studia

[escaper69]

witajcie, dawno mnie nie było, moze troche przez to ze straciłem
całkowicie jakąkolwiek nadzieje i motywacje. Wakacje całe
przesiedziałem w domu(było mi z tym dobrze,ale mysli typu:chłopie
kurwa wakacje sa, słonce, ludzie sie bawią, biegają po plazy,
grillują, romansuja a ty jak czop siedzisz w chacie doprowadzały
mnie do obłedu, wiec spacerowałem sobie po lasach itp, ale ja nie o
tym chciałem). Mianowicie przyszedł ten jebany 1 pazdziernika.
Myslałem ze jakos to bedzie dzien za dniem, ale to kurestwo mnie
przerasta. Jak mam wyjsc na uczelnie to jestem sparalizowany,
wycienczony od stresu, mam biegunki, cały drze, poce sie
niemiłosiernie, sami wiecie co i jak, tylko ze własnie wszystko
kilkakrotnie silniejsze niz zwykle. Tak silnych objawów nie miałem
nawet przed studniówką [potem i tak nie poszedłem].
I tu moje pytanie do fobików-studentów, mieliscie tak, jak to
przezyliscie, bo ja kazdy dzien co zajde tam mysle sobie:to ostatni
dzien tutaj, chce uciec. Wszedzie przebojowi ludzie, smieją sie,
rozmawiają, cieszą, a ja stoje jak debil. Juz sie zaczynaja rozmowy
o imprezach integracyjnych dla kotów, juwenaliach i innym gównie, a
ja sie dusze na samą mysl o tym. Probowalem jechac na xanaxie, ale
teraz juz 2tabsy mi nic nie pomagają.Po prostu fobia rosnie w siłe

[q3e]

Welcome to the Real World



a tak na serio jesli to 1 rok to wszyscy sie po czasie przyzwyczaja do tego jaki
jestes. Jesli to ludzie na poziomie to nie beda cie meczyc gorzej jesli sa
zlosliwi to wtedy moze byc trudniej.
A zreszta co ja moge napisac tak bardzo chcialbym pomoc i zdjac to z ciebie ale
jedyne co moge zrobic to napisac cholerny post na gazecie.
Wszystko sie kiedys konczy nawet social anxiety.

[malte1]

u mnie ten caly stres na studiach wplynal na wyniki, i ostatecznie dalem dupy.
teraz sobie robie kursik na open university na distance learning, i zupelnie
inna bajka. zobacz jak ci bedzie w pierwszym roku. jak dasz rade to ok, jak
bedzie cienko, pomysl nad jakimis wieczorowymi lub online, a w dzien zacznij
robic jakas kapuste. trzymamy kciuki.

[nienill]

Wszedzie przebojowi ludzie, smieją sie,
> rozmawiają, cieszą,
a gówno prawda :D
przeciez ja tez studiuję
i nie tylko ja taka jestem

cos źle patrzysz ;p


a ja stoje jak debil. Juz sie zaczynaja rozmowy
> o imprezach integracyjnych dla kotów, juwenaliach i innym gównie,
a
> ja sie dusze na samą mysl o tym. Probowalem jechac na xanaxie, ale
> teraz juz 2tabsy mi nic nie pomagają.Po prostu fobia rosnie w siłe
no marnie masz
ale ja na to sposobu nie znam, niestety

[escaper69]

a co robic na przerwach tych 20min i tych nieszczesnych 2godz.

[q3e]

przez te parenascie lat roznych szkol jedyne co udalo mi sie wymyslec to
chowanie sie w najmniej uczeszczanych miejscach (najwyzsze pietro, kibel itp.),
udawanie ze gdzies ide, badz w chwilach calkowitego zalamania siedzenie przed
sala i liczenie kropek na scianie. Tak wiec watpie
ze cos sensownego tu wymyslisz.
Swpja droga przerwa to jest najgorsza rzecz. Kurwa przychodzimy tu zebyu zrobic
swoje i wyjsc a nie na pogaduszki palenie, czy dlubanie w tym jebanym telefonie.

Ale widze ze na tych studaich sa jakies bankiety chyba na tch przerwach na chuj
komu tyle czasu jest zabierane 2 godz. przerwa???
Ja chyba jednak nie jestem w stanie isc na jakieolwiek studia bo bede sypal
jeszcze gorszymi watkami niz escaper.

czy jestes w stanie wyjrzec poza swoj czubek nosa?

[nienill]

> Swpja droga przerwa to jest najgorsza rzecz. Kurwa przychodzimy tu
zebyu zrobic
> swoje i wyjsc a nie na pogaduszki palenie, czy dlubanie w tym
jebanym telefonie

a prowadzacy zajecia takze po cos przychodza i czesto maja zajecia
np. tylko dwa dni w tygodniu, wiec zdarza sie, ze ktoras grupa musi
poczekac




ale oczywiscie dlaczego musisz czekac to nie chcialo sie sprawdzic?
i zapytac czy mozna przesunac te zajecia tez nie? a jesli nie, to z
jakiego powodu?

[q3e]

ta zapytac chyba ministra edukacji bo tak bylo od zawsze w szkolach wyzszych te
okienka paro godzinne

[nienill]

chcialam oficjalnie oglosic, zeby mnie w przyszlosci nie kusilo:
z panem juz nie dyskutuje, bo nie ma sensu

[nienill]

escaper69 napisał:

> a co robic na przerwach tych 20min i tych nieszczesnych 2godz.
ja nie wymysle co bedzie najlepszego dla Ciebie


ale wiem tyle: jesli mam ochote gdzies isc i cos robic, to tam ide i
to robie. i nie obchodzi mnie czy robie to sama czy z kims - czesto
nawet wole robic to sama i wqrzam sie, gdy ciagnie sie za mna jakis
ogon.
wiec jesli Ty masz problem, to tylko z głową i podejsciem do pewnych
rzeczy

[escaper69]

hej nienill nie jestem jakims ignorantem czy 'some kajnd of neo
child' zeby zaraz jak sie pojawi problem leciec na gazetowe forum.
Najpierw probuje sam go rozwiązac[pytalem w instytucie czy nie mozna
przesunac-i nie mozna!], potem z ludzmi (o dziwo), wiec nie chrzan o
czubku nosa itp. Jesli Ty potrafisz w miare sprawnie funkcjonowac
wsrod ludzi, to Ci zazdroszcze i gratuluje , ale poki co ja nie
osiagnalem takiego poziomu asymilacji.


nienill napisała:
> wiec jesli Ty masz problem, to tylko z głową i podejsciem do
>pewnych rzecz

No pewnie ze mam problem z głową, Ty juz nie?!

[nienill]

wiec nie chrzan o
> czubku nosa itp.
to nie bylo do Ciebie
generalnie mnie smieszy caloksztalt postawy pana Q, wiec jemu sie
oberwalo

> nienill napisała:
> > wiec jesli Ty masz problem, to tylko z głową i podejsciem do
> >pewnych rzecz
>
> No pewnie ze mam problem z głową, Ty juz nie?!
ok
chcialam dac tylko przyklad, ze mozna inaczej to odbirac
Ty tego nie potrzebujesz - przyjelam do wiadomosci

[q3e]

smiesza cie chorzy ludzie - gratulacje glupia kobieto. sick

[ube92]

Ja mam wrażenie, że niektórzy to są bardziej chorzy od nas. Nie
rozumieją prostych rzeczy. Zgadzam się z q3e. Każdy na tym forum ma
coś z głową.

[witajcie2]

Witaj, mnie również długo tu nie było bo miałam straszne załamania.
przeżyłam 1 rok i praktyki. było bardzo ciężko. Wspólne imprezy,
spotkania - z czasem przestali mnie o czymś takim informować bo
panicznie bałam się iść. Każdy dzień był koszmarem, najgorzej było
kiedy musiałam zaliczać zaległe kolokwia u profesora i okazywało się
że muszę tam iść sama. Zaliczenia ustne u asystenta też nie należały
do przyjemności. Nie wiem jak udało mi się temu sprostać ale jakoś
udało. Często wracałam z zajęć i ciągle płakałam. Bałam się jak
tylko przekroczyłam progi uczelni, z grupą nie miałam dobrego
kontaktu. Stresowały mnie najbardziej zajęcia gdzie trzeba było coś
robić praktycznego. Trzęsły mi się ręce, czasem paraliżowało mnie i
zaczynałam płakać, zapominałam wszystkich rzeczy których się uczyłam
co mnie później bardzo bolało bo uważałam się za gorszą od tych
którzy robili to swobodnie.Bardzo dużo traciłam przez swój strach.
Z czasem byłam tak zmęczona że spałam na wykładach. Obecnie mam
rozwalony żołądek, nie mogę jeść większości rzeczy, stale wymiotuję,
miałam gastroskopie ale kilku miesięczne leczenie skończyło się
przekierowaniem do psychiatry. No i dostałam większą dawkę leków.
Teraz jestem na drugim roku, mam wspaniałą koleżankę która wie o
moim problemie i pomaga mi na zajęciach praktycznych i nie tylko.
Mam kłopoty z jednym przedmiotem, na którym asystent oblewa za brak
pewności siebie, a swoją wypowiedź trzeba przedstawić często na
forum grupy i odpowiednio uargumentować.nie łam się bo najważniejsza
jest wytrwałość, siła, nie możesz się poddać.

[ube92]

Chciałbym kurwa zobaczyć takie osoby w mojej szkole, jakoś do tej
pory nikogo podobnego nie spotkałem. Ja nie idę na studia, zdrowie
jest dla mnie ważniejsze. Możesz napisać jak sobie z tym wszystkim
radzisz? Dla mnie to niewyobrażalne.

[witajcie2]

Jest bardzo ciężko, mam często załamki i tracę nadzieję że to się
zmieni, myślę wtedy że chciałabym nieżyć. Są szczęśliwie osoby które
mnie wspierają i gdyby nie one nie dałabym już rady. Moje studia są
nietypowe bo ludzie przeważnie są do siebie wrogo nastawieni i
trudno znaleźć kogoś z kim można porozmawiać.Oczywiście są tu
wspaniałe osoby, ale trzeba długo szukać żeby na nich trafić i wiele
razy się rozczarować. Kiedy ktoś odpowiada na forum grupy i popełni
błąd, zdarza się że słuchacze wydają triumfalne okrzyki radości z
tego powodu. Koleżanka która nie poradziła sobie z anatomią
usłyszała od kolegi że bardzo dobrze bo słabiznę trzeba
wyeliminować. Panuje tutaj straszna rywalizacja, a do tego asystenci
często pokazują że mają studenta w głębokim poważaniu, a termin
sprawiedliwość nie istnieje. ostatnie zajęcia skończyły się tym, że
uciekłam do toalety na najwyższym piętrze bo nie wytrzymałam i się
popłakałam. Bałam się z tamtąd wyjść.

[ube92]

Przykro mi jest to czytać, współczuję Ci i doskonale rozumiem. Tym
fobikom, którzy mają jeszcze choć trochę wiary i siły, żeby walczyć
z całego serca życzę powodzenia, bo warto walczyć mimo wszystko. Nie
można się tak po prostu poddać. Ja też często myślę o śmierci, ale
nie tędy droga.

[witajcie2]

jakby ktoś chciał pogadać, to jest moje g-g:5886233, odpisuje z
dużym opóźnieniem czasem bo mam strasznie duzo nauki:-)

[q3e]

wysmiali takie zycie fobicy nie maja "lokci" to zostaja zadeptani.
A slowa sprawiedliwosc, milosc, zaufanie juz dawno wykreslilem ze swojego
slownika.Bo te rzeczy w obecnym swiecie nie istnieja

[liii_luuu]

jak dla mnie studia to właśnie wspaniała szkoła życia, idealne miejsce w którym
można na zawsze pogrzebać słowa przez ciebie wspomniane. tylko jak to się dzieje
że to właśnie ci z fobią, lękiem, depresją są zawsze tą negatywną ofiarą
niesprawiedliwości? mam wrażenie że na czole miga mi jakiś napis "zgnęb mnie,
zniszcz" :/
jak tu ufać ludziom, kiedy większość kontaktów jest czysto interesownych -
pożyczyć notatki, kserówki. dajesz z siebie dużo, pomagasz, a potem jak człowiek
jest chory to nawet głupiego, nic nie kosztującego "jak się czujesz" na GG nie
zobaczy :(

w tym świecie trzeba być twardym. tylko jak?:/

[liii_luuu]

ech... skąd ja to znam :( Nie jesteś sam. Też z zazdrością patrzę na tych
roześmianych ludzi, biegających po imprezach.
W mojej głowie coś całkiem się popieprzyło, bo przed każdym zwykłym dniem ja
czuje się jak przed egzaminem !! Mam tylko iść, posiedzieć kilka godzin a serce
mi wali jakbym miała zaraz skoczyć na bungee. Chciałabym się z ludźmi
zaprzyjaźnić. Ale jak ktoś ma ze mną się zakolegować, kiedy ja w środku będąc
inną osoba pragnę jego towarzystwa, a na zewnątrz całą się trzęsę i jedyne o
czym marze na uczelni to chwila samotności, żeby się ogarnąć psychicznie przed
zajęciami :( sama nie widziałabym sensu odzywać się do takiej osoby.

teraz mam taką sytuację która całkiem mnie załamała. mam nowego kolegę na roku
który jak tylko się pojawi na uczelni to od razu do mnie zagaduje, proponuje
żeby razem się pouczyć, zaprasza do baru czy na sylwestra. A ja bardzo chcę się
z nim przyjaźnić, a z drugiej strony nerwica mówi NIE! Nawet byłam u niego w
mieszkaniu, miałam mu pomóc w nauce.... mieszkanie ciasne, typowo studenckie,
pełno ludzi, jego pokoik malutki.... efektu można się tylko domyślić - atak
paniki :(
Więc moje zachowanie daje mu jasny przekaz - nie mam ochoty na twoje towarzystwo.

Ja każdego dnia myślę, że nie skończę tych studiów, że nie dotrwam do końca roku :(