Poezja

[kendo]

mowia ,ze jest piekna i poprawia nasze nastroje.

"Zludzenia i Rzeczywistosc"

Obiecywalo serce,ze peknie.
Nie peklo.
Grozilo zycie,ze zwiednie
-nie zwiedlo.

Gdziez to sie wszystko podzialo
i czy bylo prawdziwe?
W poezji skamienialo,
jest zywe.
***********Kazimiera Illakowiczowna

[mala20033]

Krzysztof Kamil Baczyński
Ciemna miłość

Leżymy w łożu mrocznym jak na dnie strumienia
wyschłego. Włosy długie, poplątane wioną,
rozdzielają się, łączą jak smugi cierpienia
i niosą się jak ścieżki ku dalekim strunom.
Tu u nas zła tarnina rośnie tak po brzegu
biała czasem, a czasem jest jak rozpacz dłoni,
i armie ciężko dzwonią jak wykute w śniegu,
w księżycach jasnych sunąc. Krzyk, parskanie koni
i czołgów ryk podziemny - jakby wydzierały
dusz trzepot nieostrożnie pobratany z ciałem.

Więc nasze ciała długie, splecione jak palce
w nocnym konaniu cierpną i wiatr nam na twarze
niesie płatki tarniny odstrzelone w walce,
i leżą tak jak piętna pośmiertne, na miłość
strącone, aby wspomnieć, że się nic nie śniło,
bo oczy były otwarte i we śnie.
I źródła są w powietrzu, i czujemy je
to są pociski krwi, co jeszcze trysną.
I łkania są w powietrzu metalowy jęk,
który się w ogniu spełnia ulewą ziarnistą.
I boleść, którą kiedyś nazwiemy ojczyzną,
co teraz jest jak dziecko, które nam we śnie
umiera. Jeszcze oddech jego z ziemi drży,
bo to był mej miłości pierworodny syn.

A potem długa noc. I zrywam się w ciemności
bez zbroi, nagi, taki, jakem z ziemi wstał,
rozpleść łodygi naszych nie spełnionych ciał
i być żołnierzem nocnym wiary bez litości.
I nim odejdę jeszcze, nim się broń rozpali,
widzę, jak się ten obłok twego ciała żali.

Bo ciemne miłowanie jest na dnie człowieczem,
które pragnących traci i czystość rozdziera,
a które się do dłoni bierze razem z mieczem,
lecz się w nim cierpi długo, chociaż nie umiera.
l znów widzimy miasta płonące l dymy,
co się powoli wznoszą pnąc na stopnie niebios,
i szubieniczne drzewa skrzypią, i z daleka
bicz strzela i rozcina z ziemią wraz - człowieka.

A nad tym krzewy kwitną. Z pąków zielonkawe
chmury płyną. Dojrzałość lepko się przelewa.
Widnokręgiem o świtach ciągną kluczem drzewa.
I ludzie ci żałosni, w nie obeschłych gruzach,
pod namiotami cyrków, w świergocie karuzel,
unoszą się jak łachman, wśród dymu śpiew niosą
weseli. Jak wyzwanie sczerniałym niebiosom.

Długie, suche koryto - jest to dno strumienia,
gdzie leżymy jak kamień pod kurzawą gwiazd.
Tyle jeszcze milczenia strasznego jest w ziemi,
że chyba go wystarczy na niejedną śmierć!
Módlmy się, módlmy słowami ciemnemi!
Siejmy, o, siejmy, chociaż ziarnem serc!

[hdp]

Ladny wiersz,szkoda ze poeta ze mnie zaden ,polegam na slubnej-Ona do rymow
bardziej sie nadaje.
Wiecej tego,na rozladowanie prozy .
Pozdrawiam; hdp

[mala20033]

Twe oczy

Jakbym całował twe śliczne oczy,
I pieścił jedwab twoich warkoczy;
W objęciu Twoim, słodkim marzeniu
Sennym bym zdał się zapomnieniu!
Niech pieśni miłosne snuję
I Twoje śliczne oczy całuję.

Jakbym Ci stworzył szczęścia świat mały
Zawiódł w krainę, gdzie ideały,
Motyle ułud z Tobą bym gonił,
I Ciebie kwiatku od nieszczęścia chronił...
Pozwól, niech pieśni miłosne snuję
I śliczne Twoje oczy całuję.

[kendo]

Przyjscie

W lipowe kwiaty,w lipowe liscie
Prog ustroilem na twoje przyjscie.

Jablkami, winem,jako przy swiecie,
Stol zastawilem na twe przyjscie.

Zaslalem plotnem bialym poslanie
Na twoje przyjscie,na twe witanie.

Ust pocalunki,ramion usciski
Chowam dla ciebie na dzien nasz bliski,

Po dniach rozlaki,po dniach w obledzie,
Na dnie witania,ktorych nie bedzie.
***********Leopold Staff

[mala20033]

Stwierdzenie nie-oczywiste

Wybiegłem prosto pod koła
świata wiedziałem że tu nikt
mnie nie przestraszy nowy blask
otwarte okna słońce i stokrotka
roześmiana aż usta otworzyłem nic
nie rzekłem
człowiek co przechodził
słowo w oczach wyczytał
jest Bóg po prostu Jest
i reszta mała tak mała
że więcej pisać trudno


Zaproszenie do tańca
Zacznijmy od rumby na cześć
zachodzącego słońca w oknach
dzieciństwa niech chwila będzie
nagrodą za nas Stańmy się
jak z witraża modrzewiową gałązką
liściem buka na podeszczowym niebie
zerwijmy radość kwiatów
uszy nasyćmy lasem ziemią wiatr
niech zamieszka w kieszeniach
i zatańczmy jak ptaki
w rytmie życia

[kendo]

Zejdz z obrazu chodz ze mna
na skowronka oktawy
wiatr jeszcze wiac nie zaczal
powyginaly sie maszty
kucnely przed burza ze strachu
z powojow i dzungli
wylonily sie ksztalty pragnien
zejdz z obrazu choc ze mna
za zycie podziekowac
bo przeciez byle co i byle kto
mogl je stratowac
poprowadz za reke poprowadz
bez tego prowadzenia
nie umie milowac
***********Krzysztof Baczynski

[kendo]

Chcialbym cisza otulony
pod skrzydlami otwartych powiek
patrzec na twoja twarz

By wlasnie w tym obliczu
zaczac pierwszymi slowy
moja malowac spowiedz

"nie ukrywaj sie gdy jestes
juz tak blisko
kochaj mnie jestem przy tobie"

Krzysztof Baczynski - aktor filmowy i teatralny,poeta prozaik.
Opublikowal tomik poezji "Wiersze z aniolem" i "Slonce mruczy" oraz Listy z
Ameryki i Podgrabionego.(Dom Wydawniczy REBIS 2001)

[mala20033]

Szara codzienność wciąż otacza mnie,

Dni są żmudne, długie, jak wąż ciągną się

Ciemna chmura nudy wisi nade mną,

Jakby miała za chwilę runąć, wybuchnąć...... na pewno....

Gdy wreszcie przychodzi ten "niezwykły dzień"

Jest krótki, mija szybko, zostawia za sobą cień.

Cień - ślad tego pamiętnego razu

Który potrafię rozpoznać od razu...

To tajemnicze COŚ zostaje, realność ucieka jak oka mgnienie...

Mam na myśli WSPOMNIENIE...........

[rb13]

Korzystając z zaproszenia Kendo przedstawiam Wam próbkęmojej poezji( o ile to
można nazwać poezją)
Oaza


Zobaczyłem małą oazę wśród morza piasku
W srebrzystej poświacie księżyca blasku
Wśród pióropuszy palm i kolczastych krzaków
Pełnej muzyki cykad i świergotu ptaków
Na skraju oazy wśród palm bił wysoko zdrój
Krople wody spadały w tańcu niczym rój
Pszczół co lecą szalone zataczając kręgi
Wśród wydm pomarszczonych w wstęgi
Których chłód pod bosymi stopami już czuję
W ten wśród palm jakaś postać się snuje
Ubrana w srebrzyste muśliny jedwabne
W blasku księżyca widać jej kształty powabne
Kaskady włosów spływają jej na ramiona
Kim jesteś blond włosa - pytam . Kto ona ?
Znam Cię ! Bo Tyś zjawą z moich snów
Kochanie - powiedziałaś - to ja nic nie mów
Pójdź tylko w moje spragnione ramiona
I poczujesz żem tylko Tobie przeznaczona
Jak w raju będziemy mieć tylko siebie
Zapomnisz o wszystkim , bo jesteś w niebie
I zapomniałem kiedym spojrzał w oczy piwne
A księżyc bladolicy patrzył jakoś tak dziwnie
Jakby z wyrzutem na tego co łamie przysięgę
I szaleństwo przedkłada nad miłości potęgę
I choć słowami słodkimi zatruwasz mą duszę
Czuje, że z Twego czaru otrząsnąć się muszę
Choć Ty czar rozkoszy ze zdroju dasz mi pić
To pozwól o – Słodka ! - o Tobie będę tylko śnić
To żałuj -mówisz- jeszcze poznasz ból tęsknoty
Jak w dzień poznałeś nieznośną udrękę spiekoty

Ryś B. Kraków 17.02.2003 godz. 1932
Dedykowane The Sweetest Thing1


Tess
Ten wierszyk jest z przed paru dni ,. w tej chwili walczę z grypa i wena
twórcza mnie opuściła.

[kendo]

Ay,to ja musialam przegapic toto,ladne.Dziewczyny beda zachwycone.
Nie!,a moze czytalam te adresowane tylko do mnie hi,hi,.

Czekamy na Ciebie rb i Twoja poezje.

Jeszcze raz zycze Szybkiego powrotu do zdrowia.
Tess

[rb13]

Właśnie wstałem z wyrka ,bo mam już dosyć leżenia,jutro idę do pracy -tam
jakośszybciej zdrowieję.
Napisałem dziśjeszcze gorący ciąg dalszy Wampira ,a oto on

Kendo napisała:
Ja bylam wybawczynia
Ty byles ofiara
jakze smutni i piekni bylismy....
z naszym cierpieniem i naszymi torturami
oboje skrzywdzeni.
A to mój cd:

Oboje byliśmy skrzywdzeni przez los
Obudził mnie do życia pełen miłości głos
Kiedyś swym głosem czułym i kojącym
Wywabiła mnie z otchłani niechcący
Świat ciemności do powrotu nie dopuści
Wzywa mnie do piekielnych czeluści
W Twoich rękach jest wybawienie
Czyś gotowa na straszne cierpienie
Czy na pewno jest w Tobie miłości moc
Byś przeżyła walkę w szatańską noc
Kiedy wszystkie złe co jest cieniem
Będzie walczyć z miłości istnieniem

[kendo]

rb,musisz mi zaufac,
uczynie wszystko dla Ciebie.
Podejme walke z czarnymi mocami
bos Ty moj jedyny nad zycie.
Pozbawie Cie czarnych cien
sprowadze do cudownych krain,
zaufaj mi prosze,uwierz w ma milosc.

a candy sie nie zjawi?wyslalam tez zaproszenie.

[rb13]

Cytrusowy zapach

Dawno, dawno temu , przed ponad dwudziestu laty
W cytrusowym gaju powąchałem cytrynowe kwiaty
Ich odurzającą woń do dziś czuję – on wciąż żyje
I czuję wciąż na mym ciele dwie ręce jak żmije
Co jak w godowym tańcu złączyły nasze ciała
Wtedy to rzeczywistość w niebyt gdzieś odleciała
Kiedyś mi słowa pełne miłości do ucha szeptała
Jam jest twoim istnieniem , Twoja na wieki - cała

A z kwiatów spływał zapach orzeźwienia
Świeży o posmaku gorzkawym- smak istnienia
Słodko-kwaśny sok płynie z zakamarków ciała
Och jaki szalony jesteś – wszystko bym Ci dała
I jak w raju było - byliśmy sobą tak sobą zauroczeni
Ty i ja . I nam się zdawało ,że raj jest na tej ziemi
A zapach tej niezapomnianej chwili choć minęły lata
Co noc się unosi i nasze ciała wciąż w jedność splata

[mala20033]

CO TO JEST MILOSC

co to jest milosc
nie wiem
ale to mile
ze chce go miec dla siebie
na nie wiem
ile

gdzie mieszka milosc
nie wiem
moze w usmiechu
czasem ja slychac
w spiewie
a czasem
w echu

co to jest milosc
powiedz
albo nic nie mow
ja chce cie miec
przy sobie
i nie wiem
CZEMU

[kendo]

KTO MILOSC ZNA ?

Kto milosc zna?Kto, dusza oblakany,
Wypil zabojczy i najslodszy jad,
A z martwych ozyl nim, jak rosa kwiat?
Kto ssal miod z krwawych ust serdecznej rany?

Kto oddal wszystko,zebrakiem byc rad,
Kto niewolnikiem sprzedal sie w kajdany,
A zostal krolem wszech gwiazd obwolany
I zdobyl nowy, nieodkryty swiat?

Kto w przepasc rzucil sie bez den,bez den,
A wpadl w roz oblok na zawrotny sen,
Ktorym odurza won upojna, miekka?

Kto ,pokorniejszy od przydroznych zol,
Pod stopy padl czolem w pyl, a czul,
Ze sie najwyzej wznosi,kiedy kleka?

*****************************Leopold Staff

[rb13]

To chyba będzie pasować do dzisiejszego mojego nastroju. Porządkuję moje
wiersze , poprawiam do archiwizacji. Ten moze nie na czasie,ale w krakowie
dziś pada śnieg i jakoś ponuro...
A i ta Wigilia w tym wierszu jakaś taka tylko trochę radosna...

Wigilia

Mróz tęgi trzyma i napadała śniegu pierzynka
Otuliła drzewa i krzewy snem puchowym
W pokoju lampkami się żarzy strojna choinka
Dom pachnie pastą i świeżym lasem jodłowym
Kończy się dzień ostatni w roku taki krótki
Z pierwszą gwiazda co na niebie rozbłysła
Nastanie czas nadziei i radości – precz smutki
Zwątpienie, myśl o samotności też prysła
Dziś Wigilia – czas pojednania serca grzeje
Przy stole siądziemy co białym obrusem okryty
Z całą rodziną ,a każdy radośnie się śmieje
Gdzieś jest taki co nie wstanie od stołu dziś syty


Zapomniany przez tych co kiedyś kochał nad życie
Stoi przed domem i gorzkie łzy płyną mu po twarzy
Może kiedyś usiądę razem przy stole - wierzy skrycie
Oby czas pojednaniu z synem nastał - dziś marzy
Kiedyś o coś poszło. O co już dziś nikt nie pamięta
To już tyle lat minęło . A tu kolędy śpiew się niesie
Ta duma .Może to ostatnie już moje w życiu święta
Nic mnie nie czeka. Samotność nowy rok przyniesie
Ktoś idzie ... Tato, tatusiu i czyjaś mnie dotyka ręka
Przyszedłeś nareszcie. Chodź do domu . Czekamy
Przepraszam . Od lat ta dumna głupota mnie nęka
Mamo ktoś przyszedł z tatą. Kto to my go nie znamy

Ryś B. Kraków 23.12.2003

[kendo]

Ladnie napisales rb.
Tak ,masz racje Polskie wigilje maja swoj niespotykany urok.
sam zapach przygotowan wigilijnych i porzadkow ,czuje sie niemal
na kazdym zaulku ulicy,wie sie nawet jaka potrawe ludzie przygotowuja,
to takie sentymentale,jak dla mnie.
Gdy mieszkalam w Polsce ,nie zwracalam w ogole na to uwagi,dopiero
gdy znalazlam sie w innym kraju zaczelam tesknic za prawdziwymi Polskimi
tradycjami,sa takie piekne i tyle maja ciepla w sobie.

rb,a czy Ty Twoje wiersze tylko archiwujesz?,czy nie myslales ich
kiedys opublikowac w formie jakiegos tomiku poezji,sa bardzo ladne.
Pozdrawiam...T

[mala20033]

Juliusz Słowacki
MIło po listku rwac niepełną stokroć
I rozkochanych słów różaniec cedzić,
Miło przy ludziach było raz powiedzieć,
Że się kochamy, i mówić po stokroć.

Miło zabłądzić pod lipowe cienie
Z kwiatkami w reku - i patrząc ukradkiem,
Wzajemnie mówic obrywanym kwiatkiem:
Kochasz!... i pani kochasz mnie szalenie...

Gdy nas różowa poróżniła sprzeczka,
A zgody ciągle zabraniały świadki,
Pamiętasz, luba, jak te białe kwiatki,
Jeden mówił: nie - a drugi: troszeczka.

Dzisiaj samotny, dzisiaj bez nadziei
Błądząc po skałach, wszystkie moje smutki
Zbiegły się razem do białej stokrótki,
Co była siostrą stokrótek w alei.
Rwałem ją... listki leciały w błękicie
Aż na jezioro, ze skały, gdziem siedział;
I wiesz, co listek ostatni powiedział? -
Luba, że jeszcze kochasz mnie nad życie.

[mala20033]

Potok na twarzy



potokiem łez srebrzystych
bezbarwnie przezroczystych
kwitnie twarz przegrana
księżycem oświetlana

dziś tą nocą gwiaździstą
w tę pogodę dżdżystą
twarz ze smutkiem się pochyla
gdy wybija kiepska chwila

w błocie ludzkich złości
nie zakwitnie cień radości
miejsce znajdzie się dla smutków
choćby sen doszedł do skutku

przez zuchwalców wysuwane
w kolejny szary poranek
twarze bez śladu zachwytu
dziś zmieniają tezy mitów

szczęścia w snach
zasypanego w piach
twarze jednak nie znajdują
gdy potoki łez królują

bo tych twarzy spojrzenia
nasiąknięte we wspomnieniach
są tak puste - bezradosne
i nie zmienią się na wiosnę

wytłumaczeń znajdą wiele
zuchwalcy - fałszywi przyjaciele
którym ufać twarz przegrana nie może
gdy się dzieje co raz gorzej

potokiem łez krwawych
brunatnie czerwonawych
kwitnie twarz przegrana
przez krew zalana

[rb13]

A to moja próbka dalszego ciagu "Łez...

Choć potokiem płyną mi łzy
I jeszcze maluje się smutek
To kiedy blisko mnie jesteś ty
Uśmiech - to twej bliskości skutek

Bo kiedy jesteś tuż obok mnie
To wszystko co złe mija jak sen
Cóż wtedy znaczą języki złe
Gdy czuję słone pocałunki twe

I scałowujesz je z mojej twarzy
Mówiąc jestem tu na zawsze już
Kochanie nic złego się nie zdarzy
I nie obawiaj się złośliwości burz

[mala20033]

Ladne..Pozdrawiam..mala

[mala20033]

Znalazlam to w Necie..Pozdrawiam..mala

"Jak Słońce"

Jesteś dla mnie jak Słońce -
Rozgrzane, jasne, nigdy nie gasnące.
Podaruj mi co dzień choć kilka Twych promieni,
A mój smutek w radość się zamieni.

[rb13]

Z wielka niesmiałościa dopisałem do J .Słowackiego dalszy ciąg
:
I kiedym usłyszał te słowa miłości
Nie mogłem ukryć wybuchu radości
I przestałem stokrotkom obrywać płatki
A poszedłem przez zboże rwąc bławatki
By wręczyć bukiet kwiatów w błękicie
Na dowód ,ze kocham Cię nad życie

[kendo]

Witaj rb
nie badz taki skromny,
fajnie i szybko dostajesz inspiracje do pisania.
Pisz prosze .
Pozdrawiam.

[rb13]

To choć podaj mi jakąś drobną myśl
Nieznana mi dziewczyno - czyś
Ty - Kendo ,Tess czy jeszcze inna
Czy znasz siłę uczucia - powinnaś
Bo Ty jesteś blaskiem płomienia
Co oświetla mi mrok przeznaczenia
I nie znasz dnia ,ani ni znasz nocy
Kiedy uczucie do mnie Cię zaskoczy
Jam przecież taka zakochana - powiesz
A czy to prawdziwa miłość -skąd wiesz

[kendo]

Czuje Twa obecnosc wszedzie,
kazdego dnia,
ze jestes przy mnie nawet w snach.
W myslach slysze Twoj gols wolania
a gdy se obejrze
znikasz jak banka mydlana.

Nie wiem nawet jak wygladasz,
Nie wiem,jak mam Cie nazywac,
Nie wiem czy mam Cie zdobywac,

A jak zdobede ,
to nie wiem,czy bede szczesliwa.
Tess

rb
a to ?
moze to wystarczy,po roli pielegniarki mam totalna pustke.

[rb13]

Stokrotki

Miło po listku rwać niepełną stokroć..
Juliusz Słowacki


Wśród szachownic pól gdzie zboże
Dojrzewa i gdzie ptactwo ma łoże
Wśród złotych pszenicznych kłosów
Szukałem potwierdzenia swego losu
Rwąc bezlitośnie płatki stokrotki
Kocha ,nie kocha - mówiłem wzrotki

A w zbożu bieliły się małe kąkole
Nie dorodne były, ale wyglądało pole
Jak przyozdobione w śnieżne kwiaty
Pomiędzy nimi błękitne bławaty
I krwisto -czerwone dumne maki
Ach jak świergotały polne ptaki

A kiedy już znikły płatki stokrotki
I kiedym doszedł do ostatniej zwrotki
I usłyszałem magiczne słowo – kocha
To pomyślałem - może ona szlocha
Tęskniąc za mną mimo sprzeczki
Miedzy nami nad brzegiem rzeczki

I kiedym usłyszał te słowa miłości
Nie mogłem ukryć wybuchu radości
I przestałem stokrotkom obrywać płatki
A poszedłem przez zboże rwąc bławatki
By wręczyć bukiet kwiatów w błękicie
Na dowód ,ze kocham ją nad życie


Ryś B. Kraków 03.03 2003 godz. 17 58

[rb13]

Przesyłam wersje po małej korekcie

Stokrotki

Miło po listku rwać niepełną stokroć..
Juliusz Słowacki


Wśród szachownic pól gdzie zboże
Dojrzewa i gdzie ptactwo ma łoże
Wśród złotych pszenicznych kłosów
Szukałem potwierdzenia swego losu
Rwąc bezlitośnie płatki stokrotki
Kocha ,nie kocha - mówiłem zwrotki

A w zbożu bieliły się małe kąkole
Nie dorodne były, ale wyglądało pole
Jak przyozdobione w śnieżne kwiaty
Pomiędzy nimi błękitne bławaty
I krwisto -czerwone dumne maki
Ach jak świergotały polne ptaki

A kiedy już znikły płatki stokrotki
I kiedym doszedł do ostatniej zwrotki
I usłyszałem magiczne słowo – kocha
To pomyślałem - może ona szlocha
Tęskniąc za mną- mimo sprzeczki
Miedzy nami nad brzegiem rzeczki

I kiedym usłyszał te słowa miłości
Nie mogłem ukryć wybuchu radości
I przestałem stokrotkom obrywać płatki
Aż pobiegłem przez zboże rwąc bławatki
By wręczyć je bukiet kwiatów w błękicie
Na dowód , że tylko ją kocham nad życie


Ryś B. Kraków 03.03 2003 godz. 1912

[mala20033]

..ladne..

[rb13]

Nie nie chce znikać z Twojego snu
Przybędę do ciebie na koniach stu
Koniach szalonych ja k miłość Twa
Nie budź się więc dziś niech sen trwa

[kendo]

-Tak, spie i marze....
slysze tetent koni...
nie...to tylko jednorozec
z mlodziencem szalonym
Staneliscie u progu mej alkowy
czuje Wasze cieplo,miloscia rozgrzane
-ale czemu ,masz maske?
nie chcesz pokazac Swej twarzy?

[kendo]

-Tak, spie i marze....
slysze tetent koni...
nie...to tylko jednorozec
z mlodziencem szalonym
Staneliscie u progu mej alkowy
czuje Wasze cieplo,miloscia rozgrzane
-ale czemu ,masz maske?
nie chcesz pokazac Swej twarzy?

[rb13]

Nie mogę pokazać Ci mej szpetnej twarzy
Bom potworem jest , a kiedy sie to zdarzy
To mimo miłości która mi przysięgasz
Uciekniesz - to mojej brzydoty potega
Chyba ,że masz odwage i w noc ciemną
Przy blasku księzyca kiedy z razem ze mną
Będziesz tylko i mimo mej okropnej brzydoty
Pocałujesz mnie w usta pełne tęsknoty

[kendo]

Nie staszne mi odrazy
chce: oczy, usta Twoje
chce widziec w nich tesknote za mna
chce sie w Twych oczach zanurzyc
chce Twe usta miloscia rozpalone
chce slyszec Twoj szybki oddech
gdy jestem juz przy Tobie
Jestem gotowa czekac
ksiezyca zbawienia
wiec przyjde
a Ty ?

[kendo]

Ide przez las i ruczaje
by stanac na polanie
Zloty ksiezyc droge mi wskazuje
lecz krzaki jak osmiornice,
szarpane przez wichore
rozdzieraja szaty moje.
Wiatr napedza ciemne chmury
zaslaniajac scieszki
do polany szczescia....

[mala20033]

Emocje

26.IV.2002
Cierpienie-
Zimny wiatr, czyjś grzech,
rozgryzione ziarnko pieprzu;
Miłość-
Biała róża, cichy lęk przed samotnością, czyjeś usta, czyjś śmiech,
gorące promienie słońca;
Radość-
Srebrny deszcz, taniec we mgle, wyciszenie,
bosa stopa na trawniku;
Gniew-
Gradowa chmura, czyjś krzyk, zmarszczone brwi,
uderzenie pięścią w stół.

[rb13]

Puszcza Niepołomicka

Ogromna to puszcza gęsta i ciemna
Pełna drzew starych omszałych – tajemna
Bagien, strumieni wolno płynących
Wśród drzew i krzewów meandrujących
Pełnym trzęsawisk ,topieli i moczarów
Nad którymi tańczą chmary komarów
Czasem słońce oświetla oczeretów trawy
Malując wodę na kolor niebiesko-rdzawy
Od niepamiętnych lat ci co ją zgłębić chcieli
Ginęli w sinozielonej grząskiej topieli
I do dziś nikt kto nią wędruje nie pragnie
Znaleźć się blisko topieli w czarnym bagnie


Jest też inna puszcza wyzłocona piaskiem
Pokryta dziś gęstym sosnowym laskiem
Miedzy którymi z rzadka dumnie wyrastają
Królowie puszczy - dęby rozłożyste co mają
Dwieście lat , a mateczniku trafiają się starsze
One jeszcze pamiętają polowania monarsze
Na żubra i tura , dziki daniele oraz jelenie
A także na wszelkie drobne leśne stworzenie
Z muszkietem, strzelbą , piką i oszczepem
W dawniejszym czasie z kościanym czerepem
Czasem z sosnowej gęstwiny wybija w górę
Modrzewi wysoki szereg co niczym murem
Osłaniają młodniki sosny przed naporem
Wiatru co po harcować chce z młodym borem


Ryś B.Kraków 05.03.2003

[rb13]

Kendo napisała:
Jestem gotowa czekac
ksiezyca zbawienia
wiec przyjde
a Ty ?




Mam wierzyć że się mnie nie boisz
Więc otwórz oczy .Jeszcze stoisz ?
Nie widzisz mej okropnej twarzy
Pocałuj mnie ,może cud się zdarzy
Jam przeklęty, jam zaczarowany
Byłem kiedyś piękny ,bogaty i znany
Ale czarownica czar na mnie rzuciła
Zawistna i okropnie zła ona była
Nie mogła zdzierżyć żem kochał
Chciała bym z rozpatrzy szlochał
Bo ta co mnie kochać podobno miała
Minutę zostać przy mnie nie chciała
Kiedy mą oszpeconą twarz poznała
I widziałem jak jej miłość uciekała
Sprawdziło się moje przeczucie
Z jej strony nie było to wielkie uczucie


O ile tak jak
Mówisz zakochana byś - być miała
I pocałować wciąż mnie chciała
To przyjdż w noc księżyca blasku
Na skraj ciemnego brzozowego lasku
Gdzie w czarnej opończy ubrany
Czekać na Ciebie będę -ja Twój ukochany

Cdn... o ile coś dopiszesz

[kendo]

napisalam i mi wszystko ucieklo,sprobuje pozniej
PA;..Tess

[kendo]

Nie patrz na podarte szaty moje,
szlam do Ciebie przez brzozowe gaje
Zdejm maske z twarzy Twojej
obmyje Ci usta
woda z ruczaju
by zlozyc pocalunek
zdjac klatwe
i przeniesc Cie na wyzyny raju.

[rb13]

Tess -zostawiłem dla Ciebie pisanie dalszego ciagu na Romantice - w
wątku "Szepnęłaś"

[kendo]

Juz spiesze,zeby zobaczyc,chyba nic trudnego?
PA;..

[kendo]

Juz spiesze,zeby zobaczyc,chyba nic trudnego?
PA;..

[kendo]

Dlon zanurzasz w snie,
W zagrobowym cieniu.
Nie znajdujesz - mnie ,
Wolasz po imieniu!

A ja - leze tu,
Gdzie ma byc nas - dwoje...
Brak mi tylko - tchu,
Oto - cialo moje..
Lesmian

[rb13]

Tess czy mam pisać o śmierci ? Jakoś to tak dziwnie odbieram te słowa !

[kendo]

Nie ,rb,przepraszam
Dzisiaj czuje sie troche stresad,spiesze sie ze wszystkim,zeby zdazyc w domu,bo
jutro ide na "obchody"-jestem proszona,i wiesz ,zeby slubne nie nazekalo
musialam troche przygotowac "lakoci" dla niego,zeby nie bylo mu smutno ,jak
bedzie w domu sam, no razem z psiuna.
PA;..

[kendo]

Spotkanie z Bachusem

Tak,dzisiaj go sprobuje
jak ,zawsze na "trio" spotkaniu,
obmywa me smutki i troski,
radosc i smiech wznieca
przy nim czas szybko ucieka
i trzeba wracac do domu.
Tak ,swietnie sie bawimy
my trzy dziewczyny
gdy czasami sie umuwimy.

[rb13]

Podnosze do ust kielich winnego płynu
W kolorze czerwonym ,kolorze rubinu
Jak usta Twe co koralowym kolorze
I widzę oczy błękitne jak morze
Południowe ,oczy wpatrzone w dal
Wsłuchane w odgłos poszumu fal
Bo tam za morzem gdzieś daleko
Na południu nad Vistuli rzeką

[kendo]

Zaszumialo....
lecz nie morza fal
caly smutek rozwial sie w dal
szczescia chwile powrocily
i za Vistula zatesknily.

[kendo]

Tylko milosc
moze przebic to swiatlo
pod ktorym sie ukrywam
niczym w poscieli
jakze latwo to zrobic
jakze zdaza sie to rzadko
i mimo ze czuje
ze to do mnie trafic trzeba
czesto wyrywam sie
by przed swiatlem dotknac nieba.

[rb13]

Bo tam za morzem gdzieś daleko
Na południu nad Vistuli rzeką ...
Zostało coś w snach i powraca wciąż
Mimo ,że przy mnie jest dziecko i mąż
I dobrze nam jest w tym nowym kraju
Tak wspaniale jak kiedyś było w maju
Białych zawilców kobierce się słały
W zaroślach nam ptaki śpiewały
I drzewa się nam znajome kłaniały
A tyś mój kochany był taki nieśmiały
Czekałam aż moje gesty cię ośmielą
A wokół nas zawilce się bielą
cdn tess ,a kolejne zwrotki uleciały w przestrzeń internetu i tylko tylesobie
przypomniałem

[rb13]

Tess dzięki za list na który nie moge odpowiedzieć bo coś mi szwankuje poczta,
a oto obiecany wiersz dla Ciebie

Zawilce


W sennych marzeniach wciąż tyle razy
Wracają znajome z młodych lat obrazy
Z mego ojczystego kraju z lasów, pól , łąk
I na twarzy wciąż czuje dotyk Twych rąk
Gdy wyciągałeś z włosów szpilka po szpilce
A one spadały na trawę między zawilce
Delikatnie czesałeś palcami me blond loki
Białe jak kwiaty zawilców jasne jak obłoki
Przetykane złotymi słońca pasmami
I tak narodziła się miłość miedzy nami


Zostało coś w snach i powraca wciąż
Mimo ,że przy mnie jest dziecko i mąż
I dobrze nam jest w tym nowym kraju
Tak wspaniale jak kiedyś było w maju
Kiedy białych zawilców kobierce się słały
W zaroślach tylko dla nas ptaki śpiewały
Zaś konary drzew nam pieśń szumiały
A tyś - mój kochany - był taki nieśmiały
Czekałam , aż moje gesty cię ośmielą
A wokół nas kwitnące zawilce się bielą



Śniłam że idę przez zimną lodową pustynie
Skutą lodem , pokryta szronem krainę
Widziałam wokół tylko zaspy śniegowe
W ten napotkałem kwiaty lodowe
Białe z puchu śnieżnego i lodowej szadzi
Z igieł ze szronu mgielnego co się osadził
Na drzew czarnych konarach i gałązkach
Mrozem namalowane zawilce na łąkach
Kwiaty ich diamentowe skry do mnie mrugały
W słońcu lustrzane zajączki mi słały migotały




Wciąż we śnie wracam w strony znajome
Wśród drzew co śnieżnym puchem otulone
Co wypatrują w wiosennych ptaków przylotów
Zasłuchane w huk pierwszych grzmotów
Szukam zawilców pod śniegiem drzemiących
Jak ja niczym pieszczot słońca wypatrujących
Wciąż wracam do nocy majowej myślami
Kiedy jak gwiazdy co świeciły nad nami
A między nami zawilce błyszczały perłowo
Kocham Cię – wtedy wypowiedziałeś to słowo


Dedykowane : Tess z którą wspólnie szeptamy czasami wierszem na
forum Gazety...

Ryś B. 10.03.2003 godz. 1415

[rb13]

Wzawilcach sądrobne niedoskonałości ktore postaram sięusunąć. Nie majajednak
wpływu na treść...Przepraszam - to z pośpiechu !

[kendo]

- rb-
Jestem pod wrazeniem ,
ladnie Ci to wyszlo.Dziekuje przeslicznie,zasylajac buziaczka,po raz pierwszy
ccmmook.

robilismy wpis jednoczesnie i chyba dlatego moje wpisy wsiorbywalo.
A to co chcialam przedtem napisac,mala poprawke do pierwszej wersji Zawilcow

A tys moj kochany byl tak niecierpliwy
nie chciales czekac kazdej godziny
chwyciles mnie w swe mocne ramiona
i rzekles,teraz jestes moja
Na zawilcach bieli....
nasza milosc....
a potem lezelismy w ciszy
do siebie przytuleni
czekajac na przyplyw nowej chwili
a wokol nas zawilce sie bielily
i sarny spolszonesie oddalily.
Tess

[rb13]

Tess szkoda ,że nie napisałś tego wczesniej bo bym ten wątek wplótł do moich
szarych komórek i przetworzył w moim wierszu. To naprawde ładne - podobało mi
się i zresztą taką wizje tego prawie że miałem...

[kendo]

cos sie za czesto zgadzamy z naszymi wizjami rb nie uwazasz tego..
Bylo juz raz tak podobnie zdaje sie na Romantica.

Tak ,nie pomyslalam o tym wczesniej tzn.wspomnienia zaczely powracac z reflexem
szachisty,bo to tak dawno bylo,
a bylo to jeszcze przy ruinach kosciola,byl staw z para labedzi,no jednym
slowem wymarzone miejsce ....Zawsze tam powracam ,jak jestem na urlopie.
PA;..

[rb13]

30 lat minęło...


To było 22 lipca 1972 r. - był gorący, parny lipcowy dzień
W ten błękit nieba, nagle przykrył czarnej chmury cień
I noc spadła na dzień i porwała go w ciemności objęcia
Gdy fiatem 125p jechaliśmy razem do ślubnego zdjęcia
Z nieba spadły potoki deszczu, ulicą rwały strumienie wody
Przechodnie mimo padającego deszczu widzieli pełną urody
Pannę młodą- całą w bieli z bukietem goździków- moją panią
Którą bardzo kochałem i czekałem pięć długich lat na nią
By powiedziała tak i została wybranką moją : na noce upojne
Na chwile życia złe, ale też pełne radości dni i lata spokojne


Ja też z radością i dumą patrzyłem na Ciebie z za okularów
Na twarz Twą piękna jak wróżki z bajkowej krainy czarów
Na czarne oczy, które patrzą na mnie z bezgraniczną ufnością
Że wspólna droga naszego życia będzie dla nas tylko radością
Na czarne rzęsy długie co cieniem Twe oczy okalają i czarne brwi
Na usta pełne co słodycz zapowiadają w kolorze purpurowej krwi
W misterne loki czarne niczym heban włosy upięte, welonem okolone
Jak tradycja każe ,w którego zielone gałązki mirtu były wplecione
Na całą Twą postać co do mnie uśmiecha się w tej chwili promiennie
Moja najpiękniejsza - będziesz zawsze dla mnie taką naj... - codziennie


Choć od dnia kiedy wspólnie powiedzieliśmy tak minęło lat tyle
I kiedy zamknę oczy - to wciąż przed oczami mam tą chwilę
Kiedy tak powiedziałaś - w oczach zapaliły Ci się radości ogniste błyski
Snop iskier miłosnego żaru na mnie spłynął i poraził mnie jak słońca
rozbłyski Blask twego spojrzenia , aż ksiądz stułą swe oczy przysłonił -
miłość ta
Wyszeptał cicho - przetrwa na wieki całe na dobre i złe - tak Bóg da
A kiedy wkładałaś mi na palec obrączkę złota jako dowód wierności
I mimo że oczy miałaś łez pełne , błyszczały w nich iskierki radości
A ja patrzyłem pełen dumy na twarz Twą - w tej chwili bardzo skupioną
Bo w najśmielszych snach nie śniłem, że taka piękność będzie moją żoną
Ja chyba śnię nie budźcie mnie - to czar jakiś tylko roztoczyłaś wokół mnie
Nie to niemożliwe- ona jest moją żoną- otworzyłem oczy - nie ja nie śnię






Zawsze mam nasze ślubne zdjęcie, noszę je w portfelu przy sobie
Patrzę w ukryciu na mojego „ Kotka” i czuję, że jestem przy Tobie
Chcę być zawsze przy Tobie, gdy się śmiejesz i czasem gdy płaczesz
To ja Ci rękę podaję Ci w górach, gdy ze skały na skałę skaczesz
I choć czasem w oczach widzę strach, że szlak taki wąski i można spaść
Podnosisz wzrok do góry na szczyty Tatr i spokojnie patrzysz w przepaść
Bo ja jestem przy Tobie niczym anioł i już spokojnie idziesz za mną do góry
Bo czujesz że tam wysoko ,gdzie tylko wicher hula i płyną tylko chmury
Zawsze w trudnych chwilach możesz liczyć na mojej pomocnej dłoni wsparcie
Bo ja jestem Twoim mężem, kochankiem i tylko we mnie masz pewne oparcie



Są takie dni kiedy chciałbym być zupełnie sam, w ciszy i samotności
Nie słuchać Twoich słusznych, ale cierpkich słów i moich wybuchów złości
Lecz gdy nie ma Cię przez dłuższą chwilę - to bardzo tęsknię za Tobą
Czegoś mi brak więc , jak wilk wyję z rozpatrzy i już nie jestem tą osobą
Która chciała być sama i wypatruję przez okno czy już nie powracasz
I w progu witam Cię z radością, niczym pies wierny, gdy do domu wracasz
Radość powraca w progi naszego domu i znów jesteśmy razem we dwoje
Siadamy przytuleni do siebie, lecz Ty się zrywasz i znów sprzątasz pokoje
Co lśnią już i tak jak lustra, musisz złapać nawet pyłki kurzu niewidzialne
Pedantyczna czystość i zmienne nastroje to Twoje cechy niepowtarzalne


Nie dziw się że po pracy czasem siedzę nieobecny zamyślony w fotelu
A myśli me pełne pytań błądzą swobodnie ulotnie jakby bez celu
Czy Krystian będzie szczęśliwy i co go dobrego i złego w życiu go czeka
Czy skończy pomyślnie studia i wyrośnie na mądrego człowieka
Jak nam się życie ułoży czy w zdrowiu?- tysiące zadaję sobie pytań
Nie patrz tak na mnie tylko podejdź do mnie mój Kotku i za mną wstań
Ręką pogłaszcz po twarzy, muśnij jak lot motyla me siwe włosy leciutko
Kochany nie martw się na zapas wszystko będzie dobrze- powiesz cichutko
Jestem z Tobą lat tyle i kocham Cię nad życie - powiesz też z uśmiechem
A słowo kocham , kocham po całym domu ściany powtórzą stokrotnym echem


30 lat minęło - któż zliczy ile to już przeżyliśmy ze sobą wspólnych dni
Jest tylko jedna prawda od trzydziestu pięciu lat - liczysz się tylko Ty
Dni pięknych i chwil niezapomnianych, cudnych - tyle minęło pełnych uciechy
A czasem i złe się znalazły- pamiętasz, lecz minęły w słowach wspólnej pociechy
Pomimo upływu tylu lat - przyznaj nasza miłość jest wciąż trochę szalona
A czas nigdy , ani żadna inna pani - Twej cudnej urody nie pokona
Popatrz - nasz syn już jest dorosły i jaki mężczyzna z niego wspaniały
A wydaje się że to jakby wczoraj było, nie tak dawno - był taki mały
Zmieniliśmy się -Ty nabrałaś kształtów puszystych, mnie włosy posiwiały
Jesteśmy ciągle razem i mimo burz naszej miłości złe wichry nie rozwiały
Bo moja miłość do Ciebie - ja to wiem - naprawdę jest prawdziwa
I myślę, że mimo upływu tych 30 lat małżeństwa jesteś ze mną szczęśliwa


Ten wiersz dedykuję mojej najcudowniejszej żonie , kochance i przyjaciółce w
podzięce za wspólnie spędzone dni i ....aż do niebiańskich łąk
Ryś
B. Kraków 22.07.2002 r.
































Pragnę być tylko z Tobą

Pragnę przez wieczność iść tylko z Tobą wciąż razem - przed siebie
Tu nam jest dobrze ze sobą i na pewno dobrze będzie tam - w niebie
Bądź ze mną zawsze i nawet gdy już będę gdzieś stąd daleko
Nie bój się - już tam będę czekał na Ciebie za Charonu rzeką
I kiedy wspominam wspólnie przeżyte z Tobą cudowne chwile
Wiedz zawsze- tylko Ciebie kochałem i kocham wciąż - to tyle
Chciałem przekazać w tę kolejną naszą entą ślubu rocznicę
Nie płacz nigdzie jeszcze nie odchodzę- więc nie zapalaj gromnicę
Tylko świeczki na torcie co rok więcej i więcej, policz ile ich- proszę
Uśmiechnij się, wiesz - nie lubię kiedy płaczesz i łez Twoich nie znoszę
To miłość chciałem Ci wyznać tym wierszem pełnym głupich rymów i słów
A teraz usiądź przy mnie, tylko nie płacz i dużo słów jak zwykle mów i mów...

Dedykacja.
Nie płacz mój Kocie przecież zawsze bedziemy razem tu i tam...
Ryś B. Kraków 22.07.2002 r.

[kendo]

Jak w kalejdoskopie ,zobaczylam znow
swe zycie opisane tu.
Czasami daty zapominam
ale juz wiem ,to tak z wiekiem bywa,
to byl 14 lipiec w kosciele
Pogoda byla cudowna
slonce swiecilo nam
od samego rana
zwiastujac piekna milosc co trwac wieki miala.

Wroce wieczorem,bo czas mnie dzisiaj goni.PA;..

[kendo]

Ladnie to napisales ,ale kochsz Ta Twoja "Kotke."
Daty slubow byly takie bliskie,do mojego slubu z rocznym odstepem.
Ale to bylo dawno.....

[kendo]

Mialam kiedys przyplyw weny i cos takiego ,calkiem spontanicznego
napisalam,masz pomysl do dopisz ciag dalszy.

**Rzezb mnie oczami
**Piesc mnie ustami
**Maluj rekami

[rb13]

Tes trudne zadanie na dziśmi dałaś .Do jutra coś chyba napisze bardziej
sensownego niż mi dziś przychodzi do głowy...

[rb13]

Wczoraj porzadkują komputer znalazłem ten wiersz o..."Jeszcze"

Jeszcze
Sączę Ci gorące słowa o mej miłości
Bo w oczach Twych widzę tyle radości
Jednak
Czuję - już znikają czary namiętności
Z trudem tłumię uczucie senności
Jeszcze
Twe ciało znów lgnie do mnie śmiało
Jakby ponownie kochać się chciało
Jednak
Niechętne Twych pieszczot już me ciało
Spać ,spać -jakby wszystko we mnie wołało
Jeszcze
Czułą pieszczotą chcesz mnie obudzić
Nic z tego nie będzie przestań się łudzić


Ryś B. Kraków 12.03.2003 godz. 2034

[mala20033]

Ten wiersz lubie..

A kiedy będziesz moją żoną,
umiłowaną, pośłubioną,
wówczas się ogród nam otworzy,
ogród świetlisty, pełen zorzy.

Rozwonią nam się kwietne sady,
pachnąć nam będą winogrady
i róże śliczne, i powoje
całować będą włosy twoje.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy wolno alejami,
pomiędzy drzewa, cisi, sami.

Gałązki ku nam zwisać będą,
narcyzy piąć się srebrną grzędą
i padnie biały kwiat lipowy
na rozkochane nasze głowy.

Ubiorę ciebie w błękit kwiatów,
niezapominajek i bławatów,
ustroję ciebie w paproć młodą
i świat rozświetlę twą urodą.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy w ogród pełen zorzy,
kędy drzwi miłość nam otworzy.

[rb13]

Tetmajer Kaziu - to mój ulubieniec. I pomyśleć,że w szkolnych czasach nie
trawiłem okresu Młodej Polski

[kendo]

Rb ale musisz przyznac,ze to nie glupie...co?

Tez zaczytytywalysmy sie w Kaziu,i Lesmianie,a to tez jest ladne.

Otworze okna ,drzwi w slonce otworze,
Rozwidnie sciany i sprzety.
Rozbudze ogrod,snem zdjety!
Ku ogrodowi przydziwigne loze.
Pieszczota zmace ci krew.
Wsluchany w ogrodu spiew!

[rb13]

Tes gdzieśpisałaś,że czule wspominasz Sudety. Góry Stołowe to teżSudety. Może
jakaśłza się w oku zakręci...
Szczytnik ( Szczytnickie Góry )
Kraków 07.02.2002 godz 18 56 Kraków



Nad doliną Bystrzycy Dusznickiej wznosi się wyniosła góra
Na szczycie której zbudowano zamek - dziś tonie w chmurach
A dali nad Bystrzyckimi Górami gdzie śniegu jeszcze niemało
Wśród chmur przebija się pęk promieni słońca trochę nieśmiało
Rozproszoną czerwienią Szczytnicką górę na chwilę oświetlił
Ciemne chmury pomalował różem , wtem zgasł i się spopielił
Szarość spłynęła na zamek - na cztery wieżę, biało-żółte mury
Które w kolor popielaty zmieniły się - jak przed chwilą chmury
Tylko baszta bramna która nad budynkami wznosi się stercząca
Mieni się jeszcze różowawo resztami promieni zgasłego słońca

Szczytnik to ostatnie wzgórze gdzie kończą się góry Stołowe
Zbocza jego kaskadami porastają lasy modrzewiowo – świerkowe
Dawno przed wiekami rosły tu graby i potężne buki o tym wspominają
Dawne księgi , a Lasy bukowe dziś to słowo tylko z nazwy mają
Wśród tych lasów wyrastają kamienne olbrzymy wokół rozrzucone
Szaroczarne ,jak czarami zaklęte w kamień - samotne i porzucone
Miedzy rozłomami skał grubymi korzeniami świerki pokrzywione
Ze strachem że runą w dół lada chwila w skały są wczepione
A od lat wielu wiatrem smagane ich konary niczym wężowiska
zwisają poskręcane porażone przepaścią ciemnego urwiska

Mimo że luty , dziś szaro i posępnie jak w listopadowy dzień
Wspinam się mozolnie w górę w ten co to ? -jakiś szary cień
Kamienny posąg złożony z głazów chyba rękami szaleńca
Skalne bloki ułożone jeden nad drugim z szarego żlepieńca
Kamień na kamieniu ,mniejszy nad nim większy się układa
W baszty i maczugi , a wbrew prawom w dół żaden nie spada
Poraża swą potęgą, cały nasycony wodą jak by tysiąc strumieni
Spłynęło po nim, a u stóp jego wał z połamanych pni, kłód i korzeni
Co od kilkunastu lat tam leżą , mchem ciemno-zielonym obrosłe
Te pnie były kiedyś ozdobą świerkowych borów – piękne i rosłe
Ponad ścianą lasu ich korony górowały nad inne dumne i wyniosłe
Dziś spróchniałe , pokryte strzępkowatą plechą szarozieloną
Zapomniane w swej chwale , zmurszałe - są już tylko kolonią
Dla mchów i porostów co zima uśpione w skalistym domu
Czekają do wiosny by ożyć i zazielenić na piaskowca łomu

Kamienny Golem wpatruje się we mnie ponuro - zdziwiony
Kto śmie cisze lasu zakłócać, wpajać w niego wzrok olśniony
Jego dziwnym kształtem , potęgą dzikiej postaci urzeczony
Na małego człowieka co w Krainie baśni jest zaczarowany
Co po chwili z bojaźnią i z obawą porażony jej ogromem
Z trwoga jakąś - ruszam góry szlakiem zwiedziony omenem
Złudzeniem że za chwilę ruszy na mnie niczym Golem praski
By mnie wygnać z kamiennej krainy grozy ,strachu i gdzie łaski
Nie ma dla śmiertelnych co śmią zakłócać jego kształt stateczny
Olbrzyma zaklętego czarami w odłom skalny w sen odwieczny

Ale naraz dziki wiatr skądś zawiał , kłęby chmur ołowianych burzy
Rozszumiały się drzewa, czerwony blask powrócił z dalekiej podróży
Wpadł między konary, rozświetlił skalne bloki w sto odcieni
Przegonił gdzieś daleko upiory , w kroplach wilgoci skrzy się i mieni
Niczym tęcza w dzień letni po burzy , a ja patrzę w zdumieniu
Zniknął gdzieś skalny upiór, tylko potężna skała stoi w milczeniu
W sen pogrążona , czeka tej chwili kiedy woda zamrożona
Topniejący śnieg , deszcze ,wiatr dzieła zniszczenia dokona
I skruszeje skała twarda rozpadnie się na skalne kawałki i bryły
Spiaszczeje , zacznie maleć zamieniać się w okruch , drobiny i w pyły
Przestanie omamiać swą skalną potęgą i nabożny podziw budzić
Skarłowaciała skałka ,mała, zapomniana - już nikogo nie zadziwi z ludzi

Znów chmury przysłoniły promienie słońca ,mrok ogarnia las
Późna pora , wracać w dół czy iść w górę, wędrówki już czas
Patrzę ponad drzew koronami co wciąż biegną wyżej w górę
A tam prześwituje skrawek nieba przysłonięty przez chmurę
Ciemną co mrok powiększa w dolnej partii lasu , gdzie śpiewy
Ptaków na wiosnę niosą się pod niebo wysoko , a nieduże krzewy
Liściaste zagubione walczą o skrawek światła , skarłowaciałe
Co liście straciły , łyse modrzewie bez igieł i świerki rosną małe
Idę górę !. Ale co to ? Słychać jakiś hałas .jakby ktoś coś zrzucił
Gałęzie trzasnęły. Walnęło kamieniami. Czy znów upiór wrócił ?
Ruszyło lawina ,kamień za kamieniem ,rozbiją się uderzają o siebie
Maleją, rozpadają się na okruchy ,cichną i znikają w leśnej glebie



Ryś B. Kraków 24.02.2002

[kendo]

Ale mnie meczysz okrotnie,
me wspomnienia wracaja do zycia znowu,ale pisz bo tal ladnie Ci to wychodzi.
Bylam ,oczywiscie w Gorach Stolowych nawet gdzies mam zdecie przy jakiejs
skalnej glowie.Bylo to latem i zmij bylo w brod,tak slicznie plazowaly sie na
skalach i wielkie byly a ja sie tego panicznie boje,mam fobii i na pajaki tez
brrrrrr,...az nogi w tej chwili wzielam na fotel fu,wstretne toto.

A na Baraniej Gorze tez bylam(jako ciekawostka) oj mlodym sie bylo i chcialo po
skalach sie skakac.