Lekarz (pół)prywatnie - jak się zachować

[niemlodalekarka]

Dzień dobry, jestem lekarzem rodzinnym, niedawno przeprowadziłam się do średniej wielkości miasteczka - kupiłam mieszkanie i zaczęłam pracę w przychodni - w obrębie tego samego osiedla. Te kilka miesięcy pracy starczyło, ale zacząć rozpoznawać dużą ilość twarzy mijanych na spacerach z dzieckiem czy do sklepu.
I teraz moje pytanie - co mówi savoir vivre o spotkaniach osób, które słabo, ale jednak się znają? Duża część z nich to seniorzy - więc każdemu z nich powinnam pierwsza mówić dzień dobry? Trochę średnia opcja, komfort spaceru żaden, można kogoś pominąć, mam średnią pamięć wzrokową więc musiałabym się wysilać czy to jednak nie znana twarz. Z częścią osób nie ma problemu, szczególnie panów, widzę błysk rozpoznania i pierwsi się odzywają. U części osób widzę błysk rozpoznania i na tym się kończy... I jakoś dziwnie to wychodzi.
Druga sprawa to spotkania na wydarzeniach typu imprezy plenerowe - czasem okazuje się że jestem z rodziną, a obok pacjentka/pacjent ze swoją. Zaczyna się luźna rozmowa o danym wydarzeniu i zostaje mi przestawiona córka, mąż, babcia. I wygląda to tak, jakby druga strona oczekiwała podobnego rewanżu, co do którego niekoniecznie mam ochotę.
Co sądzicie?

[milamala]

Bardzo wygodna jest opcja pozdrawiania wszystkich. Mam slaba pamiec do twarzy, szybko twarze zapominam, nie przywiazuje wagi do szczegolow wygladu, a juz ledwie znane osoby innej rasy po prostu trudno mi odroznic. Ale przychodzi mi z pomoca tutejszy zwyczaj pozdrawiania nawet nieznajomych.
Po prostu jest przechodzisz kolo kogos i twoj wzrok sie na nim "zawiesi" mowiesz "hallo", bez zastanawiania sie czy go znam, czy nie, czy on pierwszy czy ja pierwsza. Mysle, ze bedac lekarka w malym miasteczk, a wiec zapewne osoba rozpoznawalna jesli sama bedziesz po prostu pozdrawiac ludzi to zyskasz ogolna sympatie i powazanie w srodowisku. A jakie to przy okazji wygodne, nie myslec czy ja pierwsza powinnam czy ostatnia, czy znam, czy nie znam, czy tylko troche.
Co do drugiej sytuacji, to po prostu nie przedstawiaj swojej rodziny, nie masz takiego obowiazku, nawet jesli druga strona robi wrazenie, ze tego wlasnie oczekuje.

[baba67]

A ten zwyczaj to mi się podoba. Tak samo jest np w Bawarii w mniejszych miejscowościach.I to jest dobra rada bo niewielkim kosztem mozna sobie zaskarbić sympatie. Rodziny przedstawiac nie musisz, tez tak myślę.

[astachan]

W Bawarii, nie tylko w małych miejscowościach, jest inaczej. Lekarz rodzinny - przyjaciel domu zarabia więcej na swoich zaprzyjaźnionych domach.

[astachan]

milamala napisała:

> Mysle, ze bedac lekarka w malym miasteczk, a wiec zapewne osoba rozpoz
> nawalna jesli sama bedziesz po prostu pozdrawiac ludzi to zyskasz ogolna sympat
> ie i powazanie w srodowisku.

Taka ogólna sympatia i poważanie w środowisku wprost prowadzą do tego, że w niedzielę o ósmej rano dzwonek do drzwi:
- Pani, doktór, pani wypisze receptę, bo mnie się leki właśnie skończyły.
Wersja soft.
Wersja mniej soft:
- Pani wypisze receptę, bo z mężem/żoną właśnie postanowiliśmy pojechać do rodziny na tydzień i do piątku leków mi nie starczy.

[wagonetka]

też myślę, że lepiej, gdy w małym środowisku człowieka ani nie lubią, ani nie poważają

wtedy ma spokój

[astachan]

W małym środowisku poważanie lekarza nie zależy od tego czy go lubią.

[wagonetka]

mieszkasz w małym środowisku?

[astachan]

Tak

[wagonetka]

i nie mówisz ludziom "dzień dobry"?

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> i nie mówisz ludziom "dzień dobry"?

Co to za tanie zagrywki w dyskusji?

wagonetka?

[milamala]

Astachan a o stawianiu granic slyszalas? Mozna i jednoczesnie mozna byc milym, sympatycznym i grzecznym ... i mowic pierwsza "dzien dobry".

[astachan]

milamala napisała:

> Astachan a o stawianiu granic slyszalas? Mozna i jednoczesnie mozna byc milym,
> sympatycznym i grzecznym ... i mowic pierwsza "dzien dobry".

Szkoda, że nie zacytowałaś choć fragmentu mojej wypowiedzi, na którą odpowiedziałaś.
Dla czytelników tego forum nasza dyskusja stanie się nieczytelna.

Skoro nasza dyskusja dla czytelników tego forum jest nieczytelna, więc Ci nie odpowiem.

[annthonka]

Przyznam, że nie bardzo rozumiem w jaki sposób powiedzenie "dzień dobry", nawet kilku osobom, zakłóca komfort spaceru. Te dwa słówka na pewno nie zaszkodzą, nawet jeżeli okaże się, że pozdrowiłaś kogoś nieznajomego. Z drugiej strony nie musisz wpatrywać się w twarze wszystkich przechodniów, bez przesady. Wiadomo, że jako lekarz rodzinny masz wielu pacjentów i nie wszystkich musisz pamiętać.

Co do imprez, to może mogłabyś po prostu skracać wymianę uprzejmości do minimum i oddalać się, zanim pacjent zacznie się rozpędzać z przedstawianiem całej rodziny.

[astachan]

annthonka napisała:

> Przyznam, że nie bardzo rozumiem w jaki sposób powiedzenie "dzień dobry", nawet
> kilku osobom, zakłóca komfort spaceru.

W sposób bardzo prosty. To są pacjenci, a nie znajomi - na spacerze nie każdy ma ochotę czuć się jak w pracy.

[annthonka]

Ale Ci ludzie nie zaczepiają jej z prośbą o poradę lekarską, tylko mijając ją na ulicy mówią dzień dobry.

Jeśli wpadłbyś na ulicy na swojego klienta czy współpracownika to udałbyś, że go nie znasz, żeby nie poczuć się jak w pracy, czy może jednak powiedziałbyś dzień dobry / odpowiedział na jego pozdrowienie?

[astachan]

A po co jej mówią dzień dobry?
Lekarz rodzinny ma w spisie od 2500 do 3500 pacjentów! Po co ma te TRZY TYSIĄCE ludzi na każdym kroku, gdzie się nie ruszy mówić jej dzień dobry?!

Idąc na spacer naprawdę ma się ochotę odpocząć od pracy.

Jeśli wpadłbym na klienta to udałbym, że go nie znam.
Komuś ważnemu, gdyby nasz wzrok się skrzyżował - skinienie głową.

Ze współpracownikiem to samo, chyba że, byłaby to osoba, z którą mnie łączy w pracy coś ponad zwykłe stosunki służbowe: wtedy szybki uśmiech, "oczko".
Spotkanie współpracownika to jest przypomnienie o pracy!
Każdy od pracy chce mieć po pracy wolne.

[wagonetka]

no właśnie

po co w ogóle mówić "dzień dobry"?

nie wiadomo

[astachan]

Obcym osobom na ulicy? Nie warto.
Chyba, że kultura danego kraju tak nakazuje, na przykład Niemcy.

Mnie to nadal krępuje i czuję się nieswojo. Przyznam, że mam z tym problem. Kłaniając się pierwszy mam poczucie, że łamię czyjąś sferę prywatności. Gdy mi się kłaniają starsi ode mnie - mam poczucie, że wyszedłem na raroga, bez kultury.

[wagonetka]

astachan napisał(a):

> Mnie to nadal krępuje i czuję się nieswojo. Przyznam, że mam z tym problem. Kła
> niając się pierwszy mam poczucie, że łamię czyjąś sferę prywatności. Gdy mi się
> kłaniają starsi ode mnie - mam poczucie, że wyszedłem na raroga, bez kultury.

to dobrze rozumiem, mój syn też tak miał swego czasu
zaproponował mu wówczas, aby spróbował na początek lekko się uśmiechać do ludzi, których twarze kojarzy

Kod kulturowy Niemcy

[astachan]

wagonetka napisał(a):


> to dobrze rozumiem, mój syn też tak miał swego czasu
> zaproponował mu wówczas, aby spróbował na początek lekko się uśmiechać do ludzi
> , których twarze kojarzy
>
Ten wątek wyciągnąłem pod nowym tematem.

Też tak staram się postępować. Uśmiech, skinięcie głową. Mimo to czuję się jak pajac.
Jak mi się odkłoni - bardziej zareaguje na mój uśmiech + skinięcie głową - starsza ode mnie osoba i powie to Guten Tag, to oczywiście ode mnie również dźwiękowe: "Guten Tag".

Kompletnie nie czuję tego kodu kulturowego, a chciałbym

[wagonetka]

mój syn był nieśmiały, wciąż jest, tylko nauczył się radzić sobie z tym - ta nieśmiałość ma dużo uroku, ale dopiero przy bliższym poznaniu

mnie ludzie mówili, że mam syna źle wychowanego, bo nie kłania się - nie tłumaczyłam się, ale przepraszałam za niego

jestem pewna, że warto próbować, jeśli chcesz naturalnie

[astachan]

Wzorowa matka, gratulacje

[wagonetka]

też tak myślę

[minniemouse]

astachan napisał(a):
Chyba, że kultura danego kraju tak nakazuje, na przykład Niemcy.

W Polsce obowiazuje taka sama kultura - pierwszy klania sie ten grzeczniejszy. a zwlaszcza w niejasnej sytuacji.

Mnie to nadal krępuje i czuję się nieswojo. Przyznam, że mam z tym problem.
Kłaniając się pierwszy mam poczucie, że łamię czyjąś sferę prywatności.

LOL tiaaa
Hmmm, tak zazwyczaj tlumacza sie osoby niezbyt dobrze wychowane szukajace pretekstu aby sie nie uklonic.
jakas wydumana "lamana sfera prywatnosci" - bo wypada rzucic krociutkie "dziendobry" znajomej twarzy w przelocie... no tez cos! to jak trzesienie lewa reka prawego ucha gdy te swedzi w srodku.

Gdy mi się kłaniają starsi ode mnie - mam poczucie, że wyszedłem na raroga, bez kultury.

czyli to juz samo przez sie ci mowi jak powinienes byl postapic - sklonic sie i to pierwszy, oczywiscie,
a twoja zasada "nie ingerowania w zycie zawodowe" jest zdecydowanie bez sensu.

Bo pozdrawianie sie, o ile nie odbywa sie konkretnie w zakladzie pracy gdzie hierarchia rzeczywiscie obowiazuje (np pierwszy mowi dzien dobry podwladny szefowi) - nie jest juz "ingerowaniem w zycie zawodowe" a normalnym, grzecznym pozdrawianiem sie wzajemnie osob ktore zwyczajnie skads sie znaja.
Dokladniej - takie spotkanie znajomego (swojego) lekarza na ulicy, przechodzac,
- nie w jego gabinecie podczas umowionej (badz nie) wizyty, to juz nie jest "strefa zawodowa" a jedynie jest to przypadkowo napotkana "osoba znajoma", znana nam przez koneksje "pacjent- lekarz", i tyle. przykladowo, gdyby przypadek zarzadzil iz znalezlibysmy sie na tym samym party co nasz rodzinny lekarz - czy mielibysmy udawac ze go nie znamy, traktowac jak obcego, "bo nie chcemy wchodzic w jego strefe prywatnosci"?? noszszsz.. jakis rozsadek musi byc.

na ulicy wszyscy jestesmy po prostu ludzmi ktorzy sie skads znaja - w pracy nie,
zatem jak najbardziej wypada grzecznie pozdrowic osobe znana stad czy owad - spotykajac ja przypadkowo idac np do sklepu. i tyle.
a nawet, w tym przypadku Astachan, jak juz tak koniecznie chcesz sie sztywno trzymac SV, to lekarz (nawet mlodszy wiekiem) jest tu na pozycji uprzywilejowanej bo i prestiz zawodowy, i uslugi jakie dla ciebie wykonuje. chocby dlatego powinienies mu sie pierwszy sklonic.

Martwienie sie komu i ile razy lekarz w malym miasteczku musi odpowiadac na "dzien dobry" to jakas kosmiczna bzdura. a nawet paranoja. to juz jest lekarza sprawa. nie jest dzidziusiem, poradzi sobie : )

Moral z tego taki - nie komplikujmy niezwykle prostych spraw. nie szukajmy dziur w calym.
Mowmy po prostu "dzien dobry" na widok znajomej twarzy - najwyzej pierwsi. i tyle.
.
Minnie

[astachan]

minniemouse napisała:

> astachan napisał(a):
> Chyba, że kultura danego kraju tak nakazuje, na przykład Niemcy.
>
> W Polsce obowiazuje taka sama kultura - pierwszy klania sie ten grzeczniejszy.
> a zwlaszcza w niejasnej sytuacji.

Kłaniasz się obcym na ulicy?
To nie jest kultura polska. Co najwyżej Polonii kanadyjskiej.

Jak ciebie traktować poważnie, gdy masz problemy ze zrozumieniem sensu wypowiedzi rozbitej na dwie linijki tekstu?

Ja napisałem to:
"Obcym osobom na ulicy? Nie warto.
Chyba, że kultura danego kraju tak nakazuje, na przykład Niemcy."


> Mnie to nadal krępuje i czuję się nieswojo. Przyznam, że mam z tym problem.
>
> Kłaniając się pierwszy mam poczucie, że łamię czyjąś sferę prywatności.
>
> LOL tiaaa
> Hmmm, tak zazwyczaj tlumacza sie osoby niezbyt dobrze wychowane szukajace pret
> ekstu aby sie nie uklonic.
> jakas wydumana "lamana sfera prywatnosci" - bo wypada rzucic krociutkie "dzie
> ndobry" znajomej twarzy w przelocie... no tez cos! to jak trzesienie lewa reka
> prawego ucha gdy te swedzi w srodku.
>
> Gdy mi się kłaniają starsi ode mnie - mam poczucie, że wyszedłem na raroga,
> bez kultury.
>
> czyli to juz samo przez sie ci mowi jak powinienes byl postapic - sklonic sie
> i to pierwszy, oczywiscie,
> a twoja zasada "nie ingerowania w zycie zawodowe" jest zdecydowanie bez sensu
> .

No właśnie nie wiem jak ciebie traktować poważnie.
Ty masz naprawdę problemy z ogarnianiem sensu wypowiedzi, która nie jest zdaniem pojedynczym zawartym w jednej linijce.

Przecież ja pisałem, co czuję gdy kłaniają mi się CAŁKOWICIE OBCE STARSZE WIEKIEM osoby w NIEMCZECH!

Na resztę twojej wypowiedzi nie ma co odpowiadać, bo to jest jakiś strumień myśli nieuczesanych, nieprzypisanych do niczego.


> na ulicy wszyscy jestesmy po prostu ludzmi ktorzy sie skads znaja - w pracy [i
> ]nie,[/i]

Znasz wszystkich ludzi na ulicy?
Nie zazdroszczę.



> Moral z tego taki - nie komplikujmy niezwykle prostych spraw. nie szukajmy dziu
> r w calym.

Morał z tego taki: za nim wypijesz - napisz.
Zanim napiszesz - przeczytaj.
Zanim naciśniesz enter - wytrzeźwiej.

[annthonka]

astachan napisał(a):

> A po co jej mówią dzień dobry?

No w sumie też nie wiem po co pozdrawiać na ulicy osobę, którą się zna i szanuje. Normalnie buractwo jakieś.


> Jeśli wpadłbym na klienta to udałbym, że go nie znam.

Porada zaiste godna forum SV


> Ze współpracownikiem to samo,

Muszą Cię chyba koledzy z pracy bardzo lubić... Masz jakąś fobię społeczną?


> Spotkanie współpracownika to jest przypomnienie o pracy!

To najlepiej znaleźć sobie pracę o 50 km dalej, żeby w czasie wolnym jakiś kolega z pracy nie przechadzał się bezczelnie w tych samych miejscach co Ty.

[astachan]

annthonka napisała:

> astachan napisał(a):
>
> > A po co jej mówią dzień dobry?
>
> No w sumie też nie wiem po co pozdrawiać na ulicy osobę, którą się zna i szanuj
> e. Normalnie buractwo jakieś.

Mocne słowa, ale trafiłaś w sedno.
Buractwo.
To, że ty kogoś znasz, a nawet szanujesz nie jest powodem, abyś zakłócała tą informacją jej sferę prywatności.
Zrozum! Lekarz ciebie zna jako pacjentkę i nie ma ciebie ochoty znać na ulicy!


> > Jeśli wpadłbym na klienta to udałbym, że go nie znam.
>
> Porada zaiste godna forum SV

Tak, masz rację wysłowiłem się nieprecyzyjnie.
Gdybym wpadł na klienta, to oczywiste, że bym go przeprosił.
Każdą osobę potrąconą fizycznie należy przeprosić.

Jeśli zależy ci na takich potyczkach słownych...


>
> > Ze współpracownikiem to samo,
>
> Muszą Cię chyba koledzy z pracy bardzo lubić... Masz jakąś fobię społeczną?

Tak! Właśnie mnie za to lubią.
Gdy na mnie się natykają w sferze prywatnej nie chowają się za wieszakami z ubraniami, za stołkami barowymi w knajpie, bo wiedzą, że uszanuję ich prywatność.

Jak ci napisałem: "oczko" - nic nie widziałem, mnie nie było.

>
> > Spotkanie współpracownika to jest przypomnienie o pracy!

Niestety TAK!

> To najlepiej znaleźć sobie pracę o 50 km dalej, żeby w czasie wolnym jakiś kole
> ga z pracy nie przechadzał się bezczelnie w tych samych miejscach co Ty.

E!
Nie ma takiej potrzeby! Jeśli współpracujesz z ludźmi, którzy wiedzą o co chodzi...
Wierz mi, sama szybko się tego nauczysz.

Nie warto podbiegać do kolegi z pracy, który przymierza koszule z przeceny, aby powiedzieć mu: Hello! Jak świetne, że ciebie spotkałam właśnie tu, gdzie są same modele z zeszłego roku, które na tobie leżą jak ulał. Jak chcesz, to ci coś doradzę!

[wagonetka]

chyba cię lubię, bo szalenie lubię ekscentryków ))

[astachan]

Stosując poradę udzielonej niemłodejlekarce, kłaniam się.

[wagonetka]

[rosynanta]

niemlodalekarka napisał(a):

> I teraz moje pytanie - co mówi savoir vivre o spotkaniach osób, które słabo, al
> e jednak się znają?

Lepiej powiedzieć "dzień dobry" albo uśmiechnąć się i skinąć głową o jeden raz za dużo niż za mało. Szczególnie jeśli mieszkasz w małym mieście i jesteś "nowa"

> Druga sprawa to spotkania na wydarzeniach typu imprezy plenerowe - czasem okazu
> je się że jestem z rodziną, a obok pacjentka/pacjent ze swoją. Zaczyna się luźn
> a rozmowa o danym wydarzeniu i zostaje mi przestawiona córka, mąż, babcia. I wy
> gląda to tak, jakby druga strona oczekiwała podobnego rewanżu, co do którego ni
> ekoniecznie mam ochotę.

Dość często jestem świadkiem takich konwersacji, bo mam w rodzinie lekarzy i nauczycieli, których w małym mieście wszyscy znają, a oni sami nie zawsze kojarzą, kto zacz Wg mnie zależy od sytuacji. Jeśli możesz powiedzieć zdawkowe "dzień dobry, bardzo mi miło" i iść dalej, to nie będzie niczym niegrzecznym, jeśli nie przedstawisz swoich osób towarzyszących. Ale jeśli np. siedzicie na koncercie plenerowym obok siebie, to jednak rewanż byłby chyba wskazany. A następnie konwersacja na tematy neutralne.

[astachan]

niemlodalekarka napisał(a):


> I teraz moje pytanie - co mówi savoir vivre o spotkaniach osób, które słabo, al
> e jednak się znają?

Zaraz! To są tylko pacjenci, a nie znajomi. Żadna znajomość nie została zawarta.

> Duża część z nich to seniorzy - więc każdemu z nich powinna
> m pierwsza mówić dzień dobry?

Nie, nie masz takiego obowiązku.

>Z częścią osób nie ma problemu, szczególnie panów, wid
> zę błysk rozpoznania i pierwsi się odzywają.

No i właśnie problem jest. Ci panowie powinni się bez słowa ukłonić, bez żadnej wzrokowej poufałości. Jeśli padają jakieś słowa, to Ty się odkłaniasz bez słowa.

> U części osób widzę błysk rozpozna
> nia i na tym się kończy... I jakoś dziwnie to wychodzi.

Nie masz żadnego obowiązku ten błysk dostrzegać.

> Druga sprawa to spotkania na wydarzeniach typu imprezy plenerowe - czasem okazu
> je się że jestem z rodziną, a obok pacjentka/pacjent ze swoją. Zaczyna się luźn
> a rozmowa o danym wydarzeniu i zostaje mi przestawiona córka, mąż, babcia. I wy
> gląda to tak, jakby druga strona oczekiwała podobnego rewanżu, co do którego ni
> ekoniecznie mam ochotę.

"Luźna rozmowa o danym wydarzeniu", to jest nawiązanie kontaktu towarzyskiego, wtedy i ty zobowiązana jesteś przedstawić swoją rodzinę.

[wagonetka]

jeśli mieszka się w małej społeczności i pełni się w niej jakąś ważną funkcję to trzeba ponieść tego konsekwencje społeczne: mówić "dzień dobry", rozmawiać itp

sama mieszkam w pewnie jeszcze mniejszej społeczności i wiem, co mówię :- )

[astachan]

Przykro mi, ale chyba nie wiesz, co mówisz.
Nie świadczysz zawodowo usług dla tej ludności, takich, których wyświadczenia mogą zażądać w każdej chwili. Nawet w nocy.

[wagonetka]

w mojej wsi jest fryzjerka, całkiem niezła - poza tym strasznie miła kobieta
i zapewniam cię, że nikt o 8 rano w niedzielę do niej nie chodzi do domu na strzyżenie

zapominasz, że i autorka, i moja fryzjerka, oprócz tego, że wykonują zawód, jaki wykonują są mamami, sąsiadkami, robią zakupy i wszystko to, co się robi w życiu

w małej społeczności życie jest trudne dla nielubianych osób

[astachan]

Jest zdecydowana asymetria między zawodem fryzjerka a zawodem lekarka.
Obserwacje poczynione na fryzjerkach nie przenoś na lekarki.

[wagonetka]

astachan napisał(a):

> Jest zdecydowana asymetria między zawodem fryzjerka a zawodem lekarka.


to chyba u ciebie
w mojej wiosce ludzie są z grubsza normalni

[wagonetka]

ale w jednym masz rację
czasem nachodzimy naszych usługodawców "po godzinach" w zamian oferujemy inne usługi: skopanie ogródka, zaopiekowanie sie dzieckiem i temu podobne duperele

wszystkim pasuje

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> czasem nachodzimy naszych usługodawców "po godzinach" w zamian oferujemy inne u
> sługi: skopanie ogródka, zaopiekowanie sie dzieckiem i temu podobne duperele :-
> )
>
> wszystkim pasuje
>
3000 pacjentów, których lekarz rodzinny ma pod opieką przychodzi skopać mu ogródek.
Brawo!
Pewnie zamiast ogródka ma już Kanał Panamski DWA.

[wagonetka]

widzę, że zwyczajnie nie ma w tobie dobrej woli, aby zrozumieć, mam nadzieję, że nie jestes lekarzem

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> widzę, że zwyczajnie nie ma w tobie dobrej woli, aby zrozumieć, mam nadzieję, ż
> e nie jestes lekarzem
>

Gdybym był lekarzem to miałbym 3000 dusz pod opieką, które bezinteresownie przekopywałyby mi ogródek.

[wagonetka]

a ja mam tyle do przekopania...

[astachan]

Zostań lekarzem lub fryzjerką.

[wagonetka]

może uda sie inaczej

tu, z inicjatywy proboszcza działa inicjatywa wymiany usług
ludzie piszą na tablicy, że np oferują opiekę nad dziećmi w zamian za skopanie ogródka albo umycie okien w zamian za upieczenie ciasta

[astachan]

A co oferują ojcowie za podanie córkom metotreksatu?

[zosiaonline]

Nie żartuj z tego.

[astachan]

zosiaonline napisała:

> Nie żartuj z tego.

Wcale nie żartuję.
Sprawa jest nadzwyczaj poważna.
Nawet za bardzo poważna, aby ją na tym forum - w gruncie rzeczy rozrywkowym - poruszać.

Metotreksat jest na tyle popularnym lekiem, nawet wśród pacjentów lekarza POZ, że "skubnięcie" jednego opakowania - wszystko zgodnie z wymaganiami prawa - nie stanowi najmniejszego problemu.

Wtedy to dopiero "pogłębione relacje towarzyskie z lekarzem rodzinnym" mogą ratować życie (osobiste) pacjentki.

Dlatego nie ma co się dziwić, że ludność garnie się do głębokiego zaprzyjaźnienia się ze swoim lekarzem. Perspektywiczna korzyść dla ludności jest oczywista.
Tylko czy dla lekarza takie spoufalanie jest korzystne?

[zosiaonline]

Lekarz POZ nie ma możliwości przepisania tego leku, nawet do 3-miesięcznej kuracji. Co do reszty - zgadzam się, że może rodzić nadużycia i patologiczne sytuacje.

[astachan]

zosiaonline napisała:

> Lekarz POZ nie ma możliwości przepisania tego leku, nawet do 3-miesięcznej kura
> cji.

Rozśmieszyłaś mnie do łez!
Wskaż przepis prawny, który tego zabrania!

[zosiaonline]

Czyżbyś był lekarzem? POZ w chorobach przewlekłych nie mogą przepisywać bez opinii specjalisty. Jeśli masz lepszą wiedzę to chętnie się dowiem i wyprowadzę z błędu (bez ironii).

[astachan]

zosiaonline napisała:

>POZ w chorobach przewlekłych nie mogą przepisywać bez opi
> nii specjalisty.

Kompletna głupota.

>Jeśli masz lepszą wiedzę to chętnie się dowiem i wyprowadzę z
> błędu (bez ironii).

Właśnie zostałaś wyprowadzona z błędu.

P.S.
Problemem jest prawo do refundacji.

[zosiaonline]

Niedawno miałam możliwość i sprawdziłam u źródeł. Moja wiedza okazała się jednak poprawna. POZ a nawet specjalista z innej dziedziny nie ma takich uprawnień.

[astachan]

A gdzie te źródła?
Zamiast sprawdzać w źródłach, potokach i rzekach lepiej weź przeczytaj ustawy: "Prawo farmaceutyczne" -
co to są produkty lecznicze wydawane z przepisu lekarza oraz "Ustawa o zawodzie lekarza" - co może lekarz.
Mam ci podać numery Dzienników ustaw, w których zostały opublikowane, czy sama je znajdziesz w źródłach, szuwarach, na bagnach?

A jak się już wydobędziesz z tych źródeł ciemnoty, to wskaż konkretny przepis prawny, który tego zabrania.

ksiądz i te inne

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> może uda sie inaczej

Próbować warto.

>
> tu, z inicjatywy proboszcza działa inicjatywa wymiany usług

Działa też inicjatywa "przywracanie miesiączek"?
Ja ci przywrócę miesiączkę, a twój mąż .....

> ludzie piszą na tablicy, że np oferują opiekę nad dziećmi w zamian za skopanie
> ogródka albo umycie okien w zamian za upieczenie ciasta

Szokiem będzie, gdy się pojawi ogłoszenie: "przywracam miesiączkę"

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> astachan napisał(a):
>
> > Jest zdecydowana asymetria między zawodem fryzjerka a zawodem lekarka.
>
>
> to chyba u ciebie
> w mojej wiosce ludzie są z grubsza normalni

Nie tylko w twojej wiosce ludzie traktują lekarzy jak fryzjerów.
Dlatego napisałem: bycie lubianym i prestiż nie idą w parze

[wagonetka]

trochę żartowałam

oczywiście, że prestiż jest inny
ale zasada jest ta sama: wszyscy mieszkamy w małym środowisku i jesteśmy na siebie skazani, w naszym interesie lezy aby wszystkim nam żyło się jak najłatwiej - w miarę możliwości - i abyśmy tworzyli jakąś tam wspólnotę (taka uroda małej miejscowości)

natomiast granice stawia każdy sam sobie, więc jeśli pacjent zechce nachodzić lekarza o 8 rano w niedzielę (co może sie zdarzyć), ten powinien jasno, delikatnie i klarownie mu to wyperswadować - nigdy nie wiadomo, jakiej przysługi będzie kiedyś od pacjenta potrzebował, może odśnieżania?

[astachan]

Nie żartowałaś ani trochę - przedstawiłaś typowe widzenie rzeczy.
Zasada, którą przedstawiasz tylko to potwierdza.

Lekarz, szczególnie w małym środowisku, musi być świadomym, że w jego życiu są dwie sfery:
* sfera szpitala, przychodni - tam jest lekarzem; priorytet: bycie cenionym
* sfera prywatna - tam jest Kaziem, Zochą, albo panem Kowalskim; priorytet: bycie lubianym.

Jeśli bezwzględnie nie rozgraniczy tych dwóch sfer, to narazi się na KONFLIKT ze społecznością i utratę PRESTIŻU.

Wyświadczanie (lub przesuwanie w kolejce) usług medycznych finansowanych ze środków NFZ w zamian za dokonane lub SPODZIEWANE korzyści materialne i niematerialne (na przykład "posiedzenie z dzieckiem", nie mówiąc o przekopaniu działki) jest w Polsce karalne: od kary grzywny do 8 lat więzienia. Wpis do KRK (krajowy rejestr karanych) następuje automatycznie na MINIMUM 5 lat (nawet przy grzywnie 500PLN).

"Ja ci przekopię działkę, a ty jako lekarz..." jest karalne, również dla osoby taką ofertę składającej. Wystarczy popełnienie tego czynu, jako dorozumienie.

[wagonetka]

no to jesteśmy w domu - rozgraniczmy, bo tu się zgadzamy i chyba nareszcie rozumiem, o co ci chodzi

autorka naszego wątku spacerując porusza się w sferze prywatnej, priorytetem jest więc "bycie lubianym" - i nie ma nic do rzeczy jaki wykonuje zawód, jest panią Marysią

ewentualne przyjęcie pomocy sąsiada w postaci skopania ogródka przy domu również należy do jej strefy prywatnej o ile nie świadczy w zamian usług lekarskich

zgadza się?

[astachan]

Właśnie tak, wagonetka, właśnie tak.

Wychodzi z przychodni. Staje się zwykłą Marysią. Kłaniają się jej OBCY ludzie - w tym momencie należy stosować zalecenia S-V: co zrobić, gdy kłaniają mi się nieznajomi.

Sąsiad? Ja jestem Marysia - a ty Kazik.
- Ty skopiesz mi ogródek, a ja zamarynuję karkówkę.

Problem polega na tym, że te przysługi sąsiedzkie mają podtekst: z panią doktor trzeba dobrze żyć, bo może się do czegoś PRZYDAĆ.
Nie chce się przydawać? O! Ta niewdzięczna! Ja jej tyle, a ona nam nic.
W tych relacjach Zocha - Stefan. Najczęściej chodzi o: LEKARKA - Stefan.

[wagonetka]

ale skąd wiadomo, ze te twarze, które z czymś nieokreślonym nam nam się kojarzą to twarze pacjentów a nie, na przykład twarze znane ze szkoły dzieci, ze sklepu, z urzędu czy twarze sąsiadów?

jestem ze starej szkoły i będę stała na stanowisku, że należy mówić pierwszemu "dzień dobry", jeśli tylko twarz wydaje mi się znajoma - źle bym się czuła zachowując się inaczej i - w przeciwieństwie do ciebie - pozdrawiania na ulicy nie uważam za naruszenie cudzej prywatności, raczej za wyraz życzliwości

co do drugiej sprawy nie będę polemizować, bo się nie znam, pozaregulaminowe kontakty lekarskie miałam tylko, gdy dzwoniłam do kuzyna z pytaniem o opinie na temat jakiegoś lekarza czy szpitala - więc być może jest, jak piszesz
ciekawe, czy takie podteksty dotyczą również adwokatów i nauczycieli

[astachan]

a) Twarze znajomych się zna. Pacjenci nie są znajomymi.
b) Stara Szkoła mówi, że nie zaczepia się obcych na ulicy. Stara szkoła S-V mówi coś o przedstawianiu.
c) Art. 229. KK Przekupstwo
Dz.U.2016.0.1137 t.j. - Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
§ 1. Kto udziela albo OBIECUJE udzielić korzyści majątkowej lub OSOBISTEJ osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji,podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2. W wypadku MNIEJSZEJ wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Nauczyciele pełnią funkcję publiczną - stosuje się, adwokaci nie pełnią funkcji publicznej - nie stosuje się.

[wagonetka]

adwokaci nie pełnią funkcji publicznej? aha, znaczy tak, jak architekci
nie wpadłabym na to

mówienie "dzień dobry" nie jest zaczepianiem, na litość!

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> adwokaci nie pełnią funkcji publicznej? aha, znaczy tak, jak architekci
> nie wpadłabym na to

Po co wpadać?
Lepiej czytać polskie prawo.

Funkcje publiczne

[astachan]

wagonetka napisał(a):

> adwokaci nie pełnią funkcji publicznej? aha, znaczy tak, jak architekci
> nie wpadłabym na to

Zamiast wpadać należy zachodzi świadomie.
Po rozum do głowy.
Czytać!
Polskie prawo.

Dom publiczny nie pełni funkcji publicznej.
Panna publiczna nie pełni funkcji publicznej, chociaż czyni to co czyni - publicznie.

[sweet_pink]

Hmm..a nie jest tak, że z racji Twojej funkcji w społeczności to Tobie powinni się wszyscy, którzy mogą Cię znać z relacji lekarz-pacjent kłaniać pierwsi, a Ty się tylko odkłaniasz?

[astachan]

Tak! Właśnie TAK!

[jaa25]

No właśnie, w sumie też uważam, że tak powinno być.

[jaa25]

Myślę, że najlepsza opcją jest równe traktowanie wszystkich - niemówienie na spacerze "dzień dobry", ale jedynie delikatne skinięcie głową z lekkim miłym uśmiechem. Nawet jak się pomylisz, to komuś tylko się miło zrobi, że dostał od ciebie uśmiech. Więc można uśmiechy i lekkie skinięcia głową rozdawać na prawo i lewo. Jeśli to też za wiele, to najlepiej po prostu nie patrz na mijanych ludzi, nie patrz im w oczy. Nie patrzysz w oczy = najpewniej nie zauważyłaś. Jak nie zauważyłaś, to nie możesz czuć się winna, że kogoś nie pozdrowiłaś. A jak ktoś widzi cię, i widzi, że ty na niego nie patrzysz, to jeśli bardzo mu zależy to sam cię pierwszy pozdrowi. A jak mu nie zależy, to obojgu wam będzie lżej, że nie musicie się witać

Co do przedstawiania rodziny - ktoś chce ci przedstawić swoją, ok. Ale ty nie musisz tego robić w rewanżu i nawet nie powinnaś. Ludzie cie traktują jak lekarza, kogoś, komu się ufa. Leczysz ich, ich rodziny, ich znajomych, sąsiadów. Więc jesteś dla nich kimś w pewnym sensie bliskim, nawet jeśli widujecie się rzadko. Natomiast oni dla ciebie bliscy nie są, to twoi podopieczni - nie musisz im się odwzajemniać tym samym, nie powinnaś się spoufalać. Więc na twoim miejscu bym była dla nich miła, uprzejma, ale trzymała dystans i nigdy nie przedstawiała swojej rodziny.