IMPRESJE Z EGIPTU

21 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

27.09.2004 PONIEDZIAŁEK

Wstaję rano i zaraz po śniadaniu wyruszam do północnej części starego miasta.
Zwiedzanie rozpoczynam od obejrzenia dwóch monumentalnych bram: Bab al.-Futuh
(Brama Podboju) i Bab an-Nasr (Brama Zwycięstwa). Obie powstały ok. 1087 r.
jako fragment obwarowań wchodzących w skład fatmidzkiego muru okalającego
miasto Al.-Qahira. Szczególnie impresywnie wygląda to zewnątrz. Na pewno także
te prawie 1000 lat temu sprawiały one wielkie wrażenie na przybywających swą
ogromną posturą. Są one także bardzo pięknie zdobione, a oprócz zdobień
współczesnych dla twórców bram, widać też i starsze – hieroglify, rzeźbione
zwierzęta – pozostałość po czasach faraońskich. Można jednak dostrzec także
ślady ekspedycji Napoleona, gdyż jej uczestnicy pozostawili na zabytkowych
bramach grafitti.

Przechodzę koło Meczetu Al-Hakima, który jest niestety zamknięty z powodu
renowacji, ale nawet z zewnątrz jego bryła mnie zachwyca. Szczególne wrażenie
robi na mnie minaret, który kształtem przypomina solniczkę. Hakim był szóstym
kalifem fatymidzkim i został władcą Egiptu w wieku zaledwie 6 lat. Podobno jego
wychowawca nazywał go Małym Jaszczurem – ze względu na odstraszający wygląd i
paskudny charakter. Więc co Jaszczur zrobił?? Zamordował swojego opiekuna i już
było po kłopocie. I przez całe jego panowanie – a trwało ono 24 lata – osoby z
jego najbliższego otoczenia bały się – a obawy te były uzasadnione – o swoje
życie. Hakim zasłynął jednak także z lepszej strony. Był żywo zainteresowany
sprawami swego ludu i często zdarzało mu się wjeżdżać w przebraniu na osiołku w
ulice Kairu, by z bliska przyjrzeć się problemom poddanych. Jego śmierć była
równie dziwaczna, co całe jego życie. Pewnego dnia wybrał się na samotną nocną
wędrówkę na wzgórza Muqattam – nigdy z niej nie powrócił. Nie znaleziono także
jego ciała. Dla jednego z jego zwolenników – Ad-Darizi – był to dowód na
boskość Hakami. Ad-Darizi założył sektę Druzów, która funkcjonuje po dziś
dzień, najwięcej wyznawców mając obecnie w Libanie i Syrii.
Budowa meczetu Al-Hakima została ukończona w 1010 r., więc ależy on do grona
najstarszych kairskich meczetów. W swojej historii był używany nie tylko jako
miejsce kultu, lecz także pełnił różnorakie funkcje, m.in. stajni, magazynu,
szkoły la chłopów, więzienia (za czasów Krzyżowców), a także szpitala dla
opętanych, co akurat ze względu na jego założyciela aż tak bardzo nie dziwi.

Wchodzę w gąszcz wąskich uliczek. Małe warsztaciki, gdzie rzemieślnicy
wystukują rytm swojej pracy, a brzmi to jak koncert, bowiem często w jednym
zaułku jest kilka warsztatów, tworzących istną orkiestrę stuków i puków,
zgrzytów i szumów. Czasem drzwi domów są otwarte i widać krzątające się
kobiety.

Na uliczkach rozłożyły się liczne malutkie kawiarenki składające się z kilku
stolików ustawionych po obu stronach drogi, tak, że gdy przejeżdża nią wózek
ciągnięty przez osiołka, trzeba schować nogi gdzieś głęboko pod rozchybotane
krzesła lub ciężkie drewniane ławy. Na zaproszenie bywalców jednej z takich
kafejek siadam przy jednym ze stolików, by wypić herbatę. Rozpoczyna się
rozmowa o wszystkim i o niczym. Gdy pod koniec chcę zapłacić za herbatę, uznają
to za afront i nie godzą się przyjąć ode mnie żadnych pieniędzy. Gorąco się ze
mną żegnają. Piekarz z pobliskiej piekarni próbuje oferować mi wypieczony
właśnie chleb.

Kręcę się po uliczkach, po których niegdyś spacerował kiedyś Najib Mahfouz oraz
gdzie umieścił akcję wielu swoich powieści. I nadal dużo jest miejsc, które nie
zmieniły się wiele od tamtych czasów.

Przechodzę pod meczet al-Azhar, wchodzę do środka i obserwuję modlitwę. Później
udaję się do kompleksu Al-Ghouri. Składa się on z meczetu-madrasy oraz z
mauzoleum (pochodzącego z 1505 r.), które stoją po dwóch przeciwległych
stronach ulicy. Jest to piękny zabytek mameluckiej architektury.

Idę dalej ulicą Sharia al-Muizz i tym razem trafiam do wakali mieszczącej
sklepiki wytwórców świec. Mijam Bab Zuweila i na suku Al-Dżanbaliyya odbieram
wykaligrafowane specjalnie dla mnie poszewki – są dokładnie takie, jak je sobie
wymyśliłam i opisałam sprzedawcy. Bardzo się cieszę z tego zakupu. Następnie
kupuję jeszcze bawełniane spodnie (jednak je potem odniosę do sklepiku, gdyż
nie miałam tam możliwości ich przymierzenia, zrobiłam to dopiero w hotelu i na
mnie jednak nie pasowały – okazały się zbyt obszerne. Ale sprzedawca bez
problemu przyjął je z powrotem), dwa plecaczki oraz dla mamy zielone skórzane
buty. Dla siebie chciałam niebieskie – lecz niestety takich nie było.

Wyruszam w drogę powrotną, przy okazji kupując koszeri i wracam taksówką do
hotelu. Zostawiam zakupu, przebieram się i wychodzę z Gabrielą do innego
hotelu – obejrzeć pokoje. Jest to hotel Venice, gdzie pokój 1os. kosztuje 15LE,
2 os. – 20 LE, a łóżko w dormitorium 7 LE. Samo hotel może być, pokoje są
znośne, natomiast sam budynek jest obskurny. Hotel mieści się na 5 piętrze, a
winda w budynku nie działa. Leży on tuż przy Suq Tawfiqiyya – targu owocowym,
bardzo gwarnym, otwartym 24 godz. na dobę.

Jedziemy do cytadeli – dzisiaj Said i Hassan występują w innym miejscu – w
Takijji. Natomiast Mustafa jest na scenie i przewodniczy tancerzom. Przez cały
występ bardzo dobrze się z Gabrielą bawimy, klaszczemy, wystukujemy rytm na
kolanach. Ona wydaje radosne okrzyki – tak, że muszę jej zasłaniać usta. Czuję
się, że już poszczególne elementy show znam na pamięć, jednak każdy wieczór
spędzony na tanurze sprawia mi radość. Po występie zaczepiają nas chłopcy z
zespołu, lecz zbywamy ich.

Dzwonię po Saida i przyjeżdża po mnie. Dzisiaj tańczył przed paniami
ambasadorowymi. Jedziemy na Akabę, stąd spacerujemy na Talaat Harb. Jemy lody –
gdzie napotykamy Gabrielę, Wchodzimy do hotelu, a ja zostawiam aparat i inne
klamoty. Idziemy pospacerować wzdłuż brzegu Nilu. Rzeka wygląda dzisiaj
wyjątkowo pięknie. Wzdłuż jej brzegów suną pary zakochanych Egipcjan i
Egipcjanek. Stoją też przy barierkach mniej więcej co 2-3 m – na promenadzie i
na mostach, patrzą się sobie głęboko w oczy, rozmawiają, trzymają się za ręce,
czasem dziewczę zachichocze.

W Takijji artyści otrzymali torbę z różnymi smakołykami i Said – tak naprawdę
chciałby to wszystko oddać mi. Zauważyłam, że jestem z niego bardzo dumna, jak
występuje, gdy widzę, jak turyści wpatrują się w niego z zachwytem. W mojego
młodszego braciszka - on sam się śmieje z tego, że nazywam go młodszym bratem,
skoro jest starszy ode mnie o 5 miesięcy. On sam, a także jego rodzeństwo i
mama sądzili, że jestem starsza o wiele lat  Jest już późno i nie chce mi się
jechać do Szobry, ale nie udaje mi się z tego wykręcić. Podjeżdżamy tam,
odbywam kolejną lekcję tanury. Wracamy do centrum i wstępujemy jeszcze do
kawiarenki, by czegoś się napić i zapalić sziszę. Wracam do hotelu i szybko
zasypiam.

Kair

[habibi77]

beduinko, ale Ci zazroszczę i czekam na ciag dalszy.

[beduinka]

habibi77 napisała:

> beduinko, ale Ci zazroszczę i czekam na ciag dalszy.

ciąg dalszy nastąpi inshaallah

[clavdia]

Już nie mogę się doczekać kolejnych relacji. Czy Twoje opowieści Beduinko, będą
gdzieś opublikowane? Takie skarby trzeba ludziom przekazywać. Nie tylko tym,
którzy kochają Egipt, czy w ogóle Orient, ale przede wszytkim tym, którzy
jeszcze nic o nim nie wiedzą. Oficjalny przewodnik, to nie to samo. Ja
dotychczas nie miałam odwagi podróżować bez opieki biura podróży, ale powoli
taka myśl we mnie dojrzewa. Może na starość trzeba przełamać swoje lęki i
słabości...? Moc ciepłych pozdrowień.

[beduinka]

clavdia napisała:

> Już nie mogę się doczekać kolejnych relacji. Czy Twoje opowieści Beduinko,
będą
>
> gdzieś opublikowane? Takie skarby trzeba ludziom przekazywać. Nie tylko tym,
> którzy kochają Egipt, czy w ogóle Orient, ale przede wszytkim tym, którzy
> jeszcze nic o nim nie wiedzą. Oficjalny przewodnik, to nie to samo. Ja
> dotychczas nie miałam odwagi podróżować bez opieki biura podróży, ale powoli
> taka myśl we mnie dojrzewa. Może na starość trzeba przełamać swoje lęki i
> słabości...? Moc ciepłych pozdrowień.

cóż za pochlebne słowa :)))
zmobilizowałyście mnie i zaczęłam już spisywac kolejny dzień
nie obawiaj się niczego i ruszaj w drogę
na przeciw marzeniom

[clavdia]

A gdzie mogę znaleźć praktyczny przewodnik po Luksorze i okolicach? Taki, żebym
wiedziała jak (czym) samodzielnie dojechać z Hurgady i gdzie przenocować, za
ile, gdzie bezpiecznie zjeść nie narażając się na "zemstę faraona", jak trafić
do poszczególnych zabytków,ciekawych miejsc (oaz), nie tylko tych z czołówek
programów wycieczkowych,jak się ubrać w poszczególnych miejscach i porach roku,
jak rozmawiać z ludźmi, słabo znając angielski???????
Dużo tych pytań, ale i wielu oprócz mnie chciałoby je zadać. Może Ty Beduinko
podpowiesz coś początkującym wędrowcom?
Pozdrawiam, proszę o wyrozumiałość i dziękuję za wsparcie.cl

[beduinka]

ja korzystam z przewodników po Egipcie Lonely Planet oraz Natinal Geographic
W Lonely Planet jest sporo informacji praktycznych.
Dodatkowo informacje nt. zabytków czerpię z książek historycznych
Nie ma chyba czegoś takiego, co by było kompedium wiedzy nt. Luksoru - w Lonely
Planet są oczywiście także informacje nt. zabytków, historii, praktyczne
wskazówki itp. więc to jest to jest naprawdę fajny "ułatwiacz" w podróży, ale
przed tym lepiej sobie poszukać info dokładniejsze z przeróżnych źródeł

[beduinka]

habibi77 napisała:

> czekam na ciag dalszy.

I doczekałaś się :)))

22 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

28.09.2004 WTOREK
Rano po śniadaniu udaję się do Hany Internet Cafe (jest tam też siedziba kursów
przygotowawczych na prawo jazdy), gdzie za 2LE korzystam przez godzinę z
Internetu (2LE – to jest cena specjalna dla mnie, pozostali płacą 3LE za
godzinę, a 2LE za pół godziny – ale i tak jest to najtańsza kafejka w okolicy).
Czytam i piszę maile, wpadam na forum i czytam wiadomości ze świata, do których
przez dłuższy czas nie miałam dostępu.

Następnie jadę metrem do Szobry, a Said przyprowadza mnie do domu, gdzie
spędzam sporo czasu z jego rodziną – mamą, która niedługo wybiera się do Arabii
Saudyjskiej na Umrę (czyli Małą Pielgrzymkę), starszą siostrą Imam, jej trójką
dzieci Muhammade, Ayą i Amirą, jej mężem Ahmedem, jego drugą starszą siostrą
Umm Mahmud (właściwie to nawet nie kojarzę jej prawdziwego imienia – zawsze
mówią wszyscy na nią Umm Mahmud, czyli Mama Mahmuda), Mahmud – dwu-i-pół-letni
synek jej i Hassana (kolejnego derwisza z naszej paczki), który też jest
obecny, a także starszym bratem Imadem oraz młodszym bratem, który uczęszcza
jeszcze do Liceum. Brakuje tylko jednego starszego brata, który mieszka poza
Kairem – w Tancie.

Rozmawiamy, śpiewamy, gramy. Wygłupiamy się z dziećmi, które są bardzo
rozbrykane i wchodzą wszystkim dorosłym na głowę, lecz ci się tym za bardzo nie
przejmują. Stosunki w rodzinie są bardzo ciepłe, wręcz oceniając w mojej skali –
gorące.

Dziewczyny przygotowują obiad, który następnie wszyscy jemy, siedząc na podłoże
wokół talerzy i misek wypełnionych smakowitym jedzeniem. Szef kuchni dzisiaj
poleca zupę z soczewicy, mulukijję, czyli coś przypominającego nasz szpinak,
ryż, ziemniaki z gotowanymi warzywami i sosem oraz mięso. Jem wszystkiego po
trochu, chwalę zdolności kucharek, lecz gdy już jestem najedzona do syta, Imam
stwierdza, że jednak zbyt mało zjadłam. Bierze w ręce kawał mięsiwa, podchodzi
do mnie i próbuje wepchnąć mi je na siłę do buzi. Kapituluję i przyjmuję
pokornie jeszcze trochę jedzenia. Mam nadzieję, że nie karmi w taki sposób
swoich dzieci .

Akmed i Hassan wychodzą, bo śpieszą się do pracy. Oto szansa dla mnie, Imam i
Umm Mahmud, by poplotkować. Pijemy herbatę i zajadamy się daktylami. Ja swoje
pestki początkowo trzymam w ręce, oni natomiast wyrzucają je przez otwarte okno
na ulicę – nie chciałabym w takim momencie przechodzić tamtędy. Wkrótce
zaczynam zachowywać się podobnie. Jak jesteś wśród wron, kracz jak one, jak
jesteś wśród mieszkańców Szobry, rzucaj pestki tak jak oni. Oto moja filozofia
życiowa. Niezwykle skomplikowana, prawda? Wskakuję z dziewczynkami (Ayą i
Amirą) do łóżka i oglądamy telewizję. Wygłupiamy się łaskocząc siebie nawzajem.
One dwie na mnie jedną – nie mam szans. Wszystkie mamy łaskotki, więc wijemy
się ze śmiechu. W tym mieszkaniu gdzieś w Egipcie w Kairze w Szobrze Khaima
czuję się taka szczęśliwa, a czas mija mi tu tak szybko.

Nastał wieczór i musimy z Saidem jechać do pracy, a dokładniej mówiąc on do
pracy, a ja oglądać ich występ. Przyjeżdżamy do Gardenii i podziwiam po raz
kolejny te niezwykłe przedstawienie. Od wielu dni zyję tanurą, oglądam ją,
słucham wskazówek Hassana dla Saida i Ismailia, lecz nadal ich występy mi nie
spowszedniały i dalej wprowadzają mnie w zachwyt. Po występie wygłupiam się z
cała grupą, idziemy do kawiarni wypalić szisze i wypić karkade, a potem łazimy
po ulicach Gizy. Znów wracam do hotelu późno w nocy.

Kair

[clavdia]

Dziekuję :)))

[beduinka]

proszę :))))))

23 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

29.09.2004 ŚRODA

Wstaję ok. godz. 10-11 i po śniadaniu wychodzę z hotelu. Czuję, że czas
pozostały do powrotu do Polski, na który nie mam zbyt wielkiej ochoty. A
powinnam przecież tęsknić. No cóż – wiem, że tęsknotę zacznę dopiero odczuwać w
momencie powrotu do kraju – lecz wtedy będzie mi brakowało Egiptu, jego
atmosfery i mieszkańców – tych, których znam i stali się tak dobrymi moimi
przyjaciółmi, jak również do tych całkowicie obcych ludzi, tak sympatycznych,
miłych, bezinteresownie chętnych do pomocy, na których twarzach, częściej niż w
Polsce gości uśmiech.

Wybieram się na stare miasto. Zaglądam do Al.Azharu, plączę się po okolicznych
uliczkach. Robię zakupy na Khan al-Khalili i innych bazarach. Zwracam tamte
szerokie spodnie, dokupuję sobie kolejne buty i bluzeczki. I jeszcze fajny
ręcznik i przeróżne inne drobnostki. Wstępuję do różnych meczetów, popijam
różne świeże soczki. W końcu wracam do hotelu obładowana zakupami.

Jedziemy z Saidem do Gardenii, gdzie cały zespół ma dzisiaj próby. Tak
naprawdę, gdy derwisze tańczą w jeansach, nawet gdy nadal wykonuje tak samo te
mistrzowskie ruchy, to jednak bez specjalnych galabij oraz spódnic-tanur, nie
wygląda to już tak imponująco. Poprawiają oni kroki i koordynację derwiszy z
tancerzami i muzykami. Ja jestem proszona co chwila o uwagi, czy taka zmiana
będzie lepsza, czy pozostawić dany element, taki jaki był. Po jakimś czasie ja
też ubieram tanurę i zaczynam tańczyć. Hassan pstryka mi zdjęcia, które
pozostaną mi fajną pamiątką – na kolejne wcielenie. W każdym razie menager
grupy wpadł na próbę i zobaczył moje popisy i zdecydował, że dzisiaj wystąpię.
A ja byłam na tyle zakręcona, że nie odmówiłam. Tak więc dzisiejszy występ był
zupełnie wyjątkowy. Oglądała nas grupa hiszpańska. Dzisiaj Said wystąpił jako
Sufi, a Hassan jako istiradi. A potem ja się pokręciłam i było fajnie. Po
występie mieliśmy dzisiaj wyjątkowo dużo śmiechu. Najbardziej śmiali się z
tego, że jak kręciłam już tanurą nad głową to zatraciłam poczucie przestrzeni i
prawie zderzyłam się ze stołem – ale wywinęłam się od tego. No cóż tanura waży
te kilka kilogramów. Tak sobie myślę, że kilka lat temu – za Chiny nie
zrobiłabym czegoś takiego… no ale ludzie się zmieniają. Hassan i Said
opowiadają mi, że oboje – podobnie jak inni adepci tej profesji – trenowali
tanurę kilka lat, nim po raz pierwsi wystąpili…. Wypijamy w kafejce w gizie
karkade i wypalamy szisze, a ja wracam do hotelu taka szczęśliwa.

Kair

[habibi77]

Beduinko wielkie dzięki za ciąg dalszy.
Wcześniejsze części były radosne, w ostatnich dwóch wyczuwam smutek. To, że
wracasz do Polski,powinno być powodem do zadowolenia. Zawsze to krok do
nastepnej podróży.
pozdrawiam gorąco
Aneta

[beduinka]

habibi77 napisała:

> Beduinko wielkie dzięki za ciąg dalszy.
> Wcześniejsze części były radosne, w ostatnich dwóch wyczuwam smutek.

no co ty??

czy dla ciebie te słowa mają smutny wydźwiek:

Rozmawiamy, śpiewamy, gramy. Wygłupiamy się z dziećmi, które są bardzo
rozbrykane i wchodzą wszystkim dorosłym na głowę, lecz ci się tym za bardzo nie
przejmują. Stosunki w rodzinie są bardzo ciepłe, wręcz oceniając w mojej skali –
gorące.
...
Pijemy herbatę i zajadamy się daktylami. Ja swoje
pestki początkowo trzymam w ręce, oni natomiast wyrzucają je przez otwarte okno
na ulicę – nie chciałabym w takim momencie przechodzić tamtędy. Wkrótce
zaczynam zachowywać się podobnie. Jak jesteś wśród wron, kracz jak one, jak
jesteś wśród mieszkańców Szobry, rzucaj pestki tak jak oni. Oto moja filozofia
życiowa. Niezwykle skomplikowana, prawda? Wskakuję z dziewczynkami (Ayą i
Amirą) do łóżka i oglądamy telewizję. Wygłupiamy się łaskocząc siebie nawzajem.
One dwie na mnie jedną – nie mam szans. Wszystkie mamy łaskotki, więc wijemy
się ze śmiechu. W tym mieszkaniu gdzieś w Egipcie w Kairze w Szobrze Khaima
czuję się taka szczęśliwa, a czas mija mi tu tak szybko.
...
Przyjeżdżamy do Gardenii i podziwiam po raz
kolejny te niezwykłe przedstawienie. Od wielu dni zyję tanurą, oglądam ją,
słucham wskazówek Hassana dla Saida i Ismailia, lecz nadal ich występy mi nie
spowszedniały i dalej wprowadzają mnie w zachwyt. Po występie wygłupiam się z
cała grupą, idziemy do kawiarni wypalić szisze i wypić karkade, a potem łazimy
po ulicach Gizy.
...
Po jakimś czasie ja
też ubieram tanurę i zaczynam tańczyć. Hassan pstryka mi zdjęcia, które
pozostaną mi fajną pamiątką – na kolejne wcielenie. W każdym razie menager
grupy wpadł na próbę i zobaczył moje popisy i zdecydował, że dzisiaj wystąpię.
A ja byłam na tyle zakręcona, że nie odmówiłam. Tak więc dzisiejszy występ był
zupełnie wyjątkowy. Oglądała nas grupa hiszpańska. Dzisiaj Said wystąpił jako
Sufi, a Hassan jako istiradi. A potem ja się pokręciłam i było fajnie. Po
występie mieliśmy dzisiaj wyjątkowo dużo śmiechu. Najbardziej śmiali się z
tego, że jak kręciłam już tanurą nad głową to zatraciłam poczucie przestrzeni i
prawie zderzyłam się ze stołem – ale wywinęłam się od tego. No cóż tanura waży
te kilka kilogramów. Tak sobie myślę, że kilka lat temu – za Chiny nie
zrobiłabym czegoś takiego… no ale ludzie się zmieniają. Hassan i Said
opowiadają mi, że oboje – podobnie jak inni adepci tej profesji – trenowali
tanurę kilka lat, nim po raz pierwsi wystąpili…. Wypijamy w kafejce w gizie
karkade i wypalamy szisze, a ja wracam do hotelu taka szczęśliwa.
...
dziewczyno - ja byłam w te dni - podobnie jak przez większość momentów tych
trzech tygodni niezwykle szczęśliwa - co nie omieszkiwałam się wielokrotnie
podkreślać

> To, że
> wracasz do Polski,powinno być powodem do zadowolenia. Zawsze to krok do
> nastepnej podróży.

Ja traktuję powroty do Polski jako przerwy między jedną podróżą, a kolejną.
Jednak najszczęśliwsza czuję się w krajach arabskich

> pozdrawiam gorąco
> Aneta

[habibi77]

no cieszę się bardzo, że powroty traktujesz jak należy.;)
A tak na marginesie,wyjeżdżasz gdzieś w najbliższym czasie?
My z mężem lecimy do Egiptu za niecałe 2 tygodnie. Niestety będziemy się byczyć
3 tygodnie w Hurghadzie, bo nie mamy odwagi na samodzielne wojaże.
Bardzo Ci zazdroszczę Egiptu jaki ja bardzo chcę poznać. Cieszę się, że mogę
poczytać o Twoich podróżach, są naprawdę fascynujące.
Chętnie bym się kiedyś przyłączyła.
pozdrawiam
Aneta

[beduinka]

habibi77 napisała:

> no cieszę się bardzo, że powroty traktujesz jak należy.;)

:))))

> A tak na marginesie,wyjeżdżasz gdzieś w najbliższym czasie?

miałam wyjechac sobie gdzieś na Wielkanoc - ale grypa mnie rozłożyła... mam
ochotę wyskoczyć gdzieś na weekend majowy - ale ja się zawsze decyduję w
ostatniej chwili

> My z mężem lecimy do Egiptu za niecałe 2 tygodnie. Niestety będziemy się
byczyć
>
> 3 tygodnie w Hurghadzie, bo nie mamy odwagi na samodzielne wojaże.

takie podboje naprawdę nie są trudne, kosztowne, skomplikowane ani
niebezpieczne, a dają wiele satysfakcji i pozwalają poznac kraj z zupełnie
innej sprawy. spróbujcie, a posmakujecie takich podróży. Tymczasem życzę wam
jak najprzyjemnijeszego spędzenia tych 3 tyg. na Faraońskiej Ziemi

> Bardzo Ci zazdroszczę Egiptu jaki ja bardzo chcę poznać. Cieszę się, że mogę
> poczytać o Twoich podróżach, są naprawdę fascynujące.
> Chętnie bym się kiedyś przyłączyła.
> pozdrawiam
> Aneta

[clavdia]

Życzę szybkiego powrotu do zdrowia!!! Może tydzień egipski na Discovery pozwoli
Ci łatwiej znieść wirusa. No i coraz więcej słoneczka, które leczy i duszę i
ciało. Pozdrowienia. Iwona

[beduinka]

clavdia napisała:

> Życzę szybkiego powrotu do zdrowia!!!

dzięki wielkie powiedziała beduinka wykaszlując sobie płuca

> Może tydzień egipski na Discovery pozwoli
>
oglądam, oglądam... a dodatkowo właśnie po raz dziesiąty chyba oglądam na
Hallmarku film o Kleopatrze

> Ci łatwiej znieść wirusa. No i coraz więcej słoneczka, które leczy i duszę i
> ciało. Pozdrowienia. Iwona

23 IMPRESJE Z EGIPTU - wersja uzupełniona

[beduinka]

29.09.2004 ŚRODA

Wstaję ok. godz. 10-11 i po śniadaniu wychodzę z hotelu. Czuję, że czas
pozostały do powrotu do Polski, na który nie mam zbyt wielkiej ochoty. A
powinnam przecież tęsknić. No cóż – wiem, że tęsknotę zacznę dopiero odczuwać w
momencie powrotu do kraju – lecz wtedy będzie mi brakowało Egiptu, jego
atmosfery i mieszkańców – tych, których znam i stali się tak dobrymi moimi
przyjaciółmi, jak również do tych całkowicie obcych ludzi, tak sympatycznych,
miłych, bezinteresownie chętnych do pomocy, na których twarzach, częściej niż w
Polsce gości uśmiech.

Dzisiaj wybieram się pod meczet Ibn Tuluna. Co dziwne mam dzisiaj parę prób
łapania taksówek – bo taksówkarze nie wiedzą, gdzie jest ten meczet. Już
zastanawiam się, czy nie podjechać gdzieś tylko w pobliże – ale następny
taksówkarz, którego łapię twierdzi, że wie, gdzie to jest. Okazuje się typem
cwaniaczka, który wiezie mnie wszędzie tylko nie bezpośrednio pod ten meczet, a
więc – przejeżdżamy w pobliżu Placu Husajna, Meczetu Al-Azhar i Bazaru Khan al.-
Khalili, mijamy Cytadelę, zjeżdżamy do Meczetów Sułtana Hassana II i Meczetu Ar-
Rifai i tutaj próbuje mi wmówić, że to jest meczet Ibn Tuluna. Ja już stąd mu
mówię, którędy ma jechać. Gdy docieramy na miejsce – próbuje mnie jeszcze
oszukać na rachunku i wyciągnąć ode mnie nie wiadomo ile. Nie daję się.

Wypijam świeży sok pomarańczowy i wchodzę do meczetu Ibn Tuluna. Pochodzi on z
czasów, gdy kalifatem rządzili z Bagdadu Abbasydzi, a na namiestnika w Kairze
wyznaczyli Ahmada Ibn Tuluna (IX w.). Jednak on wkrótce postanowił się
uniezależnić i samodzielnie rządzić Egiptem. Zapoczątkował także nową (co
prawda króciutką) dynastię – tulunidów – którzy rządzili krajem przez 3
następne pokolenia. Meczet ten wyróżnia się kwadratowym minaretem – czym
przypomina Meczet w Samarze i inne zabytki z Iraku. Minaret okalają z zewnątrz
spiralne schody. Gdy byłam tu poprzednio – minaret, a także fontanna do ablucji
były restaurowane i przykryte rusztowaniami i dopiero dzisiaj mogę je obejrzeć
w pełnej krasie. Nie ma wielu wiernych. Jest cicho i spokojnie. Krużganki daje
przyjemny chłód od wrześniowego egipskiego słońca. Arkady te otaczają ze
wszystkich stron prawie kwadratowy dziedziniec. Z trzech stron są one węższe,
natomiast po wschodniej stronie – szersza i pełni funkcję sali modlitewnej.

Następnie kieruję się do pobliskiego Muzeum Gayera-Andersona – dotąd je
omijałam i teraz tego żałuję. Jest naprawdę warte obejrzenia. Udaje mi się
kupić bilet dla Egipcjan (1 LE). Jest to tradycyjny dom (a raczej dwa domy
połączone krytym przejściem-mostkiem) umeblowane w orientalnym stylu i będące
pomnikiem ówczesnych standardów życia. Gayer-Anderson zebrał różne przykłady
dzieł sztuki. Gayer-Anderson, brytyjski oficer – w czasie swojego pobytu w
Egipcie, zaciekawił się tym krajem, odnowił te dwa domu i podczas gdy mieszkał
tam przez ponad 10 lat zebrał pokaźny zbiór obrazów, rzeźb, figurek i różnych
bibelotów. Niestety muzeum zamykane jest o 16 więc zwiedzam je w pośpiechu.

Po wyjściu zaglądam do różnych innych zabytkowych meczetów leżących w
najbliższej okolicy. Zaglądam też do Mewlawijji. To miejsce też ma inną nazwę,
której teraz nie pamiętam. W każdym razem opiekują się tym miejscem Włosi.
Miejsce to pełniło rolę ośrodka sufickiego. Nauczano tutaj tańca wirujących
derwiszy według tureckiej reguły z Konyi. Wiszą tu stare ryciny i zdjęcia, w
gablotkach są wystawione stare księgi. W podziemiach jest grobowiec
założyciela. W głównej sali jest okrągłe otoczone barierkami miejsce do tańca.
Za zgodą strażnika wchodzę tam na środek i zaczynam wirować. Jest cudnie robić
to w tym miejscu. Kręcę się i kręcę – zaczynam spoglądać w górę i na kopule
widzę piękne arabskie kaligrafie, a także różnokolorowe witraże ze szkiełek na
kopule. Kręcę się, a te wszystkie dekoracje wirują wraz ze mną. Na antresoli
strażnik pokazuje mi dźwignię – za pomocą której można uchylić (bądź przymknąć)
lufciki w kopule wpuszczające światło do pomieszczenia. Budynek jest teraz w
troskliwych rękach konserwatorów i historyków sztuki – którzy postanawiają
pokazać mi, czym właśnie się zajmują. Wprowadzają mnie po zewnętrznych
rusztowaniach budowli aż na samą kopułę. I dalej po rusztowaniach obchodzę
kopułę dookoła. Patrzę na przebiegającą pod moimi stopami ulicę – ludzi,
krzątających się jak mrówki, wózki ciągnięte przez osiołki, te pokrzykiwania
tam z dołu są takie dalekie. Patrzę się przed siebie i widzę minarety różnych
meczetów, a na dachach pobliskich domów zwierzyńce (kury, kozy) i tysiące
niepotrzebnych rzeczy, które jednak nie są wyrzucane, bo jednak kiedyś mogą się
do czegoś przydać, więc lepiej zostawić je na dachu. Konserwatorzy pracujący tu
na wysokościach postanawiają wkręcić mnie trochę w to, czym się zajmują –
dostaję więc do ręki narzędzia i pokazują mi co i jak. Gdy schodzę na dół –
pytam się jeszcze strażnika, gdzie można kupić specjalne stroje dla derwiszy.
Powiedział, że na tej ulicy jeśli pójdę w prawo to po lewej stronie będzie za
jakiś czas taki sklepik – niestety nie udało mi się znaleźć. A już wcześniej na
innych bazarach wypytywałam się o stroje do tanury – nie chcę pytać się Saida,
Hassana czy innych osób z grupy – bo chciałabym im zrobić niespodziankę i
przyjść na któryś trening wyposażona w taki strój. Nie udało się.

Jedziemy z Saidem do Gardenii, gdzie cały zespół ma dzisiaj próby. Tak
naprawdę, gdy derwisze tańczą w jeansach, nawet gdy nadal wykonuje tak samo te
mistrzowskie ruchy, to jednak bez specjalnych galabij oraz spódnic-tanur, nie
wygląda to już tak imponująco. Poprawiają oni kroki i koordynację derwiszy z
tancerzami i muzykami. Ja jestem proszona co chwila o uwagi, czy taka zmiana
będzie lepsza, czy pozostawić dany element, taki jaki był. Po jakimś czasie ja
też ubieram tanurę i zaczynam tańczyć. Hassan pstryka mi zdjęcia, które
pozostaną mi fajną pamiątką – na kolejne wcielenie. W każdym razie menager
grupy wpadł na próbę i zobaczył moje popisy i zdecydował, że dzisiaj wystąpię.
A ja byłam na tyle zakręcona, że nie odmówiłam. Tak więc dzisiejszy występ był
zupełnie wyjątkowy. Oglądała nas grupa hiszpańska. Dzisiaj Said wystąpił jako
Sufi, a Hassan jako istiradi. A potem ja się pokręciłam i było fajnie. Po
występie mieliśmy dzisiaj wyjątkowo dużo śmiechu. Najbardziej śmiali się z
tego, że jak kręciłam już tanurą nad głową to zatraciłam poczucie przestrzeni i
prawie zderzyłam się ze stołem – ale wywinęłam się od tego. No cóż tanura waży
te kilka kilogramów. Tak sobie myślę, że kilka lat temu – za Chiny nie
zrobiłabym czegoś takiego… no ale ludzie się zmieniają. Hassan i Said
opowiadają mi, że oboje – podobnie jak inni adepci tej profesji – trenowali
tanurę kilka lat, nim po raz pierwsi wystąpili…. Wypijamy w kafejce w gizie
karkade i wypalamy szisze, a ja wracam do hotelu taka szczęśliwa.

Kair

24 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

30.09.2004 CZWARTEK

Dzisiaj wstaję z poczuciem, że jutro przyjedzie mi opuścić Kair, a pojutrze
Egipt. Jestem już w Egipcie prawie cztery miesiące. Długo, a jednocześnie dla
mnie krótko. Trzytygodniowe wakacje po ciężkiej pracy minęły tak szybko.
Planowałam odwiedzić Oazy Pustyni Zachodniej, Kair, Aleksandrię, Siwę, miasta
delty Nilu, np. Rosettę, zahaczyć o Tantę, z okazji Mawlid Sidi Beddawi. Nie
udało mi się wypełnić w 100% mojego planu – natomiast w wielu wypadkach
rozszerzyłam go, co spowodowało brak czasu na zrealizowanie innych jego etapów,
lecz nie uważam tego za klęskę… ba spędziłam te trzy tygodnie szczęśliwie,
chyba nawet przez moment się nie nudziłam. Kair jest miastem zaczarowanym i ta
jego zaklęta moc przyciąga mnie już od wielu lat. I wiem, że do Egiptu jeszcze
nie raz wrócę, i obejrzę jeszcze to, czego jeszcze nie zdążyłam tym razem.

Wyskakuję z Gabrielą do Centrum Handlowego (Mall) na Talaat Harb i kupujemy
różne drobnostki w sklepikach typu 5 LE za cokolwiek. Jest to kilkupiętrowe
centrum. Wjeżdża się i zjeżdża schodami. Mężczyźni poruszają się tam grupkami –
prężą na schodach. Stoją przed wystawami sklepowymi i podziwiają ciuchy wiszące
na manekinach. Tylko, że bardziej by mi takie zachowanie pasowało do dziewczyn.

Wybieram się na stare miasto. Zaglądam do Al-Azharu, plączę się po okolicznych
uliczkach. Robię zakupy na Khan al-Khalili i innych bazarach. Zwracam tamte
szerokie spodnie, dokupuję sobie kolejne buty i bluzeczki. I jeszcze fajny
ręcznik i przeróżne inne drobnostki. Wstępuję w uliczki wypełnione sklepikami
jubilerskimi i kupuję sobie na pamiątkę pierścionek i wisiorki. Wstępuję do
różnych meczetów, popijam różne świeże soczki. Sok truskawkowy wypijam też
przed meczetem Husajna w kawiarni, gdzie zawsze czekałam z przewodnikiem na
grupę, gdy dałam im czas wolny na Khan al-Khalili. W końcu wracam do hotelu
obładowana zakupami.

Dzisiaj nie ma żadnego występu tanury. Dziwne – dzień bez tanury. W związku z
tym udaję się na trening. A Said stwierdza, że dotąd te nasze treningi, to była
taka zabawa. I że albo mam to traktować poważnie albo sobie odpuścimy. Gdy
zaczynam się kręcić – i jednocześnie opowiadam o różnych rzeczach – on
stwierdza, że nie traktuję tanury poważnie. Ja decyduję się, że chcę się jej
dobrze nauczyć. I rozpoczyna się straszny trening. Said siada na ziemi – i
obserwuje moje stopy czy poprawnie je stawiam – jeśli nie, to dostaję po
nogach. Po jakims czasie nie muszę już myśleć o stopach – automatycznie stawiam
je dobrze. Zaczynamy pracować nad sylwetką – robimy też takie ćwiczenie, że
czasem nie wykonuję non stop pełnych obrotów – lecz powtarzające się szybko
połówki – z półsekundowymi przestojami. Strasznie trudno jest to opisać – to
trzeba po prostu spróbować, wziąć w tym udział. Trenujemy też odpowiednie
pilnowanie wzrokiem – tego co się wokół mnie dzieje, bowiem wirujący derwisz,
musi tak naprawdę w czasie występu być w kontakcie z pozostałymi członkami
zespołu. Ćwiczymy też kręcenie się z dodatkowymi ruchami głowy, a także bardzo
szybkie kręcenie się. Co ważne dzisiejszy trening zajmuje nam wiele godzin –
jestem całkiem mokra od potu, ale ten wysiłek sprawia mi niesamowitą frajdę,
szczególnie, że widzę, jakie postępy zrobiłam w ciągu tych kilku dni. Na
początku po iluś tam obrotach kręciło mi się w głowie. Teraz już nawet po
długim kręceniu się nie mam takich objawów – a jak Said i Hassan na początku mi
mówili, że im w czasie występów i po nich nie kręci się w głowie – nie mogłam
uwierzyć – a tu mieli rację. Chyba mózg się po prostu do tego przyzwyczaja.
Zdarzały mi się dzisiaj wielokrotnie momenty, że miałam już wszystkiego dosyć.
Siadałam wtedy w kącie, lecz wkrótce brałam się ponownie do ćwiczeń. Jadąc do
Egiptu – nie przypuszczałam, że stanę się taka „zakręcona”.

Znowu wychodzę z trenignu późno w nocy. Jadę z Szobry do centrum busikiem –
jedziemy wzdłuż wschodniego brzegu Nilu – w kierunku z północy na południe.
Codziennie przemierzałam tę drogę. Na Nilu zacumowane są liczne statki, w
których w ciągu dnia można zjeść obiad (niektóre biura podróży tam stołują
turystów w czasie wycieczek po Kairze), natomiast teraz nocą – są tam
różnorakie zabawy, dyskoteki czy przyjęcia ślubne. Wysiadam na placu Tahrir i
stamtąd podjeżdżam taxi na Talaat Harb i padam do łóżka totalnie zmęczona
dzisiejszym treningiem, jednak niezwykle szczęśliwa.

Kair

25 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

01.10.2004 PIĄTEK

Rozpoczął się październik. Zastanawiam się, czy w Polsce rozpoczęła się już
jesień. Jutro się przekonam, choć wolałabym obserwować zmianę pór roku w
Egipcie. Po śniadaniu biorę taksówkę i jadę na dworzec autobusowy kupić bilet.
Co ciekawe udaje mi się kupić bilet autobusowy dla Egipcjan (czyli tańszy). Na
dzisiejszy wieczór. Następnie przejeżdżam pod Al-Azhar, by uczestniczyć
(biernie) w modlitwie piątkowej. Przyjeżdżam troszkę spóźniona i nie ma już
miejsca w głównej sali dla kobiet i muszę spocząć w sali dla matek z dziećmi.
Przy modlitwie wykonywały one wszelkie ruchy z dziećmi na rękach, z nimi się
skłaniały, z nimi wstawały. Po zakończeniu chutby i modlitwy, przechodzę do
sali męskiej, gdzie tak samo jak tydzień temu odbywa się antyamerykańska i
antyizraelska demonstracja i znowu słychać nawołania do jihadu.

Następnie robię jeszcze ostatnie zakupy na okolicznych bazarach. Choć wolę
odchodzić dalej od turystycznego Khan al-Khalili. Denerwuje mnie tam panująca
atmosfera. Lecz wystarczy odejść trochę dalej, by odnaleźć to, czego potrzebuję.

Podjeżdżam do hotelu, by spakować wszystkie rzeczy i jadę do Szobry, by
pożegnać się z rodziną Saida. Jem z nimi obiad. Jedziemy później z Saidem do
centrum, pijemy w kafejce karkade i palimy szisze. W hotelu żegnam się z
Gabriela i obsługa hotelu, a następnie jadę na dworzec autobusowy. Gdy
opuszczam Kair mieszają się we mnie uczucia – radość i szczęście z powodu chwil
spędzonych tutaj i smutek, że opuszczam to miasto. Dojeżdżam do Hurghady i
zatrzymuję się na noc – na ostatnią w Egipcie noc – w hotelu Moon Valley.

Kair – Hurghada

26 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

02.10.2004 SOBOTA

Dzisiaj załatwiam ostatnie sprawy w biurze, odwiedzam różnych znajomych i
żegnam się z nimi, dokupuję jeszcze jakieś rzeczy. A przede wszystkim pakuję
się. Mam po tych 4 miesiącach mnóstwo rzeczy – a jako że jest wśród tego sporo
jest książek – to trochę to waży. Zajmuje to mi 10 plecaków i toreb, więc jak
przyjeżdżam na lotnisko (mam wylot ok. drugiej w nocy) to trudno mi się jest z
tym wszystkim zabrać. Teoretycznie po tak długim pobycie nie można wracać
czarterem (druga rezydentka, która wracała wcześniej niż ja – za pierwszym
razem została zawrócona i dopiero za drugim razem jej się udało), więc nie
wiadomo, czy tak naprawdę wylecę. U mnie też mają pewne wątpliwości i
prowadzona jestem do pokoju szefostwa lotniska – lecz tam zagaduję od razu po
arabsku – i od razu nie ma żadnych problemów, zapraszają mnie do jedzenia
(część z nich właśnie jadła, część grała na komputerze w jakieś gry
komputerowe) i wszystko dobrze się kończy. Gdy przylatujemy do Polski, nasz
samolot nie dostaje zgody na lądowanie na Okęciu z powodu zbyt gęstej mgły. W
związku z tym lecimy do Krakowa – przeczekać aż dojdzie do polepszenia pogody.
W międzyczasie część pasażerów postanawia wysiąść już tutaj – tak więc
rozpoczyna się bałagan z bagażami, które trzeba przejrzeć wszystkie, by znaleźć
te, które przynależą do wysiadających. Po jakimś czasie wszystko się wyjaśnia,
dolatujemy do Warszawy, a ja po prawie czterech miesiącach wysiadam w kraju.

Hurghada – Warszawa – Kraków - Warszawa

27 IMPRESJE Z EGIPTU

[beduinka]

WYDATKI WYPRAWY

T – transport
N – nocleg
B – bilety
PJ – picie/ jedzenie
U - usługi
W swoim zeszycie miałam jeszcze kategorię Z – zakupy, ale to tutaj omijam

13.09.2004 PONIEDZIAŁEK
T skrzyżowanie głównej drogi – Luksor 1 LE
T busik po mieście 0,25 LE + 0,25 LE
PJ asab 0,50 LE + 0,25 LE
T pociąg Luksor – Asjut (II klasa, klimatyzacja, zniżka studencka) 20 LE (bilet
kupowany już w pociągu, w kasie na dworcu jest tańszy), 6 godz.
N Asjut – Hotel Nahr 35 LE
PJ winogrona 0,5 kg = 0,5 LE; 3 x molto = 3 LE; 2 x baton = 1 LE

14.09.2004 WTOREK
PJ koktajl owocowy 1 LE
T taxi hotel – dworzec autobusowy (Asjut) 1 LE
PJ koszeri 1,5 LE
T autobus Asjut – Charga 8 LE, 3 godz., 240 km
N Charga – Hotel Dar al-Bieda 20 LE
PJ asab 0,50 LE, koktajl owocowy 1,25 LE

15.09.2004 ŚRODA
PJ chipsy 0,50 LE, batonik 0,25 LE, falafel 0,50 LE, woda 1 LE
T autobus dworzec – Zaghul 0,15 LE, Zaghul – skrzyżowanie Barawadż 0,25 LE
B bilet wstępu do Barawadż 10 LE (ze zniżką stud.)
T Zaghul – Muzeum 0,25 LE
B Charga – Muzeum Al-Wadi al-Jedid 10 LE
PJ sok z mango 1,25 LE
N Charga – Hotel Radwan 25 LE
T busik hotel Radwan – stare miasto i z powrotem 0,25 LE + 0,25 LE
PJ koktajl owocowy 1,25 LE, woda 1,50 LE, molto 0,50 LE, ciasteczko 0,50 LE,
chipsy 0,50 LE
Z – karta telefoniczna – Mentel 15 LE

16.09.2004 CZWARTEK
PJ herbatka u Ziyadka 2 LE, woda 1,5 LE, batonik 0,50 LE, chipsy 0,50 LE, woda
2 x1,5 LE

17.09.2004 PIĄTEK
N Dachla – Hotel Nugum 30 LE

18.09.2004 SOBOTA
PJ 2 wody, 3 mango = 8,5 LE
B Muzeum Badra w Farafrze 5 LE (w cenie broszurka i 2 pocztówki)
U koncert muzyczny Adela & Co 20 LE

19.09.2004 NIEDZIELA
N Dachla – Hotel Nugum 30 LE
PJ soczek mango + 2 batoniki + woda = 4 LE

20.09.2004 PONIEDZIAŁEK
B bakszysz za pokazanie muzeum w Kachli 10 LE
T autobus Dachla – Bahrijja 35 LE
T pick-up Dachla – Qasr 0,75 LE
PJ 3x fanta w kawiarni 3x2 LE = 6 LE
PJ picie na drogie, jakieś wafelki 4 LE
PJ fanta na postoju autobusu 1,5 LE
N Sahara Camp 15 LE

21.09.2004 WTOREK
B bilet na wszystkie zabytki w Bahriyyi 15 LE
T bakszysz kierowcy jeepa 10 LE
T autobus Bajriyya – Kair 20 LE
PJ woda, fanta, soczki mango, chipsy, batoniki ok. 10 LE
PJ sok z trzciny cukrowej 0,25 LE
PJ Fanta 1,5 LE – postój autobusu
T metro 0,75 LE
N Hotel Meramees 15 LE dormitorium ze śniadaniem
Z książki 70 LE
PJ koszeri 2 LE, mała pizza 1,5 LE

22.09.2004 ŚRODA
Z książki księgarnia Madbuli 250 LE
Z księgarnia American University Bookshop 250 LE
Z inna księgarnia 100 LE
U pranie 3 LE
N Hotel Meramees 15 LE
PJ falafel 0,50 LE, woda 1 LE
PJ sok z trzciny 0,50 LE, sok z mango 1,75 LE, koktajl 2 LE
T taxi w nocy Szobra – Talaat Harb 10 LE

23.09.2004 CZWARTEK
PJ fanta 2 LE, molto 1 LE, woda 1,5 LE, asab 0,50 LE
PJ 2x cola + szisza w kawiarni 12 LE
N Hotel Meramees 15 LE
PJ molto 1 LE, woda 1,5 LE

24.09. 2004 PIĄTEK
T taxi Tallat Harb – Imbeba 10 LE (do podziału na pół z Daną)
PJ 2x herbata 2 x 1 LE = 2 LE
T micro Imbeba – Suk al-Gimal 1,25 LE
PJ herbata na suku wielbłądów 1 LE
T micor Suk al.-Gimal – Imbeba 1,25 LE
PJ sok z mango 2 LE
T taxi Imbeba – Talaat Harb 10 LE (do podzialu na pół z Daną)
T taxi hotel – Al-Azhar 3 LE
PJ sok mango 1,5 LE
N Hotel Meramees

25.09.2004 SOBOTA
N Hotel Meramees 15 LE
T taxi hotel – Al-Azhar 3 LE
PJ asab 0,25 LE, falafel 0,50 LE, koktajl owocowy 1 LE
T taxi meczet Sułtana Hasana II – Hotel 3 LE
T taxi hotel – citadela 5 LE
T taxi Midan Tahrir – Midan Talaat Harb 1 LE
PJ woda 1,5 LE, fanta 2 LE, molto 1 LE

26.09.2004 NIEDZIELA
N hotel Meramees 15 LE
T metro 0, 75 LE
T taxi stacja metro Cairo University – ZOO 3 LE
B bilet do ZOO 0,25 LE
B bilet w ZOO do części ze słoniami 0,25 LE
B bakszysz za głaskanie lwa 0,25 LE
PJ fanta 2 LE, molto 1 LE, sok truskawkowy 1,5 LE, owoce z jogurtem 2 LE
T metro 0,75 LE
T busik Szobra – Tahrir 0,50 LE
T taxi Tahrir – Talaat Harb 1 LE

27.09.2004 PONIEDZIAŁEK
T taxi hotel – Bab Futuh 2 LE
PJ koszeri 2 LE, asab 0,5 LE
T taxi Bab Zuweila – Hotel 3 LE
PJ woda 1 LE, mirinda 1,75 LE
T taxi do cytadeli 5 LE
PJ kawiarnia – 2 szisze + herbata + kakrade 14 LE
T taxi Corniche – Talaat Harb 2 LE
N Hotel Meramees 15 LE

A w ostatnich dniach nie spisywałam wydatków

[gajasirocco]

No to witamy w domu po 4 miesiącach- ale skrupulatnie spisywałaś wydatki!

[beduinka]

chciałam pokazać - że taki pobyt jest napawdę tani - i transport i noclegi i
wyżywienie

[gajasirocco]

Podnoszę wątek, bo obejrzałam znów dzisiaj film o Egipcie i skojarzyłam z Twoją
samotną podróżą w tym rejonie...dla przypomnienia i pomocy innym forumowiczom.
Można tanio i ciekawie podróżować po Egipcie!