Geny???

[ciemno-wlosa]

Jak juz wczesniej pisalam na fobie cierpie od 15 roku zycia(wywolalo ja u mnie
pewne traumatyczne wydarzenie,wczesniej uwielbialam byc "na pierwszym
palnie"ehhh milo powspominac...), jakos sobie radze choc ostatnio jest ciezko,
gdyz do mojej fobii doszly napady paniki i elementy agorafobii:////Wiem ze
moze byc lepiej tylko jesli bede nad soba pracowac, dlatego od miesiaca
korzystam z psychoterapii(wczesniej bylo pare psychologow ale mieszkam w malym
miescie i mialam wrazenie ze wiem o zaburzeniach lekowych wiecej od nich,
dlatego teraz jezdze do specjalisty z wiekszym doswiadzczeniem, probuje
walczyc z tym gownem bez lekow, wspomagam sie jedynie witaminkami:P....)moja
mam rowniez cierpi na nerwice od wielu lat(wczesniej miala napady paniki, a
teraz odczuwa rodzaj guli w gardle ktora utrudnia jej mowienie, byla
oczywiscie u wielu laryngologow i stwierdzili ze to na tle nerwoeym), ma
lepsze i gorsze dni, chociaz moim zdaniem swietnie sobie radzi-pracuje i
prowadzi dom..Tak wiec wiem ze nerwice odziedziczylam po niej choc roznie sie
u nas objawia..
Jestem ciekawa jak jest u was, czy w waszych rodzinach tez wystepowala badz
wystepuje nerwica i czy u was jest to tylko fobia spoleczna czy odczuwacie
takze inne lęki????
Pozdrawiam:))

[sylwkasz]

Pewnie, ze geny maja olbrzymi wplyw na wystapienie nerwicy. Zostalo
to zreszta udowodnione. Moja mama od wielu lat boryka sie z ta
choroba. Teraz jest duzo lepiej, ale miala okresy naprawde ciezkie.

[ciemno-wlosa]

Wiem, ze jest to udowodnione naukowo tak samo jak w przypadku raka piersi czy
hemofilii, ciekawi mnie po prostu jak to u was wyglada i czy problemem jest
tylko fobia....

[sylwkasz]

Rozumiem. Moja mama miala nerwice z napadami leku, nerwice natrectw,
depresje. Teraz jest duzo lepiej. Ja mam wlasciwie tylko i az fobie
spoleczna. Nie mam innych problemow, zadnych lękow, nie mam
depresji. Moze tylko jestem hipochondryczka. Moj brat tez ma stany
nerwicowo-depresyjne.
Zauwazylam, ze coraz wiecej osob ma podobne problemy, wielu moich
znajomych. W wiekszosci to ludzie dobrze wyksztalceni, inteligentni
i wrazliwi. To jakas plaga naszych czasow.

[ciemno-wlosa]

U mnie to jest tak ze jak sie naczytam o jakichs zaburzeniach czy chorobach
psychicznych to zaraz sobie wszytsko wmawiam...moj terapeuta mnie przekonuje ze
to "tylko nerwica"...napisalas ze Twoi znajomi maja podobne problemy, wnioskuje
wiec ze rozmawiacie na ten temat...zazdroszcze Ci..ja czuje sie z tym zupelnie
sama, moi znajomi nawet nic nie podejrzewaja, na co dzien jestem usmiechnieta i
rzadko kiedy daje cos po sobie poznac...mam wrazenie ze wszyscy otaczajacy mnie
ludzie sa szczesliwi i swietnie im sie uklada w zyciu tylko ja mam zawsze pod
gorke://

[fobikspoleczny]

Z tymi genami to tak nie do końca.
Rzeczywiście dziedziczy się pewne cechy - również psychiczne, ale
jeśli mama miała nerwicę/fobię, to wcale nie znaczy, że i dziecko na
100 % na nią zachoruje ( albo będzie chore od dziecka ).
W zaburzeniach lękowych najczęściej dziedziczy się tzw. osobowość
neurotyczną, czyli cechy psychiczne ( wrażliwość, emocjonalizm,
idealizm itp. ) predysponujące to pojawiania się wewnętrznych
konflitów emocjonalnych i tłumienia podświadomości.
Jeśli takie dziecko odpowiednio się wychowa, tzn. nauczy się go od
małego ( zanim jeszcze powstanie wyparcie będące " ziarnem "
choroby ) odpowiedniego reagowania emocjonalnego ( behawioryzm ), to
takie dziecko wcale " chore " być nie musi, co więcej - nauczone
wiary i pewności siebie - może sobie świetnie radzić w dorosłym
życiu nawet w najgorszych realiach rzeczywistości.

[ciemno-wlosa]

Pewnie masz racje, tylko ze ja ostatnio zmienilam punkt widzenia..kiedys
myslalam ze chcialabym w przyszlosci miec dzieci bo przeciez wcale nie jest
powiedziane ze musi odziedziczyc po mnie to dziadostwo...ale teraz uwazam ze
prawda jest taka ze sklonnosci do takich zaburzen bedzie mialo i potem wystarczy
tylko jakis dobry "punkt zapalny" a o takie w zyciu nie trudno...

[sylwkasz]

Do ciemno-wlosej: nie rozmawiam ze znajomymi o fobii, poniewaz sie
jej strasznie wstydze. Nikt o tym nie wie i jestem pewna, ze nikt
sie nie domysla. Mowie czasem tylko o nerwicy, bardzo ogolnie, ale
poniewaz znam wiecej osob z nerwica lub stanami przednerwicowymi niz
bez, to nie robi to zdanego wrazenia na nich. Raczej znajomi
opowiadaja o swoich dolegliwosciach, ja nigdy. Mowie o stresie,
nerwach, ale nigdy nie nazwe tego fobia spoleczna.
A moja hipochondria jest na podlozu zdrowia fizycznego jedynie.

[ciemno-wlosa]

Widze Sylwia ze przezywasz to samo co ja, to ciagle udawanie jest dobijajace..na
twarzy usmiech a w srodku cierpienie...ja tez miewam lepsze i gorsze dni, ale
teraz przechodze chyba jaks faze buntu bo codziennie przerabiam to smo od
nowa..dlaczego ja, czemu mnie to musialo spotkac..itp. itd...mam faceta, bardzo
go kocham i przed nim tez udaje..tzn. on wie ze mam nerwice ale szczegolow mu
nie opowiadam..nikt to tego nie przezyl nie zrozumie...