SYRIA

[aisza5]

przewodnik.onet.pl/1207,1660,1591232,0,1,artykul.html
Wciąż mówią językiem Jezusa

Maher Hasan

Mój kraj kojarzy się przeciętnemu człowiekowi z gorącym Bliskim
Wschodem, islamem i terroryzmem. Tym bardziej zorientowanym - z
pięknymi zabytkami i starymi kulturami.


Mimo prześladowań w przeszłości, w dzisiejszym Damaszku, sercu
islamskiego świata, żyje około 120 tys. chrześcijan, skupionych
wokół trzech patriarchów: grecko-katolickiego, grecko-prawosławnego
i syryjsko-prawosławnego. Działają tu zakony franciszkanów, jezuitów
i lazarystów.

Pasterstwo jest jednym z podstawowych zajęć mieszkańców wiejskich
regionów Syrii – stada kóz i owiec skubią wyschniętą trawę jak za
biblijnych czasów.

Moje zainteresowanie chrześcijańskim dziedzictwem Syrii zaczęło się
po pielgrzymce Jana Pawła II w 2001 r. Syria to 11 odłamów
chrześcijaństwa, to trzech papieży, to działalność m.in. św. Pawła,
św. Piotra, św. Szymona Słupnika, Jana Chrzciciela, św. Efrema i św.
Jerzego. Damaszek i Aleppo są siedzibami kilku biskupstw.

Tymi uliczkami chodził św. Paweł
Wstaję rano i słyszę trąbienie samochodów, czuję charakterystyczny
zapach arabskiego miasta. Postanawiam przejść się na spacer, poznać
miasto, które liczy sobie już 6 tys. lat. Przechadzam się
malowniczymi, wąskimi uliczkami, które tworzą istny labirynt.
Wchodzę do pobliskiej kawiarenki, aby spróbować prawdziwej arabskiej
kawy.
Tu poznaję Ahmeda i Georga, którzy grają w tradycyjną grę tawela.
Ahmed jest taksówkarzem, a George złotnikiem. Syryjczycy niezależnie
od tego czy są muzułmanami, czy chrześcijanami, są dumni ze swojej
historii, mówią, że Syria jest kolebką cywilizacji. Mało kto wie, że
właśnie w Syrii rodziło się chrześcijaństwo. Wraz z nowymi znajomymi
zwiedzamy Damaszek.

Naszą wędrówkę śladami chrześcijaństwa zaczynamy od barwnego suku
Hamidije, jednego z największych na Bliskim Wschodzie, którym
dochodzimy do Meczetu Omajjadów, jednego z najświętszych miejsc
islamu. Meczet został wzniesiony na miejscu kultu Aramejczyków,
potem Rzymianie postawili tu świątynię ku czci Jowisza, a po chrzcie
imperatora Konstantyna, zastąpiła ją bazylika poświęcona Janowi
Chrzcicielowi. Od VIII w. ich miejsce zajmuje meczet.

Przed wejściem zdejmujemy obuwie. Wnętrze zapiera dech w piersiach.
Obok wielu interesujących obiektów znajduje się kaplica z relikwią
św. Jana Chrzciciela, którego islam uznaje za jednego ze swych
wielkich proroków. Warto w tym miejscu wspomnieć, że w trakcie
pielgrzymki śladami św. Pawła, Jan Paweł II, jako pierwszy papież
przekroczył próg tej świątyni.
...

[corrina_f1]

aisza5 napisała:

> przewodnik.onet.pl/1207,1660,1591232,0,1,artykul.html
> Wciąż mówią językiem Jezusa

A no mówią, szczególnie w Maloula :
www.pbase.com/corrina/maloula
:)

Odkrycia archeologiczne w Damaszku

[aisza5]

www.bezdroza.com/serwis/main.php?action=newsy_pokaz&id=10665&newsletter

Odkrycia archeologiczne w Damaszku


Ostatnie odkrycia ekspedycji archeologicznych na stanowiskach w
Damaszku i okolicach świadczą o głębokich korzeniach i różnorodności
cywilizacji, rozwijających się na obszarze dzisiejszej stolicy
Syrii - donosi serwis internetowy Global Arab Network.

Główny Urząd Archeologii i Muzeów Syrii opublikował raport o
ostatnich odkryciach dokonanych przez syryjskie, zagraniczne i
mieszane ekspedycje archeologiczne na stanowiskach położonych w
Damaszku i jego najbliższych okolicach.

Wśród najnowszych znalezisk w Damaszku znajdują się 4 komory
grobowe, pochodzące z czasów rzymskich, zawierające wyroby z
ceramiki i szkła. Jeden z rzymskich grobowców został odkryty na
terenie jednego ze szpitali podczas prac ziemnych przy budowie
fundamentów szpitalnego magazynu.

W pobliżu Meczetu Umajjadów, wzniesionego w latach 706-715 w miejscu
dawnych świątyń Hadada i Jowisza oraz katedry pod wezwaniem św. Jana
Chrzciciela, archeolodzy odkryli wbudowane w mury rzymskie kolumny z
naniesionymi na nich greckimi inskrypcjami, pochodzące z ok. 150 r.
n.e.

Na stanowisku Tal al-Samaka podczas badania stanu murów miejskich,
okalających starą część miasta, naukowcy odsłonili fragment ich
fundamentów z czasów islamskich oraz skorupy naczyń z czasów
rzymskich i islamskich.

W raporcie poinformowano również o zakończeniu badań stanu murów
Starego Miasta w Damaszku i przygotowaniach do odremontowania
niektórych odcinków murów z udziałem ekspertów z Włoch.

Natomiast na stanowisku Tal al-Bahariya w pobliżu Damaszku na wschód
od miasta zespół syryjskich archeologów odkrył starożytne obiekty,
pochodzące z VI, V i IV tysiąclecia p.n.e.

Damaszek jest prawdopodobnie najstarszym nieprzerwanie zamieszkanym
miastem na świecie, w którym pierwsze ślady osadnictwa pochodzą z
III tysiąclecia p.n.e., a pierwsze ślady obecności człowieka w tym
miejscu pochodzą z VIII tysiąclecia p.n.e.

Przyjdź do mojego domu- O Aleppo

[aisza5]

www.rp.pl/artykul/275010,445968_Przyjdz_do_mojego_domu.html
Spór o to, które z dwóch największych miast Syrii – Damaszek czy
Aleppo – jest najdłużej nieprzerwanie zamieszkałym miastem na Ziemi
trwa przynajmniej od kilkudziesięciu lat. Mieszkańcy każdego z nich
uważają, że to ich miejsce może się poszczycić tym chlubnym mianem.
Na szczęście spór ogranicza się do trwających godzinami dyskusji i
uszczypliwości, nie przeradzając się w ostry zatarg.

Naukowcy skłaniają się do tego, by palmę pierwszeństwa oddać
dzisiejszej stolicy Syrii. Damaszek, będący obecnie szybko
rozwijającą się metropolią, jest zamieszkiwany przypuszczalnie od
około 7 tys. lat. Aleppo, położone niedaleko północnej granicy
kraju, też nie jest młodzieniaszkiem. Większość badaczy uznaje
jednak, że zostało założone nieco później. Na pewno w XVIII w.
p.n.e. było już prężnym ośrodkiem miejskim. Nauka nie dysponuje
dowodami bezspornie określającymi wiek każdego z miast.

– No dobrze, może i Damaszek jest starszy – godzi się w końcu
Abdallah. – Ale Aleppo prawdziwsze.

Oba miasta są do siebie podobne. Rzeczywiście jednak większość
turystów uznaje Aleppo za bardziej autentyczne, a więc ciekawsze. Za
bramami Starego Miasta niewiele się zmieniło od tysięcy lat.
Wchodząc przez nie, zostawia się za sobą hałas samochodów i gęste
spaliny. Po uliczkach suku – ogromnego bazaru – płynie rzeka ludzi.
Tłum przesuwa się wolno, przystając przy stoiskach z jedzeniem,
biżuterią, materiałami, słodyczami i przyprawami usypanymi w
kolorowe stożki. Kobiety zakryte od stóp do głów długimi szatami
poszukują przedmiotów przydatnych w domu, ich mężowie rozglądają
się, gdzie mogliby się napić kawy lub słodkiej herbaty. Sklepikarze
przepychają się z załadowanymi wózkami, żebracy oczekują na datki, a
rzeźnicy kroją połcie mięsa lub, opierając się o zawieszone na
hakach zwierzęce tusze, patrzą na ten korowód.

Syria od zawsze żyła handlem, a Aleppo leżało na skrzyżowaniu
szlaków kupieckich. Sprzedawcy nie są jednak nachalni, nie zaciągają
do sklepów jak w Maroku czy Egipcie, nie czują się też urażeni, gdy
niczego nie kupimy. Czekają na klientów, uśmiechając się od ucha do
ucha, a gdy widzą turystę, bardziej interesuje ich to, z jakiego
kraju przyjechał i czy podoba mu się w Syrii, niż to, czy coś u nich
kupi.


Drzemka w meczecie

Opracowany ponad 50 lat temu plan rozwoju miasta zakładał radykalną
przebudowę starówki w Aleppo. Część budynków miała zostać wyburzona,
a w ich miejscu pojawić się miały szerokie ulice wzorowane na
arteriach miast zachodnich. Na szczęście miłośnikom historii udało
się odwieść rząd od tych zamiarów – nowe aleje pojawiły się tylko
wokół Starego Miasta.

Starówka Aleppo jest ogromna. Teren otoczony murem pamiętającym X w.
zajmuje prawie 365 hektarów. Z zachodu na wschód przecina go uliczka
Suk Bab Antakya, przechodząca później w Suk al-Saqatiye, Suk al-
Attarin i Suk Al-Zarb. We wszystkich kierunkach rozchodzą się od
tego szlaku liczne wąskie uliczki.

O uwagę zwiedzającego walczą także meczety, dawne szkoły koraniczne
(medresy), zabytkowe łaźnie (hammamy) i świetnie zachowane chany
(zajazdy kupieckie). Aby spokojnie przyjrzeć się szczegółom
architektonicznym, najlepiej przyjść tu w piątek, dzień wolny dla
muzułmanów, gdy stoiska są zamknięte i ludzi niewielu.

Wielki Meczet (Jama’a al-Kebir) w północnej części Starego Miasta,
zwany też Meczetem Ummajadów, powstał na miejscu greckiej agory
około 715 r., jej fundatorem był kalif Walid I. Od tego czasu
świątynia była wielokrotnie przebudowywana. Na ogromnym, wyłożonym
marmurowymi płytami dziedzińcu stoją fontanny ablucyjne. Po
rytualnym oczyszczeniu wierni zmierzają do niskiej, trójnawowej sali
modlitw z podłogą wyłożoną dywanami. Można tu się zatopić w
modlitwie, przestudiować Koran, porozmawiać, a nawet się przespać. W
chronionej kratą wnęce znajduje się duży sarkofag, w którym
przechowywana jest ponoć głowa Zachariasza – ojca Jana Chrzciciela,
którego muzułmanie uważają za proroka.

Główny trakt Starego Miasta kończy się od wschodu ogromną cytadelą
otoczoną głęboką fosą. Za czasów greckich była w tym miejscu
świątynia Zeusa, od IV w. p.n.e. zaczęto rozbudowywać fortecę, a
obecny kształt zyskała w XII w. Ściany monumentalnej budowy wyłożono
gładkimi płytami marmuru,

które utrudniały atakującym sforsowanie murów. Jedyne wejście
prowadzi przez wsparty na przęsłach most i solidną basztę, z
korytarzem załamującym się kilkakrotnie pod kątem prostym. Ułatwiało
to obronę – atakujący musieli pokonać wąskie przejście, w którym
stanowili łatwy cel dla strzelców.

Wnętrze cytadeli było niegdyś gęsto zabudowanym, samowystarczalnym
miastem. Do dziś zachowały się fundamenty domów, fragmenty łaźni,
cystern, meczetów, a także zrekonstruowana sala tronowa.


Życie na słupie

Wiem, wiem, wszyscy jesteśmy terrorystami – Waddah uśmiecha się
trochę gorzko. Poznaliśmy się zaledwie przed kilkunastoma minutami,
a już siedzimy w jego sklepie z antykami i popijamy arak – mocną
wódkę anyżową. Waddah, podobnie jak większość mieszkańców Syrii,
zdaje sobie sprawę, że Bliski Wschód jawi się ludziom Zachodu jako
miejsce pełne muzułmańskich ekstremistów i wylęgarnia następców bin
Ladena. Dopiero na miejscu turyści odkrywają, że ludzie są tu
gościnni i przyjaźni, a kraj bezpieczny. Działalność terrorystów nie
znajduje u mieszkańców Syrii poparcia.

Następnego dnia Waddah zabiera mnie na wycieczkę. Po sutym
tradycyjnym śniadaniu (solony jogurt z oliwą, oliwki, hummus z
ciecierzycy, pasta z bakłażanów, kozi ser, mocna kawa z kardamonem)
wyruszamy jego samochodem w stronę granicy z Turcją.

Mijamy nieliczne wioski. Teren robi się lekko pofałdowany, pojawiają
się nagie wapienne skały. Około 35 km od Aleppo, na wzgórzu pomiędzy
drzewami piniowymi, znajduje się Qal’at Siman – miejsce, w którym na
wysokiej kolumnie Szymon Słupnik spędził prawie 40 lat życia.

Pustelnik w 412 r. zamieszkał w położonym niedaleko klasztorze,
który jednak niebawem porzucił, przeprowadzając się na kolumnę. Z
początku mierzyła ona zaledwie 3 metry wysokości, z czasem jednak
została podwyższona do około 18 metrów. Słup zwieńczony był
platformą, która stanowiła całą przestrzeń życiową ascety. Szymon,
żywiąc się tym, co przynieśli mu ludzie, oddawał się modlitwie,
umartwianiu, z czasem zaczął głosić kazania. Tak w każdym razie
wynika ze źródeł literackich, naukowcy wciąż się jednak się
spierają, na ile są one wiarygodne i czy pustelnik rzeczywiście
spędził na kolumnie tyle lat życia. Pewne jest, że jego sława szybko
rosła, podobnie jak liczba przybywających do niego pielgrzymów. A po
jego śmierci w miejscu tym zbudowano świątynię.

Bizantyjska budowla wzniesiona na planie greckiego krzyża zachowała
się w doskonałym stanie, dekoracyjne drobne ornamenty nad szerokimi
łukami, niemal klasyczne kapitele i ozdobne krzyże nad oknami i
portalami sprawiają wrażenie, jakby przed chwilą odeszli od nich
rzemieślnicy. Na środku ośmiobocznego dziedzińca, w miejscu, w
którym niegdyś znajdował się słynny słup, leży teraz duży głaz,
ponoć część słupa. Ze wzgórza rozciąga się widok na całą okolicę,
tureckie góry Dur Naglari na zachodzie i las od wschodu. Wokół nie
widać żadnych zabudowań, panuje cisza.


Bawełniane marzenia

Wschodni i centralny rejon Syrii to płaskie pustynne tereny, pełne
rdzawego żwiru, piachu i kamieni. Niewiele tu roślinności, niewielu
też ludzi. Pojedyncze wioski to skupiska małych domków, zwykle
wzniesionych z gliny. Większość ludności to Beduini. Gdzieniegdzie
można zobaczyć obłe, zwężające się ku górze domy z cegieł pokrytych
od zewnątrz warstwą wyschniętego błota

[aisza5]

Zostań moim gościem

Chodź do nas, napijemy się kawy – machają sprzedawcy owoców na
ulicznym straganie. Gdy idę ulicami Dayr az-Zaur, najdalej
wysuniętego na wschód miasta nad Eufratem, wciąż słyszę kolejne
zaproszenia. Mechanicy samochodowi umorusani smarem wystawiają przed
warsztat stolik i krzesła i zaparzają aromatyczną kawę; stara
babinka siedząca przed niewielkim domem na obrzeżach miejscowości
macha, by wstąpić do niej pogadać, choć przecież ona nie zna
angielskiego, a ja arabskiego; stojąca przede mną w kolejce w
piekarni rodzina, jak się później okazuje nauczycieli, chce, bym
przyszedł do ich domu na obiad.

Dayr az-Zaur, miasto z żelaznym wiszącym mostem na rzece zbudowanym
przez Francuzów ponad 80 lat temu, nie jest wyjątkiem. Niezależnie
od tego, czy będzie to mała mieścinka zagubiona gdzieś na pustyni
czy duży ośrodek miejski, jak Damaszek czy Aleppo, przybysz wszędzie
spotyka się z życzliwością. Syryjczycy są gościnni, okazują radość
na widok turysty, zagadują, częstują posiłkami, a nawet obsypują
podarkami.

Na stole pojawiają się kolejne dania – szawarma, czyli kawałki mięsa
z rusztu z dodatkiem kiszonego ogórka (o dziwo, takiego samego jak w
Polsce), smażone w głębokim tłuszczu kulki z mielonej ciecierzycy,
placki manaeesh z kozim serem i duszonymi pomidorami, pasta z
bakłażanów i czosnku, doskonała baranina opiekana nad rozżarzonymi
węglami, hummus, czyli purée z ciecierzycy z cytryną i oliwą, a do
tego cienki chleb pita i różne sosy. Na deser świeże daktyle,
ciastka z pistacjami, gęsta kawa z kardamonem. Po posiłku gospodarz
przynosi fajkę wodną, nargilę. – Jestem dumny, że mogłem cię
zaprosić do mojego domu – mówi. Na jego twarzy maluje się prawdziwe
wzruszenie. W oparach słodkiego dymu, leniwie gawędząc, spędzamy
kolejne godziny, a ja wiem, że trudno mi będzie niebawem rozstać się
z tym krajem i jego mieszkańcami

Damaszek - miasto, które nigdy nie zasypia

[aisza5]

www.podroze.pl/wyprawa/relacja/damaszek-miasto-ktore-nigdy-nie-zasypia,1857/

Z dziennika podróży:

Gdy nad pełnym ruchu i chaosu miastem rozbrzmiewa głos muezina,
czuję się jak w filmie z Jamesem Bondem. Jeszcze bardziej atmosfera
jest niesamowita rano, gdy śpimy w zaciemnionym pokoju i nagle ciszę
przecina nawoływanie do modlitwy. To zapowiedź budzącego się dnia i
hałasu, który za kilka godzin pochłonie bez reszty ulice. Chwile po
modlitwie to najbardziej cichy czas doby, to spokój, skupienie, czas
natchnienia. Tu nie ma ciszy nocnej. Noc zdaje się być wzmożonym
ruchem po dniu upalnego rozleniwienia. Noc niesie chłód, czas na
jedzenie, spotkanie z przyjaciółmi. To wesołe zabawy dzieci,
pokrzykiwania i klaksony, które wieczorem stają się jeszcze bardziej
intensywne, niemal ciągłe.

pieniądze
Kurs walutowy: 1 USD – 45 SYP

nocleg
Zależnie od budżetu można znaleźć nocleg zarówno w jednym z drogich
sieciowych hoteli, jak i przespać się na dachu za kilka dolarów.
Wybierając pokój warto zrezygnować z widoków na ulicę na rzecz
zapyziałego i brudnego podwórka, gdyż ruch w Damaszku naprawdę nie
słabnie w nocy, a przy hałasie dobiegającym z ulicy trudno zmrużyć
oko. Pokój 2-osobowy z łazienką w hotelu klasy turystycznej – 1.500 -
1.700 SYP.

dojazd
Do Damaszku kursują regularnie samoloty m.in. czeskich, węgierskich,
rosyjskich linii lotniczych. Koszt biletu 1.200 – 1.400 zł.

bezpieczeństwo
Syryjczycy są bardzo otwarci, życzliwi i pomocni. W mieście można
czuć się bardzo bezpiecznie.

zakupy
Nieprzypadkowo Arabowie są uznawani za najlepszych kupców. Samo
targowanie warto potraktować jako jeden z elementów podróży i
kultury Bliskiego Wschodu, nie mniej ważny jak zwiedzanie zabytków.
Na niektórych straganach ceny towarów są podane, ale uwaga: cyfry
arabskie zapisuje się inaczej! Warto poznać je przed wyjazdem. Co
kupić? Damasceński bazar jest pełen niezwykłości i każdy znajdzie
coś dla siebie. Można polecić szale, dywany, przyprawy, mydła z
oliwy z oliwek, prażone orzeszki, wyroby z miedzi, ciekawą
biżuterię. Przed zakupami warto popytać o ceny w kilku miejscach, bo
mogą się różnić o kilkaset procent!

zabytki
Damasceńska starówka ma niezwykłą atmosferę; można poruszać się
kilkoma znakowanymi szlakami (np. szlakiem warsztatów
rzemieślniczych); bilety wstępu dla obcokrajowców do większości
muzeów i atrakcji turystycznych kosztują 150 SYP. Warto odwiedzić
Muzeum Narodowe. Sposób prezentacji jest dość archaiczny i
niekonsekwentny (część opisów w języku angielskim, część we
francuskim, a część tylko w arabskim), ale zbiory archeologiczne są
bardzo ciekawe i uzmysławiają bogatą historię tej części świata.

gastronomia
Wspaniała syryjska kuchnia jest tym, co najczęściej wspominamy z tej
podróży. Bez żadnych przykrych, zdrowotnych konsekwencji jedliśmy
surowe warzywa w smacznych sałatkach, owoce, piliśmy świeżo
wyciskane soki. Najtaniej zaspokoimy głód w małych ulicznych
jadłodajniach, sprzedających falafele (smażone sezamowe kotleciki ze
świeżymi warzywami, zawijane w arabski chleb) czy shormę (grillowane
mięso drobiowe lub jagnięce z kiszonym ogórkiem, zawinięte w arabski
chlebek – 50 SYP). Warto przysiąść na herbatę w jednej z lokalnych
knajpek, gdzie przy fajce wodnej można obserwować życie miasta.

transport lokalny
Po mieście najlepiej poruszać się taksówkami. Są tanie; zawsze przed
rozpoczęciem podróży trzeba ustalić koszt (wielu kierowców rozumie
angielski, w ostateczności zawsze można dogadać się za pomocą rąk :-)


Lądujemy na lotnisku w Damaszku o 1.30 tutejszego czasu. Scenki na
lotnisku takie jak wszędzie: ludzie z bagażami w kolejce do odprawy,
zmęczone twarze, dzieci przysypiające na ramionach rodziców, sklepy
z identycznymi towarami. Może tylko napisy w języku arabskim,
kobiety w hidżabach i mężczyźni w dżalabijach zwiastują inny,
egzotyczny świat, który czeka na nas za murami terminala.
Przechodzimy kolejne kontrole paszportów, odbieramy bagaż. Teraz
tylko pozostaje wymienić trochę pieniędzy i zamówić taksówkę. Zbyt
zmęczeni na negocjacje przystajemy na cenę zaproponowaną przez
działającą na lotnisku firmę taksówkową i już po chwili zmierzamy do
oddalonego o 25 km Damaszku. Po drodze mijamy rozpędzony motorower
okupowany przez 4-osobową rodzinę. To zapowiedź dziwów
komunikacyjnych, których będziemy świadkami i których przyjdzie nam
też doświadczać w podróży po Syrii. Wjeżdżamy do miasta. W oczy
rzucają się rozświetlone zielonym światłem wieże minaretów. Obok nas
przemykają rozpędzone samochody. Im bliżej centrum tym ruch zdaje
się narastać. Jest już prawie 3.00 rano. To nie sen - mijamy
kawiarenki, w których siedzą ludzie, w sklepie z kolorową chińską
odzieżą i obuwiem nasz kierowca pyta o drogę. W moim zmęczonym
umyśle nieśmiało rodzi się pytanie, kto w środku nocy może chcieć
kupić plastikowe klapki? Nie próbuję znaleźć odpowiedzi, gdyż
właśnie cofamy na dwupasmowej, szerokiej drodze w centrum miasta i
nie jestem pewna, czy mknące na nas samochody uwzględniły ten
manewr. Narastający dźwięk klaksonu to dobra wróżba. Jesteśmy
widziani, choć może nie do końca to się podoba. Ale co tam, właśnie
udało nam się dotrzeć pod drzwi hotelu. Cicho pukamy. Sympatyczna
twarz mężczyzny wita nas w progu. Szybko dostajemy klucze i hotelik
znów pogrąża się we śnie. Z ulicy dochodzi przytłumiony szum
przejeżdżających samochodów i dialogi klaksonów. Nasz pokoik nie ma
okien, jest malutki. Łazienka to mistrzostwo świata w
zagospodarowaniu powierzchni. Według naszych standardów łazienka na
tej powierzchni nie mogłaby się zmieścić. Nie mogłaby, a jednak
jest... z toaletą, prysznicem, umywalką. Kładziemy się wyczerpani.
Pogrąża nas sen. Miasta nie udaje mu się uciszyć. W ciemności
rozlega się nawoływanie muezina. Przenika do naszego pokoju.
Zwiastuje nowy dzień. Dla nas trwa jeszcze noc, czas odpoczynku.

Budzą nas głosy dobiegające z małego hotelowego dziedzińca. Jest już
jasno i możemy przyjrzeć się temu, co nas otacza. Hotelik
zlokalizowany jest w starym arabskim domu. Pokoje wychodzą na
zadaszony wewnętrzny dziedziniec, na którym w środku cichutko
szemrze woda w fontannie. Daje uczucie chłodu i spokoju. Z zewnątrz
docierają pomruki miasta: szum samochodów i nigdy nie milknące
klaksony. Nasze pierwsze syryjskie śniadanie składa się z jajka na
twardo, humusu, kilku oliwek, serka topionego i dżemu. Ten zestaw
będzie się powtarzał do znudzenia codziennie, niezależnie od
standardu hotelu. Czas wyjść do miasta. Po otwarciu drzwi zalewa nas
słońce, gorące powietrze i hałas. Nie bardzo wiemy, gdzie jesteśmy i
jak dotrzeć do starego miasta. Nie bardzo wiemy, jak zapytać o
drogę. Z pomocą przychodzi niezawodny kompas. Ustalamy kierunek, w
którym powinno być centrum. Idziemy wzdłuż ruchliwej ulicy. Panuje
na niej nieopisany zgiełk. Trudno dostrzec w chaosie jakiekolwiek
zasady i logikę. Wszędzie ludzie coś sprzedają. Nieważne czy to losy
loterii, długopisy czy świeże pistacje. Sprzedaje się na straganach,
stolikach ustawionych przy chodniku lub prosto z toreb. Obok nas
przeciskają się samochody załadowane towarem i ludźmi.

Przejeżdżają stare, kolorowe skanie, przypominające te na zdjęciach
z Indii czy Pakistanu. Jadą małe ciężarówki z ogromnymi stosami
pakunków na pace. Nazywam je "ciężarówkami IKEA", bo przypominają
obrazki z reklam tej firmy. Wszędzie widać żółte taksówki. Przy
głównej ulicy mijamy policjanta, który usiłuje nad tym wszystkim
zapanować. Obserwując go, nie możemy odgadnąć jego roli. Napewno nie
jest stróżem przepisów ruchu drogowego, bowiem samochody nagminnie
przejeżdżają na czerwonym świetle, zatrzymują się w najbardziej
nieoczekiwanych mi

"Syria przeciwko chuście" GW

[aisza5]

Syria przeciwko chuście
Marta Urzędowska
Muzułmanki zasłaniające twarz nie będą miały wstępu na uczelnie
wyższe - zdecydował syryjski rząd. Coraz częściej świeckie władze na
Bliskim Wschodzie, walcząc z chustą, próbują zapobiec religijnemu
radykalizmowi
Decyzję o zakazie studiowania z zasłoniętą twarzą ogłosił syryjski
minister wyższej edukacji Gijat Barakat - Nikab (chusta zasłaniająca
twarz) jest niezgodny z tradycjami i akademickimi wartościami kraju -
przekonywał. Twierdzi, że rozporządzenie jest następstwem licznych
próśb ze strony studentów i ich rodziców. Od kilku miesięcy
ministerstwo dyskretnie usuwało też ze szkół publicznych
zasłaniające twarz nauczycielki.

Zakaz dotyczy nielicznej mniejszości, bo choć na ulicach Damaszku
rzeczywiście widać coraz więcej kobiet zakrywających włosy, jednak
liczba tych, które zasłaniają twarz, jest ciągle bardzo mała


Nikaby to sól w oku nie tylko syryjskich władz. W styczniu egipski
sąd administracyjny potwierdził, że studentkom nie wolno zasłaniać
twarzy w czasie egzaminów. Kilka miesięcy wcześniej szejk Said
Muhammad Tantawi, szef kairskiego uniwersytetu Al-Azhar i jeden z
największych autorytetów świata islamu, wizytując szkołę, zbeształ
uczennicę za zasłanianie twarzy. - Nie wiesz, że nikab nie ma nic
wspólnego z islamem? - pytał. Niedługo potem zabronił zasłaniać
twarz uczennicom i studentkom w szkołach i uczelniach powiązanych z
Al-Azharem, a rząd natychmiast przyklasnął temu pomysłowi.

Awantura przetoczyła się też przez Turcję, choć tu dotyczyła zasłon
włosów, a nie twarzy. W 2008 r. rządząca partia AKP o
islamistycznych korzeniach doprowadziła do zmiany konstytucji,
uchylając zakaz wchodzenia na uniwersytety w chuście.

Chociaż świeckie rządy Egiptu czy Syrii tłumaczą się względami
bezpieczeństwa, walka z zasłoną to próba ograniczenia rosnącej
radykalizacji społeczeństwa. Władzom nie w smak jest rosnąca
popularność sił konserwatywnych, jak choćby Braci Muzułmanów, którzy
w Egipcie stanowią główną opozycję w stosunku do rządu.

Jednak takie zakazy mają znaczenie czysto symboliczne, bo poza
krajami Zatoki Perskiej nikaby stanowią wielką rzadkość na Bliskim
Wschodzie. Większość tamtejszych muzułmanek zasłania tylko włosy,
choć ich liczba rzeczywiście rośnie z roku na rok.

Zwykle jest to świadomy wybór młodych wykształconych muzułmanek, a
nie - jak wyobrażają sobie mieszkańcy Zachodu - wyraz zniewolenia.
Spacer po ulicach i kawiarniach Kairu czy Damaszku nie pozostawia
wątpliwości, że chusta ma dziś niewiele wspólnego ze skromnością:
szpilki, obcisła bluzka, a na głowie chusta idealnie dopasowana do
stroju i często wyzywającego makijażu...

Islam nie nakazuje zasłaniania przez muzułmankę twarzy czy
włosów. "Powiedz wiernym kobietom, aby spuściły wzrok i strzegły
swej czystości; niech nie pokazują ozdób" - mówi Koran. Reszta to
efekt interpretacji jego tekstu.


Więcej...
wyborcza.pl/1,75248,8158566,Syria_przeciwko_chuscie.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=2015058#ixzz0uKD8r8br

Więcej...
wyborcza.pl/1,75248,8158566,Syria_przeciwko_chuscie.html?utm_source=Nlt&utm_medium=Nlt&utm_campaign=2015058#ixzz0uKCVXd00

Slajdy o Syrii 10-11 o 19.00

[aisza5]

Slajdy o Syrii
2010-11-10 @ 19:00
Przy muzyce arabskiej Marciak i Noura opowiedzą o swoim miesięcznym pobycie w Syrii. Marciak zaprezenuje Syrię z perspektywy szarego Polaka, który zamieszkał w syryjskim domu, poznał wspaniałych ludzi, odkrył, że ma dziesięciu syryjskich braci, jedną siostrę i niezliczone ilości matek, ciotek i dziadków. Noura, rodowita Syryjka, uzupełni jego opowieść.



Łysy Pingwin
ul. Ząbkowka 11

www.totutotam.net

Syria. Damaszek - raj na ziemi

[aisza5]

Syria. Damaszek - raj na ziemi

Jeśli raj miałby istnieć na ziemi, bez wątpienia byłby nim Damaszek, jeśli zaś istnieje w niebie - on właśnie jest jego ziemskim odpowiednikiem...


Fot. Roman Czejarek
Plac przed Wielkim Meczetem Umajjadów


Fot. Alicja Dąbrowska
Uliczny sprzedawca soku z granatów więcej zdjęć
ZOBACZ TAKŻE
Bolonia - podróż kulinarna (15-11-10, 11:48) Maroko. Szafranowe złoto (25-10-10, 06:00) Egipt - fakty i mity (24-09-10, 12:59) Południowa Jordania. Na ziemi Beduinów (01-05-07, 00:00) Zamykam oczy i czuję słodko-kwaskowy smak gęstego soku z granatów wyciśniętego przed chwilą przez właściciela ulicznej "sokowirówki" na kółkach. Od zapachów aż kręci w nosie: kawa z kardamonem, herbata z miętą, nieodzowna w kuchni kolendra i wszędobylski jaśminek, który zdaje się kwitnąć przez okrągły rok. No i jeszcze szisze - wodne fajki o wielu smakach, ciastkarnie z piramidami łakoci z orzeszków i migdałów polanych słodkim syropem, piekarnie z kopułami glinianych pieców, pod sufitami których pieką się płaskie chlebki. Zdarza mi się podążać za ich zapachem...

Raj na ziemi

"Jeśli raj miałby istnieć na ziemi, bez wątpienia byłby nim Damaszek, jeśli zaś istnieje w niebie - on właśnie jest jego ziemskim odpowiednikiem" - pisał w XII w. Said Ibn Jubair, arabski geograf i podróżnik z Andaluzji. Kilka wieków później wtórował mu Mark Twain: "Damaszek nie odmierza czasu dniami, miesiącami i latami, lecz królestwami, które oglądał w ich rozkwicie i w upadku. To byt nieśmiertelny - widział wszystko, co zdarzyło się na Ziemi, i wciąż żyje. Spoglądał na wyschnięte kości tysiąca imperiów i ujrzy kolejny ich tysiąc, nim sam umrze".

Jedno z najstarszych miast na ziemi (a być może najdłużej bez przerwy zamieszkane) istnieje co najmniej od czwartego tysiąclecia p.n.e. Po raz pierwszy wspomniane na glinianych tabliczkach z Mari około 2500 r. p.n.e. Podbite przez biblijnego króla Dawida, potem we władaniu Egipcjan, Aramejczyków, babilońskiego Nabuchodonozora, Asyryjczyków, Persów, Aleksandra Wielkiego, Greków, Rzymian i Bizantyjczyków. Kwitnąca stolica kalifatu Umajjadów, bezskutecznie oblegana przez krzyżowców, w 1401 r. niemal zrównana z ziemią przez Mongołów pod wodzą Tamerlana (mieszkańców wymordował, a najlepszych rzemieślników zabrał do Samarkandy), pod rządami wielu arabskich dynastii, w tym Mameluków, wreszcie tureckich Ottomanów... Od 1946 r. stolica Syrii. Prawdziwy kulturowy przekładaniec, a dziś jedno z najświętszych miast islamu (obok Mekki, Medyny i Jerozolimy), od 1979 r. na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Leży na skraju Pustyni Syryjskiej, na wschodnich stokach gór Antylibanu, gdzie biją źródła rzeki Barada, nad którą wyrosło. Przez wieki słynna była damasceńska stal, z której kuto miecze i szable damascenki oraz matowobłyszcząca jedwabna tkanina zwana adamaszkiem...

Jak więc opisać to niezwykłe miasto, skoro już sama nazwa hipnotyzuje, a historia onieśmiela? Jego żywiołowość oszałamia tak samo, jak życzliwość mieszkańców wobec obcych. Tak zresztą jest w całej Syrii, tym wyjątkowym królestwie gościnności. Syryjczycy okazują przybyszom (niekrępujące) zainteresowanie, pospieszą z pomocą, ugoszczą. Nagabywani o swoje zajęcia, zaraz zaczną wszystko objaśniać choćby na migi, pozwolą robić zdjęcia i filmować. Oczywiście Damaszek to również hałas i zgiełk, tłum na sukach i natrętni handlarze, zapuszczone stare kwartały oraz nieciekawe nowe dzielnice z szerokimi drogami i betonową, pozbawioną wdzięku, architekturą. W końcu to przecież kilkumilionowa bliskowschodnia metropolia (moi syryjscy przyjaciele mówią nawet o 6 mln).

Stary Damaszek

Najlepiej więc od razu zanurzmy się w starym Damaszku, do którego łatwo trafić i przemierzać na piechotę - otacza go bowiem długi na 5 km łańcuch średniowiecznych murów z siedmioma dziś bramami. Wiekowe domostwa spowijają bugenwille, winorośle i glicynie, ale też plątanina kabli i anten. Ruch pojazdów ograniczony, trzeba tylko lawirować w tłumie przechodniów i turystów, wśród sklepików i kramów zajmujących każdy skrawek. W labiryncie uliczek i suków łatwo się zagubić - i o to właśnie chodzi. Tym bardziej że i łatwo się odnaleźć - wcześniej czy później natkniemy się na Decumanus Maximus, oś rzymskiego miasta. Dziś to Straight Street, ciąg ulic przecinających ze wschodu na zachód stary Damaszek, którego sercem jest Wielki Meczet Umajjadów z VIII w. (za ich panowania, 661-750, miasto przeżywało czasy świetności) z sanktuarium, w którym ma spoczywać głowa Jana Chrzciciela. Wyrósł zresztą na miejscu poświęconego mu kościoła, ten zaś wzniesiono na gruzach świątyni Zeusa Damaskenosa, która zastąpiła jeszcze starszą, semickiego Hadada, zwanego też Baalem. Jeden z trzech jego minaretów, południowo-wschodni, nosi imię Jezusa Chrystusa, bo ma on tu zstąpić na ziemię. Olbrzymi wewnętrzny dziedziniec, cały w marmurze, otaczają lśniące od mozaik portyki. Zawsze pełno tu ludzi. Spacerują całymi rodzinami, modlą się lub drzemią. I ja zasypiam wsparta o kolumnę - za wiele wrażeń

turystyka.gazeta.pl/Turystyka/1,81959,8661920,Syria__Damaszek___raj_na_ziemi.html--
krajearabskie.prv.pl
عائشة

Odkryto ruiny świątyni

[aisza5]

Odkryto ruiny świątyni
wiadomosci.onet.pl/nauka/odkryto-ruiny-swiatyni-sprzed-tysiecy-lat,1,4084813,wiadomosc.html
Archeolodzy prowadzący wykopaliska na stanowisku w południowo-zachodniej Syrii odkryli ruiny świątyni z czasów królestwa Nabatejczyków sprzed około 2100 lat - informuje serwis internetowy "People's Daily Online".

Odkrycia dokonano na stanowisku archeologicznym w Suwajdzie, stolicy prowincji o tej samej nazwie w południowo-zachodniej części kraju, oddalonej 106 kilometrów na południe od Damaszku.

Naukowcy odsłonili ruiny świątyni pochodzącej z czasów królestwa Nabatejczyków, które istniało na terenach między Półwyspem Synaj a Półwyspem Arabskim w okresie 169 r. p.n.e. - 106 r. n.e.).

...

Masowe demonstracje w Syrii. Wiele zabitych i rann

[aisza5]

fakty.interia.pl/raport/rewolucja-w-krajach-islamskich/news/masowe-demonstracje-w-syrii-wiele-zabitych-i-rannych,1740939,7407
Masowe demonstracje w Syrii. Wiele zabitych i rannych
Sobota, 31 grudnia (07:44)
Co najmniej 12 demonstrantów i pięciu żołnierzy zginęło wczoraj w Syrii podczas tłumienia manifestacji. Ponad ćwierć miliona ludzi wyszło na ulice protestując przeciw rządom prezydenta Baszara el-Asada - poinformowała opozycja
....