&*&*&*&*&Wiersze*&*&*&*&

T.Różewicz

[jutta_t]

Zdjęcie ciężaru

Przyszedł do was
i mówi

nie jesteście odpowiedzialni
ani za świat ani za koniec świata
zdjęto wam z ramion ciężar
jesteście jak ptaki i dzieci
bawicie się

i bawią się

zapominają
że poezja współczesna
to walka o oddech.

T.Różewicz

[jutta_t]

poezja nie zawsze
przybiera formę
wiersza

po pięćdziesięciu latach
pisania
poezja
może się objawić
poecie
w kształcie drzewa
odlatującego
ptaka
światła

przybiera kształt
ust
gnieździ się w milczeniu

albo żyje w poecie
pozbawiona formy i treści

T.Różewicz

M.Czyżykiewicz

[jutta_t]

DO POETÓW

Możeś ty dziwka, a możeś ty Anioł
w oczach tegom nie dojrzał jak z progu patrzyłaś
w rękach szklankę zaciskasz i minę masz tanią
i wiem, że już z niejednym niejedno przeżyłaś

Siadasz w kącie i cicho pytasz mnie, czy warto
"nad tym losem sobaczym tak szaty rozrywać
kiedy życie jak szuler gra z rękawa kartą
a my wciąż nie umiemy w tej walce przegrywać"

Potem już bez słowa nadstawiasz swe biodra
w takt walca sie kołyszesz jak na wodzie brzytwa
tak skąpa w całowaniu tak w pieszczotach szczodra,
gdy spełnia się naszych bosych ciał modlitwa

I kiedy już o wszystkim powiemy o trosze
kiedy świt lepkim słońcem obmyje nam twarze
z mej kieszeni ostatnie znów wysupłasz grosze
i po wódkę w dzień nowy iść każesz

Może ona i dziwka, a może to Anioł
w oczach tegom nie dojrzał jak za mną patrzyła
nalejcie po brzegi w szklanki i wypijcie za nią
za poezję, psiakrew, co ze mną znowu was zdradziła.

M.Czyżykiewicz

Urszula Benka

[jutta_t]

"Intermezzo" Urszula Benka

Cały ogród mej płci przewala się na wznak

Cztery niepodobne sobie księżyce

w tańcu katedr i morskich fal

patrzą w płeć jak w ciemność widzenia

oślepłego poety co te kilka wersów

wyszeptuje z zaświatów w głąb ogrodu



W gruncie rzeczy idzie pustką plaży



Nienawidzę tego Kto Myśli — zaciska się bluszcz

Żądła pordzewiałej siatki z parkanu

pod ziemią drażnią wrażliwe futerko

Pną się wiotkie i muzykalne

gałązki stłuczonego witrażu



Ślepiec idzie — wiatr dla niego jest potworami



Patrzę jeszcze na goździk rozerwany przez świt

w jarzącym ogrodzie mojej płci

miękkim wklęsłym mokrym z wyobraźni

przez sekundę nie myślę o krwi



A duchy sprawiedliwych blednieją na piasku



Krzyczą ptaki i krzyczą księżyce

czterokształtne nad zapomnianym oceanem

Nowy Jork, 12 września 1991

[jutta_t]

"Adoracja" Urszula Benka

Księżyc patrzy w Ziemię jak w monstrancję

Księżyc coraz bledsza coraz mniejsza

coraz bliższa lejów dzieciństwa

swojej Ja bawiącej się jak piłką

oślepiającym To



Księżyc zawsze wiedziała że Ziemia to jej To

pełne zwierząt i oceanów

i że To ma swoje sobowtóry

planety



Księżyc cała blada z wyczerpania

widzi jeszcze inne ciała kosmosu

pełne technikoloru



Świeci z bólu swoją małą Ja

dla To — boska

Katowice, 2 kwietnia 1993

[jutta_t]

"Uniesienie" Urszula Benka

W ramionach mężczyzny tracę rozum. Ta podwójna nagość

jest jak grudniowa noc. Urodziłam się w grudniową noc

obrzędu śmierci. Gdzieś nad wodami zarazem

wschodziła czystość bestii srebrną świętą Luną.

To z krain wzroku bestii spłynęły ramiona mężczyzny,

a jego wola

od tamtych źródeł lśniła zimnymi jeziorami wśród bagien —

Tam właśnie iść... I niech zamarzną ślady

szkląc się twardą purpurą mrozu,

niech księżyc drży odbijany w przezroczystych rafach

mego ciała, lodowej góry.

Wzrok bestii jak kolia

drogocenna — rozmieszcza błyski szczęścia

w tańcu bez słów, a gdzie dotknęła stopa,

szrony iskrzą szaleństwem i w zgłodniałych błotach

coś się pręży. Przenika ból:



Pamięć, zrozum, nie zdoła tych chwil zachwytu uchować —

wola na bagnach bluźni, ściga cienie imienia,

gdzie księżyc przed nią rysuje w zmarzlinach rozumne bruzdy

i w obojętnym szaleństwie rylec jaskrawo mu pęka —

W ramionach mężczyzny po ciemku wyczuwam wrażliwą sierść

grudniowej nocy. I rodzę się nieskończenie obca.

A on zaciska powieki. Wiem,

że nie on. Wiem, że bagno uwiedzioną w nie kocha!

[black_jotka]

Idę ku Tobie II


Przez puste tłoki i łopuszne ściernie,
Przez osty polne, iglaste jałowce,
Przez urwiskowe, przepastne manowce,
Raniąc swe stopy o przydrożne ciernie —

Idę ku Tobie... Dokoła mnie czernie
Błądzą stadami, jak stracone owce;
Błądzą, szukając paszy, ludzie-dniowce,
A trawy liaste ścielą się obszernie...

Czas niby dzięcioł lata w drzewach kuje —
A ja, wśród młodych i starych pokoleń,
Zasłuchan w przyszłą godzinę wyzwoleń,

Idę.ku Tobie... I choć sercem czuję,
Że nie odnajdę Cię, aż w cichym grabie —
Przez łzy konania, ból — idę ku Tobie...

Władysław Orkan

[mala200333]

Włodzimierz Majakowski
" O wiolonczeli - nerwowo"

Wiolonczela dygotała prosząc
i w płacz,
rozszlochała się tak,
że bęben, by ją udobruchać:
"Horoszo, horoszo, horoszo!"
Ale zmęczył się sam,
nie dosłuchał, co mówila struna,
i hyc w rozbłyskany plac -
umknął.
Orkiestra groźnie patrzyła, jak
szlochała wiolonczela nisko
bez słów,
bez taktu
i tylko gdzieś tam
gniewny talerz talerzem ciskał:
"Cóżże to?"
Jakże to?
A gdy spocony
helikon
miedzianą gębą
krzyknął:
"Głupica!
Beksa!
Wytrzyj!" -
wstałem
i po nutach zataczając się lekko,
po garbiących się w strachu pulpitach,
krzyknąłem:
"Boże!
Ja strasznie podobnie żyję:
Ja tez wrzeszczę w przestworze,
a dokonać nie umiem niczego!
Czy ty o tym wiesz, wiolonczelo?"
I rzuciłem się jej na szyję.
Muzykanci się śmieją:
"Ale - pod gazem!
Do drewnianej narzeczonej się mizdrzy!
Lepak!"
A ja na to gwiżdżę!
Ja - cacany.
"Wiolonczelo, wiesz co?
Chodź -
będziemy mieszkać razem!
No?"

[black_jotka]

Nie mogę dać wiele……

Nie mogę dać wiele……
bo sama nie mam zbyt dużo……
nie zaproszę Cię na spacer ……
bo dzieli nas zbyt duża odległość……
Nie przyjdę do Ciebie aby być blisko……
ale jestem zawsze gdy zechcesz ze mną porozmawiać……
zawsze wysłucham i postaram się doradzić.
Jestem tutaj dla Ciebie……
aby uśmiech gościł na Twej twarzy……
jestem po to aby nigdy nie dotknęła……
Cię samotność……
jestem dla Ciebie!!!
Jeśli się uśmiechniesz sprawisz mi……
radość……
jeśli do mnie napiszesz będziemy ją razem dzielić
jeśli powiesz…… że dzięki mojej przyjaźni świat jest piękniejszy……
będę szczęśliwa……

Dziękuję, że jesteś ze mną……

……bądź sobą!……
pamiętaj o uczuciach……
wracaj do pięknych myśli……
Nie myśl o tym co ludzie czynią……
jak żyją……
nie oceniaj……
żyj bądź……
a życie będzie łatwą chwilą……
przeżytą……
zdobytą……
wyśmienitą……

Autorka : ☜ Eva ♡ Elisabeth ☞ڸ٥ﻻ ﻉ√٥ﺎ ٱ ( z NK)

[black_jotka]

Wiosenka


taka kapryśna - chwiejno - wiejna
niestała
w jeziorkach kocich oczu
odbija się gorączką
stokrotkową mozaiką
pisze różowe wyznania
wiatr wabi kawą
z pobliskiej kawiarni
zieloną łączką...

a tam panowie i panie
pomiędzy rzęsy drgnieniem
- a filiżanką cienką
siedzą i- marzą o figlach
na trawie
trzymając w palcach-drewienko

Barbara Dziurzyńska - Kupiec

[seremine]

List

list od Ciebie

jedna biała kartka

na niej światło przygasającej świecy

pozostawiony Twój cień

witaj,pozdrawiam i kocham Ciebie

przytulam go do serca

i patrzę na gasnącą swiece

niech z moim odechem dotrą słowa

witaj ,pozdrawiam i kocham Ciebie
Agnieszka Urbanowicz

[jerzy_55]

Biega sobie troll po blogach,
już jest na ostatnich nogach.
Tu się wpisze, tam przeszkodzi,
sam już nie wie, gdzie ma wchodzić.
Grzebie w spodniach i w surducie,
komu sprawić nowe plucie?
Pod podłogą i na dachu,
bluzgi śle na wschód i zachód.
Wszędzie szpera, ciągle maca,
przezwycięża w sobie kaca.
Znalazł blogi, jakieś fora,
jadem rzyga wredna zmora.
Coś przynudza, gdzieś świntuszy,
w swoim łajnie brnie po uszy.
Czy to stryjek? Czy to wuj?
Nie, internetowy luj!

Ja, gdy mi się taki pęta,
klikam na „usuń komentarz”,
jak nie starcza już to lanie,
włączam mu... moderowanie!
Autor: ewa* o 06:26

[seremine]

ROMANS Z WIATREM
Małgorzata Pietrzak

Budzę wiatr co rano
rozchyla powieki poniekąd zdziwiony
karmię go pieszczotą
nazywam imieniem
trzepocze rzęsami
i odfruwa jak spłoszony motyl
do swoich zajęć

czasem przemyka w ciągu dnia
oddechem po mej twarzy
odwiedza mnie na chwilę
szeptem i szelestem

dzisiaj sam mnie zbudził
i wysączył z włosów
rozmodloną ciszę
do ust przypiął uśmiech
a słowa nasycił
powiewem wzruszenia

to dlatego piszę

Małgorzata Pietrzak

[seremine]

Małgorzata Pietrzak

MIESZKANIE BOGA

Ks. Kanonikowi
Antoniemu Wojciechowskiemu

U nas Bóg mieszka skromnie
pod sklepieniem z cegieł
na zwykłej posadzce
znaczy wiarą ślady

obserwuje kolejny witraż
przygląda się
przeciera świeżą farbę

głaszcze nową figurę

czasem
z ludzkich grzechów
zmywa kurz

wędrownym ptakom
ściele ciepłe gniazda
by w niedzielę
ludziom wątpiącym
niosły modlitwę
na skrzydłach

u nas Bóg mieszka skromnie
na zwykłej posadzce
wśród cegieł
ale blisko
na wyciągnięcie dłoni

[seremine]

Małgorzata Pietrzak
NIEZWYCZAJNA PRZYJAŹŃ

To nie jest zwyczajna przyjaźń
są motyle w brzuchu
ptak serca w klatce z żeber
i nagłe łaskotanie krwi
pod ciepłą skórą

to nie tylko przyjaźń
z podaniem ręki
skinieniem głowy tutaj dusza wskakuje na ramię
uczuciem kolorowym
i w kocich oczach
maluje tęczę
już nie jest wolna
jak wiatr
który zagląda
w twarze znajomym
psoci dziewczętom w spódnicach
szeleści chłopcom w koszulach

to niezwyczajna przyjaźń
która do dłoni przywiera
bezgrzeszną pieszczotą
i trwa
choć
umilknie twój dotyk

[seremine]

NIEZWYCZAJNA PRZYJAŹŃ

To nie jest zwyczajna przyjaźń
są motyle w brzuchu
ptak serca w klatce z żeber
i nagłe łaskotanie krwi
pod ciepłą skórą

to nie tylko przyjaźń
z podaniem ręki
skinieniem głowy tutaj dusza wskakuje na ramię
uczuciem kolorowym
i w kocich oczach
maluje tęczę
już nie jest wolna
jak wiatr
który zagląda
w twarze znajomym
psoci dziewczętom w spódnicach
szeleści chłopcom w koszulach

to niezwyczajna przyjaźń
która do dłoni przywiera
bezgrzeszną pieszczotą
i trwa
choć
umilknie twój dotyk

[seremine]

NAPRAWDĘ

Nic się nie zmieniło
miłość ta sama od lat
zasiada z nami do kolacji
zauważyłeś
przefarbowała włosy
a oczy podkreśliła
twoim uśmiechem
znów jest młoda
nawet odzyskała apetyt

niewiele się zmieniło
odrobina kremu wokół ust
wyprostowała
przygarbione zmarszczki
dobra bielizna
podniosła biust
i ty nadal masz
takie smukłe palce

tylko wewnątrz
jakby serce...
już nie bije
tylko
szemrze
oddech gaśnie
stygnie krew

tak niewiele sie zmieniło
wiesz ?

[seremine]

POECI TYLKO

Poeci nie tylko piszą wiersze
stoją w kolejkach
po miłość
pampersy
i wódkę

zaklinają szczęście w deszcz
a pogodę w słowa

odmawiają pacierz
i zgody
na przeciętność

przelewają wosk i łzy
na dobrą wróżbę
i puszczają wianki

czasem tylko nerwy im puszczają
wtedy ani miłość
ani wódka

nawet wiersz

Ukoiłam tęsknotę
kolejną kawą

ciało nakarmiłam balsamem
a usta szminką
różową

pośród spojrzeń
obcych mężczyzn
odnalazłam nagi zachwyt

pragnienie zostało

[jerzy_55]

" Święto wiosny "

Wiosna zatarła ślady zimy;
- chodź ją przywitamy
i rosą poranną ptaki napoimy,
by ćwierkały od rana:
"Wiosna moja Pani kochana"

Przytulimy, damy jej buziaka;
- choć jest pierwsza
i na dzień dobry całuje ochotnika,
gdy pozdrawia oraz śpiewa:
"Słońce moje, gwiazdko z nieba..."

2011-03-21 Aleksandra Baltissen

[mala200333]

"Czajka" Teofil Lenartowicz

"O kurzycy prawił grajko,

Że znosiła złote jajka;

Powiedzże mi, pani czajko,

Czy to bajka, czy nie bajka?

Złote jajka kury niosły,

A na wierzbie gruszki rosły?"

"Okłamali, chłopie, ciebie,

A kurzyca na śmietniku

Jak grzebała, tak i grzebie;

Szczera bajka, mój kuliku."


"Powiadała stara Nastka,

Że chłop sobie w domku kmiecym

Jak u Boga żył za piecem;

Czy to także przypowiastka?"

"Gnerowali, jak gnerują,

Biedowali, jak biedują."


"Rozpowiadał ojciec stary,

Że był naród jednej wiary,

Że na drodze, nie na drodze,

Za słóweczko, za podziękę

Pomagała noga nodze,

Umywała ręka rękę;

Ani zwady, ani krzyku,

A grosz zawdy był w kieszeni

Od jesieni do jesieni."

"Szczera bajka, mój kuliku."

"Gdy nie było, może będzie;

Na bociany tatuś czeka,

Matka sieje len na grzędzie,

A narzeka, nie narzeka,

A przymawia, a napędza

Na robotę - na robotę;

Ziemia rodzi jajka złote,

A jak nie, to przyjdzie nędza.

Sroczka krzyczy na przyciesie,

Kasia piele na zagonie,

A od świtu co dzień drze się,

Że hułany poją konie,

Że się cosik ma na zmianę,

Że się kąty poweselą,

Że te zorze malowane

Już świtają, już się bielą

Jak te białe na jeziorze...

Cóż ty na to, czajko mała?

Ale czekajże, niebożę,

Kiedy czajka odleciała!

Szkoda czasu, szkoda krzyku,

Cicho, cicho, mój kuliku."

[dunant]

Asnyk Adam

Huczy woda po kamieniach

Huczy woda po kamieniach,
A na głębi cicho płynie -
Nie sądź ludzi po zachceniach,
Ale prawdy szukaj w czynie.

Kto prawdziwe czuć niezdolny,
Ten się szumem słowa pieści -
Potok głośny a swawolny
Mało wody w sobie mieści.

Lecz spokojnej cisza toni
Zwykle wielką głąb zwiastuje -
Na wiatr uczuć swych nie trwoni,
Kto głęboko w duszy czuje!

Wisława Szymborska "Liczba Pi"

[mala200333]

Wisława Szymborska "Liczba Pi"

Podziwu godna liczba Pi
trzy koma jeden cztery jeden.
Wszystkie jej dalsze cyfry też są początkowe,
pięć dziewięć dwa ponieważ nigdy się nie kończy.
Nie pozwala się objąć sześć pięć trzy pięć spojrzeniem
osiem dziewięć obliczeniem
siedem dziewięć wyobraźnią,
a nawet trzy dwa trzy osiem żartem, czyli porównaniem
cztery sześć do czegokolwiek
dwa sześć cztery trzy na świecie.
Najdłuższy ziemski wąż po kilkunastu metrach się urywa
podobnie, choć trochę później, czynią węże bajeczne.
Korowód cyfr składających się na liczbę Pi
nie zatrzymuje się na brzegu kartki,
potrafi ciągnąc się po stole, przez powietrze,
przez mur, liść, gniazdo ptasie, chmury, prosto w niebo,
przez całą nieba wzdętość i bezdenność.
O, jak krótki, wprost mysi, jest warkocz komety!
Jak wątły promień gwiazdy, że zakrzywia się w lada przestrzeni!
A tu dwa trzy piętnaście trzysta dziewiętnaście
mój numer telefonu twój numer koszuli
rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty trzeci szóste piętro
ilość mieszkańców sześćdziesiąt pięć groszy
obwód w biodrach dwa palce szarada i szyfr,
w którym słowiczku mój a leć, a piej
oraz uprasza się zachować spokój,
a także ziemia i niebo przeminą,
ale nie liczba Pi, co to to nie,
ona wciąż swoje niezłe jeszcze pięć,
nie byle jakie osiem,
nieostatnie siedem,
przynaglając, ach, przynaglając gnuśną wieczność
do trwania.

&*&*&*&Wiersze*&*&*&..Konopnicka

[mala200333]

Konopnicka Maria

Wiosna do poety

Pójdź, pójdź, poeto! Pójdziemy na pole,
Jak skowronkowi, skrzydła ci rozwinę,
Jak rybkę, puszczę na wodną głębinę,
Jak bujnym wiatrom, dam taką ci wolę!

Będziemy słuchać, jak zboża szum rośnie,
W błękit wpatrzeni i w chmurek przeloty,
Jak muszka brzęczy, jak huczy żuk złoty,
Jak dzięcioł puka w gęstwinie na sośnie...

Nad jasną strugą siądziemy na trawie,
Kędy się niebo w wód dwoi przeźroczu;
Ty będziesz patrzał, jak ciągną żurawie,
Ja, jak łzy jasne padają ci z oczu.

Będziesz mi śpiewał, śpiewał... Wszystkie głosy
Dam fletni twojej, słowiki uciszę,
By gaje drżały srebrzyste od rosy,
Gdy nimi pieśń twa, jak wiatr, zakołysze.

Miesięczną pełnię wyzłocę dla ciebie,
Rankom dam świeżość, a nocom tęsknotę
I takie gwiazdy rozpalę ci złote,
Jakie świeciły na młodym twym niebie.

Brzozom twym srebrne warkocze rozczeszę,
Z ziół wonnych stopom zaścielę kobierce,
Wszystko ożywię, rozbudzę i wskrzeszę...
Pójdź, pójdź, poeto! -

Wanda Czubernatowa

[smieszka-on-line]

"W letnim lesie" Wanda Czubernatowa

W letnim lesie

na odwiecerz

byłeś mój

w borównicku niedoźrałym

we mchach rośnych

byłeś mój

ręce twoje zakwitały

kwitły ogniem kwitły kwiatem

ochraniały mnie przed światem

byłeś mój



Pote miesiąc ślozł z wierzchołka

nabroł gwiozdek do podołka

i złociście sioł po lesie

od gór leci letnie granie

tońcom gwiozdki na polanie

na cetynie

na smrecynie

septo zając zajęcynie

byłeś mój



Byłeś ogniem

byłeś światem

zielonością

duchem

kwiatem

byłeś mój

[samanta_ewa]

Wanda Czubernatowa "Pokrzywki z jajeśnicom"

Pokrzywek nazbiroj
kiedy slonko złote na zielonyj trowce
figluje pod płotem
kiedy wiosna cisko rozmaite kwiotecki
weź nozycki i ścinoj
pokrzywkom główecki
(nie zbiroj popod ściane
tam pokrzywki som ojscane)
Wymyj wyściskoj
połóz na masełko
niek se ta razem podusom ździebelko
Kie woda ś nik ujdzie weź ze śtyry jaja
ladne i duze - nie łap piyrse z kraja
Wbij do środka posól dej cosnecku
niegze sie to przypruzy ka na blase z bocku
Nie daj nikomu
zjedz sama z chlebusiem
Zarusieńko ci wyskocy
radość na gębusie

Puszkin

[black_jotka]

"Kwiat" Aleksander Puszkin

Kwiat zasuszony i bezwonny

Znalazłem w książce z dawnych lat,

I głos marzenia nieuchronny

Już się do mej duszy wkradł.

Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał?

Czy długo kwitnął? Kto go rwał ?

Czy go zerwała dłoń przyjazna ?

I po co w książce leżeć miał ?

Czy na pamiątkę czułej schadzki,

Czy znaczyć miał rozłąki ból,

Czy był to tylko ślad przechadzki

W cienistym lesie, w ciszy pól ?

Czy żyje ów ? Czy żyje owa ?

Gdzie mają swój zaciszny kąt ?

A może zwiędli już bez słowa,

Tak jak ten kwiat nieznany zwiądł

Sergiusz Jesienin

[samanta_ewa]

"Psu Kaczałowa" Sergiusz Jesienin

Daj łapę Dżim, na szczęście łapę podaj,
Ja takiej łapy nie widziałem w życiu.
Na bezszelestną, cichą noc, w pogodę,
Chodź, poszczekamy razem przy księżycu.
Daj łapę, Dżim, na szczęście łapę podaj.

Kochanie, proszę, nie liż mnie po twarzy,
Coś najprostszego zrozum ze mną przecie,
Skoro ty nie wiesz, co to życie znaczy
I jaką wartość życie ma na świecie.

Twój pan jest miły, no i znakomity,
Przyjmuje dużo gości — pańska łaska —
I każdy z nich po sierści aksamitnej
Z uśmiechem chciałby cię pogłaskać.

Ty na psi sposób diablo jesteś ładny
Z tak miłym twoim wdzięczkiem, żeś gotowy
Bez uprzedzenia i bez pytań żadnych,
Jak druh pijany, z każdym się całować.

Mój miły Dżimie, pośród twoich gości
Tak wielu różnych i przeróżnych było.
Czy najsmutniejsza z nich, czy ta milcząca
Przypadkiem tu nie przychodziła?

Wiem, ona przyjdzie, ja ci za to ręczę,
A ty jej w oczy patrz, nim chwila minie,
I proszę, czule poliż ją po ręce
Za wszystko to, com był i nie był winien

Przełożył
Władysław Broniewski

Rota

[seremine]

Maria Konopnicka - Rota

Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród,
Nie damy pogrześć mowy!
Polski my naród, polski lud,
Królewski szczep Piastowy,
Nie damy, by nas zniemczył wróg...
- Tak nam dopomóż Bóg.

Do krwi ostatniej kropli z żył
Bronić będziemy Ducha,
Przed nim się rozpaść musi w pył
Krzyżacka zawierucha.
Twierdzą nam będzie każdy próg...
- Tak nam dopomóż Bóg!

Nie damy miana Polski zgnieść,
Nie pójdziem żywo w trumnę,
W ojczyzny imię i w jej cześć
Podnosim czoła dumne:
Odzyska ziemię dziadów wnuk,
- Tak nam dopomóż Bóg.

Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz
Ni dzieci nam germanił,
Na sercu oręż toczon nasz,
Duch będzie nam hetmanił,
Pójdziem, gdy zagrzmi złoty róg...
- Tak nam dopomóż Bóg. w

Konopnicka

[seremine]

L A R U O T A

Rzędem zasiadły z ksęgami proroki
Na starym fresku sklepionej Ruoty :
Mojżesz , Ezechiel , od widzeń swych złoty ,
Izajasz , Amos , Daniel irlooki .

Lecz czas szedł tędy gromowymi kroki
I rewolucji wielkiej biły młoty ,
I wichry wieków tu brały swe loty ,
I starły twarze , szaty i obłoki .

Sam Hiob , jak żywy został wśród tych cieni ,
Z ręką wzniesioną z niedoli barłogu ,
Z jękiem na ustach , w nędzy swej łachmanie ...

Jego się tylko proroctwo nie zmieni :
- Wieczny krzyk bólu do niebios gdzieś progu ,
I wieczna cisza nad nimi ...To zostanie !

M. Konopnicka

Konopnicka

[mala200333]

M a r e M o r t o

A więc rozlej sie za mną , morze zapomnienia ...
A więc opłyń mnie wkoło wodami cichymi ...
Niechaj nikt nigdy w żadnym zakątku tej ziemi
nie szuka okiem mego znikomego cienia !

A więc niech wygaszona będę do imienia !
A kiedy pieśń ostatnia lutnię mą oniemi ,
Niech ulecą jej echa z szumami twoimi
Tam , pod sine , gwiazd pełne mdlejących sklepienia .

Wulkan gorzał , gdzie dzisiaj fala twoja bije ...
Morze łez gasi wszystko ,co płynie ,co żyje ...
Ciszy chcę ! Do wiecznego tęskno mi spocznienia .

W grom twego żywiołu , w rotocze te mgliste
Oddaję ducha , bracie rybołów , Chryste ! ...
A ty się rozlej za mną , morze zapomnienia !

M. Konopnocka

[black_jotka]

Kubek

Z jednego kubka ty i ja

Piliśmy onej chwili,

Lecz że nam w wodę padła łza

Więc kubek my rozbili.



I poszli w świat i poszli w dal,

Osobną każde drogą.

Ani nam szczątków onych żal,

Co zrosnąć się nie mogą...



Dziś, kiedy w skwary znojnych susz

Samotne kroki niosę,

Gwiazdy mi jasne z złotych kruż

Podają srebrną rosę.



Lecz wiem, że w żadnej z gwiezdnych czasz

Nie znajdzie się ochłoda,

Jaką miał prosty kubek nasz.

Gdzie były łzy — i woda.

Maria Konopnicka

[jutta_t]

Do kobiety

Czy wiesz, ty piękna i ty uśmiechniona,

Której usteczka rozchyla pustota,

Co znaczy: "kocham" to najświętsze słowo,

Co pada z piersi, jako strzała złota,

I, jak królewskiej purpury zasłona,

Oddziela ciebie, wzruszeniem różową,

I drżącą snami szczęścia dziewiczemi,

Od wszystkich ludzi na całej tej ziemi,

Byś otworzyła jednemu ramiona?

* * *

Czy wiesz ty o tym, motylu i kwiecie,

Poranków wiosny ty śpiewna ptaszyno,

Że ta godzina, w której usta twoje

Szepcą to słowo, jest cudów godziną?

Że wtedy jasno robi się na świecie,

Że srebrem biją wszystkie żywe zdroje,

Że róże w pąkach płonią się wiosenne,

Że dziwne mary, rozwiewne i senne,

Ciałem się stają, pod drżącą twą dłonią?

Że w twej źrenicy, jako w pryzmie słońce

Życie odbija blasków swych tysiące,

I załamuje promień brylantowy?...

Że noc koronę srebrną swojej głowy

U stóp twych w chłodnych rozsypuje rosach?

Że twym wzruszeniem drżą gwiazdy w niebiosach?

* * *

Czy wiesz ty o tym, że słowo to ciebie

Czyni kapłanką przeczystych ołtarzy?

Że to uczucie, co łuny dziewicze

Rzuca na białość liliową twej twarzy,

I diamentową skrą w oku wybłyska,

Nie tylko szczęściem jest, lecz złotą wagą,

Co byt wszechświata utrzymuje w ruchu;

Pierwszym zarzewiem wielkiego ogniska,

Co świat ogarnia blaskami swojemi,

Pierwszym ogniwem w stworzenia łańcuchu?

Czy wiesz, że kiedy zmierzchy tajemnicze

Wydały kształty młodzieńcze tej ziemi,

Co stała jeszcze wśród chaosu nagą;

Najpierwszem słowem, jakie Bóg na niebie

Rzekł do niej, było słowo: "kocham ciebie!"

* * *

Posłuchaj! "kocham" to nie znaczy wcale:

"Chcę być pieszczoną w twym domu królową;

Chcę iść przez życie drogą kwieciem słaną;

Chcę w pocałunków twoich tonąć szale;

Chcę, by mi słonko świeciło co rano;

Chcę, by co wieczór lampę diamentową

Srebrzysty księżyc palił mi nad głową;

Chcę, byś dzień cały mojego szczebiotu

Słuchał; i zawsze witał mię uśmiechem;

Chcę, byś mi pieśni śpiewał wraz z słowikiem;

Chcę, żyć z twej pracy i z twojego potu;

Chcę, byś był moim cieniem, moim echem,

Odpowiedzialnym za mnie niewolnikiem..."

* * *

Nie! "kocham ciebie" to znaczy, chcę z tobą

Podźwignąć ciężar, co się życiem zowie,

Być domu twego światłem i ozdobą,

I nieść ci pokój, i ciszę, i zdrowie.

"Kocham" to znaczy: twoje ideały

I twoje cele są także mojemi;

Pracujmy razem, by rozświt dnia biały

Prędzej rozbłysnął na ziemi!

Chcę, by mą drogą była twoja droga,

Moim pragnieniem były twe pragnienia;

Chcę, byś był głosem mojego sumienia,

I wiódł mnie z sobą do Boga.

Chcę, byśmy, lecąc w uścisku wzajemnym,

Jako dwa duchy, w dziedzinę wieczności,

Rozpromienili na świecie tym ciemnym

Gwiaździste szlaki przyszłości.

Chcę przez twą wiedzę mój umysł rozszerzyć,

I słowo twoje chować, jak przysięgę;

Maria Konopnicka

Galczynski

[jerzy_55]

• 28 Poezja Recytacje K I Gałczyński Dyrektor I Pomnik recytuje Edward Snopek

„PoEzja OCALA” to główny motyw tegorocznego święta

[jane_doe_hej]

kronikarz.org.pl/kultura/inne/3533-xii-wiatowy-dzie-poezji-unesco
„PoEzja OCALA” to główny motyw tegorocznego święta literackiego, które odbędzie się
w dniach od 31 marca do 1 kwietnia na londyńskiej Devonii....

[seremine]

Słoneczniki

Stoją strzeliste talerze, kołyszą
się z wiatrem jak w tańcu, baletnice,
nucą cichą pieśń wybrańców,
pszczoły robią miód do uli, pitny trunek,
nowy smak.

Może jednak znak, jak logo,
kto wie ile można z tego słonecznego
talerzyka, ma ziarenek tyle,
nim skosztujesz, powiesz ile zjesz
a ile zostawisz na te nowe
talerzyki by tańczyły, wirowały w polach gdzieś.

Słoneczniki, żółte, promieniste
a wystarczy namalować uśmiech
i już cieszą się, możesz
jeszcze wstawić do wazonu, namalować
olejną lub marabu na szkle i zostawić.

Słoneczniki, tyle czasem znaczą,
można tłoczyć olej, można również
stworzyć harmonie jak kostki brukowe,
chodnik, idziesz, patrzysz a one tańczą,
rosną i wirują, są odpowiednikiem tylu słońc,
jest żółto,,, żółte, słoneczne pole
tańczące tu i może jeszcze gdzieś.

Teresa S.J

[dunant]

Krzysztof Wojciech Opel "Czas"

Gdzie tak biegniesz?
Ktoś zapytał o to „czas”,
- a przed siebie,
- bo mi „chwili” brak,
- gonię ją już całe wieki,
- i po niebie i po ziemi,
- gdzie ją znajdę?
- czy powiecie,
Jak wygląda owa zguba?
Którą tak uparcie szukasz?
Pyta „czasu” ktoś,
- jest tak króciutka,
ale jakże piękna,
- wielu z nas,
taką ją pamięta,
- jest ulotna,
jak poranna mgiełka,
- która znika,
w promieniach słonka,
- jest uśmiechem,
- jest oczarowaniem,
- czy ktoś ją widział?
- i gdzie ma mieszkanie?
Szkoda mi „czasie” twojego tempa,
Którym w przestrzeni się przemieszczasz?
Biegniesz i biegniesz wciąż przed siebie,
A „chwilka” błąka się i też szuka ciebie..

Małgorzata Köhler

[mala200333]

"DO MOJEGO POETY" Małgorzata Köhler

moje piersi i pępek chcesz ubierać w słowa
odsłonięty nadgarstek wciąż próbujesz schować
wśród metafor i kleksów

kolor włosów zwiesz "papier" gęsim piórem muskasz
kiedy patrzę zdziwiona rozchylone usta
teraz sama już nie wiem

kiedy szepczesz "czy mogę" chcesz w ramiona mnie wziąć
czy też myślisz o wersach które z nich jeszcze spiąć
przerzutnią albo rymem

tworzysz takie wyrazy wokół moich bioder
że już nawet spokojnie sukni zdjąć nie mogę
a ty ciągle notujesz

dłużej czekać już nie chcę pończochy rzucam w kąt
znów próbujesz mnie pytać - to w pytaniu tkwi błąd

tymczasem gaśnie światło