Mario...

[margolka-and-more]

Mario… teraz już wiem. Żadne mi tam Gorzkie żale niepotrzebne, żadne łez krynice.
Mario, ja też stałam pod krzyżem. Też wściekle paliło słońce. Tak Mario, ja też wcześniej zapewniałam, że wszystko będzie dobrze, może samą siebie zapewniałam. Potem patrzyłam w umęczone oczy ukochane i… co mogłam jeszcze powiedzieć?...
Tak Mario, ja też gotowa byłam się zamienić. Albo choć pójść razem. Ale trzeba mi było zostać. Trzeba mi było zostać i niemy wzrok wbijać w milczącego Chrystusa z ciemnego drewna - na ścianie. Tymczasem zasłona świątyni rozdarła się na dwoje.
Tak Mario, ja już teraz wiem, jak to boli – tak patrzeć i nie móc zrobić nic. To chyba gorsze niż te kierowane ku niebu wcześniejsze pytania: „ale za co Ona?”. Tak, to jeszcze gorsze.
Tak Mario, ja wiem, jak to jest zazdrościć tym, którzy mogą płakać. Bo jak w głowie zostaje tylko huragan gwiazd, płacz umiera.
Tak Mario, ja zostałam pod tym krzyżem, już pustym. Czekam na ten obiecany trzeci dzień. Głaskałam przecież te moje dłonie ukochane i obiecałam, że odnajdę.
A może zostanę odnaleziona.
Tak Mario. Ja wiem. Ty wiesz. Tyle nas łączy, więc spod mojego krzyża tylko o jedno Cię proszę: przytul Ją, skoro mi ciągle jeszcze nie wolno. Tę, co mi była jak Ty…

[agawyzga]

Mario..przytul moją Madzie..przytul ją proszę i ucałuj ode mnie gorąco w te
pierwsze Święta Wielkanocne bez niej , bo moja miłość została tu na ziemi...tak
wielka jak ocean łez ,które już wylałam....
Wielkanocy nastrój stracił swój cudowny blask ..tak razem kochałyśmy święta...
Dla Ciebie Madziu cała wieczność, dla mnie zostało życie bez Ciebie ..
Agnieszka-mama Madzi

[tilia7]

Jak dobrze Mario,że ktoś tu Ciebie przywołał.Bo kto lepiej od Ciebie
może wiedziec,jak boli bezradnośc patrzenia na śmierc?Kto lepiej od
Ciebie może zrozumiec jak trudno jest zostac,kiedy chciałoby się już
iśc,nie wypuścic ukochanej dłoni z rąk ani na mgnienie.Ty wiesz
jakim ciężarem jest Krzyż,kiedy dźwiga się własne i czyjeś
cierpienie.
Przytul Go proszę ode mnie,utul i ukochaj.Otocz Miłością i Światłem.
Wiemy obie,jak bardzo na tę Miłośc zasłużył...

[first.marionetka]

Mario, doświadczyłaś bólu, cierpiałaś po stracie Syna.
Z jaką ufnością przyjęłaś ten Krzyż.
Gdzie mi do Twojej pokory.
Mnie nie było dane cieszyć się Synem 33 lata,
to nie zarzut, to ból….
Mario, Bądź mojemu Synowi Kochającą Matką po tej drugiej stronie,
jak ja starałam się być TU.
Pozwól, żeby ogrzewał się w Miłości Twojej i Twojego Syna.
Tu kochał i był kochany. Daj Mu TAM dużo Miłości.
Tak mi Go tutaj brakuje.

[halas1961]

a ja ...cóz ja Ci Mario moge powiedziec
Ty wiesz...Ty wszystko wiesz Mario
Od Wielkiego Postu w 2008 roku z Tobą idę za krzyżem... tak naprawdę
Już wszystko Ci powiedziałam...bedę milczeć...Ty wiesz...
a ja wierzę ze tam moje dziecko, moja Agatka jest z Toba blisko...
Mario...to dla Ciebie:
Ksiądz Twardowski od końca każe patrzeć
czytać Pismo jak hebrajskie litery
wtedy krzyża nie sposób nie pokochać
wtedy w nim najjaśniejsze są sfery
więc zaczynać mam od pustego grobu
od Zmartwychwstania i od blasku słońca
wtedy łza się nawet potrafi rozweselić
wtedy matka nie jest już cierpiąca
i radosna się staje przedziwnie
kiedy syna w weselu zobaczy
świętą rację ma ojciec Twardowski
tak od końca widać całkiem inaczej

Halina-mama Agatki

[kasik2222]

I mojego męża przytul, Mario. 3 lata temu w świeta Wielkanocne
chrzciliśmy naszą córeczkę. Powierzyliśmy ją Twojemu synowi.
Następne święta byłyśmy już z córeczką same. Juz kilka miesięcy
później. Weź go do siebie Mario.

[edzia764]

"Oto życie moje pełne cierpień i boleści;

dzień za dniem upływa w ucisku, a serce

moje wezbrało goryczą. Drogi mojego życia

gęstym pokryły się cierpieniem
i ledwie dzień mija bez troski i łez.
Umysł mój otoczony ciemnością; niepokój,

zniechęcenie i rozpacz nawet wdzierają się

do duszy tak, iż niemal zapominam o
Boskiej Opatrzności. "
Matko Najświętsza, Matko Jedyna
weź w ramiona mego męża i otul,
jak swego Syna .....

[maretta111]

Mario ...zaopiekuj się moim braciszkiem, tatą i zmarłą dziś ciocią. Otul ich
swoim macierzyńskim płaszczem. Jak najczulsza z matek...

[magdalenka50cz]

Przytul do swojego serca mojego braciszka. Niech odnajdzie u Ciebie wspaniały,
prawdziwy dom.

[agalt]

Przytul mojego Janeczka, proszę. Otocz go miłością i dobrocią.

[karnivora]

Święta Mario.
Boga Matko/
lobbuj namaxa
ZA NAS/
po*******onych traumą UTRATY

I nie daj sie wkrecic z ignorancji: od zadęcia
'elokwencji', zawodzenia / tez 'tolerancji' ;

Przez Chrystusa/ Pana Naszego

[waga_a]

Coż, nawet w niebie trzeba mieć znajomości

[karnivora]

wnawet jest szemrane

PS/znajomoscu=i KOMU?

[halas1961]

Mario, nie napisałam do Ciebie
żadnego listu do nieba
nie napisałam nigdy wiersza
A pewnie byłoby trzeba
nie napisałam bo słowa
wyrazić nie zdołają
bólu tęsknoty łez moich
słowa zbyt małe się stają
Mario Ty wszystko wiesz
byłaś przecież z nami
i wiem ze nadal jesteś
Moja Mario z gwiazdami
Z gwiazdami pod stopami
z gwiazdami nad czołem
Moja Mario przyjaciółko
czuwaj nad moim domem
Moja Mario znów maj
i po górach dolinach
dzwony rozbrzmiewają
Znów maj moja miła
gaikami strumykami
znów Cię wychwalają
Moja Mario tak nieskładnie
piszę ten list do Ciebie
moja Mario miej w opiece
Agatkę moją tam w niebie
Ona tak Twoja jak moja
od samego początku
kochaj ją i bądź obok
jak przy swoim dzieciątku
Halina-mama Agatki

[margolka-and-more]

Mario... Znowu maj. Jeszcze czuję zapach świeżo wydeptanej trawy pod
krzyżem, gdzie "Panience swej piosenkę na dobranoc" śpiewaliśmy
gromadą. Jeszcze bolą kolana odgniecione na drobnych kamykach.
Ale tamta sąsiadka już nie prowadzi różańca pod krzyżem. Nie ma już
nawet krzyża, roztrzaskał go rozpędzony samochód rok temu.
Chciałbym klęknąć w samych już tylko niezapominajkach, Kwietna Pani,
i prosić, żebyś o Nich nie zapominała, jako i my nie zapomnimy. Żebyś
i mojej Kwiatuszce kwiatek drobny z tej ziemi położyła na kolanach.
Wszak Ty sercem ogarniasz każdego z nas...

[halas1961]

Droga margolko od bardzo dawna nie czytałam, nie słyszałam aby ktos tak pieknie
jak Ty pisał do Marii. Wiesz, napisze (jesliBóg pozwoli) wiersz o Twoich
niezapominajkach

Mario trawa pachnie
znów majem i wiosną
Mario pieśń dziś śpiewam
dla Ciebie radosną
Mario już tylu odeszło
do domu Ojca do Ciebie
A ja we łzach dziś Mario
proszę pilnuj ich w niebie
A ja w niezapominajkach
niebieskich co pamiętają
klęczę z pokorą dziś Mario
Prowadź ich prowadź do raju...
(Bóg chyba lubi jak piszę te wiersze, bo pozwolił:):):)
Halina-mama Agatki

[margolka-and-more]

Dziękuję, z całego serca. Dziękuję.

[margolka-and-more]

Mario... Mamo Niebieska... Moja Mamo, i mojej K. Mamo, i... i zobacz
ile nas tu jeszcze, Twoich dzieciaków pogubionych w ciemnym pokoju...
Ona mi była jak Ty, a teraz jest jeszcze bardziej jak Ty. Rok temu
ktoś pomyślał, że jest moją mamą, a na dodatek zawsze powtarzałyśmy,
że synka mamy wspólnego. To rok temu byliśmy z synkiem z życzeniami
pierwsi. Była szósta dwanaście.
Mario, Mamo Niebieska, Mamie naszej Kwiatuszkowej powiedz proszę, że
u nas już zawsze szósta dwanaście i tak naprawdę nigdy nie wypuścimy
Jej z objęć rozkochanego serducha.
A te konwalie to dla Was obu, Mamo Kwietna Pani, Kwiatuszki mojej
Mamo. Proszę.

[margolka-and-more]

Mario, Mamusiu Boga, Nadziejo zbierających się już do wymarszu pielgrzymek, Nadziejo odchodzących, nadziejo tęskniących… Mario, z różańcem w dłoniach, z różańcem z róż samych ciernistych – niech boli, tak lepiej – Mario, mój różaniec ma teraz tylko tajemnice bolesne.
Tajemnica pierwsza. Oto modli się w samo południe w pustym kościele. Tak bardzo się boi. Ale mój maluch niepewnie czuje się w wilgoci gotyckich murów, ciągnie do wyjścia.
A myśmy zasnęli spokojnie.
Tajemnica druga. Oto bezduszny wzrok ludzi w białych kitlach. Odebranie nadziei. Tak bardzo jest sama.
A myśmy nie mogli zasnąć.
Tajemnica trzecia. Oczy, oczy moje ukochane, tak pełne cierpienia, którego tak bardzo się wstydzi.
My gryziemy ręce po nocach, żeby nie krzyczeć.
Tajemnica czwarta. Dzień po dniu – do bólu dokładany ból.
A my nagle dostrzegamy, że w tym cierpieniu jest Twój Syn…
Tajemnica piąta. Spadają gwiazdy. Już nie trzeba się bać, już nic nie boli, tak lepiej, mówią.
Zostajemy na kolanach nie wierząc, że jest możliwe niebo bez gwiazd.
Mario. Taki tylko teraz różaniec mam. Ale co mam – dla Niej. Żeby była święta.

[margolka-and-more]

Mario,
Ona tak niewiele miała. Tak niewiele chciała. A dla mnie była wyproszonym prezentem z Nieba, który wypełnił pewne puste miejsce w sercu i w życiu. Bardzo chciałam być też Jej prezentem.
Ale miałyśmy siebie na tak krótko.
Ale już zaraz rok bliżej nam do siebie, więc czemu ciągle ten płacz?...
Mario, Matko Boga, prowadź Ją prosto do Swojego Syna. I powtarzaj Jej ciągle, proszę, że bardzo tu była i jest kochana. Kwiatuszka nasza najukochańsza.

[margolka-and-more]

www.youtube.com/watch?v=ttalAunGRVo&feature=related

[margolka-and-more]

Mamo Niebieska, cała w kwiatach... Jak na obrazie w naszym starym filialnym kościele maleńkim, na którym gromadka pucołowatych aniołków kładła Ci na kolanach sznur przepysznych róż. A Ty uśmiechałaś się łagodnie, choć farba już nieco wyblakła. A Ty uśmiechałaś się, jakbyś nigdy na tych samych kolanach nie trzymała skatowanego Syna. A Ty uśmiechałaś się, jakby nie było tego miecza, który przeszył Ci duszę. Jakby nie było tamtych łez.
Mamo Niebieska, ile trzeba róż, żeby przywołać wiosnę? Ile trzeba róż, żeby się uśmiechnąć?
Mamo Niebieska, ile mam Kwiatuszce mojej ofiarować kwiatów, żeby mieć pewność, że poznała już wiosnę? Że śmieje się, śmieje...
Śniło mi się, że nie było ani grama śniegu. Szłam łąką i rwałam całe naręcza dzikiej koniczyny i ciekawskich lwich pyszczków. Rwałam, żeby Jej zanieść tę wiosnę.
Mamuś Niebieska, zaprowadź Ją, zaprowadź Ich wszystkich - ku wiośnie.
Proszę.

[martens.1]

Mario..utul mojego tate od nas,mysle i tęsknie...

[maretta111]

Margolko tak cudnie piszesz do Marii i o niej, ja mam jej tak wiele do przekazania,a le zawsze wolałam kontakt osobisty, brakuje mi odpowiedzi. Jak moja ciocia, mamy siostra umierała w tym roku to zdążyłam jej coś przekazać, dla brata i taty, jeśli było jej to dane, to dobrze, bardzo dobrze.Moje serce rozdarte na strzępki, ciągle mam na sobie maskę(taka dla moich bliskich żeby nie widzieli mnie w tym stanie), bo tak lepiej...

[margolka-and-more]

Mario.
Do Ciebie będą przychodzić. Przez pamięć twojego Syna. Przez lęk. Pod Twoją obronę. Na wieki wieków.
Ta mogiłka w środku lasu. Od kiedy zniknął brzozowy krzyż, pamięć umarła. Wyrosły w niepamięć wioskowe dzieciaki, które kładły tam wianuszki z mleczy i dzikiej koniczyny. Ku pamięci kładły.
Ale ostatnio ktoś przyniósł znicz. Znicz w trawie w środku lasu. Nie pasuje, nic a nic. Bo i kto pamięta?
Niezapominajki.
Z dnia na dzień przybywa nowych łez. Ale i obsychają dawne. Z zażenowaniem niektórzy patrzą na swe dawne rozpacze i tęsknoty. Trzeba żyć dalej. Żeby żyć, trzeba zapomnieć.
Kto ma pamiętać? Niezapominajki.
Mario. Kiedy zgaśnie ostatni płomyczek pamięci, kiedy obeschnie ostatnia łza, kiedy imienia nikt sobie przypomnieć nie będzie umiał, ani daty, ani tego śmiechu, ani tamtych dłoni muśnięć, ani koloru oczu, ani zapachu włosów - Ty pamiętaj. Rzuć tu nam garściami niezapominajki. Za każdego Zapomnianego.
Póki pamiętam. O Kwiatuszce mojej. I o Nich wszystkich, wszystkich.
I Ty pamiętaj. Ty.

[mocnakrysia]

Piękna modlitwa.

[margolka-and-more]

Mario, Mamusiu Niebieska. Moje serce łez pełne rozerwane na dwa światy, które tylko Ty możesz jednocześnie wziąć w ramiona. Mocno więc trzymaj i Tę , którą Ci oddałam Tam i Tego, którego Ci powierzam Tu. Tylko nie każ mi wybierać. Nie potrafię. Nie patrz na mnie wcale, szkoda czasu.
Mi trzeba znowu zostać i w koło powtarzać tę samą lekcję. Póki serce nie pęknie.
Święta Mario
módl się za nami
zmęczonymi

[margolka-and-more]

www.youtube.com/watch?v=T5Q1bspP7cE
Będę czekać.