Pierwszy wątek....

[cwi]

Są czasem ciemności, przez które nie da się nic zobaczyć... stęchłe i zimne
chwile, potem i lękiem osaczone, w których człowiek miota się bez celu...
czując pustkę, która ogarnia go coraz bardziej...
Jakby szamotanie było warunkiem przeżycia, jakby nawet przez ból nie dało się
wcisnąć z powrotem w normalność tego świata, jakby nie było już powortu i
wielkie ciężkie drzwi zamknęły się z głuchym odgłosem za plecami.
Jakby człowiek spadał i spadał... i nikt nawet nie patrzył.
Mam pytanie, co wtedy robicie?

[calindra]

ja tqk właśnie mam, Piotruś ,od ponad miesiąca... ech.. niby zaczeło sie
przejaśniac, ale ...
uśmiecham się mimo wszystko, chociaż o wiele mniej..

[gregorij]

Cali dawaj szczegóły, może pomoge, wesprę (ramieniem, mam szerokie)

[calindra]

niestety.. z tym musze sobie sama poradzic... ale silna jestem, jak skała
twarda, wyliżę się :)

[cwi]

Cali. Robaczku. Są dni, w których cały śwait wygląda jak zza szyby po której
cieknie woda, a nawet kamienna podłoga gnie się jak łąki Roztocza po burzy. Są
chwile gdy nawet egoizm nie jest motywujący. Nawet dla siebie nic się nie chce.
Nic to - jak mały powtarzał rycerz, aż książka się skończyła, choć on akurat
nie o sobie wówczas mysłał.
Calinko, ja w takich rozmaitych momentach czytuję sobie Chatkę Puchatka... Albo
podemuję się jakiegoś kolejnego ciężkiego boju... i zatracam w nim. Baaardzo
serdeczne pozdrowienia, kumpelskie a tym niemniej miłe.

[_soso_]

Ladny temat. Jesienny.Postanowiłem zakołatac do bramy i podreptać do
lochu.Przemówię i niech echo niesie...
Jest takie miejsce, gdzie wszystko nie ma znaczenia. Traci na barwie i zapachu.
Tam przychodzę, gdy pada deszcz.Tam jest spokój i Pewnych Oczu Blask.
Taka Kępa myśli moich, taki skrawek mojej Radości...
Kłaniam się w pas.
soso

[czarnajagoda]

jak mogę to przesypiam (nie wiedzieć czemu spać potrafię nieskończenie długo),
a jak nie to biorę jakąś książkę - nie musi być dobra, ale musi być wciągająca -
i czytam, czytam, czytam... i przenoszę się do innej rzeczywistości. Wiem, że
niektórzy potrzebują do tego środków wspomagających, mnie wystarczy książka

[orissa]

W takich chwilach wyganiam moich chłopców z domu, włączam Cocteau Twins i
piszę wiersze do szuflady. Rozkoszuję się wtedy spokojem jaki jest wokół mnie
i pragnę aby ta chwila trwała wiecznie...