Czy psychiatra komuś pomógł w pokonaniu depresji?

[hanka17]

Osobiście szczerze w to wątpię. Wyobrażam sobie to tak, że jak człowiek
pójdzie do psychologa to dopiero rozwija się na dobre. Wtedy zaczyna się
mówić o ciężkiej chorobie, o potrzebie brania leków, powoli sięga to coraz
głębiej. A człowiek, który nie za bardzo chce sobie pomóc i tak się nie
wyleczy. A moze się mylę? Jeśli komuś pomogła terapia, to proszę piszcie...

ps: mowa o depresji, nie - o ciężkich chorobach psychicznych

[kakofonia]

Depresja jest chorobą właśnie, a nie takim stanem "kurcze, coś mi jest, ale bo
ja wiem, co?" Mi wizyta u psychiatry pomogła w tym właśnie, żeby o tym, co mi
jest, zacząć myśleć jako o chorobie, którą się LECZY. Co do rezultatów leczenia
to się nie mogę wypowiadać, bo jeszcze dużo za wcześnie. Ale za ten piewszy
krok już jestem psychiatrze wdzięczna. (A psychoteriapię poleciła mi też, ale
dopiero jak mój stan się choć trochę poprawi, teraz na pewno się do tego
jeszcze nie nadaję.)

[hanka17]

Witam Cię serdecznie. Fajnie, że napisałaś, bardzo sie cieszę. Chodziło mi
właśnie o to by osoby w depresji dzieliły się swoimi doświadczeniami.

Mnie się jednak wydaje, że myślenie o depresji jako o ciężkiej chorobie jest
niebezpieczne dla pacjenta, ponieważ czyni się tę chorobę w jego oczach
jeszcze poważniejszą niż on sam ją widzi. A wtedy można go zdemobilizować do
walki z nią. Ponieważ najważniejsze jest jak wiadomo nastawienie chorego,
jeśli nie wierzy w swoje wyleczenie, to nie ma najmniejszych szans na to. A
skoro przedstawi mu się depresję jako ciężką chorobę, której sam na pewno nie
zwalczy, którą musi starać się pokonać przy pomocy leków i spacjalistów, to
może on zwątpić we własne siły do walki z depresją. A jeśli on zwątpi, to leki
mu nie pomogą na pewno. Jest też taka tendencja w psychiatrii by leczyć
depresję za pomocą bardzo intensywnego wysiłku fizycznego (sport) oraz inna,
linia, gdzie stosuje się wielodniową sztucznie podtrzymywaną bezsenność w celu
wyleczenia z depresji. Polega to na tym, że choremu na depresje uniemożłiwia
się zaśnięcie przez kolejne dni. Cały czas ktoś go pilnuje aby nie usnął przez
całą dobę. W momencie skrajnego wyczerpania z powodu bezsenności mija
depresja. Co o tym myślicie ???

[kakofonia]

Hmmm... Nie jestem pewna, jak na pacjenta może podziałać wiadomość, że cierpi
na pewną, niewątpliwie dość poważną chorobę. To na pewno jest sprawa
indywidualna. Mi to pomaga, mam wrażenie, bo dotąd miałam właśnie poczucie
kompletnej beznadziejności. Myślałam, że to jest stan normalny, że moje życie
zawsze tak będzie wyglądało i najlepiej w związku z tym po prostu dać sobie z
życiem spokój. A teraz staram się przekonać siebie samą, z pomocą lekarza, że
może być inaczej, że walka z depresją jest długa i niełatwa, ale nie jest
zupełnie niemożliwa. Wiesz - zaczynam powoli myśleć, że mam się starać pozbyć
depresji, a nie siebie.
Co do tego wysiłku fizycznego - mój znajomy przeszedł depresję po zawale serca
i jemu lekarz zalecał wysiłek fizyczny. Ale nie na siłę, raczej na zasadzie -
jak będziesz miał siłę i ochotę, to popróbuj.

[looserka]

Mówiąc o ciężkich chorobach psychicznych masz pewnie na myśli psychozy, ale
depresja tez jest niestety chorobą i czasem jej przebieg może byc naprawdę
ciężki(wymagający nawet leczenia szpitalnego). Depresja, czyli choroba sensu
stricto to naprawde nie jest taka sobie chanderka i smuteczek, bo "znowu w
życiu mi nie wyszło". Trzeba umieć rozrózniać te dwie sprawy.I leczyć jednak
depresję koniecznie - z jakim skutkiem, to już inna bajka.
Kiedyś psychoterapia indywidualna - rozwaliła mnie do reszty. Później -
kilkumiesięczna terapia grupowa ( i jednocześnie farmakoterapia) pomogła mi
naprawdę pozbierać się do kupy. Ja też unikam leków, ale wiem,że czasami muszę
się złamać i zacząć je brać - bo np. silnych stanów lękowych bez leków opanować
się nie da.
A w ogole uważam,że (przynajmniej w moim przypadku) depresja jest chorobą,
którą można zaleczyć, ale nie wyleczyć raz na zawsze. Niestety.

[ona_au]

Co do wysilku fizycznego w czasie depresji, to chyba ni o depresji mowa.
Jednym z symptomow depresji jest straszne zmeczenie, a w skrajnym wypadku osoba
nie moze ruszyc ani reka ani noga. Ten fizyczny wysilek to jakies
nieporozumienie. A z brakiem snu??? Przeciez to istna tortura. Wiadomo tez ze
po niesprzespanej nocy czesto sa halucynacje.

[hanka17]

No całkiem możliwe, że sport nie będzie panaceum dla kogoś kto jest w cięśkiej
depresji. Mowa tu raczej o mniej zaawansownaych stanach depresyjnych

A co do leczenia bezsennością, to właśnie na tym to polega, aby taki wysiłek,
zmęczenie doprowadziły do ustąpienia objawów depresji. Jest to typ leczenia
stosowany nawet w zakładach psychiatrycznych. I raczej dla chorych którym już
nic nie pomaga. Swoją drogą nikt nie mówi, że leczenie depresji ma być lekkie,
łatwe i przyjemne. Może jakiś lekarz tu zajrzy i potwierdzi.

[ona_au]

sa teorie ze medytacja czy Yoga pomaga.

[rumiankowa]

Witaj. Pytasz czy komuś psychoterapia pomogła - to się odzywam. Mi pomogła -
baaardzo. Grupowa była wstępem do wzięcia "spraw w swoje ręce", pożniej była
indywidualna.
A czy warto podkreślać, że depresja to choroba - ja myślę, że tak. Podobnie jak
jedna z forumowiczek potraktowałam tą informację pozytywnie, ponieważ zaczęłam
mieć nadzieję, że to co przeżywam to nie jest po prostu "moje życie", że taka
już jestem, że zawsze tak będzie i nic z tym nie zrobię. Informacja o stanie
chorobowym oznacza, że to nie jest stan normalny, że można to leczyć, pracować
nad tym wszystkim - zmienić, WYZDROWIEĆ.

[kochanica_francuza]

hanka17 napisała:

> Osobiście szczerze w to wątpię. Wyobrażam sobie to tak, że jak człowiek
> pójdzie do psychologa to dopiero rozwija się na dobre. Wtedy zaczyna się
> mówić o ciężkiej chorobie, o potrzebie brania leków, powoli sięga to coraz
> głębiej. A człowiek, który nie za bardzo chce sobie pomóc i tak się nie
> wyleczy. A moze się mylę? Jeśli komuś pomogła terapia, to proszę piszcie...
>
> ps: mowa o depresji, nie - o ciężkich chorobach psychicznych


Porozmawiajmy, Hanusiu, jak widzący ze ślepym o kolorach...

[mgielka5]

Witam Ciebie serdecznie. Tak mi pomogł psychiatra w depresji ale również
musiałam brać leki.Psycholog nie jest lekarzem i tylko może z Toba rozmawiać, a
psycholodzy są różni mówią więcej od Ciebie mało słuchają. Zawsze mówią to co
oni chcą a nie to czego oczekujesz.Chodzę na grupę i wracam wyluzowana.Nie jest
to typowa grupa taka na której wyciąga się przeszłość.Jest to grupa na której
rozmawia się co nas boli, jakie problemy mamy obecnie i co możemy zrobić żeby
temu zapobiec.Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[leny3]

To dziwne, bo moja pani psycholog, mówi mniej niż ja. Poza tym nie rozumiem co
to znaczy, że mówią to co chcą, a nie to czego chory oczekuje... Wydaje mi się,
że gdyby mówili to czego oczekujemy, to nikogo by nie wyleczyli, wszak
zaburzenia psychiczne to "chore" postrzeganie rzeczywistości. Zastanowiają mnie
też często używane przez Ciebie wyrazy: "wszyscy psychologowie", "zawsze mówią"
itp. Czyżbyś jakimś szóstym zmysłem przejrzała "wszystkie" rozmowy
terapeutyczne, w każdym punkcie czasu i przestrzeni ?

Do leny3

[mgielka5]

leny3 napisał:

Poza tym nie rozumiem co
> to znaczy, że mówią to co chcą, a nie to czego chory oczekuje... Wydaje mi
się,
>
> że gdyby mówili to czego oczekujemy,

Psycholog nie leczy, ponieważ nie jest lekarzem, mylisz pojęcia.





> też często używane przez Ciebie wyrazy: "wszyscy psychologowie", "zawsze
mówią"



Tak mówię wszyscy psychologowie i zawsze mówią to co chcą Tobie powiedzieć, nie
spotkałam psychologa który nie narzucałby swojego zdania.


> itp. Czyżbyś jakimś szóstym zmysłem przejrzała "wszystkie" rozmowy
> terapeutyczne, w każdym punkcie czasu i przestrzeni ?


Teraz jesteś złośliwa, albo jesteś jednym z tak właśnie działających
psychologów.

[kochanica_francuza]

mgielka5 napisał:

> leny3 napisał:
>
> Poza tym nie rozumiem co
> > to znaczy, że mówią to co chcą, a nie to czego chory oczekuje... Wydaje mi
>
> się,
> >
> > że gdyby mówili to czego oczekujemy,
>
> Psycholog nie leczy, ponieważ nie jest lekarzem, mylisz pojęcia.
>
>
>
>
>
> > też często używane przez Ciebie wyrazy: "wszyscy psychologowie", "zawsze
> mówią"
>
>
>
> Tak mówię wszyscy psychologowie i zawsze mówią to co chcą Tobie powiedzieć,
nie
>
> spotkałam psychologa który nie narzucałby swojego zdania.
>
>
> > itp. Czyżbyś jakimś szóstym zmysłem przejrzała "wszystkie" rozmowy
> > terapeutyczne, w każdym punkcie czasu i przestrzeni ?
>
>
> Teraz jesteś złośliwa, albo jesteś jednym z tak właśnie działających
> psychologów.
>
>
> leny3 to jest facet i jako żywo psychologiem nie jest
ale z tym narzucaniem przez psychologów i psychiatrów to coś jest na rzeczy...
jeśli problem jest dla was ważny to może by walnąć osobny wątek?
Co do psychiatrów, to są freudocentryczni - np. moje zamiłowanie do sztuki
miałoby być rzekomo rezultatem frustracji seksualnej (wcześnie się
frustrowałam - od 12. roku życia)
można by to pociągnąć dalej - czy Leonardo daVinci stworzył te wszystkie
dzieła, bo go mamusia nie kochała czy kobiety nie chciały?
w ten sposób całą cywilizację, naukę i kulturę (włącznie z psychiatrią - bo
może i oni są sfrustrowani) można sprowadzić do absurdu...
a pani psychiatra która to powiedziała powinna to odszczekać trzy razy
pozdrawiam wszystkich
>