Skazany na samotność?!?

[konii]

witam

zbierałem sie do napisania tego posta ładnych kilka tygodni, nie wiem czy
jest to objaw mojej chorby czy wrodzone lenistwo. własciwie to nawet nie
wiem czy cos mi dolega czy mam tylko przejsciową handre- sami ocenicie .
postaram sie przybliżyć mój przypadek. na temat depresji wpadłem nie dawno,
potem znalazłem wasze forum, kilka ciekawych stron i artykułów które
otworzyły mi oczy.

własciwie to czuje sie teraz całkiem normalnie, nie ma pesymistycznych
mysli, samoocene mam chyba na własciwym poziomie

[dziwaq]

wyglada na to ze masz depresje. Cokolwiek to jest skontaktuj sie z lekarzem,
moze nie po tabletki ale na psychoterapie. To co opisujesz - wiele ludzi
doswiadcza bedac w depresji. Moze byc wrodzone a rozbudzone przez okolicznosci.

[kakofonia]

Na pewno warto pójść do psychiatry, który prawdopodnie będzie w stanie
przynajmniej z grubsza odpowiedzieć na Twoje pytania i niemal na pewno skieruje
Cię do psychologa albo psychoterapeuty.
Przede wszystkim - zrobiłeś już ten pierwszy krok, czyli napisałeś tutaj, teraz
zrób ten drugi i poszukaj pomocy u fachowca. Nie spodziewaj się cudów, nagłego
i całkowitego poprawienia wszystkiego, ale zacznij o siebie walczyć. A po
drodze być może spotkasz ludzi, którzy Ci w tym pomogą i pozwolą uwierzyć w to,
że warto było spróbować.
Powodzenia.

do kakofonii

[dziwaq]

zaciekawilo mnie ze napisalas ze psychiatra kieruje do psychoterapeuty, a ja
myslalem ze psychiatra to psychoterapeuta. Czy mozesz prosze wyjasnic?

[kakofonia]

Witaj :-)
sama czasem nie wiem, na ile to się pokrywa. Tzn. na pewno jest tak, że
niektórzy psychoterapeuci są psychiatrami i zapewne odwrotnie. Ale piszę z
mojego doświadczenia: mój psychiatra zapisał mi leki i postawił wstępną
diagnozę (zobaczymy, co bdzie dalej) po czym, z uwagi na to, że wygląda na to,
że na różne formy zaburzeń depresyjnych cierpię już od bardzo dawna, zalecił
psychoterapię, stwierdzając, że pełne wyleczenie z pewnością wymagać będzie
znacznie szerszych zabiegów niż farmakologiczne. Moja pani dr stale
współpracuje z pewnym psychoterapeutą i wielu pacjentów leczy równocześnie z
nim.
Ze względu na to, że konii pisze, że te problemy są u niego od dawna
pomyślałam, że z nim będzie podobnie.
Ale fachowcem nie jestem, więc niech może inni się wypowiedzą.
Pzdr.

[hellio]

Chętnie służę informacjami z pierwszej ręki "kto jest kim", może to się komuś
przyda:
-psychiatra to lekarz; po skończeniu studiów medycznych robi specjalizację z
psychiatrii w czasie której zgłębia wiedzę o zaburzeniach psychicznych i
metodach leczenia. Ale jeżeli jest wypadek i pada pytanie sakramentalne: czy
jest tu lekarz? ma moralny obowiązek powiedzieć "tak" i fachowo udzielić pomocy
-psycholog to ktoś, kto skończył studia psychologiczne - zgodnie ze standardem
kształcenia psychologów muszą to być studia 5-letnie, magisterskie (nie ma
licencjatów). W zależności od specjalizacji możemy mieć do czynienia z
psychologiem klinicznym, społecznym, rozwojowym etc. W programie studiów jest
oczywiście określone pensum zajęć warsztatowych, kształtujących tzw.
umiejętności psychollogiczne, ale nie przzygotowują ani nie uprawniają do
prowadzenia psychoterapii. psycholog, nawet kliniczny nie jest oczywiście
upoważniony do wystawiania recept
-psychoterapeuta to osoba, która ukończyła odpowiednie kursy i szkolenia,
przygotowujące do prowadzenia psychoterapii (indywidualnej, grupowej). W
zależności od orientacji teoretycznej są różne tryby zdobywania tego rodzaju
kwalifikacji, generalnie jednak nie jest to proces łatwy, trwa parę lat, czas
jakiś pracuje się pod okiem supervisora. Przyjmuje się, że niekwestionowane
uprawnienia do prowadzenia praktyki mają osoby certyfikowane przez polskie
towarzystwo psychologiczne i ptpsychiatryczne. Na stronie PTP jest lista
certyfikowanych terapeutów i supervisorów.
MOże kogoś zaskoczę, ale dobrze przygotowanym terapeutą może być ktoś "nie po
psychologii". Często kursy takie kończą ludzie po resocjalizacji, socjologii i
mamy paru znakomitych bardzo znanych terapeutów nie-psychologow. Psycholog,
żeby być terapeutą również musi zdobyć tego rodzaju przygotowanie. Same studia
tego nie zapewniają ani psychologowi ani psychiatrze. Dlatego możemy mieć do
czynienia z psychiatrą który jest jednocześnie terapeutą z odpowiednimi
uprawnieniami i umiejętnościami (np. o orientacji kognitywno-behavioralnej)
albo z takim, który ma w swoim arsenale tylko bloczek z receptami.Tak samo
psycholog, z tym, że ten ostatni nie ma nawet blooczku (chociaż często
twierdzi, że ma talent, co jest nadużyciem bo sam talent do prowadzenia
psychoterapii nie wystarczy).
Aby skojarzyć psychoterapię z leczeniem farmakologicznym musi często
współpracować dwoje specjalistów. Drugorzędne ma znaczenie, kto kogo do kogo
kieruje. To tyle, pozdr,H

[looserka]

Ja Ci radzę jednak na początek psychologa,jesli on uzna,że potrzebna jest
konsultacja psychiatry, to Cię do niego skieruje. Mam wrażenie jednak, po
przeczytaniu Twojego postu,że przede wszystkim potrzebujesz psychoterapii, nie
leków. Niemniej nie zostawaj z tym sam, poszukaj pomocy.
Aha, i naprawdę, nie próbuj diagnozować się na własną rekę na podstawie
materiałów na temat róznorodnych zaburzeń psychicznych, jakie znajdujesz.
Poczekaj na diagnozę lekarza, psychologa,.Naprawdę zespoły afektywne nie zawsze
są diagnozowane jako psychozy ( a nawet częściej chyba nie są), to,że jesteś
introwertykiem, wcale nie oznacza, że musisz być schizoidem :) itp. Wiesz, na
razie lepiej nie czytaj za dużo na temat chorób psychicznych, OK? Bo jak się
wgłębisz w opis objawów, to możesz stwierdzić, że i początki schizofrenii też
możesz mieć ewentualnie... To dość powszechne zjawisko.

Pozdr.
L.

[konii]

witka

nie nazwałbym sie intrawertykiem ani ekstrawertykiem, wydaje mi sie ze jestem
gdzieś po srodku.... ale nie bede sie rozpisywał ... to raczej temat dla
psychologa/psychiatry/psychoterapeuty

zanim pójde gdziekolwiek musze przynajmniej troszke wiedziec na temat co mnie
czeka... czy możecie powiedziec coś na temat psychoterapi... na czym to polega
(pogadanki/zajecia grupowe)

no i najwazniejsze gdzie znajde kompetentną osobę (jestem z wawy) która nie
potraktuje mnie jak to piszecie w niektórych postach... 3min rozmowy i recepta.
może byc publiczny zakład choć wolałbym prywatnie.

choc leki tez by mi sie chyba przydały, mam straszną huśtawke nastrojów od
totalnego doła do niemalże euforii, to chyba nie jest normalne?

pozdrofka

[twardziellka]

konii napisał:


>> choc leki tez by mi sie chyba przydały, mam straszną huśtawke nastrojów od
> totalnego doła do niemalże euforii, to chyba nie jest normalne?
>
wyglada na to ze masz depresje dwubiegunowa.

[looserka]

twardziellka napisała:

> konii napisał:
>
>
> >> choc leki tez by mi sie chyba przydały, mam straszną huśtawke nastrojó
> w od
> > totalnego doła do niemalże euforii, to chyba nie jest normalne?
> >
> wyglada na to ze masz depresje dwubiegunowa.

Choroba afektywna dwubiegunowa nie objawia się nieustanną huśtawką nastrojów.

[konii]

jednyna rzecz jaka mnie pociesza to fakt że kiedy już będe miał dość tych
wszystkich upokorzeń i ciągłych porażek , będe mógł to skończyć

i nie jest to bełkot desperata tylko wybór, jak to pięknie napisał
Piotr: "kiedy ból życia przekroczy siły do walki z nim" sorki że nie dokładnie
ale mam nadzieje że oddałem sens wypowiedzi
bo co takiego pięknego jest w życiu aby na siłe je przedłużać???

[kakofonia]

konii napisał:

> jednyna rzecz jaka mnie pociesza to fakt że kiedy już będe miał dość tych
> wszystkich upokorzeń i ciągłych porażek , będe mógł to skończyć

Skojarzyło mi się:
"O Bracia w smutnym życiu! co trwa bardzo krótko;
Lat niedługich parę musi starczyć nam za ukojenie:
Czyż nie zdołamy wytrzymać tych lat zadyszanych?
Lecz gdybyście nie chcieli dopełnić będznego żywota,
Można przecież z nim skończyć na własne życzenie
Bez obawy, że po śmierci przyjdzie się przebudzić...

Bracie mój, biedny mój Bracie, tak to jest:
W tym życiu nic nas dobrego nie czeka,
Lecz skończy się ono wkrótce i nigdy się nie powtórzy;
Nie mieliśmy o tym pojęcia przed naszym narodzeniem
I nie będziemy go mieli złożeni do grobu:
Ważę tę myśl i ona mi niesie pociechę".

To James Thomson, XIX wiek. Po angielsku brzmi znacznie lepiej. Cytuje go
William James w eseju "Czy warto żyć". Polecam. James sam przeszedł przez
depresję i miał z nią problemy do końca życia. Pisał więc z własnego
doświadczenia. I w końcu mówi: warto, bo możemy swoje życie uczynić wartym
zycia. Jak masz siłę, żeby czytać, to spróbuj. Może nie pomoże, ale
przynajmniej pozwoli dostrzec inną perspektywę.

> i nie jest to bełkot desperata tylko wybór, jak to pięknie napisał
> Piotr: "kiedy ból życia przekroczy siły do walki z nim" sorki że nie
dokładnie
> ale mam nadzieje że oddałem sens wypowiedzi
> bo co takiego pięknego jest w życiu aby na siłe je przedłużać???

Dziś powiem, że nic. To samo powiedziałabym wczoraj. Ale w zeszłym tygodniu
czułam się lepiej i odpowiedź byłaby inna. Nie wydarzyło się wtedy nic
szczególnie "pięknego", ale było wystarczająco ok, żeby myśli o śmierci
zniknęły.
Pod koniec lipca popełnił samobójstwo pewien człowiek, którego kiedyś poznałam.
Dopiero po jego śmierci dowiedziałam się, że walczył z depresją przez bardzo
wiele lat. Sprawiał wrażenie pogodnego, był b. sympatyczny. Zostawił listy, w
których wyjaśniał, że to nie jest nagły krok desperata, tylko że po prostu jest
już zmęczony tą walką i chce odpocząć. I skoczył z piątego piętra. Zostawił
żonę i młodego syna. Wcześniej zabił się też jego brat i ojciec.
Więc pewnie - można. Ale ten człowiek przynajmniej walczył. Przez ileśtam lat
starał się przezwyciężyć swoją chorobę. Więc trzeba próbować, próbować,
próbować. I może się nagle okaże, że coś pięknego jednak w tym życiu jest.

[konii]

chyba dla świetego spokoju pójde do psycholaga po rade.... ale dalej mysle że
depresja to nie jedyna przyczyna moich zmartwień, może błedy w wychowaniu,
cechy osobowości a możę deprecha tak mi spustoszyła w głowe.... nie wiem co to
jest ale trzeba rozpoznać wroga, gorzej jeśli wróg to ja.

jak już się zdecyduje to postaram się napisac na forum jak mi poszło....
gorzej że nie wiem gdzie się udać, psychologa mam pod ręką ale jest to
ostatnia osoba do której zwróciłbym się o pomoc... mimo że jest z nim bardzo
bliski kontakt nie umiał rozpoznać w moim zachowaniu depresji tylko obwiniał
mnie zarzucając mi lenistwo i nieodpowiedzialność.

niechciałbym trafić na kogoś takiego, a na próby nie mam ochoty dlatego licze
że wskażecie kogoś sprawdzonego, kto mnie wysłucha, nie chcecie robic
reklamy ... piszcie na priva....................................... może w
końcu odnajde jakąś przyjemność z życia :-/

dzieki za wsparcie, to jedna z rzeczy których mi w życiu najbardziej brakuje

[iwona.grobel]

Różnica między psychiatrą, psychologiem i psychoterapeutą została w
odpowiedziach na pana wątek wyjaśniona. Ja radzę Panu zgłosić się do psychologa
w Poradni Zdrowia Psychicznego i powiedzieć mu wszystko to, co opisał pan na
forum. Po postawieniu wstępnej diagnozy zaproponowany zostanie panu odpowiedni
rodzaj terapii, ewentualnie, w razie potrzeby, dodatkowe konsultacje.
IG

[konii]

cze

już myslałem ze jest lepiej.... a tu nagle dóóóóół, najsmieszniejsze jest to
ze spowodowany takim szczegulikiem, drobnostką,

do mysli samobójczych zdązyłem sie juz przyzwyczaic ale do tego ze nie
potrafie z kims porozmawiać dłuzej nic 3 min juz nie
to pieprzy mi całe zycie, dziewczyny nie miałem juz 5 lat, czy wy rozumiecie
co to znaczy nie miec kobiety tyle czasu .... a jestem w takim wieku gdzie po
pierwsze kontakty nawiazuje sie róznie czesto jak sie zrywa a po drugie
wszyscy na ciebie patrzą i pewnie najsmiewaja sie ze jesteś jakiś inny chyba
bo z dziewczynami to ci nie idzie, eh najgorzej jest jak w towarzystwie
zacznie sie rozmowa o kobietach, mozna w skrócie powiedziec ze nie mam o czym
gadać.
najsmieszniejsze jest to że ja mam powodzenie.... tzn wizualne powdzenie, 90%
dziewczyn które znam próbowało zemną coś "zakrecić".... a ja .......... nawet
gdybym chciał, gdy juz zobaczyły kim jestem omijały mnie szerokim łukiem, no
bo co jest ciekawego w kims kto chetniej pogada o problemach współczesnej
gospodarki niż o jakis pierdułkach.... niestety gdy znajde juz osobe która ma
jakies swoie zdanie to tez mi nie idzie.
kiedy chodze po szkółce to widze te pożądliwe spojrzenia, heh powiem nie
skromnie ze gdybym chciał miałbym każdą.... ale co z tego
nie uprawiałem sexu od 3 lat, a wiem ze gdybym przez 5 minót
potrafił "ponawiajać" o dupie maryni, niewychodził bym z łózka
na przykłąd dziś: siedze sobie na w klasie i ogladam kasete ze studniówki
(boże za pare miechów studniówka a ja nie mam z kim iść) a o metr odemnie
siedzi bardzo fajna dziewczyna nie tylko wizualnie ale i charakter ma
zajebisty (wiem bo kolega ze nia chodził), wlepia we mnie oczy jak by chciał
mnie schrupać :-), a ja ......... spojrzałem na nią , nie wiedziałem co
powiedzieć i uciekłem szybko, i tak mam zawsze.
niestety w nawiazywaniu kontaktów z kolegami mam jest podobnie, po prostu nie
potrafie podtrzymac rozmowy, w koncu uciekam w samotność, najchetniej
wyprowadziłbym sie z tego zakichanego miasta, wynajoł mieszkanie i spedzał
całe dnie przed kompem..... choć pewnie i to by mnie znudziło.... w koncu
strzeliłbym sobie w łeb i nareszcie miałbym spokój.

jedyne co mnie trzyma przy zyciu, heh własciwie to juz nie wiem czy to na
długo wystarczy,
znów nie skromnie powiem że uważam sie za sporo inteligentniejszego od mojego
otoczenia, nauka wchodzi mi do głowy jak trzeba ... tylko z matmą (a raczej
matematyczką-wstrętna baba- nic nie potrafi nauczyć) mam problemy, a tak to
luzik.... choć wogule sie nie ucze to jakos to leci
mój intelekt poswiecam na uczenie sie ekonomii, interesuje sie szeroko pojetym
zyciem gospodarczym i takie tam pierdułki, właznie zaraz rzuce sie na kolejny
rozdział ksiażki o min. zarzadzaniu kryzysowym..... ale czuje ze mi to nie
wystarcza.... bez zycia towarzyskiego, bez kobiety, kumpli i piwa nie czuje
sie spełniony.... pociesza mnie tylko marzenie ze moze kiedys sie wylecze i
wszytsko sie ułoży

dołuje mnie jeszcze jedno, mimo młodego wieku posiadam juz "prace" która daje
mi całkiem spore zarobki, a wszyscy którzy o niej wiedza uwazaja ze mam po
prostu farta ....... najbardziej bolesne jest to że jest to moia "rodzina" ,
matka stwierdziła (choć pewnie powtórzyła słowa ojca z którym nie rozmawiam od
5-6 lat, zadbał on o to także zebym poczół sie zerem) zebym potraktował to
jako wygraną w totka .... nie wgłebiajac sie w szczegóły mozna to
interpretowac jako ... głupi jesteś fartło fartło ci sie.
a jesli wszyscy oni maja racje, moze nalezy "przejrzeć sie w zwierciadle
przyjacół bo ono pokaże ci jaki jestes naprawde"

moze powiecie ze nie jest jeszcze z nim tak zle, w koncu ma na cos ochote....
ale to chyba tylko taki przerywnik, obnizony nastrój jeszcze spadnie i odechce
mi sie wszytskiego, znowu nie bedzie mi sie nawet chciało pisać na tym forum.

zazdroszcze tym ludziom piszacym na tym forum których przypadki zainteesowały
formółowiczów, mój temat juz dawno gdzieś spadł.... wiem ze poprostu pisze
nieciekawie i nudnie, czasami jak sie czytam to nie wiem o co mi chodziło.....
i tak wyglada cała moja marna egzystencja

[kakofonia]

Konii, a co z Twoją wizytą u psychologa?

[konii]

nie wierze że jakaś kuracja/tabletka mi pomoże

[mag26nov]

wiesz,po przeczytaniu twego pierwszego postu, poczulam do ciebie sympatie,a po
tym drugim dluzszym diametralnie zmienilam zdanie

[konii]

> wiesz,po przeczytaniu twego pierwszego postu, poczulam do ciebie sympatie,a
po
> tym drugim dluzszym diametralnie zmienilam zdanie


sorki, ja tak juz czasami ma że potrafie być naprawde nieznośny(sami
widzicie), ale po wyrzuceniu tego z siebie poczułem się lepiej, co prawda na
krótko ale zawsze.

kiedy teraz o tym myśle to żałuje że napisałem cokolwiek tego dnia, ale po
prostu cały czas mnie dreczy ta myśl co ze mną jest, jak to naprawić. czasami
odrywam sie od tego ale przez wiekszość czasu o niczym innym nie mysle, wiem
ze nie powinienem sie sam diagnozować ale wiem że to chyba nie depresja,
człowiek w tym stanie ucieka od wszystkich a ja chciałbym być akceptowany ale
coś we mnie na to nie pozwala.

jeszcze raz przepraszam że nabrużdziłem, postaram sie wiecej tego nie robić
:-(

papatki

[mag26nov]

> sorki, ja tak juz czasami ma że potrafie być naprawde nieznośny(sami
> widzicie), ale po wyrzuceniu tego z siebie poczułem się lepiej, co prawda na
> krótko ale zawsze.

to nie o to chodzi,ze uwazam,ze to źle,iż starasz sie sobie pomoc,itd.,itp.,
tylko o sposób w jaki sie wypowiedziales. te bzdury,ze nie miales od iluśtam
lat kobiety i w ogóle. sam przeczytaj w/w posta i oceń. w sumie to nie moja
sprawa i wisi mi,co robisz, i pewnie tobie tez wisi co ja o tutaj wypisuje,ale
mam prawo komentowac,skoro nawypisywales to wszystko na, bądź co bądź,
publicznym forum.w kazdym razie wyglądasz mi na obrośniętego w piórka
żałosnego dupka.

>
> kiedy teraz o tym myśle to żałuje że napisałem cokolwiek tego dnia, ale po
> prostu cały czas mnie dreczy ta myśl co ze mną jest, jak to naprawić.
czasami
> odrywam sie od tego ale przez wiekszość czasu o niczym innym nie mysle, wiem
> ze nie powinienem sie sam diagnozować ale wiem że to chyba nie depresja,
> człowiek w tym stanie ucieka od wszystkich a ja chciałbym być akceptowany
ale
> coś we mnie na to nie pozwala.
>
> jeszcze raz przepraszam że nabrużdziłem, postaram sie wiecej tego nie robić
> :-(
>
> papatki
>

i nie myśl za wiele.............

[norr]

Oj biedaku, ja ma takie wrażenie, że Tobie myślenie nie słuzy, bo jak za dużo
myślisz to Ci sie niefajne rzeczy wydają.
Jak miałam 20 lat to nie miałm żadego chłopaka, na studniówce byłam sama a o
sexie to w prakcyce nie myślałam. Też mi dobrze szło w szkole (najlepiej z
matmy) i tez niekoniecznie miałam przyjaciół. Na imprezy też mnie nikt nie
zapraszał. Mam chyba podobną nature do Ciebie, bo tez mi było z tym źle i też
nad tym myślałam. Tylko nie miałam kompa i netu, lekarz nie porzyszedł mi do
głowy a poza tym rodzice by mnie wyśmiali.
Teraz z perspektywy czasu i leczenia "prawdziwej" depresji wiem, że za dużo
myślałam. Było minęło- teraz jest chyba nieżle.
Spoko- do studniówki jeszcze sporo czasu. Jak masz powodzenie to podejdź do
którejś dziewczyny i ją zaproś. Jezu, ile ja bym dała, żeby mnie jakiś facet
zaprosił na studniówke!!!!
A...wydaje mi isę, że masz jakis pomysł na życie- uciec, wyprowadzić sie,
odciac od rodziny- to już jest coś.
Jak chcesz napisz na priv :-)

[abyss0]

>heh powiem nie
> skromnie ze gdybym chciał miałbym każdą....

wtrace swoje pare groszy bo jeszcze rok czy dwa lata temu bym sie w 100%
procentach zidentyfikowal z tym co napisali konii i nikim.
ze wszystkim.ogromna samotnoscia, kompletnym brakiem umiejetnosci komunikacji
z drugim czlowiekiem,graniem przed otoczeniem zeby nie pokazac wlasnych
slabosci,wyluzowaniem w chwilach(rzadkich) dobrego nastroju,odbiorem przez
otoczenie jako niedostepnego typa majacego wszystkich gdzies,dziecinstwem gdy
bylem rozesmianym radosnym dzieckiem,kochajacymi rodzicami,jestem przystojny i
podobam sie dziewczynom itd.
roznica jest to ze nie czulem ani nie czuje sie inteligentniejszy od innych
choc jestem zdolny do refleksji,potrafie przekonywac i trudno jest mnie zagiac
w rozmowie.

kluczem do zmiany takiego fatalnego stanu psychicznego jest akceptacja tego
stanu. i to nie jest zaden banal.
zaakceptowac nie znaczy lubic ten stan albo nie chciec go zmienic.chodzi o to
zeby nie zaprzeczac temu ze jest jak jest. rozwaz sytuacje w ktorej jestes
wsrod ludzi, masz jakas wade tzn rzecz ktora uwazasz za swoja wade(np jestes
malomowny,boisz sie ludzi,czujesz lek przed rozmowa czy ocena itp) i za
wszelka cene starasz sie to ukryc.zamiast zaprzeczac wlasnej osobowosci i
wlasnemu ja(ktore posiada te wady) trzeba sie zgodzic ze sa,nie walczyc z
nimi.co z tego ze ktos nie zobaczy twoich slabosci (na skutek ukrywania ich
przez Ciebie,ogromnym kosztem zreszta) skoro bedzie to tylko pozor i gra.do
czego to doprowadzi?do niczego,to slepa uliczka bo cale zycie bedzie sie
opieralo na cholernie meczacej grze. gdy zaakceptujesz swoje niedoskonalosci
(powtarzam ze nie polubisz je ale zgodzisz sie ze sa i sa czescia Ciebie) to
wtedy gdy ktos Ci np powie 'cos ty taki niesmialy' to nie bedziesz traktowal
tego jako zarzut przed ktorym trzeba sie bronic lecz jako opis faktycznego
stanu rzeczywistosci. a zaprzeczanie rzeczywistosci jest przeciez bez sensu.
nie bedziesz czul leku przed tym ze ktos Cie rozgryzie ze jestes niesmialy lub
ze sie boisz(bo prawde przeciez powie,taki wlasnie jestes). akceptacja to
klucz do zmian na lepsze.nie mozna bowiem probowac zmienic czegos co
nieistnieje(czegos czemu zaprzeczamy przed samym soba ze istnieje)

to tyle.napisalbym wiecej ale to kwintesencja(a raczej kiwintesencja jednego z
glownych czynnikow)
aha zapomnialbym, cytat Twojej wypowiedzi z poczatku mojego posta swiadczy o
tym ze zaprzeczasz rzeczywistosci.gdybys chcial mialbys kazda?no nie mow ze
nie chcesz. prawda jest taka ze masz cholerne problemy z kontaktami z
dziewczynami i nie potrafisz sobie znalezc nawet jednej.doskonale o tym wiesz
ale nie akceptujesz tego ze tak jest.

to co napisalem to nie jakies tam moje przemyslenia ale to wnioski ktore
wyciagnalem dzieki pomocy doskonalych,znajacych sie na rzeczy terapeutow

ja Ciebie doskonale rozumiem bo bylem w dokladnie tej samej sytuacji co
Ty.teraz jest duzo lepiej.

[nikmin]

właściwie to jestem może nieco lżejszym przypadkiem Ciebie Koniii
moje życie upłynęło mi w dużej części na rozmyslaniu jak mi jest cholernie źle
na świecie , bo mam skomplkiowany charakter i ciężko nawiązuje mi się kontakty
z ludźmi
od kiedy poszedłem do liceum i (mam 28 lat) zacząłem uswiadamiać sobie czym
jest samotność
jestem człowiekiem , który nienawidzi samotności ale jednocześnie cały czas
kieruję się w jej strone
przez właściwie całe liceum , miałem wprawdzie kumpli ale nasza znajomość
(właściwie szkolna przyjaźń kończyła się najczęsciej z chwilą ostatniego dzwonka
i było tak przez następne 12 chyba dobrze liczę lat
kiedy skończyłem 22 w moim życiu zaczął się koszmar
samotnść tak mi doskwierała, że to uczucie stało się prawie JEDYNĄ TREŚCIĄ ,
która wypełniała mi życie - tzn myslenie dlaczego tak jest że z człowieka ,
który całkiem nieźle radził sobie w latach dziecięcych, stałem się
człowiekiem , który jest ciagle sam. setki razy analizowałem siebie, i swoje
zachowanie po własnie takich kilkuminutowych kontaktach, po których czułem się
jednym wielkim przegranym , dlatego , że pomimo iz od tygodnia np nie miałem do
kogo otworzyć gęby nie potrafiłempodtrzymac rozmowy z osoba, która do mnie
zagadała
nie było tak , że nie miałem wtedy kompletnie nikogo, miałem znajomych

Konii naskrob cos do mnie na skrzynke we dwóch łatwiej sie mysli

[nikmin]

znalazłem sobie znajomych z którymi podróżowałem całymi dniami, pijąc
alkohol ,generalnie najważniejsze było dla mnie uczucie , żeby się napić nie za
wiele rozmawiając z nimi, ale ponieważ pochodzą z normalnego domu , mam
kochajacych starych, po jakims czasie się kapneli jakie zycie prowadzę, a poza
tym nie mogli pojąć jak za ich miłość mogę odpłacać im taka wobec nich agresją
i co ważniejsze pogarda- wynikająca z tego , ze to ich głównie winiłem za to
jaki jestem
porzuciłem więc towarzystwo i zacząłem spedzać swój żywot w domu
w pewnym momencie dostałem takiej paranoi, że każde wyjście z domu było dla
mnie jak podroż na niebezpieczna wyprawę, podczas , której groźni przechodnie
będą na mnie krzywo albo groźnie patrzeć
podróż autobusem to było wyzwanie
tak działo się ok. 3 lat w tym czasie oddałem się nałogowi ogladania telewizji
i studiowałem zaocznie
niestety na studiach nie potrafiłem nawiązać kontaktów z ludźmi , którzy mnie
interesowali w grupie, czułem się jak za szklaną szybą , wiem że traktowali
mnie jako nadętego dupka , bo w obawie przed zdemaskowaniem swojej tragicznej
kondycji psychicznej i tego , jak jestem niesmiały grałem osobę która wpada i
wypada na zajecia udając że ma cos strasznie ważnego do załatwienia, a potem
szedłem przez park jak wyszedłem ze szkoły rozklejałem się totalnie , łzy mi
ciekły
mój umysł uległ od tej sytuacji zastoju w życiu takiemu uwsteczniniu i
zgnuśnieniu, że uczyłem się do egzaminu 1,5 miesiaca czego inni uczyli się
przez tydzień i zdawałem tylko dzieki temu , że wygladam że tak powiem chyba na
poziomie a wykładowcy mówili- wygląda pan na takiego co na wiecej pana stać
itp.
Matka zaprowadziła mnie do psychiatry, pamietam pierwszą wizytę wszystkie panie
się zbiegły aby zobaczyć , generalnie nic mi ona nie dała , ponieważ pani jak
odniosłem wrązenie uważała że zmyslam albo przesadzam albo coś w tym stylu,
własciwie nic mi nie doradziła zaprosiła na kolejną wizytę po czym oświadczyła
że wszystko jest już ok.
Dopiero druga wizyta cos dała – pani zapisała mi leki , po krótkiej 5 minutowej
wizycie wywalczonej łokciami posród ludzi , którzy wygladaja na takich z
problemami więc dostac się jest cholernie trudno, leki , kótre po jakimś czasie
stosowania przyniosły mi ULGE
Poczułem że odrywam się chociaż troche od tego mojego bagna w głowie , że mogę
zwolnic te swoje rozbiegane mysli , że nie musze wsiadac już do pociagu i
jechac bez celu 2 dni po polsce
I tyle daje Ci psychiatra w słuzbie zdrowia publicznej, nic więcej bo nie ma
czasu , nawet teraz choc wiem że pójść powinienem nie mam siły się tam rozpychać
Teraz znalazłem pracę i pracuję, co zapewnia mi to że nie myslę o swojej
samotności, jest tylko jeden moment kiedy ogarnia mnie żałość – kiedy wychodzę
z pracy chciałbym gdzieś pójść ale nie mam gdzie
Życie spędzam przed tv i netem , i na alkoholowych libacjach weekendowych z
kolegami
Mam 27 lat miałem kiedyś dziewczynę przez miesiąc L, najgorszemu wrogowi nie
życzę czegoś podobnego życia „w zaklętym kamiennym kręgu” choc nauczyłem się z
tym żyć, np. kiedy chcę dotknąć kobiecej dłoni to idę do kiosku kupic bilet...
Sory za styl ale wszystko mi się przypomniało te ciężkie chwile i ciezko mi
było się skupic

Ps. Co o tym sądzicie?

[nikmin]

zapomniałem jeszcze dodać że w między czasie, nie udało mi się rozpocząć
żadnego związku z kilkoma dziewczynami, które po prostu spalały się myśląc , że
jestm nie wiem jaki nadęty i niedostępny, gdy tymczasem mnie w ich obecności
paralizowało , czułem że nie moge wykonac żadnego ruchu
najgorszą moja porażką sposród nich było to co stało się 5 lat temu
nie wiem czy wierzycie w miłość od pierwszego wejrzenia , ja nie wiem ale w
każdym razie spotkałem kobiete , której nie poznałem ale od razu zwróciłem na
nia uwagę- była tym kimś kogo sobie wymarzyłem w moim naiwnym romatycznym
rozumku , a ponieważ słyszałem co nieco o niej - wiedziałem , że oprócz tego ,
że strasznie mi odpowiada jako kobieta ma podobna zainteresowana i
postrzeganiwe świata co jest dla mnie rzeczą b wazną
niestety nie udało mi sie doprowadzic do tego żeby nasze sciezki sie zeszły
pomimo, że próbowalismy tego oboje, twało to ok 3 lat
w których ona np podsyłał mi swoich kolegów i tego typu akcje
w tym samym czasie na horyzoncie pojawiła się inna kobieta , która wydawała mi
sie bardziej sprytna i elastyczna nie już ten mój wymarzony ideał ale ktoś z
kimś można nawiazac jakis dialog podleczyc dusze i otworzyć się na innych ludzi
co wiem po tym powolnym polepszaniu jakości mojego życia jakie nastepuje -
jest mozlaiwe, więc pomyslałem pokornie że może ona - niestety też się udało
dziewczyna miała chyba o mnie zbyt wygórowane mniemanie , że nie wiem jak bedę
o nią zabiegał na dyskotekach, gdytymczasm ja szedłem tam jak skazaniec po to
żeby ją stamtą zabarc i odizolowac się od świata w jej towarzystwie
i to by było tyle

[mr_hyde]

Wiele z tego co napisałeś mógłbym napisać i to słowo w słowo.

[amiranda]

Nawet nie wiesz jak bardzo rozumiem Twoje odczucia.Nie wiem co mogę Ci poradzić
bo sama nie umiem sobie pomóc. Mam jednak cichą nadzieję że może kiedyś pojawi
się zarówno w Twoim jak i moim życiu ktoś,kto pomoże nam przezwyciężyć te
uczucia, kto sprawi że zaczniemy w siebie wierzyć,kto nas zrozumie.I życzę Ci
tego z całego serca.

[nolwen]

Koniecznie znajdx dobrego terapeutę - jest parę ośrodków w każdym dużym
mieście - znajdziesz w necie. Naprawdę możesz podnieść jakosć swego zycia
i ...chyba warto zając się tym teraz a nie za kolejne 10 lat. W tym wszystkim
kluczowe znaczenie odgrywać może właśnie rodzina...trzeba to też obgadać z
terapeuta. Powodzenia.

[hrluc]

W moim przypadku zaczynalo sie tak samo, skonczylem marnie. Trzy lata
siedzialem w domu. Spalem dlugo i nie zalezalo mi na niczym. Stracilem mase
czasu. Gdybym wiedzial co sie ze mna wtedy dzialo , sprawy potoczylyby sie
inaczej. Proponuje ci wizyte u psychologa. Lepiej wczesniej sie martwic niz
pozniej osiasc w totalnej beznadziei.

[konii]

witam

nikmin, na kogoś takiego jak ty czekałem, tylko doświadczając takiego bagna
można zrozumieć kogoś w podobnej sytuacji, a nie nazywać go dupkiem.

ostatnio mam utrudniony dostęp do netu, postaram napisać coś w weekend.

narka

[neo422]

Choruje na chorobe afektywna dwubiegunowa mam 40lat jak bylem mlody podobnie
sie czulem idz w te pedy do lekarza bo sie to rozwinie i mozesz nie zapanowac
pozdrawiam

[hrluc]

Moze sie spotkamy i stworzymy grupe wsparcia bo widac ze wyalienowanych jak ja
tu niebrakuje)).
Pisales o podobienstwach do osobowosci autystycznych, i schizofrenicznych
nazywajac to cholernym zamknieciem czy jakos.
Jak ja wyladowalem u psychiatry zapisal mi leki. Poczulem sie lepiej, ale
mialem jeszcze inne sprawy ktore mi ciazyly , rzucilem leczenie i teraz znowu
zyje nie zyje. Po lekach jest lepirj, ma sie wiecej odwagi do walki. Tylko ze
ktos taki jak ja zadaje sobie pytanie po co sie oszukiwac i zyc na lekach,
przeciez bez nich jest sie zerem bo tylko tak mozna nazwac nieumiejetnosc
poradzenia sobie z życiem he he
Sa trzy opcje:
1. Jechac na lekach czuc sie w miare ok plus czeste wizyty u psychiatry i
penetracja duszy
2. Zyc nie zyc
3.Palnac sobie w leb.
Sam nie wiem co wybiore.

[warum]

Nigdy nie bralam lekow, ale czasem sa jedynym wyjsciem,zeby sie wyprowadzic ze
stanu totalnej apatii. A potem? A potem moze zdarzy sie cud? I ktos sie
usmiechnie bez powodu, a moze Ty sam zobaczysz,ze mozna sprobowac powalczyc o
siebie? Mnie pomogly: placz, spanie, gadanie w przestrzen tutaj. I wcale nie
oczekiwalam odpowiedzi, ale... gdy ktos odezwal sie i okazal odrobine
zainteresowania, zrozumienia - robilo mi sie glupio... no co, bede sie tak
mazgaic, udowodnie,ze potrafie, wygrzebie sie... No i tak skokami kangura ale w
zolwim tempie... posuwalam sie w czasie. Az przyszedl moment,ze spojrzalam na
siebie innymi oczami...i sprobowalam zyc. Niewiele mi z tego wyszlo, ale
najgorszy stan mam chwilowo za soba. Teraz mam ochote walczyc o siebie, choc
niekoniecznie wcielam to w czyn:(Bo... to jednak za trudne zadanie dla mnie na
teraz. Pozdrawiam,i zycze...lepszego jutra.

[silesia24]

jest trzecie rozwiazanie jak uciec od swojego zycia , wyjechac daleko gdzie nie bedzie wsparcia
kochajacych rodzicow etc, i
ja to zrobilam bo juz nie moglam zniesc samotnosci, wlasnej glupoty,braku perspektyw, obrony
mgr,idei powrotu do domu, wiadomosci wieczornych.
nie jestem zwykla maruda, probowalam zasiegnac rady specjalisty i uslyszalam : teraz wszystkim
jest trudno, glowa do gory, trzeba myslec pozytywnie etc
moja kuracja jest prosta , nie jest to rozwiazanie problemow lecz raczej dorazna ulga.
zwiac
ja zwialam do zagranice, nie znam tu nikogo, wszyscy sie usmiechaja i sa tacy radosni ale musze
sie koncentrowac na nauce jezyka i znalezieniu pracy wiec nie ma zaduzo czasu na myslenie.
wieczorem zasypiam ze zmeczenia, rano budze sie do pracy.teraz szukam pracy na weekend bo
wtedy mam zaduzo czasu
jak powiedzialam to usmierza bol tymczsowo

[konii]

witam

tak jak to już ktos powiedział pod wieloma słowami które napisał Nikim
podpisał bym sie oburącz:
wrazenie normalności w dzieciństwie, staczanie sie w samotnośc, obwinianie
rodziców, kompletny brak kontaktu z kimkolwiek.... heh dobrze że moge tu
cokolwiek powiedzieć bo kisił bym sie z tymi problemami w dalszym ciągu sam.

Nikim, sporo myslałem nad naszym "normalnym" dzieciństwem, czy nie wydaje ci
sie że w miare jak dorastaliśmy rodziła sie w nas świadmość naszego
wyalnienowania, początkowo wina obarczalismy rodziców, otoczenie ... bo nas
nie rozumieją, sa za głupi.... i pewnego dnia spostrzegamy coś przerażającego,
dla mnie tym dniem było przejrzenie sie w oczach moiego otoczenia. ten problem
tkwi w nas, co to jest??? czy jest dla nas jakiś ratunek, dlaczego takimi sie
staliśmy???

mój stan dało by sie znieść gdybym mógł zamienić ped do ludzi zamienić na cheć
do nauki/pracy ..... ale nie ma tak łatwo, kłopoty z pamiecią. brak
koncentracji. a jeśli tylko sprubóje coś poczytać zaraz zamykają mi sie oczy.
I trwam tak nie wiadomo po co. czy jest dla mnie jakis ratunek???

nawet nie potrafie ładnie ubrać w słowa tego co własnie czuje :-(

[anieatak]

AN i E ..akademia nauk v elektronika

[lolo76]

> mój stan dało by sie znieść gdybym mógł zamienić ped do ludzi zamienić na
>cheć
> do nauki/pracy .....

znieść tak ale to nie rozwiązuje sytuacji, wiem to z własnego doświadczenia
praca/nauka to tylko ucieczka od problemu. W moim przypadku wyglądało to tak że
wraz z czasem praca i nauka zaczęły sprawiać coraz większe trudności. Najpierw
przez parę latek coś co można chyba nazwać pracoholizmem, fajna sprawa od rana
do wieczora praca i nauka, nie ma czasu nawet na myślenie o nieudanym życiu
prywatnym lub wręcz o jego braku ( rozpacz i uświadomienie sobie swojej
sytuacji przychodziły tylko wtedy kiedy byly wakacje itp. ) a potem coraz
większe problemy. Robienie czegokolwiek zaczęło sprawiac stopniowo coraz
większą trudność. Satysfakcja z sukcesów na polu pracy i nauki coraz mniejsza.
Problemy ze wstawaniem porannym, problemy z zabraniem się do pracy, przeraźliwe
zmęczenie po pracy. Przez pewien czas (nawet długi) udawało się utrzymać
sytuacje działając według schematu : praca a po pracy zapadnięcie w totalną
bezczynność, każda wolna chwila od pracy, wolny dzień, weekend wypełniony
bezczynnością lub snem, który nie przynosił relaksu ani nie dodawał energii.
Ale to wszystko do czasu. Doszło do tego że 3 godziny aktywnośći powodowały
duże zmęczenie a normą stało się spanie po 10 godzin w nocy i dosypienie
popołudniem jeszcze ze 3 godzinek. No i to był koniec nauki, pracy i zaczęła
sie cięzka deprecha, czarna rozpacz, myśli samobójcze ( bo po co żyć jak nie ma
się ani życia prywatnego ani zawodowego, a jest tylko pusta, cierpienie
psychiczne i przeraźliwe zmęczenie mimo bezczynności )

BTW fajny wątek, też jestem osobą która mogłaby sie podpisać pod prawie
wszystkim co tu zostało napisane, mimo prób na razie niewiele udało mi się
zmienić w moim zyciu :(

[konii]

cze

wiem że pracoholizm to tylko ucieczka od problemu, ale lepsze to niż ciągle
użalać sie nas sobą albo trwać w bezczynności.

zmartwiłeś mnie: myślałem że pracoholizm to bilet w jedną strone, a tu powrót
przez depresje :-(

mówiłeś o ciągłym zmęczeniu, przez ostatnie tygodnie obesrwuje na sobie coś
czego już długo nie miałem: spie całą noc- budze się ok. 12.00 i czuje sie jak
młody bóg-po prostu tryskam energią.... tego zapału starcza mi na ok 60 min,
potem przygnebienie wraca. pije hektolitry kawy, pale fajka za fajka ale to na
niewiele sie zdaje.... dla mnie to już beznadzieja, nie moge ani
pracować/uczyć sie ,ani próbować coś zmienić w swoim życiu prywatnym.... a
raczej je stworzyć bo narazie nic takiego nie istnieje.
i tak dni uciekaja mi jeden po drugim, gdyby nie obowiazki i inne sprawy
byłoby całkiem przyjemnie.

[hrluc]

Widzisz napisales ze gdyby nie obowiazki czulbys sie przyjemnie. Cala ta
chorobo to ucieczka od rzeczywistosci. Bawisz sie fantazja, myslisz o sobie
zle, a jednak masz wysokie mniemanie o sobie. A gdy zetkniesz sie z
rzeczywistoscia jestes juz za slaby czar pryska, i myslisz byloby calkiem fajnie
cieszyc sie zyciem nie uczestniczac w nim tak naprawde nie doswiadczajac jego
brudow. Tak wyglada moja diagnoza dla siebie samego.

[nikmin]

Konii napisałes:
Nikim, sporo myslałem nad naszym "normalnym" dzieciństwem, czy nie wydaje ci
sie że w miare jak dorastaliśmy rodziła sie w nas świadmość naszego
wyalnienowania, początkowo wina obarczalismy rodziców, otoczenie ... bo nas
nie rozumieją, sa za głupi.... i pewnego dnia spostrzegamy coś przerażającego,
dla mnie tym dniem było przejrzenie sie w oczach moiego otoczenia. ten problem
tkwi w nas, co to jest??? czy jest dla nas jakiś ratunek, dlaczego takimi sie
staliśmy???

No tak, problem tkwi w tym , że mamy kilka takich cech , które b. utrudniają
nam kontakt z otoczeniem i dostosowaniem się do jego reguł
W sumie stosunki międzyludzkie opierają się na kilku zasadach, ulegających
rożnym modyfikacjom zależnie od środowiska
Pewni ludzie posiadaja cechy , które w wielkim stopniu ułatwiają im komunikację
z innymi np. są elastyczni , potrafia się dostosować do różnych środowisk
rozmawiać na każdy temat
Ja niestety jestem bardzo ograniczony jeśli chodzi o tematy rozmowy a także co
jest ważniejsze sposób jej prowadzenia
Kiedyś ludzie mniej mnie szanowali i ignorowali kiedy narzucałem ten swój
męczący styl, teraz wiem , że mnie szanują ale mój styl jest dla nich trudny ,
więc po prostu mnie unikają z szacuneczkiem
Poza tym to co jest dla mnie zgubne to to , że zacinam się w chwilach silnego
stresu czyli sytuacjach , które mają dla mnie największe znaczenie w życiu
Potrafię być wyluzowany , duszą towarzystwa podczas napadów śmiałości ale w
chwilach kiedy potrzebuję załatwić coś dla siebie ponoszę sromotne klęski
Rodzice mi mówią że kiedy byłem mały buzia mi się nie zamykała
Byłem b. komunikatywny i otwarty, ale z czasem kiedy dorastałem i rozmiałem, że
coraz mniej ludzi mnie rozumie o czym mówię –zamykałem się w sobie
Tak było też z moja matką, której wiecznie się nie podobało co opowiadam np. co
robiliśmy w szkole , po prostu kiedyś zamknąłem się i nic już jej nie
opowiadam , rozmawiam z nią półzdaniami
Chciałbym to zmienić ale jest we mnie jakaś blokada, jakby straciłem ją jako
partnera do rozmowy, jak zresztą wielu moich „przyjaciół” i nie potrafię z\nimi
znowu rozmawiac wręcz unikam tego choć nie chcę
Myśle ze oddalenie ludzi wraz z wiekim wynikało z tego że w wieku 20 lat co
zaczęło się wcześniej w wieku licealnym ludzie stają się mniej skorzy do
abstrakcyjnych rozrywek , które zawsze mnie najbardziej cieszyły ale stali się
bardziej pragmatyczni zaczęli się ustawiac w życiu
Ja stałem się zbedny bo zawsze miałem wzrok skierowany gdzieś w chmury a nie
np. na załatwienie sobie wymiernych korzyści (co nieznaczy że nie interesująę
się np. ekonomią –tyle że z innego pkt widzenia jako zjawisko – a nie żeby
wykorzystywać ją do pomnażania swoich pieniedzy)

[konii]

hrluc napisał:

Widzisz napisales ze gdyby nie obowiazki czulbys sie przyjemnie. Cala ta
chorobo to ucieczka od rzeczywistosci. Bawisz sie fantazja, myslisz o sobie
zle, a jednak masz wysokie mniemanie o sobie. A gdy zetkniesz sie z
rzeczywistoscia jestes juz za slaby czar pryska, i myslisz byloby calkiem
fajnie
cieszyc sie zyciem nie uczestniczac w nim tak naprawde nie doswiadczajac jego
brudow. Tak wyglada moja diagnoza dla siebie samego.

ze mną jest podobnie o ile nie tak samo, ale bardziej pogmatwanie... radziłem
sobie ze wszystkim ale w pewnym momencie coś sie stało (sam nie wiem jak do
tego doszło i co to było).... chyba zawiodłem sie na ludziach (choć chyba
bardziej na sobie) i od tamtej pory wszytsko przestało mieć sens,
rzeczywistość mnie przerosła. jak sobie poradzić... jak ty sobie radzisz???

Nikim, z moimi "najblizszymi" jest tak samo, tylko że ja reaguje nerwowo na
jakiekolwiek próby porozmawiania ze mną, najchetniej to bym sie wyprowadził i
odcioł od nich na zawsze. nie wiem jak było u mnie w dzieciństwie ale z
szczątków jakie pamietam to: gdy byłem jeszcze małym brzdącem byłem raczej
małomówny itd.... ale znowu wspomnienia szkolne mówią zupełnie co innego ehhh
sam już nie wiem jak to jest w rzeczywistości, tych umiejętności napewno też
mi brakuje i podobnie jak ty czuje jakąś wewnętrzną blokade która uniemożliwia
mi normalne funkcionowanie.

"Potrafię być wyluzowany , duszą towarzystwa podczas napadów śmiałości "
słowo w słowo jak u mnie.

zadziwa mnie to podobieństwo

czy wiec nic nie da sie zrobić, nie ma jak nam pomóc, musimy sie pogodzić ze
status quo?????????????????????

[nikmin]

Trochę nie wiem co Ci poradzić , chyba musisz przeczekac i być cierpliwy jeśli
nie masz choroby i są to tylko życiowe zawirowania. Być może powinieneś
obserwować jak Twoi rodzice układają sobie kontakty z ludźmi jakiego są oni
pokroju i próbować czerpać od nich, wiem że jest to bardzo trudne jeśli nie
akceptujesz swoich rodziców w danym momencie ja tak miałem , ale po jakimś
czasie dostrzegłem , że musze przyjąć jakąś taktykę jeśli chcę zacząć wydobywac
się z tego bagna
Jest tez coś takiego , że jak za bardzo chcesz się zaangażowac w znajomość od
razu ludzie jakoś tak uciekają czują się niepewenie w tej roli, chociaż
człowiek potrzebuje TERAZ
Kontaktu musi być cierpliwy i powoli budowac znajomość
Teraz tyle bo nic mi więcej nie przchodzi do głowy ale będę jeśle troche myslał
i sobie poprzypominam pozdr

[konii]

witam

przedwczoraj zmagałem sie z moim komputerem, zaplanowałem sobie mase pracy w
necie, wynajołem pokój w hotelu podłaczyłem sie do neta .... i nic, z jakiegos
wzgledu komp odmawiał posłuszeństwa, walka trwała do 4 rano, nastepnego dnia
miałem zaplanowane ważne spotkanie i zawaliłem, obudziłęm sie o 10.30... heh
przez nastepne godziny walka nie ustawał ale poczucie beznadzieji
narastało... "chyba jestem za głupi" i "nie nadaje sie do niczego" ... całą
winne za niesprawność kompa i utrate czasu poświeconego na prace zwaliłem na
siebie... no bo to przecież moja wina że nie potrafie naprawić.... inflacja
własnej wartości narastała.
po jakimś czasie zainstalowałem antyvira, cos mi mówiło że to będzie
rozwiązanie.... w domu na spokojnie okazało sie że przyczyna problemów jest
małe wredne i złośliwe żyjątko o nazwie blaster worm.

chciałbym napisać jakąś błyskotliwą puentę, ale po pierwsze brakuje mi słów
(tak działa mój virus) a poza tym chyba wszyscy zrozumieli..... ja sie nie
moge zebrać żeby zainstalować antyvira, nie wierze aby naprawił uszkodzone
pliki.

[drobny911]

50 % Polaków nie zdaje sobie sprawy że stanowi połowę społeczeństwa :))

[konii]

dawno nie przeglądałem tego forum, może dlatego że było mi troszke lżej, gotów
jestem myśleć że moja przypadłość mi przechodzi... mam coraz czestsze opisane
dobrze przez nikima "napaday śmiałości" ... wiem jednak że to może szybko
ustąpic :-(

jednak dało mi to troche do myślenia... nikim twierdzi że niemamy tych
zdolności które u "normalnych" ludzi decyduja o komunikatywności,
elastyczności w rozmowie ... ja uważam że je posiadamy ale sa one głeboko
ukryte i daja o sobie znać tylko czasami - w napadach śmiałości
gdzie je zgubiliśmy??? moge tylko domniemywać że u Ciebie odpowiedzialna jest
za to matka która nieznosiła Twojego gadulstwa kiedy byłeś małym brzdącem,
taka sytłacja nie mogła nie wywrzeć konsekwencji na dopiero co kształtująca
sie psychike ... u mnie było podobnie tylko chyba zawiódł ojciec.

pisałem już o tym ... ale powtórze żeby podkreslić jak ważna jest ta nasza
wewnętrzna blokada, "chciałbym coś powiedzieć ale nie wiem co" - koncentruje
się na sobie (własnej słąbości-blokadzie) a nie na rozmówcy. czasami
zapominamy o niej i mamy napad śmiałości.

nie bez znaczenia jest też fakt że ja jestem dość młody ... czasami mam
wrażenie że tego wstrętnego psikusa robia mi jakieś hormony ... ostatnio
usłyszałem od koleżanki że czasami to chodze jak bym okresu dostał, wszytsko
mi przeszkadza i nikogo nie zauważam ... w sumie to ma racje, za dużo myśle o
tym co mówie i co sobie pomyśla o mnie inni (nawet na tym forum), chyba za
bardzo pragne akceptacji ... wtedy raczej nie mam szans na udaną rozmowe, ale
czy trzeba za to winnić brak "uzdolnień towarzyskich", chyba nie w tym tkwi
sedno.

jedno czego mi brakuje to odwagi do wizyty u psychologa, żeby potwierdzić moje
teorie :-)

nikim napisz co u Ciebie słychać, może opisz swoie "napady śmiałości" ...
przyznasz że są one wyjątkowo przyjemne, miło jest mi obserwować jak inni
widzą we mnie kogoś ciekawego, interesującego z kim zawsze można pogadać ...
ehhh jak chciałbym aby to trwało dłużej ... czy nie sądzisz że warto o to
powalczyć !

pozdrawiam
konii

[digger_digger]

Znalazlem dzis ten watek - mam prawie taki sam problem. Jestem po 20stce, studiuje. Ja dla odmiany mialem caly czas znajomych - kumpli ktorych poznalem jeszcze w podstawowce - robilem z nimi wzsystko i dobrze sie rozumialem - naprawde bylo nam razem super. Poza tym w jeszcze w liceum znalem pare osob lepiej, chodzilem na jakies imprezy(szczegolnie w pierwszej polowie) i gadalem na przerwach i w innych sytuacjach normalnie ze wszystkimi. Jakies pol roku temu, moze wiecej, juz nie pamietam to wszystko sie zmienilo (zmienialo sie stopniowo). Nie moge smialo porozmawiac z nimi, czuje sie przy najblizszych znajomych piety jak przy obcych osobach - najgorsze ze wiem ze oni czuja to i do konca nie rozumieja. Boje sie strasznie ze ich strace, i boje sie tez im cokolwiek o tym opowiedziec. Przez ten strach nie moge z nimi juz normalnie porozmawiac i boje sie tez z nimi spotykac. Z innymi obcymi ludzmi teraz jest juz w ogole tragedia. Najchetniej siedzialbym juz w domu i nie wychodzil w ogole (najchetniej z lozka). Pierwszy raz pisze takiego posta ale takiego dolka to jeszcze chyba nigdy nie mialem. Pozdrawiam.