niego z miłoscią i
wspołczuciem troską i zainteresowaniem to ono zrobi dla Ciebie wszytsko! Wiem
co pisze bo sama byłam takim dzieckiem.

I bywa tak, że ono samo zrobi ale po swojemu!!! Ale zrobi. I tak najważniejszy
jest efekt prawda ???


Jedyna rada .. koniecznie psycholog, psychiatra i koniecznie idz na swoje!!
Pójscie na swoje jest BEZWZGLĘDNIE KONIECZNEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE....

niestety ja tego nie zrobiłam i kisze się tu gdzie jestem ...

[dolor]

Wygląda na to, że zaklęcie antydepresyjne nie powinno brzmieć inni mają gorzej,
ale inni są gorsi.

[pyrka.w.mundurku]

Rodzice rodzicami, mad max masz racje, ciezko jest cos zrobic bez wsparcia,
podniesc sie sama nie dam rady, mam wrazenie ze i tak mi sie nie uda, tak bym
chciała to zmienic..

[bezia51]

czy Ty dalej mieszkasz z rodzicami???
masz jakichs przyjaciół , znajomych?, czym wogóle się zajmujesz?, troszke za
mało piszesz o sobie.

[pyrka.w.mundurku]

nie mieszkam z rodzicami, ale oni i tak mnie kontroluja nonstop, w rozny
sposob, a od faceta, przyjaciół tez czasem słyszę ze sobie wmawiam,
ze wzgledu na moj stan zrezygnowałam z pracy, ogólnie beznadziejna beznadzieja
nie potrafie tego zmienic, pewnie dlatego ze jestem do bani.. no i koło sie
zamyka

[mad-max]

OK, Pyrko - coś Ci powiem, najpierw o mnie:

- mam zdiagnozowaną przez psychiatrę i już zaleczoną (prochami) depresję;
- do tego sama sobie zdiagnozowałam na pewno zaniżoną samoocenę, fobię
społeczną, a być może nawet to nie fobia, tylko zespół Aspergera (pisałam o tym
dokładniej na forum Niepełnosprawni, w wątku o Aspergerze, ten wątek jeszcze tam
jest);
- mam 36 lat i właściwie dopiero niedawno udało mi się rozsądnie ułożyć kontakty
z rodzicami (toksycznymi rodzicami) - nie jest idealnie, ale jest znośnie dla
obu stron;
- w tej chwili w ogóle nie mam faceta, mam tylko kilka koleżanek/przyjaciółek,
też zajętych głównie swoimi sprawami.

To, co mogę Ci doradzić, na podstawie mojego bogatego ;-) doświadczenia, to:

- konieczna dla Ciebie jest rozmowa z psychiatrą;
- nie wiem, gdzie mieszkasz, ale na pewno z Twojej miejscowości jeździ autobus
do jakiegoś większego miasta;
- tutaj: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=36038178&v=2&s=0 jest
lista lekarzy polecanych przez Forumowiczów w różnych miastach;
- jeśli ludzie dookoła Ciebie twierdzą, że wmówiłaś sobie złe samopoczucie, to
olej tego typu opinie i tym bardziej idź porozmwiac z kimś kompetentnym, czyli z
dobrym psychiatrą;
- ja się zaczęłam czuć lepiej dopiero po lekarstwach antydepres, brałam
Cipramil/Cital, w sumie ok. dwa lata, pierwsza poprawa nastroju nastąpiła po 2-3
tygodniach;

Nie ma innego "cudownego środka", żadnego magicznego zaklęcia na natychmiastową
poprawę życia.

Gdybyś miała jakieś pytania albo wątpliwości, to pisz na mój prv: [e-mail]

pozdrawiam Cię ciepło, Mad Max

[damen_dramen]

nie narzekaj na rodzicow, duza juz jestes. wszyscy mamy taki pomysł, że
moglibysmy mieć lepszych...niestety natura tak to urządzila, że jedyny egzamin
na rodzica to egzamin z płodności:) wniosek: mamy takich rodziców jakich
powinnismy miec, a siły trzeba szukać w sobie. czlowiek jest w stanie pokonac
wszystko. nie wiem od czego to zalezy, ale myslę że wolna wola ma tu kluczowe
znaczenie. ktos rezygnuje bo chce, ktos inny szuka pomocy, walczy. Na początek
idz do psychiatry, bedzie ci latwiej skonfronitwac sie z rzeczywistoscia.
powodzenia:)

[piotr2284]

Skoro nie lubisz siebie, to może powinnaś spróbować coś zmienić w swoim życiu,
znaleźć jakiś cel. Na pewno masz jakieś zainteresowania, coś co lubisz robić i w
czym jesteś dobra. Warto rozwijać swoje zdolności.

Ja też czasami czuję się gorszy od innych. Zauważyłem, że lepiej się czuję gdy
pomogę komuś, nawet w jakiejś drobnej rzeczy. Np. tyle jest biednych ludzi,
którzy proszą na ulicach o wsparcie... Pomoc dla innych odwraca uwagę od
własnych problemów i daje dużo radości.

Może musisz przyznać przed sobą, że nie jesteś taka, jaką byś chciała być. I
pogodzić się z tym, zaakceptować siebie. Mimo to można przecież znaleźć jakiś
cel każdego dnia, nadać swemu życiu sens. Może jest tak, że jak już życie
przeminie, to zostanie po człowieku tylko to co dobrego zrobił...

[bezia51]

przede wszystkim naucz się szacunku wobec samej siebie, pokochaj się!!! Bez
tego ani rusz.Nie pozwol rzadzic sobą, jasno wyrazaj swoje zdanie, opinie na
dany temat.Wiem, ze pewnie to trudne, ale zamartwianie sie , ze jestes do d....
to najgordze co moze być.

[ollaboga77]

tak naprawdę w życiu liczy się osobowość ... a nie czy ktoś jest świetny w
liczeniu całek czy nie!

Dlatego jesli rodzice dają dziecku dużo swobody to jest to dobre, ale też muszą
dozorować co ono tak naprawdę robi. Chodzi o to by pokazać pzyczyne i skutek w
praniu, realnie, że jak zrobisz tak to czekaj na efekt.

wejdz na forum rozwój duchowy- mysl pozytywnie tak Ci może pomogą. afirmacje
bywają skuteczne i praca ze soba byłaby wskazana jak najbardziej...

A szacunek do siebie to podstawa .... trzeba go w sobie bezwzględnie utrzymać!!