&*&*&*&*&Wiersze*&*&*&*&

[seremine]

Józef Ozga-Michalski "Wąż"

Jakże niewielkie
było rajskie jabłko,
jeśli wąż podał ci je pyskiem,
jakże dobry musiał być wąż,
Jeśli to jabłko
było pyszne.
Jakie my mamy jabłka
w Nowym Sączu,
Jakie my mamy
śliwki w Płocku,
jakie my mamy
w Polsce czereśnie,
aż się gną gałęzie,
jaką wódkę gdańską
u ujścia Wisły,
ale czy mamy
dobre węże?

[jutta_t]

"Żona" Władysław Broniewski

Obłoki obłąkane,

kolory pokłócone,

drzewo przed oknem złamane

i — widzę żonę.



Czarnieckiego 80,

parter z ogródkiem.

"Czy przyjdzie na obiad, czy gdzieś się

zawieruszy?" — myśli ze smutkiem.



A ja idę z autobusu "M",

bo muszę,

bo już siebie odnalazłem i wiem,

gdzie mam duszę.



Żona wygląda przez drzwi od ogrodu,

w oczach niepokój,

a ja myślę: "Kochana, młoda,

i w sercu spokój".



Pięć lat tułaczki, więzienia,

ona — Oświęcim...

Jakże gorzki ten na do widzenia

wiersz o "świętej pamięci".

"Dojrzali do wysiadki" Hans Arp

[seremine]

"Dojrzali do wysiadki" Hans Arp


w pociągu co jechał z a do b



na krótkiej trasie trzech kwadransów jazdy



nie znalazł się w wagonie ani



jeden prawdziwy wysiadacz.



na końcowej stacji b



jakby zmuszeni koniecznością



wysiedli trzej podróżni.



pozostali siedzieli nadal smutni



większość stwierdziła że musi



jeszcze trzy do czterech razy



jechać z a do b



by dojrzeć do wysiadki.



niektórzy podróżni zapadali na chorobę czasu



bycia tu i bycia tam



i patrzyli żałosnymi oczami w pustkę.



wśród niewysiadaczy byli również i tacy



co twierdzili że są mniej lub więcej martwi



i w żaden sposób nie mogą



podnieść się ze swych siedzeń/



ci prosili o wieńce i datki na kwiaty.



wreszcie byli tam jeszcze jacyś



niezwyczajnego gatunku



którzy zwinęli się razem



coraz mocniej sie ściągali



stłoczyli ciasno



tak że ubrania im pękały z trzaskiem



w końcu ich wessała



tworząca się żywa kula.



ci niewysiadacze w ogóle byli do niczego.



upierali się by stanowić kulę



z wolna coraz bardziej twardniejącą.



na końcowej stacji wytoczono ich z wagonu



i tam przed dworcem jeszcze długo



można było ich oglądać.

[black_jotka]

"S ł o w a" Hans Arp

słowa zaczarowane wędrowaniem.

słowa wędrujące

słowa-śnieżynki

światłosłowa uchodzących kwiatów

słowa wspinające się na góry

a jeśli jest to przesada to obłokosłowa

.

.

słowa starej staruteńkiej ciuchci

wykaszlane poprzez durszlak sałatowych koszów.

.

.

słowa grzeszników

wydziobujących swe misje

z języków anielskich.

.

.

słowa-śnieżynki na przemarzenie.

.

.

nieoczekiwanie zakwitające ze słów słowa

o wyjaśnionych twarzach kwiatów.

.

.

słowa żarnoczarne od zapachu.

czarnonieme gwiazdokule.

łżysłowa tropiące prawosłowa

i drżące.

słowa nadmarionetkowe.

słowokwiat nadmarionetkowych kwiatów.

słowo kastalijskich źródeł.

olśniewające słowa katachrezy.

.

.

słowa zmumufikowane.

słowa w języku łani

na wprost płaskiego marszu gęsi.

.

.

zobaczycie aniołów

w postaci promieniujących róż i gwiazd

unoszących się poprzez światło bez kresu.

kto mógłby stanąć im naprzeciw

z naszymi dla postępu wściekłymi

a-tombombonierkami.

bezgłośnie jak zwykle w świetle

fruwają aniołowie

bo zawsze w nim byli

gdy nasze twarze

nurzały się w łajnie.

.

.

słowa aniołów dla aniołów.

.

.

słowa z łani do otchłani.

słowa do łowienia ryb w mętnej wodzie.

odpowiednie słowa żartownisie

dla szatańsko ciemnych uzasadnień.

.

.

słowa-potoczki.

słowa zapisane na skórze drzewa.

.

.

niechlujnie pielęgnowana grządka słów.

pirackie słowa pnące się do nieba

po zdrętwiałej drabinie błyskawic.

.

.

obce panowanie które w słowach

posługuje się nie tylko drabiną

lecz również gamą-drabiną tonów

drabiną pełnych tonów

i chińską drabiną tonów.

.

.

słowa pisma odwróconego w lustrze.

prawdziwe słowo na fałszywym miejscu

i fałszywe słowo na prawdziwym miejscu.

słowa robotów.

słowa do haftowania na półsennych komżach.

.

.

słowa jak odpowiedź

na ciepłą krew

i na krwawe słowa.

.

.

słowa składające ikrę

w płytkich wodach gadania.

.

.

pod moimi drzwiami

znalazłem następujące słowa na progu:

`dzisiaj otworzą się okna na niebiosach`.

.

.

te kredą na tablicy szkolnej

napisane słowa

zostaną starte

i położone tu będą słowa następne:

`chorągiew przemieniona w mięso

ze wzrokiem bazyliszka`.

fajka wypisuje błogo

bez natręctwa palacza

nieme słowa z dymu na powietrzu.

światłonieme-słodkowonne słowa

uchodzących kwiatów.

.

.

słowa dla nikogo.

słowa dla wszystkich.

.

.

słowa szatana

pisane czarne na czarnym

umocowane do zeppelina

i posłane do diabła.

.

.

z węża ludzkich postaci

wężowato stojącej ludzkości

słyszy się niektóre segmenty

wężowatych słów.

czarne jak noc ciastowate przejrzałe owoce słów.

słowa do mówienia przy nawałnicy i zamieci

w obecności upadłych dziewcząt.

.

.

słowa ze światła marzenia

o zgnojonym życiu

bukiet słów

który pozwala pachnąć

wszystkim swoim kwiatom naraz.

.

.

słowa nie do napisania i wypowiedzenia

lecz do zapachu.

słowa tylko do wymalowania.

.

.

słuchajcie pobożnie

zbutwiałych wszechmocnych

słów ubogich.

.

.

słowa przemieniają mówiącego biedaka

w bogacza słów

który każdym ramieniem wspiera

ubogiego w słowa.

słowa węszą fałszywe i prawdziwe słowa.

.

.

i słowa poetów.

[jane_doe_hej]

" M o d l i t w a " Hans Arp

czyste światło

zbaw nas od bezsensowności.

zbaw nas od absurdalnych cierpień

bezsensowności.

nie wystarczy

że od czasu do czasu

na gorący kamień ziemi

spadasz kroplą.

zbaw nas od alfonsów niedorzeczności

od triumfujących ludożerców

od wyjców wiecowych od krzykaczy małpoludów.

błądzimy w idiotycznych cierpieniach.

wieczni wędrowcy na ruchomych piaskach.

tarzamy się na łóżkach

rozżarzonego piasku.

można pękać ze śmiechu

można zapłakać się na śmierć

można zwariować z całą gorliwością.

biada nam biednym błaznom.

w jakiż obłęd wpadamy.



ze swoich długich długich długich wędrówek

wraca coraz bardziej poszarzały.

całe życie biegał

w tej pozbawionej mowy dolinie

tam i z powrotem i szukał wyjścia.

całe życie rozmyślał

dlaczego go w tej pozbawionej mowy

wypłowiałej dolinie złapano.

teraz jest stary

ale powoli mu świta

że wyjścia z tej szarej doliny

powinien szukać w sobie.

[dunant]

Rose Ausländer "Pojednanie"

Znów poranek
bez upiorów
w kroplach rosy iskrzy tęcza
jako znak pojednania

Możesz się cieszyć
doskonałym kształtem róży
możesz w zielonym labiryncie
zgubić się i odnaleźć znów
w jaśniejszej postaci

Możesz być człowiekiem
beztroskim

Poranny sen opowiada ci baśń
możesz rzeczy
na nowo uporządkować
poukładać kolory
i znów powiedzieć
pięknie

Tego poranka
ty twórca i stworzenie

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

Louis Aragon "Wymyślę dla ciebie różę"

Dla ciebie która jesteś różą nie do opisania
Przynajmniej słowami z modlitewnika twoich procesji
Różą którą ukazać mogą słowa obce róży
Podobnie jak wyrywający się krzyk oznacza cierpienie
Gwiazdy pożądań nad otchłanią miłość
Wymyślę dla ciebie różę z palców uwielbienia
Tworzących nawę krzyżujących się i obnażonych
Wymyślę dla ciebie różę z portyku
Kochanków których jedynym łóżkiem są ich ramiona

Różę w sercu kamiennych umarłych konających bez spowiednika
Różę rolnika rozerwanego przez minę na własnym polu
Karmazynowy zapach znalezionego listu
Gdzie nic się do mnie nie odnosi ani miłosne napomknienie ani zniewaga
Spotkanie na które nikt się nie zjawił
Wojsko w ucieczce podczas gwałtownego wiatru
Kroki matki przed więzieniem
Śpiew mężczyzny w godzinę sjesty pod oliwkami

Walkę kogutów w kraju mgły
Różę żołnierza oddalonego od kraju

Wymyślę dla ciebie moją różę tyle róż
Ile jest diamentowych błysków w morskiej wodzie
Tyle róż ile wieków wiruje w pyle nieba
Ile marzeń krąży w umyśle dziecka

Ile świateł pomieścić może jedna łza

Przełożył
Artur Międzyrzecki

mady" Joanna MUELLER

[kristopherh]

"mady" Joanna MUELLER

tak oto zaczęła się wojna
był dzień = dnia środek, czernienie w sercu słońca

wyległy manekiny, makiety i atrapy
wysypały się na ulice gruźliczne źlice, mutacje letalne
bloki = puszki głosowe wydały na kanikułę
jurodów biesnowatych, spętanych uzwojeńców
cienie = mieszkańcy głów zaczęły się rozrastać
intruzje = obławy obaw wpełzały w skórę mroku

miałam przeciwko sobie, na sztorc
naprzemianległe wersje siebie
słowa pakowne, słowa watujące
audyt wewnętrzny = haptyczny półpasiec
na poły pasł się mną
po tej i tamtej stronie

zaskoczył mnie ten nadmiar = zbyt wiele siebie w sobie
gęś biegnąca po grobie, dzień krótszy o kurzą łapkę
kto otworzył ten lęk? kto mnie roi? kto śmie?
przed kim się zbroję i bronię? komu
przez grubą ścianę snu przenikam? i kto
zbudzi się ze mnie jeszcze dziś, jeszcze dziś?

od tej pory pieśni głuchną w telękaniu
mój ptak na imię ma niepłosz

Maria Cyranowicz

[kristopherh]

Maria Cyranowicz

Also das Kind das Kind war

Kiedy dziecko było dzieckiem,
świat nie był całkiem niedobry.
Mleko smak miało metalu i dziecko
dmuchało zawzięcie do kubka.
Biały garb marszczył się pod kożuchem,
a w oczach kwitły ciemne plamki.

Kiedy dziecko było dzieckiem,
przeglądało się w tęczówkach łyżeczek
i wszystko stawało na głowie.
Dziecko jadło chleb z masłem lub płatki owsiane.

Codziennie dziecko układało
świat z kolorowych sześcianów, bardzo niestabilny.
Wtedy każdy palec mógł się okazać zawleczką,
każde mrugnięcie powieką Đ sygnałem apokalipsy,
kiedy dziecko było dzieckiem.

Dziś, kiedy dziecko jest dzieckiem,
umie już kontrolować zdziwienie czarnych brwi.
Udaje, że nie widzi, jak się z wrażenia
otwierają okna. Nie dostrzega szaleństwa
figlującego w prześwietlonych oczach. Patrzy,
a na dole betonowe płyty. I czysto. Jak po nikim.

"Pierwiosnek" Władysław Broniewski

[seremine]

"Pierwiosnek" Władysław Broniewski

Jeszcze w polu tyle śniegu,
Jeszcze strumyk lodem ścięty,
A pierwiosnek już na brzegu
Wyrósł śliczny, uśmiechnięty:

Witaj, witaj, kwiatku biały,
Główkę jasną zwróć do słonka,
Już bociany przyleciały,
W niebie słychać śpiew skowronka.

Stare wierzby nachyliły
Miękkie bazie ponad kwiatkiem:
Gdzie jest wiosna? Powiedz, miły,
Czyś nie widział jej przypadkiem?
Lecz on, widać, milczeć wolał.

O czym myślał -któż to zgadnie?
Spojrzał w niebo, spojrzał w pola,
Szepnął cicho: -Jak tu ładnie…

[rawik-is-me]

arcin Cecko "Czekam w kuchni na oświecenie"

czekam w kuchni na oświecenie
jest dobrze
przychodzą już pierwsze zwierzęta
mrówki
jest dobrze
był pierwszy potop
rozlała się woda
jest dobrze
to znak
wypisał się długopis

ktoś ma urodziny
ktoś dochodzi prawdy
ktoś umiera czytając pożyczoną ode mnie książkę

ja
czekam w kuchni na oświecenie
czekam w kuchni na oświecenie

nie wolno jeść nie wolno patrzeć słuchać nie wolno
wolno tylko czekać czekać tylko wolno

lepiej wyjdź bo robi się tu gorąco
powoli nawiązuję już połączenie
masz samochód to spieprzaj
weź mój plakat dotyk znak
gdzieś tu jest odbiorcza skrzynka
a ja nawiązuję już połączenie

czekam w kuchni na oświecenie
czekam w kuchni na oświecenie

[black_jotka]

Leszek Kamiński

Niewolnica

zesłał los jaszczurkę
lecz zabrał jej serce
z zadaniem upokorzenia człowieka

postawił niewinność
przed tym co może wszystko

niewinność upokorzona
obdarta z siebie
otwarta aż do środka
do trzewi
piękna jak tylko niewinność być może

odbył się targ
nad wstydem człowieka
wyznaczono cenę za jego godność i wstyd
spuszczoną głowę i oczy
kupiono ciało człowiecze
na śmietnik wyrzucono uczucia

kupiono życie

Cwietajewa

[black_jotka]

Marina Cwietajewa X X X z cyklu "Uczeń"

Mottoowiedzieć - o czym myślę jeszcze?
Pod jednym płaszczen - w deszcz,
I w noc - pod jednym płaszczem, wreszcie
I do mogiły - też.

I

Być chłopcym Twoim jasnogłowym
- O, aż po wszystkie czasy! -
Iść za twą pylną purpurą w surowym
Płaszczu wyznawcy.

Chwytać przez całą ludzkiej ciżby niechęć
Westchnienie, które ożywia,
Duszę, co twoim żywi się oddechem,
Jak płaszcz - wiatru porywem.

Bardziej zwycięsko od króla Dawida
Czerń ramieniem rozgarniać.
Od wszystkich krzywd, od każdej ziemskiej krzywdy
Płaszczem ciebie osłaniać.

Być pomiędzu śpiącymi uczniami
Tym, któremu sen nie wystarcza.
Pierwszy przez czerń rzucony w ciebie kamień -
I już nie płaszcz - ale tarcza.

(O, nie przerywam samodzielnie wierszy!
Noż zanato ostry!)
... I - uśmiechnąwszy się zwycięsko - pierwszy
Wejść na szczyt twego stosu.

(przeł. Seweryn Pollak)

[black_jotka]

Marina Cwietajewa w liście do Konstantina Rodziewicza:
"Arlekinie!- Tak pana nazwałam. Pierwszy Arlekin w moim życiu, przez które przewija się niezliczona ilość Pierrotów! Po raz pierwszy kocham człowieka szczęśliwego i może po raz pierwszy szukam szczęścia, a nie strat, chcę wziąć, a nie dać, być, a nie zginąć!". Nigdy wcześniej nie opisano po rosyjsku z taką otwartością o seksie, nigdy wcześniej Rosjanka z taką naturalną prostotą nie pozbywała się tabuistycznego gorsetu pruderii: "Mój Arlekinie, mój Awanturzysto, moja Nocy.....teraz się położę i wezmę Ciebie do siebie."

[seremine]

Marina Cwietajewa

* * *

Oto okno znów,
Gdzie znów nie śpi nikt.
Może siedzą tak
Czekając na świt.
Może dwoje ludzi
Nie chce rąk rozdzielić.
Wszędzie okna takie
Znajdziesz, przyjacielu.

Nie od świec, nie od lamp zapłonęła ciemność:
Od oczu bezsennych!

Radości i łez
W nocnym oknie krzyk!
Może – setki świec,
Może świece trzy...
Nie przychodzi sen
Myślom skołatanym.
I w pokoju mym
Dzieje się tak samo.

Módl się przyjacielu, za dom, gdzie snu zbrakło,
Za okno, gdzie światło!

przełożyła Beata Szymańska

[seremine]

Marina Cwietajewa X X X

Żeby dojść do ust i łoża -
Mimo groźnej cerkwi bożej
Muszę iść.

Mimo karet iść weselnych
Karawanów.
Jego próg pieczęcią swoją
Znaczy anioł.

Tak o nowiu nocą nocy
Wbrew żeliwnych stróżów mocy:
Bacznych wrót -

Do drzwi śpiwnych i świetlanych
Poprzez opar kadzidlany
Podążam.

Tak jak dąży wciąż od wieków
Mimo Boga - do człowieka
Człowiek.

[seremine]

Marina Cwietajewa

***

Chciałabym mieszkać z tobą w małym miasteczku
Gdzie wieczny półmrok i wieczne dzwony
I w małym wiejskim zajeżdzie ciche tykanie starego zegara
Jak kropelki czasu
A czasem wieczorem
Z jakiegos poddasza
Flet
I sam flecista w oknie
I duże tulipany na oknach
I może bys nawet mnie nie kochał
-----------
W srodku pokoju
Wielki kaflowy piec
Na każdym kaflu rysunek
Serce - róza - okręt
A w jednym oknie
Snieg - snieg - snieg

Leżałbys, taki jakiego cię kocham - leniwy
Obojętny, beztroski
I tylko
Z rzadka
Cichy trzask zapałki
Papieros jarzy się i przygasa
I długo, długo drga na jego czubku szary słupek popiołu
Nie chce ci sie nawet go strzepywać
I cały papieros leci w ogień

[seremine]

Marina Cwietajewa "Godzina zero"

Już czas zmieniać korale
Już czas zmieniać słownik,
Już czas gasić latarnie
Nad drzwiami…

[seremine]

Marina Cwietajewa X X X

Cygańska namiętność rozstania!
Spotkanie - i w nową dal gnasz.
W noc rzucam wszystkie pytania
W dłoniach chowając twarz:

Nikt z nas nawet w krótkiej chwili
Nie pojął tego w pełni,
Jak wiarołomni jesteśmy, czyli -
Jak sami sobie wierni.

[samanta_ewa]

Marina Cwietajewa

***

Lekkomyślność! - miły grzech,
Współtowarzysz i wróg mój miły!
Tyś mi w oczy wtrysnęła śmiech,
Tyś mazurka wtrysnęła w żyły.

Nauczyłaś obrączkę strącać -
Z tym czy z innym by życie płynęło!
I zaczynać w ciemno, od końca,
Kończyć - zanim się jeszcze zaczęło.

Być jak trawka i być jak stal
W życiu na tak mało można liczyć...
- Uspokajać czekoladą żal,
Śmiać się w oczy komuś na ulicy!

[samanta_ewa]

Marina Cwietajewa & Sofia Parnok
Poetki rosyjskie, połączone w czasie I wojny światowej kilkuletnim romansem.

Cwietajewa mając 20 lat poślubiła Siergieja Efrona. Niestety będą z natury kochliwą, miała kolejne romanse, które jej mąż znosił dzielnie. Do czasu jej relacji z Parnok. W akcie desperacji Efron uciekł na fron pierwszej wojny światowej.

Marina 22 letnia, Sofia lat 30. Ich burzyliwy romans zaowocował cyklem wierszy „Do przyjaciółki” i kilkoma erotykami.

[samanta_ewa]

Marina Cwietajewa "Jak się panu żyje z inną?"

Jak się panu żyje z inną?
Łatwiej, prawda? Pchnięcie wiosła
I od brzegu! Z oczu zginął!
Szybko fala pamięć zniosła
O mnie, pływającej wyspie?
O, nie po wodach, po niebie!)
Dusze, dusze! siostry wyście
Wam miłośnicami nie być!
Jak się żyje ze zwyczajną
Żoną? Świat bez bóstwa lepszy?
Królową z tronu strącając
(Samemu się go wyrzekłszy)
Jak się żyje, krząta, troszczy
Dobiera się w korcu maku?
Myto wiecznej trywialności
Jak się płaci, mój biedaku?
"Konwulsji szarpiących tętno
Starczy! Dom wynajmę nowy".
Jak się panu żyje z jedną
Z wielu, któryś deptał Synaj!
Jak się panu żyje z obcą,
z tutejszą rajsko-pierwotną?
Jowiszowej lejcy chłostą
Nigdy czoła wstyd nie dotknął?
Jak się żyje, wstaje, wiedzie
Śpiewa w chórze rannych ptaków?
Ból sumienia rany wiecznej
Jak się znosi mój biedaku?
Jak też żyje się z towarem Rynkowym?
Marże niemałe!
Po marmurze z gór Karrary
Jak się panu żyje z miałem
Gipsowym? (Wykuty w bryle
Bóg i znów skruszony do cna!)
Jak się panu żyje z byle
Jaką któryś Lilith poznał!
Nowalijką sezonową
Sytyś pan? Gdy czary prysły
Jak się żyje z tuzinkową
Ziemską bez szóstego zmysłu
No, szczerze: więc jednak szczęście?
Nie?W zapaści bez głębiny
Jak się żyje, miły? Ciężej?
Czy tak samo, jak mnie z innym?

[samanta_ewa]

"Kurtyna"


Wodospadami kurtyny się spienić -
Płomieniem - szumem iglastego pnia.
Kurtyna nie ma przed sceną tajemnic:
(Scena - ty, kurtyna - ja).

Chaszczami snów (pod sali plafon
Rozlał się oszołomień czad)
Skrywam bohatera w walce z Fatum,
Miejsce akcji - i - czas.

Tęczami kaskad, lawiną
Lauru (więc ufasz! więc wiesz!)
Zakrywam cię przed salą (i zaklinam
Czarami salę - też!)

Tajemnica kurtyny! Przyśnionym
Lasem nasion, nasennych ziół...
(Za już drgającą zasłoną
Bieg tragedii - jak - burzy szturm!)

W szloch, loże! Galerio, szalej!
Bądź, bohaterze! Czasie, śpiesz!
Kurtyna faluje - jak - żagiel,
Kurtyna faluje - jak - pierś.

Ostatkiem serca zagradzam - nie wedrą
Się do wnętrza. - Oklasków zryw!
Nad już użądloną w pierś Fedrą
Kurtyna się wzbiła - jak - gryf.

Szarp, widownio! Patrz! Potok okropny?
Szykuj kadź czym prędzej! Ranę rwij!
Oddam, świetną, do ostatniej kropli!
(Widz zbielał, kurtyna we krwi).

Wtedy - opaść jak współczucia całun,
Sztandaru szumem - do dna.
Nie ma tajemnic kurtyna - przed salą.
(Sala - życie, kurtyna - ja).

[samanta_ewa]

Марина Цветаева "Я полюбила вас"

Медленно верно газ
Плыл по уставшей комнате
Не задевая глаз
Тех что вы вряд ли вспомните.

Бился неровно пульс
Мысли казались голыми
Из пистолета грусть
Целилась прямо в голову.

Строчки летели вниз
Матом ругались дворники
Я выбирала жизнь
Стоя на подоконнике.

В утренний сонный час
Час когда всё растаяло
Я полюбила Вас,

[samanta_ewa]

dwugłowa wieża dostojnie trwając
trójbramą gardziel wnętrz otwierając
scalona w witraż koła rozety
wabi do wnętrza refleksów świetlnych

***
poranna mądrość tutaj szperana
bladość oblicza tkwi u zarania
ponawlekanych jakby niedbale
paciorków życzeń w formie ospałej

za progiem nicość strachy odziane
w zmiętą codzienność -boskie skaranie
na świecach trwale łzy przycupnięte
wota od myśli w szepty zaklętej

co wszystko kryje pyłem duszącym,
porządek rzeczy zmysły drążący.
surowość formy wzmaga wyniosły
patos legendy w mury porosły

osad wniesiony historii sprawą
jest użyźnienia myśli podstawą
pojęcia racji pokoleń przeszłych
czynów alibi czasów zamierzchłych

sekret piwnice kryją w otchłani
tarczą ryngrafu wiary skrywani
świadkowie czasów sobie obecnych
trwają czekając słów ostatecznych

***
theatrum owe już ku końcowi
wyobrażenia przekaz bez słowy
na zewnątrz w obraz dnia się rozchodzi
z amnezji piętnem szkoda tu wchodzić

Zbigniew Murawski

[mala200333]

William Blake "Tygrys" Przełożyła Jolanta Kozak

Tygrys Tygrys, Tygrys, gorejący
Żywym żarem w dżungli nocy;
Jakaż ręka nieśmiertelna
Twój straszliwy kształt poczęła?

W jakich głębinach czy przestworzach
Ogień ślepi twych rozgorzał?
Jakim skrzydłem on ulata?
Czyja ręka ogniem włada?

Jakie moce z bryły twardej
Kształtowały serce harde?
A gdy jęło w głos łomotać,
Jaka straszna dłoń? i stopa?

Jakich młotów dziki szał?
W jakim kotle mózg twój wrzał?
Jakich kleszczy moc zuchwała
Grozę jego okiełznała?

A gdy niebo pociemniało,
Gdy gwiazdami zapłakało,
Czy szczęśliwy pracę złożył?
Pan Baranka – ciebie stworzył?

Tygrys, Tygrys gorejący
Żywym żarem w dżungli nocy;
Jakież oko stworzyć śmiało
Twą straszliwą doskonałość?
– przełożyła Jolanta Kozak

[black_jotka]

William Blake "Tygrys" przełożyła Jolanta Kozak

Tygrys, Tygrys, gorejący
Żywym żarem w dżungli nocy;
Jakaż ręka nieśmiertelna
Twój straszliwy kształt poczęła?

W jakich głębinach czy przestworzach
Ogień ślepi twych rozgorzał?
Jakim skrzydłem on ulata?
Czyja ręka ogniem włada?

Jakie moce z bryły twardej
Kształtowały serce harde?
A gdy jęło w głos łomotać,
Jaka straszna dłoń? i stopa?

Jakich młotów dziki szał?
W jakim kotle mózg twój wrzał?
Jakich kleszczy moc zuchwała
Grozę jego okiełznała?

A gdy niebo pociemniało,
Gdy gwiazdami zapłakało,
Czy szczęśliwy pracę złożył?
Pan Baranka – ciebie stworzył?

Tygrys, Tygrys gorejący
Żywym żarem w dżungli nocy;
Jakież oko stworzyć śmiało
Twą straszliwą doskonałość

[seremine]

Ogień i Lód

Jedni mówią, że świat zniszczy ogień
Inni, że lód.
Iż poznałem pożądania srogie
Jestem z tymi, który mówią: ogień.
Gdyby świat zaś dwakroć ginąć mógł,
Myślę, że wiem o nienawiści
Dość by rzec: równie dobry lód
Jest by niszczyć
I jest go w bród.

- Robert Frost

[dunant]

Konstanty Ildefons Gałczyński "Ojczyzna " 1952r.

Córce Wiele pieśni na świecie
ze stulecia w stulecie,

ale jest ton jedyny,
z samej głębi, z głębiny;

od kolebki do grobu
ton ten idzie za tobą;

byle szmer, byle nuta,
a już wiesz, że to tutaj:

szyba w słońcu uśpiona -
pelargonia czerwona;

parę gwiazd, parę ptaków,
a już wiesz, skąd ten akord;

listek upadnie w strumień,
a już serce rozumie,

zamyśli się, wypowie,
a co w sercu, to w mowie,

w mowie dziada, pradziada,
co szmerliwa jak trawa,

co się krzewi faliście,
raz jest słowem, raz liściem,

raz pagórkiem, raz chmurą,
porą roku poczwórną,

śniegiem, ptakiem, błękitem,
Szopenem i Norwidem.

Struna ze struną gada,
czas swe wzory układa.

Treść najgłębsza, najszczersza
jarzy się w tyglu serca;

światło pada wysokie
na pracę, na chorągiew -

i jednym światłem świeci
ruch rąk i ruch narzędzi.

I znów iskrzy się nocka
jak lampa Szopenowska;

dźwięk skrzypiec nad ulicą;
pelargonia w księżycu,

ciężka gwiazda nad świerkiem;
i znów blask zorzy wielkiej.

Kraju mój, kraju barwny
pelargonii i malwy,

kraju węgla i stali,
i sosny, i konwani,

grudka twej ziemi w ręku
świeci nawet po ciemku;

tyś mój w śniegu, w spiekocie,
tu dziad spoczął, tu ojciec;

trawa, trawa szmerliwa
białe kości okrywa.

A nam, którzyśmy w drodze,
niechaj flaga łopoce,

żeby dźwięczał dźwięk kielni
naj celniej, najrzetelniej -

żeby siła w ramionach,
żeby trud nasz wykonać -

przy stali i przy zbożu,
na lądzie i na morzu -

żeby blask szedł z dni naszych,
dni mozolnych, odważnych,

w wiek sławą złotolistną,
nuto święta, ojczyzno

[rawik-is-me]

William Blake "Tygrys" przełożył Krzysztof Puławski

Tygrys! Tygrys! jasno płoniesz
W puszczach nocy – czyje dłonie
Czyje oczy nieśmiertelne
Mogły stworzyć twą symetrię.

W jakiej głębi, w jakiej dali
Mógł się ócz twych ogień palić?
Jakie skrzydła nieść go śmiały
Czyje ręce go skrzesały?

Czyja sztuka i czyj dotyk
Stworzył serca straszne sploty?
Jak potworny był to cios,
Który wzbudził serca głos?

Jaki młot twój mózg formował?
W jakim żarze się hartował?
Któż go ujął w mocne cęgi,
Grozy nie zląkł się potęgi.

Gdy się z gwiazd sypnęły strzały,
A niebiosa łzy oblały –
Czy był kontent ten, co stworzył
Jagnię, ciebie – Pan Przestworzy?

Tygrys! Tygrys! jasno płoniesz
W puszczach nocy – czyje dłonie
Czyje oczy nieśmiertelne
Mogły stworzyć twą symetrię.

[seremine]

Gibran Kahlil "Wasze dzieci"

Wasze dzieci nie są waszą własnością;
są synami i córkami samej mocy życia.
Jesteście ich rodzicami, ale nie stworzycielami.
Mieszkają z wami, a mimo wszystko do Was nie należą:
Możecie dać im swą miłość, lecz nie wasze idee
ponieważ one mają swoje idee.
Możecie dać dom ich ciałom, ale nie ich duszom,
ponieważ ich dusze mieszkają w domu przyszłości,
którego wy nie możecie odwiedzać nawet w waszych snach.
Możecie wysilać się, by dotrzymać im kroku,
ale nie żądać, by byli podobni do Was,
ponieważ Życie się nie cofa,
ani nie może zatrzymać się na dniu wczorajszym.
Wy jesteście jak łuk, z którego wasze dzieci,
jak żywe strzały, zostały wyrzucone naprzód;
Strzelec mierzy do celu na szlaku nieskończoności
i trzyma cięciwę napiętą całą swą mocą,
żeby strzały mogły poszybować szybko i daleko.
Poddajcie się z radością rękom Strzelca,
ponieważ on kocha równą miarą
i strzały, które szybują,
i łuk, który pozostaje niewzruszony.

[black_jotka]

do stanu skrajnej melancholii
może przygwożdzić nas historia
jeśli bezmyślnie poswawoli
z ust malowanych oratorian

mnogość ochoczo trawi prawdy
w przemyślne dania przetworzone
najlepiej lekko zmiksowane
lub łez kropelką dosmaczone

nie wolno tu się zastanawiać
i grzebać w źródłach odnawialnych
bo efekt działań przepoczwarza
się w grzech śmiertelny i karalny

brak własnych myśli i przekonań
trawi nieuków lub frustratów
na wszystkie luki swych dokonań
odpowiedź- gruby tom dyktatów

nie bądź bezmyślny i bezwolny
rodaku trochę zaściankowy
wiedza gromadno-podwórkowa
nie zbawi żadnej tępej głowy

jeżeli musisz być już taki
jak głuchy pień w mętnym jeziorze
to tkwij spokojnie w tataraku
w historię nie pchaj się- broń Boże......

Zbigniew Murawski

[samanta_ewa]

Cezary Buszman/
LUDZIE Z

W moim kraju .
Widziałem ludzi z granitu
Jak pustych cokołów schedę
Po tych, co na barkach świtów
Odeszli w dostojność legend.

I ludzi widziałem też z puchu
Smutnych jak losu puenta
Że się rozwiali bez słuchu
I słuch o nich też nie pamiętał.

W moim kraju .
Widziałem ludzi ze złota
Jak wielkiej radości karnawał
I nie wiem, czy sen mnie omotał
Czy była niezwykła to jawa.

I ludzi widziałem też z drewna
Ciosanych nadzieją - jak wiara
Że słowik im jeszcze zaśpiewa
Na dawno odciętych konarach.

W moim kraju .
Widziałem też ludzi z piasku
Jak ścieżką znaczyli swój koniec
Co każe z uśmiechem na ustach
Przez czasu przesypać się dłonie.

I ludzi widziałem też - smutnych
I słowom się tym - nie wykręcę
Że napotkanych po drodze
Takich - mijałem - najwięcej
- W moim kraju.

11 stycznia 1999 Richmond Park, Londyn

BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

[rawik-is-me]

MĄDRZE SIĘ ŻYŁO ...
BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

Mądrze się żyło
Że się nie kradło co popadło
Bo w coś się miało jakąś wiarę
Kiedy podarte prześcieradło
Z knebla zmieniało się w transparent.

Mądrze się żyło
Że się wierzyło w jakąś miłość
Co odnalazła szczęście w dzieciach
Zanim się później ją straciło
Aby się mogła spełnić trzecia.

I czasem tylko żałuję tych grzechów
Nie popełnionych jedynie z pośpiechu.

Mądrze się żyło
Choć się zdarzyło zalać ryło
Dom Perignon - chociaż pod śledzia
Tak, by nad ranem rzeczy siłą
Za co się piło nikt nie wiedział.

Mądrze się żyło
Choć nie klaskało się zakałom
Swój sprzeciw wyrażając szczerze
Gdy w tamtych czasach wypadało
Od braw na dłoniach mieć pęcherze.

Mądrze się żyło
Choć się od święta przypałętał
Czas co z nadziei mojej szydził
Nim go rozwiała taka puenta
Której nie muszę się dziś wstydzić.

8 kwietnia 2006 Paryż

[zamyslona_7]

DLA CLAUDII
dedykuję córce
BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

Tak nie tęskniłem nigdy za nikim
Jakby mi sól ktoś sypał na ranę
Gdy nie kto inny jak Myszka Mikki
Jest dziś najlepszym Twoim kompanem.

Bo nie kto inny jak Kaczor Donald
Zawsze córuś o Tobie pamiętał
Kiedy pocztówka w biegu skreślona
Ma przypominać o mnie na święta.

Przepraszam za to, że małym sprawom
Nadałem dużych znaczeń niemądrze
Bo skądże siedząc nad zimną kawą
Przyszło do głowy mi żeby zmądrzeć?

Błądzą myśli po głowie
Lecz pytanie zostaje
Czy Ci bajkę opowiem
Zanim wyrośniesz z bajek?

9 stycznia 2006 Warszawa

[jerzy_55]

WYGNANIE CZŁOWIEKA MYŚLĄCEGO
BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

Na sercu dzisiaj to nam leży
Rozsiane ziaren niepokojem
Że nauczyłeś ludzi wierzyć
I upominać się o swoje.

Ich strach już naszą siłą nie jest
Czego zaprawdę Bóg jest świadkiem
Boś Ty przywrócił im nadzieję
Którą się łamią jak opłatkiem.

Wynoś się więc z naszego świata
Bo jesteś persona non grata
Bo jesteś persona non grata!

Pozamykane
Furtki i wrota
Zaryglowane
Bramy i drzwi
Nikt nie zapyta
Cię nawet kto tam?
Gdy zakołaczesz
W bezsilności dni.

Kiedy z szeregu się wychylisz
Rozświetlić chcąc przyszłości mrok
Padnie komenda w jednej chwili
Baczność gówniarzu! - równaj krok.

Za horyzontem czy za miedzą
Czasami tu czasami tam
Są tacy co o Tobie wiedzą
O dużo więcej niż Ty sam.

10 czerwca 2002 Londyn

[black_jotka]

CO PRZYWIEZIESZ?
BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

Co przywieziesz z dalekiej podróży
Jakim wschodem Cię pejzaż zaskoczy
Gdy przed słońcem powieki wciąż mrużysz
Jakbyś słońcu bał spojrzeć się w oczy?

Co Ty możesz wiedzieć o biedzie
W szczęśliwą wpatrzony gwiazdę
Skoro pociąg Twój tam nie dojedzie
A jeżeli - to tylko przejazdem?

Skoro statek Twój tam nie dopłynie
Kołysząc się dumnie na falach
Bo ląd ten zwyczajnie ominie
Z pewnością - jak najdalej z dala?

Bo są takie miejsca na ziemi
Co się karmią cudzą nadzieją
A nam łatwiej jest się oszukiwać
Że ich nie ma, że nie istnieją.

Co Ty możesz wiedzieć o nędzy
Gdy samolot Twój tam nie doleci
Gdzie od dawna wstydzi się księżyc
Pełnym blaskiem nocą zaświecić?

Co przywieziesz z dalekiej podróży
Jakim wschodem Cię pejzaż zaskoczy
Gdy przed słońcem powieki wciąż mrużysz
Jakbyś słońcu bał spojrzeć się w oczy?

3 września 2001 Rejs po Nilu, Luxor, Egipt

[seremine]

MIŁOŚĆ JEST JAK CIEŃ CZŁOWIEKA

Nie miałem w życiu - życia za wiele
Bez trosk co nie znały umiaru
Wierzyłem w miłość prawdziwą, na którą
Przyjaciół wcześniej nabrało się paru.

Z kart samotności stawiam tarota
A tarot to nie byle jaki
Mówi, że gorsze jest od tęsknoty
Kiedy tęsknić nie mamy już za kim.

Miłość jest jak cień człowieka
Uciekasz - to Cię goni
A kiedy ją gonisz, - ucieka
Jak cień, jak cień.

Będę miał w życiu - życia za wiele
Bez trosk, co nie znały umiaru
Bo już mi godzin ich nie wyliczą
Wskazówki - rozpędzonych zegarów.

Przeżyte chwile za naiwność ganią
Gdy nam się zdaje że kogoś znamy
Widzisz, niestety najbardziej nas ranią
Ci których najmocniej kochamy.

6 października 1995 Krozlingen, Szwajcaria
Muz. Włodzimierz Korcz

[seremine]

Poezja Buszmana piosenką pisana

Teksty piosenek (poezja śpiewana, piosenka literacka) Krzysztofa Cezarego Buszmana to przede wszystkim wiersze, które żyją własnym życiem w oderwaniu od muzyki. Częste emitowanie ich w rozgłośniach literackich Polskiego Radia w interpretacji Krzysztofa Kolbergera jest tego najlepszym dowodem. Wiersze te pokazują, że Buszman posiadł najtrudniejszą ze sztuk - sztukę prostoty przekazu poetyckiego. Bez uciekania się do wyszukanych metafor Buszman opowiada w swych wierszach o ludzkich dylematach osadzonych pomiędzy sacrum a profanum. W tych klasycznie napisanych wierszach znaleźć można szereg sentencji i aforyzmów, które charakteryzują twórczość Buszmana. Najlepszym przykładem może być ostatni tomik poezji Buszmana pt.: "Najwcześniej później". Nie dziwi więc fakt, że Agnieszce Osieckiej najbardziej podobały się te sentencje, w których Buszman "operuje swoistą grą słów." Dzięki biegłości kunsztu poetyckiego Buszman potrafi tak sprawnie operować różnymi środkami wypowiedzi poetyckiej, że zasadnym staje się zadanie sobie pytania: czy wszystkie te wiersze pisane były ręką Buszmana? Z pewnością tak, choć Dorota Stalińska twierdzi, że "aż dziw, że wiersze te pisane są ręką mężczyzny". Jak prorokował niegdyś Bogusław Mec wiersze Buszmana pełne sentencji i aforyzmów znajdują obecnie znakomitych kompozytorów i wykonawców, którzy podkreślają niezaprzeczalnie indywidualny charakter tej poezji, która zyskała sobie miano poezji piosenką pisanej. Bo poezja śpiewana i piosenka literacka to ten obszar, w którym wiersze Buszmana, dzięki, m.in. swojej melodyjności i klasycznemu zapisowi, znalazły dla siebie miejsce, stając się tekstami piosenek, które możemy usłyszeć na festiwalach poezji śpiewanej i piosenki literackiej.

[samanta_ewa]

/Cezary Buszman/


KOLĘDA MIŁOŚCI

Patrzę - stroik się zajął od świeczki
Od stroiku zaś obrus się zajął
Nie ma dla nas przed sobą ucieczki
Durni Ci, którzy wciąż uciekają.

Ludzie ognia się boją, jak ognia
Patrzę - płonie już moja koszula
Płomień tańczyć zaczyna po spodniach
Delikatnie mnie blaskiem otula.

Zamyślony po zamyśleń kraniec
Myślą błądzę po przeszłości błędach
Za tę miłość - dziękuję Ci Panie
Niech to będzie miłości kolęda.

W moją skórę śmierć wgryza się dymem
Jestem Boże już kulą ognistą
Teraz wiem, że dla Ciebie bym zrobił
Dużo więcej, niż prawie wszystko.

Nie udaję, nie kręcę, nie gmatwam
Jak skazaniec przyznaję się do niej
Do miłości - lecz coraz mniej światła
Gdy z miłości prawdziwej się płonie.

Zamyślony po zamyśleń kraniec
Myślą błądzę po przeszłości błędach
Za tę miłość dziękuję Ci Panie
Niech to będzie miłości kolęda.


25 lipca 1994 Gdynia
Muz. Tomasz Przysiężny

[mala200333]

Urodził się 17 lipca 1967 w Gdańsku. Poeta, autor piosenek, podróżnik. Dzieciństwo i młodość spędził w Gdyni. W 1997 wyjechał do Wielkiej Brytanii. W maju 2000 powołuje do życia Agencję Promocji Kultury Polskiej w Wlk. Brytanii. W październiku 2001 zostaje przyjęty do Union of Polish Writers Abroad - Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie z siedzibą w Londynie (obecnie w zarządzie), oraz do Association Polonaise des Auteurs, Journalistes et Traducteurs en Europe - Polskiego Stowarzyszenia Autorów Dziennikarzy i Tłumaczy w Europie z siedzibą w Paryżu.
W marcu 2005 Krzysztof Cezary Buszman wraca do kraju. Obecnie mieszka i tworzy w Płocku.

Promotorką poety była Agnieszka Osiecka, której "najbardziej podobały się te strofy, w których autor operuje swoistą grą słów". Spośród licznych recenzji z wieczorów autorskich poza granicami kraju, warto przytoczyć dwie "Nie trzeba krytyki literackiej, aby zobaczyć w twórczości Buszmana kontynuację tuwimowskiego słowotwórstwa, muzyczności Gałczyńskiego czy głębokiej refleksji Czechowicza." (Dziennik Polski, Londyn 26.01.2001 A. Cholewa-Selo) oraz "Przed laty tworzyli na emigracji Kazimierz Wierzyński i Marian Hemar. Po latach pustka po nich została wypełniona." (Dziennik Polski, Londyn 29.11.2002 Z. Dąbrowski").

[mala200333]

NIE WRACAJMY JESZCZE NA ZIEMIĘ

W głębinach źrenic w skwar południa
Niosę pamięci żar za majem
Który gwiazdami park wyludniał
I tylko dla nas grał nam grajek.

I tylko dla nas, bo dla kogo?
Szumiały wierzby jak nam w głowie
Szumiała miłość serca błogość
Co z dobrym losem była w zmowie.

I tylko dla nas, bo dla kogo?
Rozświetlał księżyc wiarę senną
Rozsądek kusząc mleczną drogą
Wiedząc, że chcesz ją przebyć ze mną.

Nie wracajmy jeszcze na Ziemię
W brokacie gwiazd nam do twarzy
Pobujajmy jeszcze w obłokach
W obłokach najlepiej się marzy.

/Cezary Buszman/

[dunant]

MOJE NIEBO
BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

Codziennie szukam się w tłumie
Gdy błądzę do celu jak pijak
I wiem, że bez Ciebie nie umiem
Żyć bez tego, co mnie zabija.

Ale dziękuję z całych sił
Że przytrafiłaś się poecie
Bo dałaś mi skrzydła bym się wzbił
Lecz jakże bez nieba mam wzlecieć?

Na kolanach przed Tobą więc stoję
Wstać się boję i pójść w paszczę świata
Bo mi zdaje się ukochana
Że bez Ciebie i drogi Bóg zatarł.

15 czerwca 2005 Gdów