Moje miejsce na ziemi.

[ubott.1]

Czy macie juz swoje miejsce znalezione czy dalej go poszukujecie ?

Gdzie latwiej byc Polakiem?

[blotniarka.stawowa]

ubott.1 napisał:
> Czy macie juz swoje miejsce znalezione czy dalej go poszukujecie?

Nadal poszukuje - i tak juz chyba pozostanie. Rozumiem, ze pytasz nie tylko o
miejsce geograficzne, ale i o to glebsze, "we wnetrzu". :)

A tak na marginesie, w swietle ostatnich uwag pod adresem emigrantow:

"Czy sa takie miejsca na swiecie, gdzie nie ma Polakow?... I gdzie zyja ci
najprawdziwsi? W Kutnie, Nowym Targu, na Mokotowie czy w Chicago? Czym sie
mierzy polskosc? Jej procentami we krwi, w ktoryms pokoleniu, znajomoscia jezyka
polskiego? Co jest jej sygnalem: nazwisko konczace sie na "ski" czy wada
genetyczna, ktora - jak twierdza niektorzy - maja wszyscy Polacy? Czy wyssana z
mlekiem matki sklonnosc do romantyzmu, nieuzasadnione przekonanie, ze jest sie
pepkiem swiata, splecione nierozerwalnie z klebkiem kompleksow?
Jak to sie dzieje, ze Polacy, ktorych wysialo po swiecie, czepliwi jak perz,
wrosli i rozplenili sie krzepko na byle jakiej, kamienistej glebie we wszystkich
szerokosciach geograficznych, wszystkich surowych klimatach? Czy latwiej byc
Polakiem z daleka od Polski?"

(fragment ksiazki mlodej dziennikarki z Toronto, A. Labieniec, p.t. "Powtorki z
Syberii". Autorka odwiedzila wies niedaleko Irkucka i ogromne wrazenie zrobila
na niej "polskosc" jej mieszkancow).

[jbb3]

Blotniarko,
Moja malzonka pochodzi z "Oblasti Irkucka", jest rodowita Rosjanka.
Mowila mi kilka razy o nie jednej ale kilku "polskich wsiach" majacych nawet
wlasne koscioly.Po przeczytaniu Twojego postu jeszcze raz sie o to zapytalem
bo poprzednio nie bardzo w to wierzylem. Powiedziala mi ze te sprawy zna
jeszcze z pobytu w ZSRR i ze o tym bylo w lokalnej prasie i TV.Mowi mi ze byl
nawet wywiad w TV z tymi ludzmi.A na pytanie czy wrocili by do Polski
odpowiadali ze nie bo nie maja do kogo i gdzie wracac. Takze mowi mi ze sa to
ludzie w wiekszosci z Ukrainy Zachodniej ktorzy trwali w swojej polskosci i
odmowili wyjazdu do Polski po 45-roku zyjac w okolicach Lwowa od pokolen.
Pisze rozmawiajac o tym z moja zona.Dodaje ona zeby nie bylo watpliwosci ze
sprawa istnienia tych wiosek byla podana do publicznej wiadomosci gdy "ruszyla"
pierestrojka Gorbaczowa.
Pozdrawiam ,JBB

[blotniarka.stawowa]

Wies, ktora odwiedzila dwukrotnie, i z mieszkancami ktorej zaprzyjaznila sie
dziennikarka z Toronto, nazywa sie Wierszyna i lezy 130 km na polnocny wchod od
Irkucka. Wbrew nasuwajacym sie mimowolnie przypuszczeniom mieszkancy Wierszyny
nie byli Polakami wywiezionymi na Syberie, ani tez nie pochodza z emigracji po
45 roku z Ukrainy Zachodniej, choc przypadki takie, o jakich mowi Twoja Zona, sa
znane na tamtych terenach.
Ci z Wierszyny - sa tam duzo dluzej, od 1910 roku. Sa potomkami chlopow
malopolskich, ktorzy wyruszyli tam za chlebem. Najpierw wyslali forpoczte -
oplacili kilku bardziej rozgarnietych chlopwo z podkrakowskich wsi, by ci
zbadali warunki, jaie car oferowal osiedlencom, i zdecydowali sie na emigracje,
gdy wyslannicy wrocili z wiescia, ze ziemia tam zyzna i jest jej pod dostatkiem.
Zebrali wiec skromny dobytek, skladajacy sie glownie z ziarna na siew i
wyruszyli "za chlebem". Niestety, ziarno z malopolski nie dawalo plonow w
klimacie syberyjskim. Przetrwali dzieki temu, ze wielu mialo pojecie o
rzemiosle i zatrudniali sie u miejscowej ludnosci. Przetrwala tez ich
podkrakowska gwara.

Czesc dochodu ze sprzedazy ksiazki "Powtorka z Syberii" idzie na konto
wierszynskiego Zwiazku Polakow na Syberii.
Pozdrawiam,
B.

[mamix]

Błotniareczko, to bardzo ciekawa historia. Proszę o informację, w jakim języku
napisana jest jest ta książka i czy jest w planach wydanie jej w Polsce.
Pozdrawiam.

[blotniarka.stawowa]

mamix napisała:
> Błotniareczko, to bardzo ciekawa historia. Proszę o informację, w jakim języku
> napisana jest jest ta książka i czy jest w planach wydanie jej w Polsce.

Czesc Mamix,ksiazka napisana jest po polsku, wydana w Toronto. Nic nie wiem o
planach wydania jej w kraju, ale moge skontaktowac sie z autorka i zapytac,
jesli zechcesz.

A dzis fragmenty ksiazki - o jezyku mowi jedna z mieszkanek wioski:
"Gdy studiowalam filologie polska, mowiono mi wielokrotnie, ze my, Polacy z
Syberii, nie powinnismy sie wstydzic swojego dialektu, i ze w Polsce jest takich
wiele. ... Do Irkucka przyjechal rektor Uniwersytetu Gdanskiego Zygmunt
Krasucki. Zorganizowano mi z nim spotkanie. Zgodzil sie, bym przyjechala do
Gdanska na studia bez egzaminow wstepnych. O kraju przodkow wiedzialam tyle, co
z lekcji historii, czyli bardzo malo. Cos niecos o Polsce dawnej, ale nic o
wspolczesnej. Mowilam gwara. Babcia Antonina, "paniusia", ktora mowila poprawna
polszczyzna i pamietala z dziecinstwa jezyk literacki, zaczela mi tlumaczyc, ze
w Polsce nie mowi sie tak, jak my tutaj mowimy. Ze gdy sie tam znajde, nie
powinnam mowic "jojko", ale jajko, nie "cyrwuny", a czerwony, nie "powim", a
powiem. Zrozumialam, ze jezykiem, ktory znam od dziecka, nie bede sie
poslugiwala na studiach. Na poltora miesiaca przed wyjazdem zaczelam sie
mozolnie uczyc czytac. Podrecznik stanowily wydane w roku 1909 "Basnie ludu
polskiego" i dwa spiewniki koscielne z konca XIX wieku."

[jbb3]

Blotniarko,
Fragment ten przypomina mi dwie ksiazki Jana Gauze,"Brazylia mierzona krokami"
i "Na przelaj przez dzungle". Autor po miesiacach tulaczki trafia do polskiej
wioski w Amazonii, emigrantow z kielecczcyzny. Je chleb z maslem i pisze ze
lzy ciekly mu po policzkach. Z mojej mlodosci pamietam ze moi dziadkowie
z podzamojskiej wsi ( Batiuki, chyba Ukraincy,,co najmniej grekokatolicy)
nigdy nie kupowali chleba. Piekli go w swoim,specjalnie przygotowanym piecu.
Byla to ich ziemia,ich plody. Smak i zapach ten pamietam do dzisiaj.
Pozdrwienia, JBB.

[blotniarka.stawowa]

JBB,
rozrzucilo nas po calym swiecie. Czytalam czesc Twoich wpisow o poszukiwaniach
rodziny w Ameryce Poludniowej, fascynujace. W Amazonii wprawdzie nie bylam, ale
mam zwyczaj w kazdym obcym miejscu pobyt w hotelu zaczynac od przegladania
lokalnej ksiazki telefonicznej szukajac wlasnego nazwiska, a jesli go tam nie
ma, to innych z polska pisownia. Jeszcze nie udalo mi sie nie znalezc zadnego. :))
A smak chleba pieczonego przez moja babcie w piecu chlebowym i wyjmowanego
stamtad lopatka drewniana na dlugim kiju tez pamietam. Na swieta babcia piekla
"bulke", ktora byla takim troche slodkim, zoltym (bo z jajkami) chlebem. Bylo
to jedyne z ciast, jakie znala moja babcia.

[jbb3]

Blotniarko,
Masz racje ,zapomnialem dodac o tej lopatce na dlugim kiju. Dziekuje.
Rodzine w Argentynie znalazlem. Szukalem ich uparcie 22 lata.
Sa szczesliwi, koresponduja z Zamosciem i Kalifornia.
Bulki z jajkiem nie znam. Pamietam chleb i pierogi z kasza gryczana takie
dlugie na lokiec. Pozniej odsmazane ze smietana.Teraz swiat jest maly.
Moja zona ,czasami robi "cziburaki" ,baranie mieso (ground lamb )z dodatkami,
zapiekane w ciescie.Potrawa kaukaska.A "pielmieny" syberyjskie, jej specjalnosc,
to "niebo w ustach".Moze zamiast polityki na Ukrainie zajmiemy sie przysmakami.
Kiedys bedac w poludniowych Chinach podano mi zupe ,twierdzac ze nie zjem tego.
Byly to polskie flaczki.Nie bardzo mialem ochote na drugi dzien w restauracji
w tej samej prowincji chinskiej na zupe rybna. Myslalem ze to grochowka.
Zupa rybna,z oczu ryb.Co kraj to obyczaj. Blotniarko,napisz cos co jadlas,
z twojego punktu widzenia egzotycznego,co spotkalas ciekawego.
Zawsze lubilem wisnie (jako konfitury) przyrzadzane przez moja mame.
Bylem zaskoczony w Turcji i Iranie kupujac "Vishnie Konfituri"
Jeszcze jedno, lubie "Burrito" i to koniecznie z zielona salsa ( naturalnie
zielone pomidory i avocado ).Z zamojszczyzny uwielbiam, tak jak wspomnialem,
pierogi z kasza gryczana w ciescie i cebularze z zimnym kwasnym mlekiem.
W Rosji, ryby. Nie spodziewalem sie ze Rosjanie oprocz kawioru maja taki wielki
asortyment roznych ryb na wszelkie sposoby,jak wedzony "paltus" po kiszone
w ziemi czy zaprawie solno-pieprznej "kilki".A do tego zimny "Absolud" to juz
"Nocne Polakow Rozmowy". Blotniarko,jeszcze raz dziekuje,pozdrawiam, JBB

[blotniarka.stawowa]

jbb3 napisał:
> Rodzine w Argentynie znalazlem. Szukalem ich uparcie 22 lata.
> Sa szczesliwi, koresponduja z Zamosciem i Kalifornia.
Wspaniala sprawa! Gratuluje szczesliwego finalu poszukiwan.

Pozdrowienia, B.
(O kulinariach na osobnym watku)

[wiloa]

no ja juz chyba mam jest tu cieplo, slonecznie ale daleko od stron rodzinnych i
sie rozdarlam

[blotniarka.stawowa]

wiloa napisała:
> ... tu cieplo, slonecznie ale daleko od stron rodzinnych i sie rozdarlam

A czy jestes w tym cieplym klimacie na stale czy traktujesz swoj pobyt tamze
jako tymczasowy? A moze trudno sie zdecydowac, i stad to "rozdarcie"?
Pozdrawiam serdecznie,
B.

[ksfiona]

wiloa napisała:

> no ja juz chyba mam jest tu cieplo, slonecznie ale daleko od stron rodzinnych
i
>
> sie rozdarlam

Nie rozdzieraj się ,zarabiaj tą swoją kasę i wracaj do Zamościa,tu pewnie jest
wiele Wiolu do zrobienia...