Język ziem pozyskanych

[ja22ek]

ma jedną ciekawą własciwość. Mianowicie słowo 'poniemiecki'. Odnosi się ono
do rzeczy trwałych starszych niż 58 lat. Jest tych rzeczy tyle, że określenie
mocno się wraziło w lokalne dialekty. Dowodem tego moi synowie, którzy o
jakiś stary obiekt (a może szlak turystyczny) spytali, czy nie jest on aby
poniemiecki. Bo to, co stare, nie może być przecież polskie...

[millefiori]

Dopisuje do kolekcji tzw. mienie podworskie. Terminologia z tego samego klucza.
Dygam,
Millefiori

[sze]

A im dalej na wschód, tym więcej jest rzeczy "pożydowskich"...

Gross w słynnych "Sąsiadach" się pastwił nad tymi wszystkimi "poniemieckimi"
i "pożydowskimi".

[sqh]

Ja na wsi białoruskiej słyszałem z ust autochtonów określenie "wo wriemja
pańskoj polszczi". Myślałem, że taka propaganda była obecna tylko w książkach,
a tu proszę - gdzieniegdzie jeszcze żyje i ma się dobrze.

Zresztą i tak dobrze, że nie "burżuazyjno-obszarniczej" ))

[sze]

Pogadaj czas jakiś z Rosjanami, Białorusinami. "Pan" wyjdzie prędzej czy
później, w żartach, w łagodnym wyrzucie, z przekąsem czy jakkolwiek. Zabawne:
oni używają tego wobec nas ze świadomością, że to określenie obraźliwe, często
zaraz przepraszają.

Jeden Białorusin zwierzał mi się kiedyś z szoku jakiego doznał podczas pobytu w
Polsce, jak usłyszał, że tu wszyscy NAPRAWDĘ mówią do siebie per "pan"... On
myślał, że to tylko taka propaganda i dawno miniona przeszłość.

[nowabiala]

"Poljacy wsio Pany !"

[sqh]

sze napisał:

> Pogadaj czas jakiś z Rosjanami, Białorusinami. "Pan" wyjdzie prędzej czy
> później, w żartach, w łagodnym wyrzucie, z przekąsem czy jakkolwiek.

A to ja wiem, bo rozmawiałem nie raz i zwłaszcza starsi Białorusini, absolwenci
przedwojennych polskich szkół powszechnych, często przechodzili z "wy"
na "pan", gdy mówiłem, że jestem z Polski.

Tu jednak bardziej zainteresowała mnie, że tak to określę, automatyczność
frazeologizmu "pańska Polska". Tak jak np. Polacy, mówiąc o uroku, często
bezwiednie dodają "dyskretny", bo tak było u Bunuela.

Język ziem pozyskanych przez innych

[ala100]

a straconych przez nas.

sze napisał:

> Pogadaj czas jakiś z Rosjanami, Białorusinami. "Pan" wyjdzie prędzej czy
> później, w żartach, w łagodnym wyrzucie, z przekąsem czy jakkolwiek. Zabawne:
> oni używają tego wobec nas ze świadomością, że to określenie obraźliwe,
często
> zaraz przepraszają.
>
> Jeden Białorusin zwierzał mi się kiedyś z szoku jakiego doznał podczas pobytu
w
>
> Polsce, jak usłyszał, że tu wszyscy NAPRAWDĘ mówią do siebie per "pan"... On
> myślał, że to tylko taka propaganda i dawno miniona przeszłość.

Powszechne (czy aby?) "panowanie" w Polsce jest chyba wymysłem niedawnym. Z
literatury pamiętam, że w pewnych kręgach mówiło się kiedyś "Waszmość Pan", a w
innych np. "słyszeliście, kumo..." albo "Macieju, byliście...".

Teraz też często można spotkać ludzi, którym "Pani/Pan" nie przejdzie przez
gardło i to nie z powodu arogancji. Częściej na wsi, ale też i w mieście,
słyszę np. "na krzyżówkach skręci w lewo..". I wcale nie oznacza to, że mówiący
te słowa jest niegrzeczny. On już nie powie "wy", ale do "Pan/Pani" ma jeszcze
klasowy dystans.

Sądzę, że Pani/Pan zaniknie, z powodu angielszczyzny. Tutaj też sobie
nie "panujemy".

Pozdrawiam. Ala

[vaud]

ala100 napisała:



>> Sądzę, że Pani/Pan zaniknie, z powodu angielszczyzny. Tutaj też sobie
> nie "panujemy".
>
> Pozdrawiam. Ala

---------> Niby sobie nie "panujecie", a tylko "you-jacie", ale przecież
istnieje możliwość podkreślenia dystansu i wyrażenia szacunku przez
dodanie "sir" i "madam".

[vaud]

miało być: "madame".