______WIERSZE________________

[seremine]

Adam Asnyk
Stokrotki



I



Jakże żałuję tej szczęśliwej pory,

Kiedy stokrotki kwiatek pospolity

Zdał mi się w cudne ubranym kolory

I budził w sercu dziecinne zachwyty,



I kiedy długie majowe wieczory

Spędzałem, patrząc w Jasnych ócz błękity,

Cichego szczęścia pełen i pokory,

Bijący sercem, a nigdy niesyty.



A choć to było kwiecie takie skromne,

Nigdym się z prawdą marzeń nie rachował,

Bom miał rozkoszą serce nieprzytomne;



I kiedym usta różane całował,

Tom nic nie pragnął i nic nie żałował -

I dziś drżę jeszcze, gdy tę chwilę wspomnę...



II



Później, ach, wiele kwiatów egzotycznych

Widziałem, pełnych piękności i woni.

Dużo heroin znałem poetycznych,

Niosących uśmiech, łzy i serca w dłoni...



A przecież żaden z tych kwiatów rozlicznych

Wspomnieniem szczęścia mnie teraz nie goni,

I z tych postaci wzniosłych, eterycznych,

Od melancholii żadna mnie nie broni!



Bom się nie spotkał już z tym upojeniem,

Co jedno drogę do szczęścia otwiera,

Bez względu, czy jest prawdą, czy złudzeniem.



Bez niego serce powoli zamiera

I z ideałów blade maski zdziera,

I żegna zwiędłe stokrotki westchnieniem...

[seremine]

Julian Tuwim

WIOSENNE DRZEWA

Połóż dłonie na korze
twardej, szorstkiej jak orzech,
czujesz, jak o tej porze
bije serce w pniu?

W dębie – serce dębowe,
w brzozie – serce brzozowe,
w wierzbie – serce wierzbowe,
serca żywych drzew.

Przyłóż ucho do drzewa...
Czy słyszysz, jak w nim śpiewa
rozigrana ulew,
ten wiosenny deszcz?

Z pąków gęstych, zielonych
drzewom przed naszym domem
wiosna rzeźbi korony.
Koronacja drzew.

Jaworów – na wyżynach,
jesionów – na nizinach,
wierzb pękatych w dolinach
wyzłoconych rzek.

Przytul się do gałęzi,
patrz, wiatr chmury rozpędził
i uśmiecha się księżyc
do wesołych drzew.

[seremine]

Julian Tuwim

Brzózka kwietniowa

To nie liście i nie listki,
Nie listeczki jeszcze nawet -
To obłoczek przeźroczysty,
Pozłociście zielonawy.

Jeśli jest gdzieś leśne niebo,
On z leśnego nieba spłynął,
Śród ogrodu zdziwionego
Tuż nad ziemią się zatrzymał.

Ale żeby mógł zzielenieć,
Z brzozą się prawdziwą zmierzyć,
Ściemnieć, smugę traw ocienić -
- Nie, nie mogę w to uwierzyć

[seremine]

Julian Tuwim

Rwanie bzu

Narwali bzu, naszarpali,
Nadarli go, natargali,
Nanieśli świeżego, mokrego,
Białego i tego bzowego.

Liści tam - rwetes, olśnienie,
Kwiecia - gąszcz, zatrzęsienie,
Pachnie kropliste po uszy
I ptak się wśród zawieruszył.

Jak rwali zacietrzewieni
W rozgardiaszu zieleni,
To się narwany więzień
Wtrzepotał, wplątał w gałęzie.

Śmiechem się bez zanosi:
A kto cię tutaj prosił?
A on, zieleń śpiewając,
Zarośla ćwierkiem zrosił.

Głowę w bzy - na stracenie,
W szalejące więzienie,
W zapach, w perły i dreszcze!
Rwijcie, nieście mi jeszcze!

[jutta_t]

Babcia na wiosnę



Niebo włożyło turban obłoczny z jaskółką,
Jabłonie stoją w wielkich kapeluszach z kwiatów
Szeptania-pogłaskania lecą z pyłem kwiatów
Omijając twarz moją jako liść pożółkłą.

Lipy stroją się w jedwab zielony i nowy,
Jak biżuteria szczęścia płoną sznury kwiatów
Pocałunki żeglują na muzyce kwiatów
Mijając moją szyję w szaliku włóczkowym.

Zamknę najszczelniej serce przed śpiewem słowika
I pójdę przez gąszcz kwitnień, rozkwitów, kwiatów,
Przez chmury całowanych, kołysanych kwiatów,
Nie śmiąc przypiąć do piersi fijołka czy storczyka.

Pod modną parasolką świat w śmiechu się trzęsie.
Patrzy zabójczym okiem zza bukietu kwiatów,
Ma we krwi wszystkie wonie, wszystkie gwiazdy światów,
I ma mnie, jak bezwiedną, zimną łzę na rzęsie.

[jutta_t]

Słowiki
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Słowiki są dziś nieswoje.

Bzy są jak chmury krzyżyków.

Chcesz zabić serce moje?

Przecież się nie zabija słowików

[jutta_t]

NA WIOSNĘ

Idzie wiosna
rozkwita młodością i świeżością
poprzez pola łąki miasta

Rozdaje kwiaty
w zieleni się kocha
dzieciom rozdaje buziaki
maluje im uśmiechy
miłości rozdaje krocie

kto nie kochał się wiosną

Lech Kamiński

Halina Poświatowska ile razy można umrzeć z miłoś

[jutta_t]

Halina Poświatowska

ile razy można umrzeć z miłości

pierwszy raz to był gorzki smak ziemi

gorzki smak

cierpki kwiat

goździk czerwony palący



drugi raz — tylko smak przestrzeni

biały smak

chłodny wiatr

odzew kół głucho dudniący



trzeci raz czwarty raz piąty raz

umierałam z rutyną mniej wzniośle

cztery ściany pokoju na wznak

a nade mną twój profil ostry

[jutta_t]

Halina Poświatowska

kiedy umrę kochanie

gdy się ze słońcem rozstanę

i będę długim przedmiotem raczej smutnym



czy mnie wtedy przygarniesz

ramionami ogarniesz

i naprawisz co popsuł los okrutny



często myślę o tobie

często piszę do ciebie

głupie listy — w nich miłość i uśmiech



potem w piecu je chowam

płomień skacze po słowach

nim spokojnie w popiele nie uśnie



patrząc w płomień kochanie

myślę — co się też stanie

z moim sercem miłości głodnym



a ty nie pozwól przecież

żebym umarła w świecie

który ciemny jest i kolor jest chłodny

[jutta_t]

Halina Poświatowska

bądź przy mnie blisko

bo tylko wtedy

nie jest mi zimno



chłód wieje z przestrzeni



kiedy myślę

jaka ona duża

i jaka ja



to mi trzeba

twoich dwóch ramion zamkniętych

dwóch promieni wszechświata

[jutta_t]

Halina Poświatowska

bez ciebie jak

bez uśmiechu

niebo pochmurnieje

słońce

wstaje tak wolno

przeciera oczy

zaspanymi dłońmi

dzień —



szeptem

modlę się do uśpionego nieba

o zwykły chleb miłości

[seremine]

Często do jej wierszy powracam

[mala200333]

Bardzo często..

[dunant]

Samo życie...

[zamyslona_7]

Wiele razy..

Tuwim Julian Rwanie bzu Narwali bzu, naszarpali,

[samanta_ewa]

Tuwim Julian

Rwanie bzu

Narwali bzu, naszarpali,
Nadarli go, natargali,
Nanieśli świeżego, mokrego,
Białego i tego bzowego.

Liści tam - rwetes, olśnienie,
Kwiecia - gąszcz, zatrzęsienie,
Pachnie kropliste po uszy
I ptak sie wśrod zawieruszył.

Jak rwali zacietrzewieni
W rozgardiaszu zieleni,
To sie narwany więzień
Wtrzepotał, wplątał w gałęzie.

Śmiechem się bez zanosi:
A kto cię tutaj prosił?
A on, zieleń śpiewając,
Zarośla ćwierkiem zrosił.

Głowę w bzy - na stracenie,
W szalejące więzienie,
W zapach, w perły i dreszcze!
Rwijcie, nieście mi jeszcze!

MAJOWO KOLOROWO.. Maj porozwieszał na drzewach...

[seremine]

MAJOWO KOLOROWO..

Maj porozwieszał na drzewach
girlandy zielonych liści

Świat się obudził na nowo
dał wiele radości i wzruszeń
w sadach biało-różowo
rozkwitły jabłonie i grusze

W maju zdarza się wiele
chwil miłych radosnych i bliskich
mniszek słoneczkiem wystrzelił
i opadł dywanem złocistym

Marzeniem błąkasz się w chmurach
kwiat kasztanowy już płonie
Pierwsza Komunia, matura
w miłości łączą się dłonie

Na kwiatach barwne motyle
przyroda majem przenika
a najpiękniejsze są chwile
wsłuchane w trele słowika.

autor : Regina Adamowicz

[jutta_t]

Taniec po rosie

Bosonoga Jutrzenko
zatańcz ze mną po rosie.

Spójrz, jak noc
Rozsypała wszędzie klejnoty.
Skrzą się na liściach i trawie
Pająki utkały dla nas tęczowe kolie.

Czy to mleczna droga
Spadła na ziemię, czy inny czar?

Zazdrosny dzień
Schowa krople w szkatule czasu.
Wysuszy księżycowe łzy
Ciepłymi promieniami słońca.

Mamy tylko chwilę na taniec.
- gdy noc jeszcze nie zasnęła,
A dzień nie obudził się do końca

Alicja Kuberska

[black_jotka]

Kiedy poeta śpiewa
,,Nie widzę morza
Ale widzę łódź’’
Zamierają nawet
Wodospady
Dzikie zwierzęta
Łagodnieją

W nutach poety
Ukryty tomik bólu
Antologia tęsknoty
Pragnień
I porzuconych złudzeń

Nawet Bóg
Otwiera okiennice...
Zapodziane tkaczki
Spoglądają chciwie
Opierając łokcie
O parapet wieczności

Natchniony Przewodnik
Widzi kolor
Materiału życia
Dotyka
Alizarynowej czerwieni
Indygowego błękitu
I żółcienia z rozedy
Wzorców natury

Poeta zaśpiewał
Pierwotnością wiersza
Wibracje alikwot
Przypomniały
Dzień stworzenia...
Aut. Dariusz Bereski

[dunant]

Josif Brodski*

Hiszpańska tancerka

Ptak przestaje ćwierkać.
Zmrok zapada z nagła.
Rozpościera wachlarz
hiszpańska tancerka.

Księżyc w rytm wytrwały
dobywa z bębenka
i pomrukiem tętna
wtórują gitary.

Odbija znienacka
jej czarny pantofel –
jakby wiatru profil –
lustrzana posadzka.

O, kobiecy taniec!
To język gwiazd, jasno
mówiących, co zaszło
i co się stanie.

Odlew, co ból w piersi,
wybuch myśli w czaszce
utrwala – wbrew śmierci,
prędszy od niej zawsze!

Jest w nim żal przestrzeni
o to, że punktowi
z wysiłkiem daremnym
tło chce ustanowić.

Wszystko w nim: pogróżki,
nadzieje, dążenia
róż, pragnących wrócić
do swego korzenia.

W tańcu rozżarzonym
ruchu trwa świadomie
obraz zemsty pionu
na płaskim poziomie.

Jest karcącym wzrokiem
błyskawicy, który
zygzaku wyrokiem
rozpruwa czerń chmury.

Krwią, co wyjściem rany
wymyka się z ciała
w krajobraz bez ramy:
od dawna już chciała

tej swobody! Jasno
wykaże sztyletem
śmierć, kto mógł na własność
posiąść tę kobietę!

O, niech dalej z tańca
bucha żar zgęszczony,
jak protuberancja
z słonecznej korony!

Niech się w pianie falban
wzajemnie nakłada
na zagładę chwalba,
na chwalbę zagłada.

Jak piorun, podobnie
sukni błysk i szelest
nie mieści się w ciele,
wymyka się z objęć.

Świta w nim przeczucie:
w tkaninie kosmosu
trwa w każdej minucie
napięcie rozrostu.

Ten migot jedwabi,
ten spadochronowy
desant bioder – nagich,
pomimo osłony!

Hiszpańska tancerka
nie próbuje tłumić
czubkiem pantofelka
pożaru. Jak tłumy

dusz, tak płomień rwie się,
w nicość obróciwszy
łuczywo, w powietrzne
przepaście, wciąż wyższy

swoją wizją Raju
nad ziemskie ciążenie,
aby – ogarniając
najdalsze przestrzenie –

odziać w szkarłat trony
nieb, aż sam się stanie
otchłanią zgłębioną
ten hiszpański taniec.

TES Zapisane w bursztynie Brakuje mi Mruczka

[jerzy_55]

TES

Zapisane w bursztynie



Brakuje mi Mruczka
co siedzi na okna parapecie
Kruczka co merda ogonkiem
i jest szczęśliwy na tym świecie
malwy co do okna puka
i jaskółki co miejsca na gniazdo szuka
tej ciszy w lipcowe południe
Zapachu macierzanki
i żurawia co zagląda w studnię
w zakamarkach myśli domu jasnego
gdzie komin pyka jak z fajki
w półcieniu na ławeczce pod lipą
brakuje mi tamtej bajki
zmęczone oczy chce sycić barwą
ogrodu i zakola leniwej rzeki
paproci przysiadłej po płotem
zapisać ten obraz w sercu na wieki
powrócę na skrzypcach świerszcza
do miejsca gdzieś schowanego
i w kropli bursztynu zatopić
by nie zagubić dzieciństwa mojego

[zamyslona_7]

Jan Lechoń "Pieśń o Stefanie Starzyńskim"


Jakże Ciebie, Warszawo, dosięgnąć przez pieśnie,
Ażeby Twoich murów nie dotknąć boleśnie,
Gdy każda droga nazwa jest teraz jak rana?
Oto dach potrzaskany od Świętego Jana
I mury Zamku w gruzach i stropy paradne.
A Zygmunt trzyma w ręku miecz i krzyż bezwładne.
Ale ja Cię nie widzę okrytą żałobą
I nie płaczę nad Tobą, nie płaczę nad sobą,
Ani nad zostałymi w niewoli bliskiemi.
I za żadne bogactwa i rozkosze ziemi,
Za spełnione marzenia i pałace w chmurach
Nie dałbym tego szczęścia, żem mieszkał w Twych murach.
Złota jesień po parkach liście z drzew już łuska,
I śmiesznie zapłonęły latarnie gazowe.
Patrz! Oto szare mury. Słyszysz? Wisła pluska,
A zimny wiatr jesienny owiewa ci głowę.
Ach! przytul ją do szarych twego miasta murów
Jak do piersi matczynej, co tuli twe łkanie,
I wsłuchaj się w dalekie, potężne wezwanie
Piękniejsze i prawdziwsze od klasycznych chórów!
Oto pieśń zmartwychwstała! Liście już opadły,
Kamienne bóstwa skrzydła po sobie pokładły,
I łuna od pożaru ogromnego błyska.
Tylko tych, którzy teraz martwe czoła chylą,
Żywych, tobie podobnych widziałeś przed chwilą,
I wszystkie w tej legendzie znajome nazwiska!
Czy widziałeś Ordona? O mój przyszły wieszczu!
Będzieszże ciągle śpiewał o koniach i zbroi?
Kto jest ten mały człowiek, co w ognistym deszczu
Śród murów, co się walą, jako posąg stoi?
O to Imię tragicznej zapytaj się Muzy!
To on te domy wznosił, co padają w gruzy.
Posągi roztrzaskane i - któż by je zliczył?
Te ulice w płomieniach - to on je wytyczył.
I on, gdy miasto było pochodnią czerwoną,
Powiedział: "Nie ustąpię. Niech te domy płoną,
Niech dumne moje dzieła na proch się rozpękną!
I cóż że z marzeń moich wszystkich rośnie cmentarz
Ale ty, co tu przyjdziesz kiedyś, zapamiętasz,
Ze jest coś piękniejszego niźli murów piękno".
A ty co? Myślisz pewno, że to dziejów krater
Wciąż tę samą wyrzuca romantyczną lawę
I że to jeszcze jeden szalony bohater
Nieopatrzną, ułańską opętał Warszawę.
I tobie jeszcze ciągle marzy się o cudzie
I o owych nadludziach, co się biją chrobrze.
Cudów chcesz? Pomyśl tylko, że są zwykli ludzie,
Jak on, co zawsze wszystko chcą wypełnić dobrze.
Cicho, pieśni! Bo bracia nasi w grobach leżą.
Powrócisz, ach, powrócisz, gdy w bębny uderzą
I wojsk naszych znów kroki posłyszysz miarowe!
Na mury potrzaskane, na ulice wolne
Jako liście wawrzynu rzucisz kwiaty polne
I tych, co tam zostali, obejmiesz za głowę.

[zamyslona_7]

m.youtube.com/watch?v=fm4fZfSuBUs

Baczyńskiego...

[jutta_t]

m.youtube.com/watch?v=dR0aiXmNWzg&desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3DdR0aiXmNWzg

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...

[mala200333]

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą


ks. Jan Twardowski

[rawik-is-me]

To moj ulubiony wiersz.

[zamyslona_7]

Jeszcze.... proszem

Jeżeli Jeżeli Boga nie ma, to nie wszystko ...

[jutta_t]

Jeżeli

Jeżeli Boga nie ma,
to nie wszystko człowiekowi wolno.
Jest stróżem brata swego
i nie wolno mu brata swego zasmucać,
opowiadając, że Boga nie ma.

Czesław Miłosz

Wierzynski

[samanta_ewa]

Maniak jasności,
Przepycham się w czarnym kamieniu,
W niskiej komorze,
Korytarzem który prowadzi,
Mówmy po męsku,
Nie wiadomo dokąd.

Jeśli co widzę
To lampy nad głową
Górników kopiących
Tak samo jak ja
Pod nieprzebitą ścianą
Za którą jest nowa ciemność,
Za którą jest nowe
Nie wiadomo co.

Chodzi o to
By nie dać się udusić
Niskim sufitom czarnego kamienia
Czy dokopiemy się do wyjścia,
Maniacy światła,
Czy też zasypie nas wybuch
I potłucze na gruz.

[jutta_t]

Wychudła nienawiść słucha lepiej.
Z piekła do nieba i będzie cieplej.
Na murek sika czarny - czerwony.
Goryczą leje piwskiem nawalony.
Warszawę zatacza protest procesja.
Jedynie u nich władzy koncesja.
Namaszczona przeszłości posługa.
Kasty klerykalnej, oligarchii sługa.
Zbyt mało kasy na spasłe brzuchy.
Chude odpalą jak niewybuchy.
Nieważne jaka porządzi władza.
Czarny – czerwony swoich obsadza.
I na kolana po namaszczenie.
Wieczni zaborcy na polskie ziemie.

2013-09-14 almagus

[jerzy_55]

Kwoka
Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka
I mówiła z przekonaniem:
"Grunt to dobre wychowanie!"
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeczności.
Pierwszy osioł wszedł, lecz przy tym
W progu garnek stłukł kopytem.
Kwoka wielki krzyk podniosła:
"Widział kto takiego osła?!"
Przyszła krowa. Tuż za progiem
Zbiła szybę lewym rogiem.
Kwoka gniewna i surowa
Zawołała: "A to krowa!"
Przyszła świnia prosto z błota.
Kwoka złości się i miota:
"Co też pani tu wyczynia?
Tak nabłocić! A to świnia!"
Przyszedł baran. Chciał na grzędzie
Siąść cichutko w drugim rzędzie,
Grzęda pękła. Kwoka wściekła
Coś o łbie baranim rzekła
I dodała: "Próżne słowa,
Takich nikt już nie wychowa,
Trudno... Wszyscy się wynoście!"
No i poszli sobie goście.
Czy ta kwoka, proszę pana,
Była dobrze wychowana?

[samanta_ewa]

Brzezina
Chodzi Janek mały,
Koło brzozy białej,
Chodzi koło drzewa,
I tak sobie śpiewa.
Brzezino, brzezino,
Moje drzewo śliczne!
W całem świecie słyną,
Twe zalety liczne.
Przeróżny pożytek,
Dajesz ludziom z siebie:
W kołysce z twych witek,
Dziecko się kolebie.
Powiedz mi, co jeszcze
Więcej z ciebie bywa?
A ta zaszeleszczę,
I tak się odzywa:
— "Kto grzeczny, chłopczyku,
Ten mnie się nie boi;
A na złych w kąciku,
Rózga ze mnie stoi!"

TES Za ciasne myśli Myśli dmuchawce ulatują..

[mala200333]

TES

Za ciasne myśli



Myśli dmuchawce
ulatują w przestrzeń
słowa na wiatr rzucane
kto je pozbiera
i ułoży w wiersze
może ty
a może ja jeszcze
uplotę z nich wianek
przyozdobię czyjeś czoło
a ty rozwiniesz kobierzec
myśli nieuczesanych
ile znasz kwiatów
tyle obok światów
zmyślonych i prawdziwych
rozkwitających i zgniłych
słowami chcesz je opisać
a one z ram wyskakują
nie mieszczą się w sweterku
przykusym z dzieciństwa
a ja się nie mieszczę
w twoim słowie-moja.

[seremine]

CHOROBA

otuleni dotykiem zdrowych dłoni
biegniemy niczym rozpędzone konie
trzepoczące klapki przysłaniają skarb
cenny niż złote monety
wypełnia sakwa złociszami brudnymi
które zostały oszukańczo napełnione
dostojne ludziska wielmożne zapominają
choroba może podać rękę każdemu
autor

rafali888

[seremine]

Pietruszczak Jerzy

Choroba w samotności

Kiedy jesteś samotny i chory
A dom wcześniej od ludzi aż pękał
Gdy gorączką zatkane masz pory
To niewielka jest przecież ta męka.

Bo choć widzisz w czerwieni przedmioty
Nie rozróżniasz ni dnia ni godziny
Wcale nie jesz masz bóle i poty
Nie wychodzisz spod ciepłej pierzyny.

Wtedy sam musisz szukać lekarstwa
Nie masz siły by iść do lekarza
I kot głodny ze złości też parska
Gdyż choroba nie często się zdarza.

Otulony warstwami odzieży
Żółwim krokiem do sklepu podążasz
Bo zamiary na siły też mierzysz
A samotność nad tobą wciąż krąży.

Łach Bernard Inaczej

[seremine]

Łach Bernard

Inaczej

Nie zjadłem wszystkich rozumów,
nie mam wodogłowia a tu trzeba upomnieć
ewidentne zło, uciekam, kryguje się, wygodnie
w miękkim fotelu, aromat Pedrosa ulubiony serial
fikcja uspokaja, na całe szczęście za chwilę wyrzuty,
mówi, że jest w porządku, to trzeba pogratulować i... omijać
z daleka, pewniak często nie wygrywa, wyjaśnia to dobrze STS,
buntuje się gdy prosi i nie otrzymuje, nie wierzy w Jego lepszy plan
na życie, tylko po totalnie odrobionej lekcji pokory dochodzi do tego, że dostał to, czego nie chciał, a teraz nie wyobraża sobie inaczej...

[jutta_t]

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
i stuka w parapet jak tłuk niepiśmienny
w klawisze maszyny raz po raz tak wali
jakby mu co chwila tu żarcia dawali.

Napieprza zajadle po szybach aż dzwoni
jakby sukinkota do piekła ktoś gonił.
Nie dość, że hurgotu narobi tym stukiem
to jeszcze po pracy moją zmoczy dupę.

[seremine]

Julian Tuwim
Chrystusie...
Jeszcze się kiedyś rozsmucę,
Jeszcze do Ciebie powrócę,
Chrystusie...

Jeszcze tak strasznie zapłaczę,
Że przez łzy Ciebie zobaczę,
Chrystusie...

I taką wielką żałobą
Będę się żalił przed Tobą,
Chrystusie...

Że duch mój przed Tobą klęknie
I wtedy serce mi pęknie,
Chrystusie...

[rawik-is-me]

Dziewięćdziesiąt tysięcy

To było ponad dziewięćdziesiąt tysięcy minut.
Czas wzięty na kredyt. Dług przyszłych pokoleń.

A każda długa jak dzień w samotności. Świst słychać.
I kurz wszędzie. I śmierć codzienna. I zemsta ślepa.
Czuję ten odór odchodów. Pot zalewa mnie i krew
Przyjaciela. Ciągniemy się wzajemnie jak stada
Ku rozległym łąkom. Próbujemy wydostać się
Z rzeźni. Naszego sąsiada. Wpół rozerwane
Jeszcze Pol... wylatuje z językiem ponad dach.
Oko i palec spadają na karabin. Widzę tamtego
Strach przed orłem. Z nim jest Bóg. Z nami
Nie ma nikogo. Tylko ten pokraczny Balzak
Przyczepił się do naszych poszarpanych kurtek.
Z odorem zagłady i prochu miesza się zapach
Żołnierskiej grochówki zza Wisły. Zbliża się
Jesień... Nagle but. Kopnięcie w twarz. I błysk.
Dedykacja dla biało-czerwonej słodką strugą
cofa się do płuc. Gdy nas odkopią rozpoznasz
Mnie właśnie po niej. Będzie leżała na sercu.

To było ponad dziewięćdziesiąt tysięcy minut.
Czas wzięty na kredyt. Dług przyszłych pokoleń.
Czas zwracać im po jednej. Każdego roku.

by Krzysztof Mich, 1 VIII

[mala200333]

Dobry wiersz to pokarm dla duszy

[seremine]

Pozar jest w mej duszy

[jutta_t]

Jak przechować miłość
Kazimiera Iłłakowiczówna

Zapomnisz, jeśli przebaczysz:

lśniące, kolorowe światło zmierzchnie.

Lepiej jątrz serce zawsze,

gniew przechowa miłość bezpiecznie.