Zmiana decyzji dot. świadkowania

[homo_silvestris]

Dzień dobry,
chciałabym zapytać Państwa co sądzicie o mojej sytuacji, gdyż jak to mówi "co dwie głowy, to nie jedna".
Zgodziłam się być w sierpniu/wrześniu świadkową na ślubie koleżanki. Ślub odbędzie się za 6 miesięcy. Moje relacje z koleżanką uległy jednak zepsuciu (tzn. warto podkreślić, że tę zmianę odczuwam ja, nie ona) i chciałabym zrezygnować z bycia świadkową. Nie chcę poświęcać się i iść na wesele, które będzie dla mnie bardzo trudne - nikogo tam nie będę znała, jedyną osobą będzie panna młoda. Jestem świeżo po rozstaniu, więc pójdę sama (jestem raczej nieśmiała i mało asertywna). Czy uważacie Państwo, że "jeszcze jest czas" i można (po wcześniejszym zaakceptowaniu) odmówić bycia świadkową?

[dmuchawcelatawce]

Czas najwyzszy, ostatni dzwonek aby o tym pannie mlodej powiedziec. Ale nie powinno sie obejsc bez wyjasnien (skoro panna mloda zmian nie zauwazyla). Swoja droga, jak mogly sie zepsuc tak strasznie relacje, ze nie chce sie isc na czyjs slub, i aby osoba zainteresowana o tym nie wiedziala. Moze warto najpierw z panna mloda porozmawiac, szczerze powiedziec o swoich ale, moze uda sie realcje naprawic i jednak na slub isc.

[homo_silvestris]

Ano widzi Pani, tak czasami jest, że relacja lekko się psuje, a potem sprawa nabrzmiewa jak wrzód - jedna strona pozwala mu rosnąć i nie zauważa, a druga wierci się i chce go przebić. Ja już dłużej nie wytrzymuję i stąd moje pytanie

[claratrueba]

Skoro jest istotny dla Pani powód, należy go przedstawić i powiedzieć o rezygnacji. Jak najszybciej, dopóki da się to zrobić spokojnie bo skoro konflikt narasta, to oby ów wrzód nie pękł tuż przed ceremonią, skoro już teraz Pani nie wytrzymuje.
Zwykle tak jest, że jeśli zbyt długo powstrzymujemy się z wyrażeniem naszych żalów to czego nie potrafiliśmy powiedzieć to potem łatwo wykrzyczeć. A to nigdy nie jest dobre. I wtedy nigdy nie uda się wyjaśnić spraw, które być może są jednak tylko nieporozumieniem.

[aqua48]

claratrueba napisała:

> Skoro jest istotny dla Pani powód, należy go przedstawić i powiedzieć o rezygna
> cji.

Ja bym nie przedstawiała powodu skoro on jest natury osobistej. Podziękowałabym za zaufanie i zaszczyt i powiedziała, że niestety z ważnej dla mnie przyczyny nie mogę być na ślubie i przepraszam. Tyle. Pół roku to wystarczający okres czasu aby młodzi znaleźli innego świadka.

[homo_silvestris]

Powinnam zatem w najbliższym czasie dokonać tego coming outu i powiedzieć, że nie chcę być świadkową... Boję się, że ona będzie się gniewać i że będzie zła, i że w ogóle zakończymy relację ze sobą. Bardzo nie lubię takich sytuacji granicznych.
Dziękuję Państwu za pomoc

[aqua48]

homo_silvestris napisał(a):

> Powinnam zatem w najbliższym czasie dokonać tego coming outu i powiedzieć, że n
> ie chcę być świadkową...

Nie "nie chcę" tylko "bardzo mi przykro, ale nie mogę". To zmienia całą sytuację.

>Boję się, że ona będzie się gniewać i że będzie zła, i że w ogóle zakończymy relację ze sobą.

Nie rozumiem o co tu chodzi, w początkowym poście było stwierdzenie, że te relacje JUŻ uległy pogorszeniu i to do takiego stopnia, że trzeba odmówić przyjaciółce świadkowania.
Może zamiast robić dramatyczne demonstracje przedślubne warto z panną młodą szczerze o relacji i swoich problemach porozmawiać?

[homo_silvestris]

aqua48 napisała:

> Nie rozumiem o co tu chodzi, w początkowym poście było stwierdzenie, że te rela
> cje JUŻ uległy pogorszeniu i to do takiego stopnia, że trzeba odmówić przyjació
> łce świadkowania.
> Może zamiast robić dramatyczne demonstracje przedślubne warto z panną młodą szc
> zerze o relacji i swoich problemach porozmawiać?

Wiem, dramatyzuję, ale jak wspominałam, ta koleżanka nie odczuwa pogorszenia się relacji między nami, gdyż ja to dość skrzętnie ukrywam i tłumię w sobie. Można powiedzieć, że to hipokryzja etc., ale to już bardziej nadaje się na forum psychologia, niż tutaj.

[majaa]

Ze względu na "stare, dobre czasy" ja bym chyba jednak próbowała wyłuszczyć koleżance "co mi leży na wątrobie" i oczyścić atmosferę. Ale skoro z jakichś przyczyn uznaje to Pani za niemożliwe i gotowa jest zaryzykować zerwanie, a przynajmniej znaczne rozluźnienie kontaktów, to trzeba jak najszybciej wycofać się ze świadkowania, np. w stylu, jaki zaproponowała Aqua. Najgorsze jest udawanie, że nic się nie dzieje i duszenie w sobie złych emocji. To nigdy nie wychodzi na dobre.

[aqua48]

homo_silvestris napisał(a):

> Wiem, dramatyzuję, ale jak wspominałam, ta koleżanka nie odczuwa pogorszenia si
> ę relacji między nami, gdyż ja to dość skrzętnie ukrywam i tłumię w sobie.

Koleżanka zapewne jest teraz mocno zajęta nieodległymi zmianami we własnym życiu i trudno jej się w tej sytuacji dziwić, ani mieć o to pretensję.
Uważam jednak odmowę świadkowania na jej ślubie za jakiś rodzaj "odwetu" na niej i z tego punktu widzenia jest to całkowicie niezgodne z s-v.
Lepiej jednak odmówić jak najszybciej niż iść ze zbolałą miną i popsuć ten uroczysty dzień.

[urko70]

aqua48 napisała:

> Uważam jednak odmowę świadkowania na jej ślubie za jakiś rodzaj "odwetu" na nie
> j i z tego punktu widzenia jest to całkowicie niezgodne z s-v.
> Lepiej jednak odmówić jak najszybciej niż iść ze zbolałą miną i popsuć ten uroc
> zysty dzień.

Ja tu odwetu nie widzę.
Jedna drugiej zrobiła jakąś przykrość i druga nie chce robić na ważnej
uroczystości dobrej miny do złej gry.

Odwet widziałbym, gdyby poczekała z odmówieniem do ostatniej chwili.

[urko70]

aqua48 napisała:

> > Powinnam zatem w najbliższym czasie dokonać tego coming outu i powiedzieć
> , że nie chcę być świadkową...
>
> Nie "nie chcę" tylko "bardzo mi przykro, ale nie mogę". To zmienia całą sytuacj
> ę.

W pełni popieram, "nie mogę".



> Może zamiast robić dramatyczne demonstracje przedślubne warto z panną młodą szc
> zerze o relacji i swoich problemach porozmawiać?

Warto spróbować. Nic do stracenia.
Pytanie czy to się uda, czy panna młoda skoro do tej pory niczego nie zauważyła to zrozumie problem autorki, czy NAPRAWDĘ zrozumie.
Niemniej jw: nic do stracenia a można zyskać = nie stracić bliskiej koleżanki.

[urko70]

homo_silvestris napisał(a):

> Dzień dobry,
> chciałabym zapytać Państwa co sądzicie o mojej sytuacji, gdyż jak to mówi "co d
> wie głowy, to nie jedna".
> Zgodziłam się być w sierpniu/wrześniu świadkową na ślubie koleżanki. Ślub odbęd
> zie się za 6 miesięcy.

Sierpień/wrzesień jest nie za 6 tylko 3 za mce.


> Czy uważacie Państwo, że "jeszcze jest czas" i można (po wcześniejszym zaa
> kceptowaniu) odmówić bycia świadkową?

Kwestia ile tego czasu jeszcze jest.
Piszesz że 6 mcy ale równocześnie piszesz "być w sierpniu/wrześniu świadkową".

Niemniej:
1. Mimo wszystko spróbowałbym wyjaśnić, jesli odmówisz to tak czy siak
relacja pogorszą się jeszcze bardziej, jeśli spróbujesz wyjaśnić to możesz
nie stracić koleżanki.

2. Jeśli nie umiesz sobie z tym poradzić i jest rzeczywiście 6mcy to:
- Krysiu, możemy pogadać?
- No słucham?
- Wiesz, przepraszam cię ale niestety muszę zrezygnować z bycia świadkiem. Uwierz proszę że tak będzie lepiej dla wszystkich.

[homo_silvestris]

Rozwieję kwestie dot. terminu:
- poproszenie o bycie świadkową sierpień/wrzesień 2013
- ślub grudzień 2014

Dziękuję za Państwa słowa. Będę musiała zebrać pokłady sił i podjąć tę rozmowę, choć nie ukrywam, będzie mi bardzo trudno, bo nie lubię takich konfrontacji. Być może po szczerej rozmowie zrezygnuję ze świadkowania, ale znajomość się utrzyma w formie neutralnej, bo nie chciałabym byśmy stały się wrogami.

jeśli ta dziewczyna nie wie/nie przypuszcza,

[znana.jako.ggigus]

że nie chcesz, to ma jeszcze pół roku na szukanie. starczy czasu.

Btw nasuwa się pytanie: co jest powodem zmiany decyzji? Brzmi tajemniczo.

Powód "brzmi tajemniczo"

[homo_silvestris]

Jest to sprawa dość złożona, układa się w piękną historię o zagubionej dziewczynie (mnie), która postanowiła przestać mówić (nie) i jej koleżance, która skrzętnie to wykorzystywała.Ta zagubiona dziewczyna w końcu nie wytrzymuje tego ciągłego wykorzystywania (a nie potrafi powiedzieć "nie", choć podchodzi do tego "wyzwania" kilkanaście razy dziennie, abstrahując od gwałtów i innych pomysłów, jakie przyjdą Państwu do głowy). Wina leży po stronie zagubionej, bo powinna umieć być asertywną, a nie jest. Dlatego traci kogoś, z kim mogłaby utrzymać znajomość, gdyby na początku stawiała granice i broniła swojego zdania.

tę historię akurat bdb dobrze rozumiem

[znana.jako.ggigus]

Też miałam z tym problemy i to właśnie w stod. do mojej przyjaciółki, ale dojrzałam i uwierz mi, możesz w każdej chwili w każdej znajomości zacząć wyznaczać granice. Trzeba się tylko odważyć zrobić to pierwszy raz, najlepiej w stos. do osoby, z którą się ma trudności, a potem to idzie jak z płatka.
Jak chcesz, to możemy na priv pogadać.

pozdro serdeczne!!

wrogami

[urko70]

homo_silvestris napisał(a):

> nie chciałabym byśmy stały się wrogami.

BTW a jak by było po nowoczesnemu czyli z użyciem rodzaju żeńskiego,
wrożkami?

np: abyśmy stały się sobie nawzajem osobami

[znana.jako.ggigus]

wrogimi. Wroginiami też np. można.

[urko70]

znana.jako.ggigus napisała:

> wrogimi.

Pytając o rodzaj żeński, miałem na myśli słowo "wróg".


> Wroginiami też np. można.

Można? A jest takie słowo? Mi sjp pwn nie pokazuje.

[znana.jako.ggigus]

per analogiam bóg - bogini, wróg - wrogini. Nadanie koćcówki odpowiedniej. Można spóbować utworzyć neologizm, myślę, że jest zrozumiały.

[urko70]

znana.jako.ggigus napisała:

> per analogiam bóg - bogini, wróg - wrogini. Nadanie koćcówki odpowiedniej. Możn
> a spóbować utworzyć neologizm, myślę, że jest zrozumiały.

Uznany słownik języka polskiego pwn tak jak zawiera słowo "bogini" tak
nie zawiera słowa "wrogini".

Ale i owszem, tworzyć to sobie możemy różne ciekawe słowotwory.
Czasem bywa przekomicznie np: kierowniczka autobusu miejskiego, a może kierowczyni...?

bogini owszem jest

[znana.jako.ggigus]

sjp.pwn.pl/szukaj/bogini
stąd analogia.
Język wciąż się rozwija, racz zauważyć.

[urko70]

znana.jako.ggigus napisała:

> sjp.pwn.pl/szukaj/bogini
> stąd analogia.
> Język wciąż się rozwija, racz zauważyć.

W poście na który odpowiadasz napisałem:
"pwn tak jak zawiera słowo "bogini"
Więc po co o tym piszesz, po co wstawiasz link do tego słowa?

Nie pytałem skąd analogia, więc po co wskazujesz skąd analogia?

Oczywiście że zauważam, przecież napisałem "możemy sobie tworzyć".



Tyle tylko, że niektóre te nowe twory brzmią przekomicznie.

napisałeś:

[znana.jako.ggigus]

Uznany słownik języka polskiego pwn tak jak zawiera słowo "bogini" tak
nie zawiera słowa "wrogini".

[urko70]

znana.jako.ggigus napisała:

> Uznany słownik języka polskiego pwn tak jak zawiera słowo "bogini" tak
> nie zawiera słowa "wrogini".

Zgadza się. Więc po co wstawiłaś potem link do "bogini"?

[znana.jako.ggigus]

bo twierdziłeś, że jest inaczej.

[urko70]

znana.jako.ggigus napisała:

> bo twierdziłeś, że jest inaczej.

Nieprawda.

przypomnę:

[znana.jako.ggigus]

Uznany słownik języka polskiego pwn tak jak zawiera słowo "bogini" tak
nie zawiera słowa "wrogini".

[urko70]

znana.jako.ggigus napisała:

> Uznany słownik języka polskiego pwn tak jak zawiera słowo "bogini" tak
> nie zawiera słowa "wrogini".

Czego nie rozumiesz w tym zdaniu?
Zauważasz tam taki magiczny fragment "tak jak zawiera słowo "bogini" ?

[ebro888]

...wrożynie, wrażki, wrażynie, wroginie, odlot, ale radocha! Do tego stopnia, że znika z horyzontu powód wrogości

Moim zdaniem wyjścia są 2

[kora3]

1. Proponowane tu już - odmówić świadkowania i uczestnictwa w ślubie/weselu zasłaniając się sprawami osobistymi, które na to nie pozwolą. Czasu nie jest jeszcze za mało, a świadek na ślubie nie ma poza złożeniem podpisu jakichś szczególnych obowiązków, ani też nie stawia mu się szczególnych (np. religijnych) wymagań.
Czy młoda para może mieć mimo to kłopot z Twoją odmową. No może. Bo jeśli nową świadek będą chcieli wybrać spośród już zaproszonych gości, to będą musieli jakoś wyjaśnić to, że zapraszali wcześniej, a o swiadkowaniu nie wspomnieli. Wiadomo, że nie byłoby im zręcznie powiedzieć, że poprzednio zaproszona w charakterze świadka osoba zrezygnowała.

2. Też chyba proponowane: porozmawiac szczerze i spokojnie z kolezanką. Nie tyle o świadkowaniu, a o Waszych relacjach w ogóle. Zwyczajnie powiedzieć, że czujesz się wykorzystywana/lekceważona, a szczególnie teraz, kiedy jesteś swieżo po rozstaniu dotyka Cię to bardziej. Wyglada na to, że kolezanka nie zdaje sobie sprawy, że tak odbierasz jej zachowanie, bo zawsze tak się zachowywała i było ok.
Po tej rozmowie podejmiesz decyzję, czy będziesz jednak tym świadkiem, czy nie.

To drugie rozwiązanie wydaje mi się lepsze z czysto psychologicznego punktu widzenia