Śmierć kochanków

[rb13]

Zapachów lekkich pełne będą nasze łoza,
Łoża jak grób głębokie - a w środku komnaty
Będą dla nas w wazonach kwitły dziwne kwiaty,
Rozkwitłe pod jaśniejszym błękitem przestworza.


Wśród mdlejących upałów ich woni ostatnich
Dwa nasze serca będą jako dwie pochodnie,
Co odbiją swe blaski szeroko i zgodnie
W duchach naszych złączonych, tych zwierciadłach bratnich.

W mistyczny zmierzch, przez róże i błękity senne,
Niby łkanie przeciągłe, żegnaniem brzemienne,
Zamienimy jedynej błyskawicy lśnienie...

A potem drzwi otworzy lekka dłoń anioła,
Co radosny i wierny do życia powoła
Zamącone zwierciadła i martwe płomienie.

Charles Baudelaire - "Śmierć kochanków"

[Gość: sisi]

Jakie to smutne ,a dziś podobno Andrzejki. Coż ja też sama w domu . Śmierć
miłości ?

[kwasna_cytryna]

LILIA
Rozchyliłem stulone płatki i pokazałem jej wstydliwe wnętrze kwiatu.
- Niech pan przestanie.
Jeszcze nie wiedząc, lecz już przeczuwając widocznie, zaśmiałem się nagle i
nagle urwałem...
- Bo?...
Podniecające i sekretne były jej oczy, zmrużone niezdecydowaną odpowiedzią...
Wtedy rozwarłem szeroko na cztery strony świata białe ciało lilii i wilgotnymi
wargami upieściłem wnętrze...
A gdy podniosłem oczy - ona stała w pąsach, z rozfalowaną piersią i
błyszczącymi źrenicami.
I uśmiechnąwszy się nikle (pewno z warg moich, ufarbowanych żółtym pyłkiem) -
jakimś specyficznie wzruszonym i drżącym głosem powiedziała:
- Pan jest wy-ra-fi-no-wa-nie nieprzyzwoity!...

Julian Tuwim

[Gość: frene]

Smutne?

A zakończenie?

[Gość: Ewa]

Tak, bo to jest forum tomiku "Poezja Wybrana"
Pozdrowienia E

[Gość: Ewa]

Toi et moi
quand tu m'es le plus nécessaire!
Je ne t'ai jamais aimée qu'en ce moment.
Cet air tiède et doux m'exaspère
qui pénètre l'appartement.

Paul Géraldy

[kwasna_cytryna]

Le tendre et dangereux
visage de l'amour
m'est apparu un soir
aprčs un trop long jour
C'était peut-ętre un archer
avec son arc
ou bien un musicien
avec sa harpe
Je ne sais plus
Je ne sais rien
Tout ce que je sais
c'est qu'il m'a blessée
peut-ętre avec une flčche
peut-ętre avec une chanson
Tout ce que je sais
c'est qu'il m'a blessée
blessée au coeur
et pour toujours
Brűlante trop brűlante
blessure de l'amour.


Jacques Prévert

[Gość: Ewa]

What is written
What is written on the paper
on the table by the bed? is there somrthing there
or was that from another last night?

Why is that bird ignoring us,
pausing in mid-flight, to take another direction?
....
John Ashbery

[kwasna_cytryna]

I'm Nobody! Who are you?
Are you---Nobody---Too?
Then there's a pair of us?
Don't tell! they'd advertise---you know!

How dreary---to be---Somebody!
How public---like a Frog---
To tell one's name---the livelong June---
To an admiring Bog!

Emily Dickins

[Gość: Ewa]

Le Phénix

Je suis le dernier sur ta route
Le dernier printemps la dernière neige
Le dernier combat pour ne pas mourir

Et nous voici plus bas et plus haut que jamais

.....
Paul Elouard

niezle (n/t)

[messja]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> What is written
> What is written on the paper
> on the table by the bed? is there somrthing there
> or was that from another last night?
>
> Why is that bird ignoring us,
> pausing in mid-flight, to take another direction?
> ....
> John Ashbery

[Gość: Ewa]

Toi et moi
Ce qui m'appartient t'appartient!
Pourquoi ces mots qui nous opposent:
le tin, le mien, le tien?
Si tu m'aimais tout à fait bien,
tu dirais:"LES LIVRES, le chien"
et :"nos roses".


Slowa sa jak platki kwiatow

[Gość: Ewa]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Toi et moi
> Ce qui m'appartient t'appartient!
> Pourquoi ces mots qui nous opposent:
> le tin, le mien, le tien?
> Si tu m'aimais tout à fait bien,
> tu dirais:"LES LIVRES, le chien"
> et :"nos roses".
>
>
> Slowa sa jak platki kwiatow
Non je ne me sens plus là
moi-même
Je suis quinze de la
onzième

le soleil filtre à travers
les vitres
ses rayons font sur mes vers
les pitres

Et dansent sur le papier
j'écoute
Quelq'un qui frappe du pied
la voûte

Guillaume Apollinaire

[kwasna_cytryna]

Il pleure dans mon coeur
Comme il pleut sur la ville;
Quelle est cette langueur
Qui pénčtre mon coeur?

O bruit doux de la pluie
Par terre et sur les toits!
Pour un coeur qui s'ennuie
O le chant de la pluie!

Il pleure sans raison
Dans ce coeur qui s'écoeure.
Quoi! Nulle trahison?...
Ce deuil est sans raison.

C'est bien la pire peine
De ne savoir pourquoi
Sans amour et sans haine
Mon coeur a tant de peine!


Paul Verlaine

[kwasna_cytryna]

il y a un forum francais ici??:-)

[rb13]

S'il vous plait.Je suis polonaise .Je ne comprends pas. francais.
Przysięgam ,że nigdy juz nie napiszę Wam wiersza Bauddelaire. Mój francuzki
jest pas bien, tres mauvais.

[kwasna_cytryna]

Ty nie mów do mnie darling, honey,
Ty nie porównuj mnie z ruczajem,
Ty mnie fasolki zrób duszonej,
Niechże się raz do syta najem!
Drugiego dna ty mi na silę
Nie wmawiaj, bo dostaję kolki.
Już tyle razy cię prosiłem,
Ty mnie duszonej zrób fasolki.
Tak, kocham Kafkę i Rilkego,
I owszem, Joyce'a też doceniam,
Ale ty powiedz mi, dlaczego
Się nie zabierasz do pichcenia?
Owszem, Karpowicz się zazębia
Z Goethem, Bizetem i Petrarką,
Ale już przestań mnie pogłębiać,
Ożeż ty jakaś pogłębiarko!
Że co? Wyrażam się niejasno?
Nie czytaj mi fragmentów Manna!
Ty mi fasolki zrób na kwaśno,
Czy mam cię błagać na kolanach???
Przestań mi tu wyjeżdżać z Griegiem,
Czniam wszystkie gamy i bemole.
I owszem, jestem inteligent,
Lecz mam apetyt na fasolę!!!
Patrz, ja całuję ciebie w czółko,
Ba, nawet ci całuję ręce,
Mów ty o Griegu z przyjaciółką,
A mnie fasolkę zrób naprędce.
Ja wiem, że w tobie uczuć gamy
Dźwięczą jak w każdej dobrej Polce,
Więc się umówmy: Pogadamy,
Ale dopiero po fasolce!!!

Andrzej Waligórski

[Gość: Ewa]

Paroles, paroles...

Wrocil.Nic nie powiedzial.
Bylo jednak jasne, ze spotkala go przyjemnosc/dop. wlasny/
Polozyl sie w ubraniu.
Schowal glowe pod kocem.
Podkurczyl kolana.
Ma okolo czterdziestki, ale nie w tej chwili.
Jest-ale tylko tyle, ile w brzuchu matki
za siedmioma skorami, w obronnej ciemnosci.
jutro wyglosi odczyt o homeostazie
w kosmonautyce metagalaktycznej.
Na razie zwinal sie, zasnal.

W. Szymborska

Dobranoc, bon nuit, good night (Godz.23 ,57)

[kwasna_cytryna]

Twe złote włosy...

Włosy twe jak płomienna błyskawicy grzywa,
Jak surm mosiężnych świetna, weselna muzyka,
Jak uroczyste święto bogatego żniwa,
Jak w południe lipcowe spieka słońca dzika.

Włosy twe: bursztyn, jedwab, ogień i oliwa,
Jesienny niebywały przepych października,
W zasobnych miodnych ulach praca pszczół szczęśliwa,
Złote szaleństwo wina dla ust biesiadnika.

Włosy twe: rozżagwiona rozkoszy pochodnia,
Kojące jako morze, kuszące jak zbrodnia...
Jak w lesie o zachodzie zabłądzić w ich złocie!
I po wirze upojeń, pieszczot zawierusze
Zagrzebać w nich swe usta i upowić duszę,
Dumną jak sen zwycięzcy w zdobytym namiocie!


Leopold Staff

[rb13]

Tres, Bien. Bardzo dziękuję za powrót do polskiego. Od dziś wracam do powtórki
z francuskiego.Macie "Panie " ten dar przekonywania ...

[kwasna_cytryna]

Je vous remercie, mon enfant. Dans la famille,
voyez-vous, nous n'avons aucune prévention contre
la vérité. Mais chaque fois que c'est possible, nous
nous arrangeons pour qu'elle soit dite par un
étranger.

Jean-Paul Sartre

[Gość: Ewa do r 13]

Mutare consilium sapientis est/lac/
dzieki za cytacje Baudelaire, wzbudzil interesujaca rozmowe
liryczna.Kontynuujmy!
Pozdrawiam

[rb13]

A teraz znowu coś po polsku

Kochałem Panią - i miłości mojej
Może się jeszcze resztki w duszy tlą
Lecz niech to Pani nie niepokoi
Nie chce Cię smucić nawet myślą tą
Kochałem bez nadziei i w pokorze
W męce zazdrości, nieśmiałości trwóg
Tak czule, tak prawdziwie- że daj Bóg
Abyśmy Cię inny tak pokochać mógł

To też śmieć kochanków niestety nie mój – ja jestem tylko biednym grafomanem-
tylko A. Puszkina

[kwasna_cytryna]

Wśród ludzkich rzesz
w nieskromnym zgiełku dnia.
Czasami nie śmiem,
wzrokiem, słowem, gestem.
Radować się,
że znowu z Tobą jestem
Lecz nie wiń mnie najmilsza ma
Spórz jaka w dzień
białawo-smętna mgła
Ledwo prześwieca
blady blask i mdleje

Nadejdzie noc i do czystego szkła
Olejek wonno burstynowy wleje.

Fiodor Tiutczew

[Gość: Ewa]

Honored guest

Accept these nice things we have no use for:
polished twilight, mix of clouds end sun,
minnows in a stream. There may come a time
we'll need them. They're yours forever,
or another dream leaves you thirsty,
waking. You can't see the table
or the bread. How about a clean, unopened letter
and the smell of toast?

....

John Ashbery

[kwasna_cytryna]

....

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully,mysteriously)her first rose

or if your wish be to close me,i and
my life will shut very beautifully,suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the colour of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain, has such small hands

e.e.cummings

[Gość: Ewa]

Jak sie rzeczy maja

W ubieglym roku, 10 wrzesnia, poszedlem wzdluz Via Salaria i wkroczylem do
Republiki Utopii, spokojnego kraju polozonego osiemdziesiat lat na wschod od
Fara Sabina. Zauwazylem pogodny nastroj mieszkancow, zapytalem o przyczyne ich
zadowolenia i dowiedzialem sie, ze wynika ono z ich praw i nauk, jakie
otrzymuja od najmlodszych lat.

Benjamin Hoff "Te prosiaczka"

P.s. Sorry, I haven't polish kay- board.

[Gość: Ewa]

Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s'est retirée
Et toi
Comme une algue doucement caressée par le vent
dans les sables du lit tu remues en rêvant
Démons et merveilles
vents et marées
Au mon déjà la mer s'est retirée
Mais dans tes yeux entr'ouverts
Deux petits vagues sont restées
Vents et marées
Deux pettes vagues pour me noyer. Jacques Prévert

[Gość: Ewa]

Fais silence

Et la voix parlera

Peut-être

[Gość: Ewa]

ENIVREZ-VOUS
Il faut être toujours ivre, tout est là ; c'est l'unique question. Pour ne pas
sentir l'horrible fardeau du temps qui brise vos épaules et vous penche vers la
terre, il faut vous enivrer sans trêve.
Mais de quoi? De vin, de poésie, ou de vertu à votre guise, mais enivrez-vous!
Et si quelquefois, sur les marches d'un palais, sur l'herbe verte d'un fossé,
vous vous réveillez, l'ivresse déjà diminuée ou disparue, demandez au vent, à
la vague, à l'étoile, à l'oiseau, à l'horloge; à tout ce qui fuit, à tout ce
qui gémit, à tout ce qui roule, à tout ce qui chante, à tout ce qui parle,
demandez quelle heure il est. Et le vent, la vague, l'étoile, l'oiseau,
l'horloge, vous répondront, il est l'heure de s'enivrer ; pour ne pas être les
esclaves martyrisés du temps, enivrez-vous, enivrez-vous sans cesse de vin, de
poésie, de vertu, à votre guise.
Powrot do Baudelaira

[kwasna_cytryna]

Dans tes yeux j'ai perdu l'onde du silence.
Vois-tu cet enfant qui joue avec sa balle rouge et bleue.
Rouge comme son coeur rempli d'espoir,
bleu comme nos coeurs meurtris par la vie.
Il y a des mots ou des maux que seules les étoiles entendent,
des chants mystiques et anciens que nous avons oubliés,
ils reviennent la nuit dans nos reves purs pour nous terroriser de leurs
cauchemars infinis.
Alors dans ses moments de profond malaise pense a moi,
qui aimerais te serrer dans mes bras et te bercer de mes mots de mes rires,
te bercer et t'aimer sur des coussins colorés comme les pagnes des habitants
des îles de nos reves.
Si demain toi et moi on se faisait une île ?
Oui comme ça dans notre baignoire c'est possible tu sais quand on aime...
On commencerait par mettre du sable un beau sable blond comme tes cheveux, doux
et parfumé comme eux.
Puis apres ?
Un ciel de miel tendre caressant sans petit mouton blanc,
sans éclair de colere divine, bleu, tendre, comme tes yeux quand tu ris.
Puis nous mettrons un océan et un lagon,
l'océan de tes pensées clair limpide avec mille poissons colorés,
sautillant par-dessus les vagues pour nous saluer,
un lagon peint aux couleurs de tes envies et teinté dans le fond
de la douceur des algues de tes reves, qui se balanceraient doucement au grés
des remous de ton coeur.
Puis on mettrait une foret, dense épaisse, remplie de vie, comme tes levres
fines quand tu me parle.
Puis une riviere, naissant d'une cascade, la riviere du temps perdu naissant de
la cascade de tes doutes !
Non une cascade de tendresse s'écoulant dans la riviere de ton coeur,
une cascade chantante, une cascade qui chante ton nom,
doucement elle le murmure a la riviere qui fait naître en toi une fraîche
pensée humide.
Puis une hutte de palmiers verdoyants, une hutte pour cacher notre amour
naissant aux étoiles.
Une hutte pour doucement le soir te bercer de mes mots fleurs de mes pensées
pour toi.
Une hutte ou je pourrais t'aimer sans craindre les foudres punitives des hommes
loups.
Une hutte pour toi, pour moi...
Sur le lit fait d'herbe douce, de pétales de fleurs,
je te caresserais doucement du bout de mes doigts transformés pour toi en
plumes d'oiseaux de paradis.
Puis quand la lune nous montrera son sourire,
quand la mer de tes désirs trempera la plage de nos envies
enfin pouvoir t'aimer dans notre paradis comme Adam a aimé Eve,
toi et moi seuls sur terre dans un moment de complicité infinie perdu sous les
sourires des galaxies étincelantes.
Prend soins de toi je t'embrasse tendrement des fleurs douces de nos reves
câlins.

Bien a toi !


Philippe BRASSEUR

[Gość: EwaElle est debout]

Elle est debout sur mes paupières
Et ses cheveux sont dans les miens,
Elle a la forme de mes mains,
Elle a la couleur de mes yeux,
Elle s'engloutit dans mon ombre
Comme une pierre sur le ciel.

Elle a toujours les yeux ouverts
Et ne me laisse pas dormir.
Ses rêves en pleine lumière
Font s'évaporer les soleils
Me font rire, pleurer et rire,
Parler sans avoir rien à dire

(Paul Eluard)

[Gość: Ewa]

Albo mieszkamy tu razem co dzien
Tak sercem jak i pamiecia,
Albo na czas jakis mieszkasz gdzie indziej-
A gdzie, droga moja, jest Gdzie indziej?

Gdzie Indziej to moze zlamana twa obietnica-
Bezkarnie, bo nie zwiazana przysiega-
Lecz wciaz na czas jakis Gdzie Indziej.

Zahartowany w bojach musze isc rownym krokiem,
Jako poeta-nie moge nigdy zlamac slowa,
Abym kiedys nagle nie przestal cie kochac
I nie pozostal niekochany gdzie indziej.
Przyjdz, odwiedz mnie tej nocy-
Bez ceremonii, mila, tak po prostu przyjdz.

Robert Graves

[kwasna_cytryna]

Gdybyś ty była szklannym jeziorem
patrzałbym w toń twą przez całe życie;
gdybyś ty była zielonym borem
słuchałbym szumu twego w zachwycie;
gdybyś ty była pustką bezludną
dla ciebie świata zrzekłbym się śmiele;
gdybyś ty była śmiercią

[rb13]

Śmierć Miłości

To nie rozkosz nas czeka –ja to czuję
To chłód zimna co śmierć zwiastuje
Cóż z tego żeś piękna – nie jesteś moja
Nie zawołasz nigdy jestem tylko Twoja
Lodowate zimno przenika nasze ciała dwa
Śmierć patrzy – to miłość ich jeszcze trwa
Zamieni w lodowe posągi wciąż razem
Każdy woła - gdzie jesteś ? Tu jestem
Mówię ,ale Ty nie słyszysz .Kocham
Co za sen okropny. Jeszcze szlocham

Kraków Ryś B. 01.02.02 godz.1827

[kwasna_cytryna]

Nie umarłem za młodu.
Wznoszę sie harmonijnie ku śmierci
jak dym z własnego płomienia.

Dzień dobry, dzień dobry młodzieńcze,
iskro wstępująca.

Wszystkie moje myśli jak gałęzie drzewa
skierowane są od pnia w koronę.
Do szczytu wycieńczenia.

Dzień dobry, dzień dobry dziewczyno,
róża rozkwitła w kropli czerwonej.

Znam oszalały świat, sam byłem rwącym potokiem.
Rzeką nabrzmiałą ku bliskiemu morzu
zbliżam się nabierając głęboki krok za krokiem.

Dzień dobry wam, dzień dobry moi bliźni,
strugi życia cieknące z bliska i z daleka.

Człowiek jak ogień, jak drzewo, jak rzeka
mija w lotnej, nieustannej przemianie
nurkując z powrotem w głąb jak w łono matki.

Do widzenia najmilsi.
Do widzenia w oceanie.

Jalu Kurek

[Gość: Ewa]

Léandre le sautPierrot qui d'un saut De puce Franchit le buisson, Cassandre
sous son Capuce, Arlequin aussi, Cet aigrefin si Fantasque Aux costumes fous,
Ses yeux luisant sous Son masque, - Do, mi, sol, mi, fa, Tout ce monde va, Rit,
chante Et danse devant Une belle enfant Méchante Dont les yeux pervers Comme
les yeux verts Des chattes Gardent ses appas Et disent : «A bas Les
pattes! »Eux ils vont toujours ! - Fatidique cours Des astres, Oh! dis-moi vers
quels Mornes ou cruels Désastres L'implacable enfant, Preste et relevant Ses
jupes, La rose au chapeau, Conduit son troupeau De dupes?

Paul Verlaine

[kwasna_cytryna]

Rien ne bougeait encore au front des palais. L'eau était morte.
Les camps d'ombres ne quittaient pas la route du bois.
J'ai marché, réveillant les haleines vives et tiedes, et les pierreries
regarderent,
et les ailes se leverent sans bruit.
La premiere entreprise fut, dans le sentier déja empli de frais et blemes
éclats,
une fleur qui me dit son nom.
Je ris au wasserfall blond qui s'échevela a travers les sapins :
a la cime argentée je reconnus la déesse.
Alors je levai un a un les voiles. Dans l'allée, en agitant les bras.
Par la plaine, ou je l'ai dénoncée au coq.
A la grand'ville elle fuyait parmi les clochers et les dômes,
et courant comme un mendiant sur les quais de marbre,
je la chassais.
En haut de la route, pres d'un bois de lauriers, je l'ai entourée avec ses
voiles amassés,
et j'ai senti un peu son immense corps. L'aube et l'enfant tomberent au bas du
bois.
Au réveil il était midi.

Arthur Rimbaud

[Gość: Ewa]

A ty mnie na wyspy szczesliwe zawiez,
wiatrem lagodnym wlosy jak kwiaty rozwiej, zacaluj,
ty mnie ukolysz i uspij, snem muzykalnym zasyp, otuman,
we snie na wyspach szczesliwych nie przebudz ze snu.

Pokaz mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na galeziach pozwol mi slyszec zielonych,
duzo motyli mi pokaz, serca motyli przybliz i przytul,
mysli spokojne ponad wodami pochyl miloscia

Konstanty Ildefons Galczynski

[kwasna_cytryna]

Weź z dłoni moich, niech ci radość niesie -
Troszeczkę słońca i troszeczkę miodu,
Jak nam kazały pszczoły Persefony.

Na pełnej wodzie łódki nie odwiążesz
Ani usłyszysz zjawy w miękkich ciżmach,
Nie zmożesz lęku w nieobeszłym życiu.

Zostały nam jedynie pocałunki,
Puszyste niby małe pszczółki, które,
Ul opuściwszy, umierają młodo.

W nocy gęstwinach przezroczystych brzęczą,
Dziewiczy las Tajgetu - ich ojczyzną,
Pokarmem - czas, miodunki kwiat i mięty.

Więc niech ci radość niesie dar mój dziki -
Naszyjnik niepozorny, wysuszony
Z pszczół martwych, które miód zmieniły w słońce.

Osip Mandelsztam
tł. Seweryn Pollak

[Gość: Ewa]

« époque (1784) » - Évariste Parny Sur la mort d'une jeune fille
Son âge échappait à l'enfance ;Riante comme l'innocence,Elle avait les
traits de l'Amour.Quelques mois, quelques jours encore,Dans ce coeur pur et
sans détourLe sentiment allait éclore.Mais le ciel avait au trépasCondamné ses
jeunes appas.Au ciel elle a rendu sa vie,Et doucement s'est endormieSans
murmurer contre ses lois.Ainsi le sourire s'efface ;Ainsi meurt, sans laisser
de trace,Le chant d'un oiseau dans le bois.

[Gość: Ewa]

...Tu ne me racontes que des histoires cruelles et effrayantes, dit-elle, je na
veux pas les écouter.
Que veux-tu écouter alors?
Raconte-moi de belles histoires avec de beaux personnages.
Veux-tu que je parle des femmes au camélia?
Je ne veux pas entendre parles de sorcières.
Ce ne sont pas des sorcières. Les sorcières sont des vielles bonnes femmes
répugnantes, les femmes au camélia sont toujours jeunes et belles.
Comme la femme du bandit Deuxième Seigneur? Je ne veux pas écouter ce genre
d'histoire cruelle.
Les femmes au camélia sont aussi envoçutantes que bienveillantes.....


Gao Xingjian "La montagne de l'âme"

[rb13]

To dla wszystkich co kochaja prawdziwą miłość - prawdziwy romanyk z poczatku
XIX wieku -Aleksander Puszkin

Nie dbam o wyuzdane gwałtowne porywy,
O rozkosze zmysłowe i szał niecierpliwy,
O jęk i krzyk bachantki młodej, gdy jak żmija
W objęciach mych namiętnie pręży się i zwija,
I całuje żarliwie, i pieści mnie po to,
Ażeby dreszcz ostatni przynaglić pieszczotą.

O, ileż jesteś milsza ty, co trwasz tak skromnie!
O, jak szczęśliwy tobą, dręczę się ogromnie,
Gdy po błaganiach długich, wreszcie od niechcenia
Podajesz mi się czuła, lecz bez upojenia,
Chłodna i zawstydzona, memu zachwytowi
Ledwie zdasz się ulegać, ucho słów nie łowi,
Aż z wolna się ożywiasz w ogniu oszołomień
I w końcu mimo woli podzielasz mój płomień!

[Gość: Ewa]

J'admire

[Gość: Ewa]

Mowilam tobie juz piecdziesiat kilka razy,
zebys juz poszedl sobie, przeciez pada deszcz,
to przeciez smieszne takie stac tak twarz przy twarzy,
to jest naprawde nieslychanie smieszna rzecz;

zeby tak w oczy patrzec: kto to widzial?
zeby pod deszczem taki niemy film bez slow,
zeby tak reke w reku trzymac: kto to slyszal?
a przeciez jutro tutaj sie spotkamy znow -

i tak sie trudno rozstac,
i tak sie trudno rozstac,
no, nawet jesli troche pada, to niech pada -

i tak sie trudno rozstac,
i tak sie trudno rozstac,
nas chyba tutaj zaczarowac musial deszcz.

......

Konstanty Ildefons galczynski

[messja]

zeby tak umiec pisac ...- tak prosto i tak pieknie zarazem.



Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Mowilam tobie juz piecdziesiat kilka razy,
> zebys juz poszedl sobie, przeciez pada deszcz,
> to przeciez smieszne takie stac tak twarz przy twarzy,
> to jest naprawde nieslychanie smieszna rzecz;
>
> zeby tak w oczy patrzec: kto to widzial?
> zeby pod deszczem taki niemy film bez slow,
> zeby tak reke w reku trzymac: kto to slyszal?
> a przeciez jutro tutaj sie spotkamy znow -
>
> i tak sie trudno rozstac,
> i tak sie trudno rozstac,
> no, nawet jesli troche pada, to niech pada -
>
> i tak sie trudno rozstac,
> i tak sie trudno rozstac,
> nas chyba tutaj zaczarowac musial deszcz.
>
> ......
>
> Konstanty Ildefons galczynski

[Gość: Ewa]

Tak, bo to jest forum tomiku "Poezja Wybrana"

Pozdrowienia E

[kwasna_cytryna]

J'ai tant rêvé de toi que tu perds ta réalité. Est-il encore temps d'atteindre
ce corps vivant et de baiser sur cette bouche la naissance de la voix qui m'est
chère? J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués en étreignant ton ombre à se
croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas au contour de ton corps, peut-
être. Et que, devant l'apparence réelle de ce qui me hante et me gouverne
depuis des jours et des années, je deviendrais une ombre sans doute.O balances
sentimentales.
J'ai tant rêvé de toi qu'il n'est plus temps
sans doute que je m'éveille.
Je dors debout, le corps exposé à toutes
les apparences de la vie et de l'amour
et toi, la seule qui compte
aujourd' hui pour moi,
je pourrais moins
toucher ton front et tes
lèvres que les premières lèvres
et le premier front venu. J'ai tant
rêvé de toi, tant marché,
parlé, couché avec
ton fantôme qu'il ne me
reste plus peut-être, et
pourtant, qu'à être fantôme
parmi les fantômes et plus
ombre cent fois que
l'ombre qui se
promène et se
promènera
allégrement
sur le cadran
solaire de ta vie.

Roberts Desnos

[Gość: Ewa]

Je voudrais pas crever
Avant d'avoir connu
Les chiens noirs du Mexique
Qui dorment sans rêver
Les singes à cul nu
Dévoreurs de tropiques
Les araignées d'argent
Au nid truffé de bulles
Je voudrais pas crever
Sans savoir si la lune
Sous son faux air de thune
A un coté pointu
Si le soleil est froid
Si les quatre saisons
Ne sont vraiment que quatre
Sans avoir essayé
De porter une robe
Sur les grands boulevards
Sans avoir regardé
Dans un regard d'égout
Sans avoir mis mon zobe
Dans des coinstots bizarres
Je voudrais pas finir
Sans connaître la lèpre
Ou les sept maladies
Qu'on attrape là-bas
Le bon ni le mauvais
Ne me feraient de peine
Si si si je savais
Que j'en aurai l'étrenne
Et il y a z aussi
Tout ce que je connais
Tout ce que j'apprécie
Que je sais qui me plaît
Le fond vert de la mer
Où valsent les brins d'algues
Sur le sable ondulé
L'herbe grillée de juin
La terre qui craquelle
L'odeur des conifères
Et les baisers de celle
Que ceci que cela
La belle que voilà
Mon Ourson, l'Ursula
Je voudrais pas crever
Avant d'avoir usé
Sa bouche avec ma bouche
Son corps avec mes mains
Le reste avec mes yeux
J'en dis pas plus faut bien
Rester révérencieux
Je voudrais pas mourir
Sans qu'on ait inventé
Les roses éternelles


Boris Vian

Moje zwykłe marzenie

[Gość: Marco]

Paul Verlaine
Moje zwykłe marzenie


Śnię często - przejmująco, dziwnie - o nieznanej
Kobiecie. Ja ją kocham i kocha mnie ona.
Nigdy całkiem ta sama, ni całkiem zmieniona,
Kocha mnie, i pojmuje, i goi me rany.

Bo ona mnie pojmuje! Serca mego ściany
Dla niej jednej przezrocze, zagadki zasłona
Dla niej jednej opada! Gdy skroń ma spocona,
Ona jedna ją chłodzi rosą łzy wylanej.

Krucze, lniane czy złote są jej włosy wiotkie?
Nie wiem. Imię? Pamiętam, że dźwięczne i słodkie
Jak imiona najdroższych wygnańców żywota.

Spojrzenie jej podobne posągów spojrzeniu,
A głosu dalekiego, cichego pieszczota
Ma dźwięk głosów kochanych, zmilkłych w grobów cieniu.

[Gość: Ewa]

je fais souvent ce rêve étrange et pénétrant
D'une femme inconnue, et que j'aime, et qui m'aime,
Et qui n'est, chaque fois, ni tout à fait la même
Ni tout à fait une autre, et m'aime et me comprend.

Car elle me comprend, et mon soeur transparent
Pour elle sule,hélas! cesse d'être un problème
pour elle seule, et les moiteurs de mon front blême, elle sule le sait
rafrachir, en pleurant.

Est-elle brune, blonde ou rousse?-Je l'ignore.
Son nom? je me souviens qu'il est doux et sonore
Comme ceux des aimés la Vie exila
Son regard est pareil au regard des statues,
Et, pour sa voix, lointaine, et calme, et grave elle a
L'inflexion des voix chères qui se sont tues.

Mon rêve familier Paul Verlaine

[Gość: Ewa]

;.....
Quand Marco chantait, ses mains, sur l'ivoire,
Evoquaient souvent la profondeur noire
Des aire primitifs que nul n'a redis,
Et sa voix montait dans les paradis
De la symphonie immense des rêves,
Et l'enthousiasme alors transportait
Vers cieux connus quiconque écoutait
Ce timbre d'argent qui vibrait sans trêves
Quand Marco chantait.

.....

P. Verlaine

[Gość: Ewa]

Kazda prawdziwie krolewska kobieta posiada
tajemny kraj, dla niej bardziej rzeczywisty
Niz ten blady zewnetrzny swiat:

O polnocy, gdy cisza w domu zapada,
Odklada igle lub ksiazke,
I udaje sie tam, nie widziana.

Zamknawszy oczy, improwizuje
Brame o pieciu kratach wsrod wysokich brzoz,
Buduje sklepienia, w posiadanie bierze.

Potem biega lub fruwa, lub konia dosiada
(Kon klusem przybiegnie, aby ja powitac)
I podrozuje tam, dokad zapragnie.

Potrafi trawie kazac rosnac, lilie
Rozwinie z paka w kwiat pod swym spojrzeniem,
Pozwala rybie jesc z reki;

Pobudowala wioski, zalozyla gaje,
Wydrazyla doliny, by potoki plynac mogly
Chlodne do zatoki okolonej ladem.

Nigdy nie smialem mojej milej
Pytac o rzady jej krolestwa
Lub jego geografie

Ani nie wszedlem za nia miedzy brzozy,
Nigdy nie przestapilem bramy,
Aby wpatrywac sie we mgle.

Jednak mi obiecala, kiedy umre,
Domek przy swym palacu ukrytym
Na rownej polance wsrod lasu,
Gdzie rosna goryczki i lewkonie
I gdzie czasem mozemy sie spotkac.


Robert Graves

[kwasna_cytryna]

Tu étais ma reine, j'étais ton roi...
Tu étais ma promise, ma dulcinée,
Nous vivions un amour incomparable,
Nous étions seuls au monde,
Les murs de notre château fort étaient
Notre nid d'amour,
Et puis, un jour, notre havre de paix,
C'était fini ...
J'avais beau essayer de te retenir,
Tu partais déjà vers d'autres conquêtes
En refermant ton coeur sur tout espoir.
Mais je sais que tu n'es pas celle
Que tu veux donner comme image,
Je sais que tu es ma reine,
Une reine adorable, sensible et aimante,
Tendre et si attachante à la folie.
Alors, comme dans un jeu d'échec,
Je pars en croisade te reconquérir,
Car je suis la seule clef
Qui puisse ouvrir ton coeur.
Y entrer, et y rester pour toujours.
Ma reine de coeur !

[Gość: Ewa]

« époque (1778) » - Évariste Parny : Billet
Apprenez, ma belle,Qu'à minuit sonnant,Une main fidèle,Une main
d'amant,Ira doucement,Se glissant dans l'ombre,Tourner les verrousQui dès la
nuit sombre,Sont tirés sur vous.Apprenez encoreQu'un amant abhorreTout voile
jaloux.Pour être plus tendre,Soyez sans atours,Et songez à prendreL'habit des
Amours.

[kwasna_cytryna]

Je veux bien qu'elle soit plus jeune que moi, et qu'à ses yeux, ce fait la
rende plus séduisante.
Ses grands yeux bleus et son regard candide le laissent complètement béat.
Sa taille est fine et son corps mieux proportionné que le mien.
Son style est souple et sa démarche ne souffre d’aucune lourdeur.
Ses fines mèches bleutées agrémentent joliment sa mignonne petite tête.
De tout cela, j'en conviens !
Mais il ne faut pas qu'il oublie tous ces moments que je lui consacre, tous ces
instants de vie où ma présence lui est si utile, si ce n'est indispensable...
Qui le secoue le matin quand la sonnerie n'en peut plus de résonner dans le
vide ?
Qui se serre affectueusement contre lui quand il a le vague à l'âme en rentrant
du bureau ?
Qui le tire dehors, le soir venu, pour le distraire et lui sortir la tête de
ses livres de compte ?
Qui reste à la maison quand Monsieur part en virée avec ses copains ?
Qui passe son dimanche après midi à courir avec lui en forêt ?
Qui reste auprès de lui lorsqu'il a le Blues de fin de week-end, seul devant le
feu de cheminée ?
Qui le réchauffe quand il a froid ?
Qui veille sur lui quand il est malade ?
Et j'en oublie...
Alors ! Je veux bien qu'il la regarde, la "huskies", mais aurait-elle autant de
dévouement que moi ?
C'est vrai, je ne suis qu'une vieille Labrador ! Mais vous savez les jeunes
maintenant...


Eric Morin

[Gość: Ewa]

Comme je suis très vieux, je sais des histoires,
Et j'en ai fait pour toi pas moins d'un petit cent.
Oh, ca n'est certes nitrès fin ni très puissant
Ca m'a pas demandé des efforts méritoires

Mais c'est un peu loufoque, un peu blasphématoire
Un peu gai quelquesfois, un peu triste en passant
Ca garde un peu de forme, et va s'avachissant
S'il le faut

[kwasna_cytryna]

Ce qui est curieux:

C'est qu'on devient gai quand on voit le soleil levant,

et il m'arrive d'avoir envie de me promener

dans le chateaux et dans les vieilles eglises.


Ce qui est curieux:

C'est qu'on rit avec les gens qui mangent du pain,

et qu'on s'echange des gentillesses

en langue etrangere


Ce qui est curieux:

C'est moi qui, n'etant qu'un corps, objet materiel,

obtiens l'esprit, et m'amuse a vivre comme cela.


Ce qui est curieux:

C'est que plusieurs souvenirs arrivent

quand on voit le soleil couchant,

et meme un souvenir heureux me rend souvent triste.


Ce qui est curieux:

C'est que reste toujours en moi une phrase

qu'une petite fille m'a enseigne

et ta guitare sonne toujours dans mon coeur.


Ce qui est curieux:

C'est que six semmaines ont passe comme un eclair,

et l'eclair magique disparu maitenant....

????

[Gość: Ewa]

不思議なこと


不思議なこと

朝陽を浴びるとうかれた気分になること

そして昔の人がつくったお城や教会を散歩したくなること


不思議なこと

パンを食べて生活する人たちとわらい合えること

そして外国語で思いやりを示し合えること


不思議なこと

単なる物質であるかもしれない私がいまこうして生きていること

そしてその私がいま生きることを楽しんでいること


不思議なこと

夕陽を見るといろいろなことが思い出されること

そして楽しいことを思い出してもなんだか淋しくなること


不思議なこと

幼い少女が教えてくれたフランス語が忘れられないこと

そして貴方がきかせてくれたギターの音がいまでもこころの中で響いていること


不思議なこと

この六週間が一瞬の光のように過ぎ去ったこと

そしていまその魔法の光が消えてゆくこと．．．




　　 　　　 　 奥田 浩士
　　　　　　　　　　　　 １９９６年 ３月 ２１日

[kwasna_cytryna]

:-))))

[Gość: Ewa]

Ce qui est curieux:

C'est moi qui, n'etant qu'un corps, objet materiel,

obtiens l'esprit, et m'amuse a vivre comme cela.

[kwasna_cytryna]

Nuage
Retiens tes larmes
Elle m'aime.

Du haut de son vol
Un pigeon pret a fienter
Quand arrive un chauve

Un gars une fille
Côte a côte dans le pré
Tombe drue la pluie

Un papillon blanc
Le noud dans ses cheveux noirs
Vole vers ma main

Un enfant
Les semences de pissenlit
Hésitent a tomber

Les yeux du bébé
dans les yeux de la maman
Plus rien d'important

Caillou au jardin
Immobile patience
Reste du sable

Instant éternel
Deux amoureux se séparent
d'un dernier regard

A l'ombre d'Orion
ils aimeraient s'embrasser
Deux épouvantails

A bien écouter
ne gémit pas que le chat
a la pleine lune

[Gość: Ewa]

Hier, j’ai vu du vent
Qui soufflait
Comme une tempête.
Corrige les cahiers
Stylo rouge à la main
Un maître

[rb13]

Nie minie dwa - trzy miesiące i przez ten temat przypomnę sobie język francuski
w pismie ..., a z mową jak zwykle trochę trudniej będzie.Tak trzymać !

[Gość: Ewa]

Salut!

[kwasna_cytryna]

Salut, c'est encore moi
Salut, comment tu vas?
Le temps m'a paru trčs long
Loin de la maison j'ai pensé ŕ toi

J'ai un peu trop navigué
Et je me sens fatigué
Fais-moi un bon café
J'ai une histoire ŕ te raconter

Il était une fois quelqu'un
Quelqu'un que tu connais bien
Il est parti trčs loin
Il s'est perdu, il est revenu

Salut, c'est encore moi
Salut, comment tu vas?
Le temps m'a paru trčs long
Loin de la maison j'ai pensé ŕ toi

Tu sais, j'ai beaucoup changé
Je m'étais fait des idées
Sur toi, sur moi, sur nous
Des idées folles, mais j'étais fou

Tu n'as plus rien ŕ me dire
Je ne suis qu'un souvenir
Peut-ętre pas trop mauvais
Jamais plus je ne te dirai:

Salut, c'est encore moi
Salut, comment tu vas?
Le temps m'a paru trčs long
Loin de la maison j'ai pensé ŕ toi

Joe Dassin :-)

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Has no one said those daring
Kind eyes should be more learn'd?
Or warned you how despairing
The moths are when they are burned?
I could have warned you; but you are young,
So we speak a different tongue.

O you will take whatever's offerd
And dream that all the world's a friend,
Suffer as your mother suffered,
Be as broken in the end.
But I am old and you are young,
And i speak a barbarous tongue.

W.B. Yeats

[Gość: Ewa]

Co wieczor widze twoje oczy

Więc nie poszukasz mnie w oberżach kwiatów
i nie wyślesz mi zamiast listu - szklarki.
Co wieczór widzę twoje oczy dalekie
jak skurczone od mrozu poczwarki.
Za czym ty tęsknisz? za gromem,
który krąży po stanie przeczuć?
na co czekasz, pogrzebana domem
zamkniętym na klucz wiolinowy, na wieczór?
Co ty śpiewasz błądząc wśród domków
jak pielgrzymów na własnym pogrzebie:
"Mój kochanek utopil się w studni
wykopanej w wiosennym niebie".

K.K. Baczynski

[kwasna_cytryna]

Your smile lights up a room
Like a candle in the dark
It warms me through and through
And I guess that I had dreamed
We would never be apart
But that dream did not come true

Missing you is just a part of living
Missing you feels like a way of life
I'm living out the life that I've been given
But baby I still wish that you were mine
And I cannot hear the telephone
Jangle on the wall
And not feel a hopeful thrill
And I cannot help but smile
At any news of you at all
And I guess I always will

Missing you is just a part of living
Missing you feels like a way of life
I'm living out the life that I've been given
But baby I still wish that you were mine
I'm living out the life I've been given
But baby, I still wish that you were mine

Amy Grant

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Chargée
De fruits légers aux lévres
Parée
De mille fleurs variées
Glorieuse
Dans les bras du soleil
Heureuse
D'un oiseau familier
Ravie
D'une goutte de pluie
Plus belle
Que le ciel du matin
Fidèle

Je parle d'un jardin
Je rêve

Mais j'aime justement

Paul Eluard

[kwasna_cytryna]

Lyublyu odno: brodit' bez celi
Po shumnym ulicam, odin;
Lyublyu chasy svyatyh bezdelii,
Chasy razdumii i kartin.

Ya s izumlen'em, vechno novym,
Vesnoi vstrechayu sinevu,
I v vecher p'yan ognem bagrovym,
I noch'yu sumrakom zhivu.

Smotryu v lico idushih mimo,
V ih tainy vlastno uvlechen,
To polon grust'yu nelyudimoi,
To bogomolen, to vlyublen.

Pod vol'nyi grohot ekipazhei
Mechtat' i dumat' ya privyk,
V tesnine sten ya ves' na strazhe:
Da ulovlyu gospoden' lik!


Valerii Bryusov
1900

[messja]

trzeba bylo przetlumaczyc - znacznie naturalniej by to wygladalo:)

kwasna_cytryna napisała:

> Lyublyu odno: brodit' bez celi
> Po shumnym ulicam, odin;
> Lyublyu chasy svyatyh bezdelii,
> Chasy razdumii i kartin.
>
> Ya s izumlen'em, vechno novym,
> Vesnoi vstrechayu sinevu,
> I v vecher p'yan ognem bagrovym,
> I noch'yu sumrakom zhivu.
>
> Smotryu v lico idushih mimo,
> V ih tainy vlastno uvlechen,
> To polon grust'yu nelyudimoi,
> To bogomolen, to vlyublen.
>
> Pod vol'nyi grohot ekipazhei
> Mechtat' i dumat' ya privyk,
> V tesnine sten ya ves' na strazhe:
> Da ulovlyu gospoden' lik!
>
>
> Valerii Bryusov
> 1900
>
>

[kwasna_cytryna]

messja napisała:

> trzeba bylo przetlumaczyc - znacznie naturalniej by to wygladalo:)

> hmm.... a równie naturalnie wyglądałoby tłumaczenie z angielskiego czy
francuskiego ???
> >
> >

alfabet

[messja]

nie. w angielskim i francuskim przeciez nie dokonujesz zmiany alfabetu:)


> messja napisała:
>
> > trzeba bylo przetlumaczyc - znacznie naturalniej by to wygladalo:)
>
> > hmm.... a równie naturalnie wyglądałoby tłumaczenie z angielskiego czy
> francuskiego ???
> > >
> > >

[kwasna_cytryna]

Do zapisywania wielu języków używa się alfabetów innych niż łaciński. Co
więcej, liczne kraje stosujące łacinkę używają specyficznych znaków
ortograficznych, nie stosowanych poza tymi krajami. Wynika stąd konieczność
dokonywania transkrypcji bądź transliteracji tekstów obcych zapisywanych np. za
pomocą grażdanki czy też innych sposobów notacji na alfabet łaciński.
Transkrypcja jest takim sposobem konwersji pisma, który polega na przybliżonym,
choć możliwie wiernym zastępowaniu dźwięków mowy oznaczanych za pomocą jednego
alfabetu znakami innego alfabetu. Natomiast stosując transliterację, nie dążymy
do naśladowania dźwięków obcego języka, lecz zastępujemy znaki określonego
alfabetu znakami alfabetu drugiego, częstokroć z zastosowaniem specyficznych
znaków diakrytycznych (tzw. akcentów).
Transliteracja polega więc na przekształceniu graficznej formy tekstu; jest
zrozumiałe, że ten zabieg może zostać odwrócony i na podstawie tekstu po
transliteracji możemy odtworzyć oryginalny. Ta zaleta transliteracji sprawia,
że jest ona stosowana w pracach naukowych, zwłaszcza w naukach filologicznych,
a także w bibliotekach naukowych przy sporządzaniu opisów bibliotecznych i
katalogowych.
Jeśli zaś naukowa ścisłość nie jest wymagana lub też gdy chodzi nam jedynie o
przybliżenie brzmień danego języka, stosujemy transkrypcję.

[messja]

bardzo sie ciesz, ze zabieg jakiego dokanalas na wierszu ma naukowa definicje,
ale nadal to nie zmienia faktu, ze duzo przyjmniej byloby mi czytac wiersz, bez
tej dziwnej operacji:)

dla mnie poprostu to dziwne troche bylo i zniechecilo mnie to przeczytania
tego wiersza, ktory obiektywnie mogl byc b. ladny:)

kwasna_cytryna napisała:

> Do zapisywania wielu języków używa się alfabetów innych niż łaciński. Co
> więcej, liczne kraje stosujące łacinkę używają specyficznych znaków
> ortograficznych, nie stosowanych poza tymi krajami. Wynika stąd konieczność
> dokonywania transkrypcji bądź transliteracji tekstów obcych zapisywanych np.
za
>
> pomocą grażdanki czy też innych sposobów notacji na alfabet łaciński.
> Transkrypcja jest takim sposobem konwersji pisma, który polega na
przybliżonym,
>
> choć możliwie wiernym zastępowaniu dźwięków mowy oznaczanych za pomocą
jednego
> alfabetu znakami innego alfabetu. Natomiast stosując transliterację, nie
dążymy
>
> do naśladowania dźwięków obcego języka, lecz zastępujemy znaki określonego
> alfabetu znakami alfabetu drugiego, częstokroć z zastosowaniem specyficznych
> znaków diakrytycznych (tzw. akcentów).
> Transliteracja polega więc na przekształceniu graficznej formy tekstu; jest
> zrozumiałe, że ten zabieg może zostać odwrócony i na podstawie tekstu po
> transliteracji możemy odtworzyć oryginalny. Ta zaleta transliteracji sprawia,
> że jest ona stosowana w pracach naukowych, zwłaszcza w naukach
filologicznych,
> a także w bibliotekach naukowych przy sporządzaniu opisów bibliotecznych i
> katalogowych.
> Jeśli zaś naukowa ścisłość nie jest wymagana lub też gdy chodzi nam jedynie o
> przybliżenie brzmień danego języka, stosujemy transkrypcję.
>

[kwasna_cytryna]

messja napisała:

> bardzo sie ciesz, ze zabieg jakiego dokanalas na wierszu ma naukowa
definicje,
> ale nadal to nie zmienia faktu, ze duzo przyjmniej byloby mi czytac wiersz,
bez
>
> tej dziwnej operacji:)
>
> dla mnie poprostu to dziwne troche bylo i zniechecilo mnie to przeczytania
> tego wiersza, ktory obiektywnie mogl byc b. ladny:)
>
Celem dalszego zniechęcenia Cię do czytania, uprzejmie informuję, że
tego "dziwnego" zabiegu dokonałam nie ja, lecz właściciel strony internetowej,
który podobnie jak wielu innych, dokonał operacji na żywym ciele języka
rosyjskiego :-)))
Abyś mogła więcej nie czytać, nie podaję adresu strony ......
www.litera.ru:8085/stixiya/authors/bryusov/menu-alpha.html :-)))))))))))

[kwasna_cytryna]

Maître Corbeau, sur son arbre perché,
Tenait en son bec un fromage.
Maître Renard, par l'odeur alléché,
Lui tint à peu près ce langage:
«- Hé ! bonjour, Monsieur le Corbeau
Que vous êtes joli ! que vous me semblez beau !
Sans mentir, si votre ramage
Se rapporte à votre plumage,
Vous êtes le phénix des hôtes de ces bois.»
À ces mots, le corbeau ne se sent pas de joie;
Et pour montrer sa belle voix,
Il ouvre un large bec, laisse tomber sa proie.
Le renard s'en saisit, et dit: « Mon bon Monsieur,
Apprenez que tout flatteur
Vit aux dépens de celui qui l'écoute:
Cette leçon vaut bien un fromage, sans doute.»
Le corbeau, honteux et confus,
Jura, mais un peu tard, qu'on ne l'y prendrait plus.


Par Jean de Lafontaine

:-)))))))))))))

[messja]

nie moglam wiedziec, ze to nie ty dokonalas operacji, wrozka nie jestem:)
podalas adres, czy nie: co za roznica? skoro nie zamierzam czytac:)

[kwasna_cytryna]

messja napisała:

> nie moglam wiedziec, ze to nie ty dokonalas operacji, wrozka nie jestem:)
> podalas adres, czy nie: co za roznica? skoro nie zamierzam czytac:)
>
skoro nie zamierzasz czytać, to nie komentuj rzeczy, na których się nie
znasz :-))

[messja]

kwasna_cytryna napisała:

> messja napisała:
>
> >
> skoro nie zamierzasz czytać, to nie komentuj rzeczy, na których się nie
> znasz :-)

nie musze sie znac na transkrypcji i transliteracji, by sie wypowiadac na temat
wierszy, tego jak je odbieram i co mi pomaga, a co przeszkadza w ich czytaniu.

[kwasna_cytryna]

messja napisała:

>
> nie musze sie znac na transkrypcji i transliteracji, by sie wypowiadac na
temat
>
> wierszy, tego jak je odbieram i co mi pomaga, a co przeszkadza w ich czytaniu.
>
>

przeciez ich nie zamierzasz czytac :PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP

[kwasna_cytryna]

Because of you, in gardens of blossoming flowers I ache from the
perfumes of spring.
I have forgotten your face, I no longer remember your hands;
how did your lips feel on mine?
Because of you, I love the white statues drowsing in the parks,
the white statues that have neither voice nor sight.
I have forgotten your voice, your happy voice; I have forgotten
your eyes.
Like a flower to its perfume, I am bound to my vague memory of
you. I live with pain that is like a wound; if you touch me, you will
do me irreparable harm.
Your caresses enfold me, like climbing vines on melancholy walls.
I have forgotten your love, yet I seem to glimpse you in every
window.
Because of you, the heady perfumes of summer pain me; because
of you, I again seek out the signs that precipitate desires: shooting
stars, falling objects.


Pablo Neruda

[messja]

z pewna niesmialoscia wyznam, ze ten wiersz bardzo mi sie podobal. mam
nadzieje, ze nie stanie sie to obiektem zadnych zlosliwosci:)

[kwasna_cytryna]

NA PANY


Ciężko mi na te teraźniejsze pany:

Siebie nie baczą, a ganią dworzany.

"W on czas - pry - czystych zapaśników było,

Szermierzów, gońców, aż i wspomnieć miło.

A dziś co młodzi pacholcy umieją?

Jedno w się wino jako w beczkę leją."

Prawda, że wielka w sługach dziś odmiana,

Ale też trudno o takiego pana,

O jakich nam więc starszy powiadali;

Oni się w męstwie, w dzielności kochali,

Dziś leda Żyda z workiem pieprzu wolą -

Nie dziw, że rzadko za tarczami kolą.


Jan Kochanowski

[messja]

>
> przeciez ich nie zamierzasz czytac :PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP

a co to ma do rzeczy??? wypowiedzialam sie przeciez na temat tego wiersza,
ktory tu jakis czas temu zamiescilas i na temat urzycia innego albatu przy
ctowaniu tego wiersza. w zwiazku z tym faktem byla moja ostatnia wypowiedz. te
dziesiatki:"P" oznaczja, ze jestes szalenie dowcipna i blyskotliwa, czy tez, ze
nie chce ci sie czytac ze zrozumieniem tego co pisze?:)

[kwasna_cytryna]

messja napisała:
>
> dziesiatki:"P" oznaczja, ze jestes szalenie dowcipna i blyskotliwa, czy tez,
ze
>
> nie chce ci sie czytac ze zrozumieniem tego co pisze?:)


nie chce mi sie czytac ze zrozumieniem tego co piszesz :PPPPPP

[messja]

>
> nie chce mi sie czytac ze zrozumieniem tego co piszesz :PPPPPP

madrzej byloby wogole ignorowac wypowiedzi, ktorych nie czyta sie ze
zrozumieniem niz na nie odpowiadac, ale coz takie czasy takie forum
takie "pany":)))

messja

[kwasna_cytryna]

Ya skazhu: "Milaya..."
Ya skazhu: "Milaya!.."
Ya skazhu: "Milaya!!"

Raz skazhu "milaya" -
Guby raskroyutsya,
Dva skazhu "milaya" -
Serdce raskroetsya,
Tri skazhu "milaya" -
Dusha raspahnetsya.

Milaya - sil'noe slovo,
Milaya - ochen' sil'noe slovo,
No slovo "lyublyu" - sil'nei.

Shepnu ei: "Lyublyu..." -
Serdce zakolotitsya.
Skazhu ei: "Lyublyu!.." -
Golova zakruzhitsya.
Spoyu ei: "Lyublyu!!" -
Slezy vystupyat.

"Zemlya" - dobroe slovo,
No ono dlya lyubvi.
"Vesna" - teploe slovo,
No ono dlya lyubvi.
"Zvezda" - divnoe slovo...
I ono dlya lyubvi.

Vse dlya lyubvi:
I zemlya,
I vesna,
I zvezdy.

Ves' god
Trudilas' vselennaya,
Ves' god horovodila,
Chtoby prishlo
Velikoe protivostoyanie
Nashih serdec.

Fedorov, Vasilii

[messja]

milo mi jednak, ze dbasz o to bym ja czytala zamieszczone przez ciebie wiersze:)


kwasna_cytryna napisała:

>
> Ya skazhu: "Milaya..."
> Ya skazhu: "Milaya!.."
> Ya skazhu: "Milaya!!"
>
> Raz skazhu "milaya" -
> Guby raskroyutsya,
> Dva skazhu "milaya" -
> Serdce raskroetsya,
> Tri skazhu "milaya" -
> Dusha raspahnetsya.
>
> Milaya - sil'noe slovo,
> Milaya - ochen' sil'noe slovo,
> No slovo "lyublyu" - sil'nei.
>
> Shepnu ei: "Lyublyu..." -
> Serdce zakolotitsya.
> Skazhu ei: "Lyublyu!.." -
> Golova zakruzhitsya.
> Spoyu ei: "Lyublyu!!" -
> Slezy vystupyat.
>
> "Zemlya" - dobroe slovo,
> No ono dlya lyubvi.
> "Vesna" - teploe slovo,
> No ono dlya lyubvi.
> "Zvezda" - divnoe slovo...
> I ono dlya lyubvi.
>
> Vse dlya lyubvi:
> I zemlya,
> I vesna,
> I zvezdy.
>
> Ves' god
> Trudilas' vselennaya,
> Ves' god horovodila,
> Chtoby prishlo
> Velikoe protivostoyanie
> Nashih serdec.
>
> Fedorov, Vasilii

[kwasna_cytryna]

«Quelqu‘un entre. Qui es-tu? Si le soir tombe, reste avec moi. Et vous, qui
êtes-vous, gens d'ici ?... Hier la France a connu un défilé. C'est tout pour
aujourd'hui, le platane a assez souffertt ».

Quelqu'un entre. Où ça? Il y a là juste une pierre, grosse un peu comme un
taureau, grise, couchée par terre. Un peu plus loin derrière c'est le mur, les
maçons ont dû le mettre debout voici au moins deux ou trois siècles, il a des
trous, de petits cratères, comme ceux que font les canons des tanks, mais ce
mur n'est pas « voulu », pas exprès, il était là c'est tout, non il ne faut
voir que cette massive roche grise, qui reste couchée au nez des gens comme
dans les forêts, les montagnes, on la dirait enceinte, presque, ce qui frappe
c'est qu'elle se tait, cette pierre, quand bien même elle dit tant de choses,
mais quoi?

Est-elle fâchée? Nous fait-elle la tête? Ou au contraire rêve-t-elle à demi,
pas loin d'une béatitude? Il faudrait savoir depuis quand elle s'est tue,
pourquoi. A présent, là devant, ce n'est que cette pierre, ce mur là sans être
là, le silence. Ah oui, enfin le silence! Requiem tremblé de myriades de voix
en allées, ou à peine qui s'étaient éle­vées, ou tuées. Et quelqu'un entre.


Extrait de l'article écrit par Michel Cournot
"Le Monde"

[Gość: Ewa]

Voici des fruits, des fleurs, des feuilles et des branches
Et puis voici mon coeur qui ne bat que pour vous.
Ne le déchirez pas avec vos deux mains blanches
Et qu'à vos yeux si beaux l'humble présent soit doux.

J'arrive tout couvert encore de rosée
Que le vent du matin vient glacer à mon front.
Souffrez que ma fatigue à vos pieds reposée
Rêve des chers instants qui la délasseront.

Sur votre jeune sein laissez rouler ma tête
Toute sonore encore de vos derniers baisers;
Laissez-la s'apaiser de la bonne tempête,
Et que je dorme un peu puisque vous reposez

[Gość: Ewa]

Jan Lechoń
Pytasz, co w moim życiu...

Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzecz główną,Powiem ci: śmierć i miłość -
obydwie zarówno.Jednej oczu się czarnych, drugiej - modrych boję.Te dwie są me
miłości i dwie śmierci moje.Przez niebo rozgwieżdżone, wpośród nocy czarnej,To
one pędzą wicher międzyplanetarny,Ten wicher, co dął w ziemię, a ludzkość
wydała,Na wieczny smutek duszy, wieczną rozkosz ciała.Na żarnach dni się miele,
dno życia się wierci,By prawdy się najgłębszej dokopać istnienia -I jedno wiemy
tylko. I nic się nie zmienia.Śmierć chroni od miłości, a miłość od śmierci

[kwasna_cytryna]

Noca, kiedy juz wszystko spi,
ide uliczka starego miasta
gdzie swiatlo latarni rozprasza ciemnosc.
Ksiezyc wysoko na niebie schowal sie za chmurkami
a gwiazdy razem z nim utulily glowy do puszystych oblokow.

Ide tak przy boku mojego aniola.
Nie mowiac nic idziemy gdzie nas poprowadza krete uliczki.
Przed nami pojawia sie zza zakretu snujaca sie cichutko wstazeczka wody,
a blask latarni odbija sie w jej gladkiej tafli.
Blisko jej brzegu biegnie alejka otoczona topolami.

Kiedy wchodzimy na alejke moj aniol przytula mnie swoimi skrzydlami
i lekko caluje moje policzki.
Obejmuje go i przytulam glowe do jego piersi.
Jest mi tak dobrze.
I znow ruszamy pomalutku dalej.

Dokad idziemy nie wiemy - ani ja, ani on.
Ale chcemy isc dalej nie przerywajac chwili.
Towarzyszy nam rzeka i topole ktore widzialy juz nie jednych
przechodzacych pod ich sklepieniem.
I cicho szepcza....

Ich slowa ukryte w szeleszczacych delikatnie lisciach mowia o nas.
Mowia, ze to co widza jest wyjatkowe bo nasze.
Powtarzaja te slowa przy kazdym leciutkim powiewie wiatru,
i powiedza to kazdemu kto przejdzie ta droga ze swym aniolem.
"Wyjatkowe bo nalezy tylko do tych dwoje".

Niedaleko po drodze prawie ukryta za parawanem bluszczu stoi laweczka.
Wymalowana na zielono niknie w objeciach zielonej rosliny.
Nie kazdy przy niej przystaje.
Zatrzymujemy sie, ale tylko na chwile.

Przytulam sie do mojego aniola chcac byc w jego ramionach.
I otwieram przed nim serce ktore nie chce zostac zamkniete.
Jego skrzydla, piekne i puszyste, zamykaja mnie w objeciu i tula do niego.
Jego miekkie usta dotykaja w pocalunku delikatnym jak obloki moich ust.

I moj aniol powoli wstaje i rozklada szeroko skrzydla.
Wiem ze juz czas...

Podchodzi do brzegu i wznosi sie w niebo.
Patrze za nim dopoki nie zniknie i czekam.
Czekam do chwili kiedy wroci do mnie zeby isc dalej alejka pod topolami.
Czekam, bo przeciez jeszcze tyle drogi przed nami.
A wiem, ze wroci aby znowu wziasc mnie w swoje ramiona - ramiona aniola.

[Gość: Ewa]

L'Etranger
-Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis?
ton pére, ta mére, ta soeur ou ton frére?
-Je n'ai ni pére, nie mére, nie soeur, ni frére.
-Tes amis?
-Vous vous serez là d'une parole dont le sens m'est resté jusqu'a ce jour
inconnu.
-Ta patrie?
-J'ignore sous quelle latitude elle est située.
-La beauté?
-Je l'aimerais volontiers, déesse et immortelle.
-L'or?
-Je le hais comme vous haïssez Dieu.
-Eh! qu'aimes-tu donc, extraordinaire étrager?
-J'aime les nuages..les nuages qui passent..là-bas..là-bas... lesmerveilleux
nuages!

[Gość: Ewa]

Ch. Baudelaire

[kwasna_cytryna]

qui ne va pas comme elles le voudraient ....



Aidez-moi! Je suis vide de tout espoir
Dites-moi! Comment peut-on aimer si fort?
Parlez-moi! Tentez de me rassurer
S'il-vous-plait, dites-moi comment l'oublier...

Délivrez-moi! Offrez-moi votre secours
Aidez-moi! Allez, je vous en supplie
Regardez ce qu,est devenu ma vie,
Qu'un amat de ferrailles, qu'une erruer de parcours

Rassurez-moi! Consolez-moi de votre voix
Bercez-moi et prenez-moi dans vos bras
Faites moi oublier le mal terrible qui m'habites
J'ai si froid, si peur, je panique...

Je ne sais plus comment aimer
Mais laissez-moi essayer...
J'ai le mal de vivre, le mal de vivre
Bercez--moi, aimez-moi...

[Gość: Ewa]

Chargée
De fruits légers aux lévres
Parée
De mille fleurs variées
Glorieuse
dans les bras du soleil
heureuse
D'un oiseau familier
Ravie
D'une goutte de pluie
Plus belle
Que le ciel du matin
Fidéle

Je parle d'un jardin
je rêve


Mais j'aime justement

Paul Eluard

[Gość: Ewa]

..."C'est Virgile lui-mëme qui invoque la sagesse supérieure de Béatrice, sa
perception de vérités qui lui sont interdites....Virgile sait <faire la
lumière< par la vertu du génie poétique et la sagacité philosophique. Mais
Béatrice est lumière."

George Steiner

[Gość: sw. Mikolaj]

SANJSKI KLIC

JOJ, KAKO SEM ŽE ZASPANA!
PROSIM, SKRIJ ME V SVOJ ŠEPET.
NAJ NASLONIM TRUDNE MISLI
NA BLAZINO IZ BESED.

JOJ, KAKO SEM ŽE ZASPANA!
SLIŠIŠ TIHI SANJSKI KLIC?
NAJ NASLONIM TEŽKO ČELO
NA BLAZINO TVOJIH LIC.

Translation into polish language is:

Nymphe, noster amor, Libethrides, aut mihi carmen,
quale meo Codro, concedite (proxima Phoebi
uersibus ille facit) si non possumus omnes,
hic arguta sacra pendebit fistula pinu.

Loves Eve

[kwasna_cytryna]

Under Mirabeau Bridge the river slips away
And lovers
Must I be reminded
Joy came always after pain

The night is a clock chiming
The days go by not I

We're face to face and hand in hand
While under the bridges
Of embrace expire
Eternal tired tidal eyes

The night is a clock chiming
The days go by not I

Love elapses like the river
Love goes by
Poor life is indolent
And expectation always violent

The night is a clock chiming
The days go by not I

The days and equally the weeks elapse
The past remains the past
Love remains lost
Under Mirabeau Bridge the river slips away

The night is a clock chiming
The days go by not I


From Alcools by Guillaume Apollinaire, translated by Donald Revell

[Gość: Ewa]

J'ai hâte de tenir une femme aimée
Car mon amour est au loin,
Elle ne viendra pas demain
Et n'était pas là aujourd'hui

Il n'est pas de chair si parfaite
Que sur les os de celle que j'aime.
Pourtant cela semble si lointain
Lorsque je suis tout seul:

Comme si elle était un chef-d'oeuvre
dans quelque ville fortifiée,
Que les pèlerins viennent visiter
Et les prêtres reproduire.

Hélas, je ne peux voyager
Vers amour tant adoré
Ou m'endormir trop rapproché
D'un amour que je veux garder.

Mais j'ai hâte de tenir une femme aimée,
Car la chair est chaude et douce.
De froids squelettes viennent défiles
Toutes les nuits à mes pieds.

Leonard Cohen , adapté par J. Vassal et J-D. Brierre

[Gość: Ewa]

Parmi beaucoup de poèmes


Parmi beaucoup de poèmes
Il y en avait un
Dont je ne parvenais pas à me souvenir
Sinon que je l’avais composé
Autrefois
En descendant cette rue
Du côté des numéros pairs de cette rue
Baignée d’une matinée limpide
Une rue de petites boutiques persistantes
Entre la Seine sinistrée et l’hôpital
Un poème écrit avec mes pieds
Comme je compose toujours les poèmes
En silence et dans ma tête et en marchant
Mais je ne me souviens de rien
Que de la rue de la lumière et du hasard
Qui avait fait entrer dans ce poème
Le mot ‘respect’
Que je n’ai pas l’habitude de faire vibrer
Dans les pages mentales de la poésie
Au delà de lui il n’y a rien
Et ce mot ce mot qui ne bouge pas
Atteste la cessation de la rue
Comme un arbre oublié de l’espace


Jacques Roubaud

[kwasna_cytryna]

Peuples ! écoutez le poète !
Ecoutez le rêveur sacré !
Dans votre nuit, sans lui complète,
Lui seul a le front éclairé.
Des temps futurs perçant les ombres,
Lui seul distingue en leurs flancs sombres
Le germe qui n'est pas éclos.
Homme, il est doux comme une femme.
Dieu parle à voix basse à son âme
Comme aux forêts et comme aux flots.

C'est lui qui, malgré les épines,
L'envie et la dérision,
Marche, courbé dans vos ruines,
Ramassant la tradition.
De la tradition féconde
Sort tout ce qui couvre le monde,
Tout ce que le ciel peut bénir.
Toute idée, humaine ou divine,
Qui prend le passé pour racine
A pour feuillage l'avenir.

Il rayonne ! il jette sa flamme
Sur l'éternelle vérité !
Il la fait resplendir pour l'âme
D'une merveilleuse clarté.
Il inonde de sa lumière
Ville et désert, Louvre et chaumière,
Et les plaines et les hauteurs ;
À tous d'en haut il la dévoile ;
Car la poésie est l'étoile
Qui mène à Dieu rois et pasteurs !


Victor Hugo

[Gość: Ewa]

Robota anioła stróża
Gonił cię mój anioł stróż po świecie, o mój Drogi,
biegł wciąż za tobą przez lasy, przez łany,
potrącał cię ku mnie, zapędzał cię do mnie,
ciągnął za obie ręce, spychał z prostej drogi -
o miłości coś szeptał, bredził nieprzytomnie,
pachniał jak wytężone białe nikotiany...
Siedzący noc całą przy tobie na warcie
krzyczał głosem jak trąby złote i waltornie,
to znów o łaskę twoją modlił się pokornie,
- zbawienie własne diabłom rzucał na pożarcie! -
Wreszcie ciebie ślepego, ciebie niechętnego
zawiódł przemocą do mego pokoju,
gdzie siedziałam płacząca, Pan Bóg wie dlaczego,
jak to się zdarza czasami. -
Wpuścił cię naprzód, sam został za drzwiami,
zatańczył w trumfie jakiś taniec boski -
potem twarz zakrył szatą srebrnobiałą,
zamyślił się pełen troski - - -
i jęknął z przerażenie nad tym, co się stało
Mar ja Pawlikowska-Jasnorzewska

[Gość: Ewa]

Tu n'as écrit hier que deux petite pages.
C'est donc bien gai là-bas que tu m'oublies? Tu dois
te fatiquer, voir trop de monde. Sois donc sage!
Il faut te reposer. Ecris-moi! Pense à moi!
Et puis na mets pas tant cette robe nouvelle.
Elle te va si bien! Je ne suis pas jaloux.
Mais, là-bas tu n'as pas besoin d'e^tre si belle.
L'air te la fanera. Garde-la donc pour nous.

Post-scriptum P. Géraldy

[kwasna_cytryna]

«Ces aimables jeunes gens auraient-ils entrepris de se moquer de moi ? Il faut
avouer que cela est beaucoup plus probable, beaucoup plus naturel qu'une
prétendue passion de Mlle de La Mole, pour un pauvre diable de secrétaire.
D'abord, ces gens-là ont-ils des passions ? Mystifier est leur fort. Ils sont
jaloux de ma pauvre petite supériorité de paroles. Etre jaloux est encore un de
leurs faibles. Tout s'explique dans ce système. Mlle de La Mole veut me
persuader qu'elle me distingue, tout simplement pour me donner en spectacle à
son prétendu.»

Stendhal

[Gość: "Ewa"]

Matka Boska sie dziwi. Takze Jozef nie wie
Tereska uczy francuskiego w niebie
-zeby "u" odbrze mowic-wszystkim pokazuje
-scignij usta w dziobek tak jak sie caluje
Florian juz sie spieszy bo Pan Bog ustalil
-nie polewaj nie dmuchaj gdy sie milosc pali
aniol przestaje fruwac bo nagle z wzruszenia
pragnie uczcic roztropnosc minuta siedzenia
Tomasz poznal ze z prawda jest tak i inaczej
jak ze szpakiem co chodzi i wroblem co skacze
Wszyscy kreca glowami
Wszedl M.Kolbe-Gwarza-
-jak mozna wejsc do raju z taka smutna twarza

Jan Twardowski

P.S.Il s'agissait de mon prenom

[kwasna_cytryna]

Balaam, syn Boera, przedsięziął podróż służbową z polecenia Boga w ważnych
sprawach państwowych, a jechał na oślicy, Jednakże Bogu nie podobała się droga
przezeń obrana, wysłał tedy anioła, żeby Balaama powstrzymać. Aliści sprawił
zarazem, że anioł z wielkim mieczem widzialny był tylko dla oślicy co zresztą
nieraz się zdarza. Widząc przeszkodę oślica zachowała się racjonalnie i
zboczyła z drogi; Balaam, który anioła nie widział, zachował się również
racjonalnie i okładał ją kijem, chcąc zmusić do powrotu na trakt. Rzecz
powtórzyła się trzy razy, aż wreszcie Bóg użyczył daru mowy oślicy, która
wrzasnęła głośno:
- Za co mnie bijesz? Balaam nie zdziwiony specjalnie jej mową - bo nie takie
rzeczy się działy w tych czasach - odparł z gniewem:
- Natrząsasz się ze mnie! Szkoda, że nie mam miecza, bobym cię zadźgał!
Jednakże Bóg, przemawiając paszczęką nowytworną pokornego zwierza, nie mówił
przez dłuższy czas jeźdźcowi, o co właściwie chodzi, i przekomarzał się z
Balaamem, który aż siniał ze złości. Wreszcie ulitował się nad obojgiem i
uczynił anioła widzialnym dla Balaama, a ten natychmiast zrozumiał sytuację.
Anioł od razu skoczył na niego z wymyślaniem:
- Dlaczego biłeś niewinne zwierzę? Ta oślica - krzyczał - uratowała ci życie,
bo gdyby jechała dalej, rozpłatałbym cię bez litości tym żelazem, a ją bym
zostawił w przy życiu.
- Ależ, łaskawy panie - bronił się Balaam - przecież cię nie widziałem, bo mi
się nie objawiłeś.
- Nie pytam cię, czy mnie widziałeś, czy nie - krzyczał anioł tupiąc - pytam
cię, dlaczego biłeś niewinne zwierzę?
- Ależ, dobrodzieju - mówił Balaam zacinając się - biłem ją, bo mi się
sprzeciwiała, każdy by tak zrobił na moim miejscu.
- Nie zwalaj winy na "każdego" - huknął anioł - mowa o tobie, a nie o "każdym".
Sprzeciwiła ci się, bo tak jej kazałem, a ty bijąc ją sprzeciwiłeś się mnie,
który jestem twoim zwierzchnikiem, a przez to i Bogu, który mnie wysłał, a
który jest jeszcze większym zwierzchnikiem.
- Ależ, czcigodny, wielebny, szanowny Panie - jęczał Balaam - przecież cię nie
widziałem, więc jak mogłem...
- Znowu gadasz nie na temat - przerwał mu anioł prychajac ze złości.
- Wszyscy jesteście tacy sami. Każdy grzeszy i mówi, że nie wiedział; trzeba by
piekło zamknął na kłódkę, gdyby słuchać takich wykrętów. Zgrzeszyłeś
obiektywnie, rozumiesz? Obiektywnie, sprzeciwiłeś się Bogu.
- Rozumiem - powiedział Balaam ze smutkiem, już spokorniały. Stał na drodze,
mały, tłusty, nieszczęśliwy, i ocierał pot z łysej głowy. - Rozumiem juz
dobrze. Jestem obiektywnym grzesznikiem, a więc w ogóle jestem grzesznikiem.
Zgrzeszyłem raz, bo cię nie widziałem. Zgrzeszyłem drugi raz, bo biłem niewinne
zwierzę. Zgrzeszyłem trzeci raz, bo chciałem jechać dalej wbrew zakazowi Boga.
Zgrzeszyłem czwarty raz, bo się z tobą kłóciłem. Jestem naczyniem grzechu,
padalcem nieczystym, dla którego piekło byłoby dobrodziejstwem. Zgrzeszyłem
bardzo, Panie. Miej litość, Panie. Wszystko się bierze z tej przeklętej
poędliwości.
- No, dość, przestań się znów usprawiedliwiać - fuknął anioł, ale już
spokojnie, udobruchany. - Jedź teraz dalej.
- W którą stronę, Panie? - spytał Balaam.
- W tę samą, gdzie jechałeś - odparł anioł. Balaam jęknął i zaszlochał. -
Przecież właśnie chciałeś mnie zatrzymać, Panie!
- Już cię zatrzymałem, a teraz możesz jechać dalej - odpowiedział anioł.
- Więc po co mnie zatrzymałeś, Panie?
- Przestań mędrkować, grzeszniku! Bóg tak chciał. Balaam zrezygnowany wsiadł na
oślicę, która ruszając mruknęła:
- No tak, w rezultacie ja wyszłam na tym najgorzej; mój pan poniósł tylko
przykrość moralną, ale mnie grzbiet boli do tej chwili. Potem oddaliła się
powoli razem z jeźdźcem.

Morałów z tej opowieście też jest wiele, ale nie wszystkie wymienimy. Warto
zauważyć, że gdyby anioł ujawnił się tylko Balaamowi, ten zawróćiłby oślicę,
która z pewnością posłusznie zjechałaby z drogi. Ale wtedy nie miałby okazji do
z a s ł u g i - bo cóż to za zasługa wyminąć widzialną przeszkodę? Zasługa jest
wyminąć niewidzialną, ale tego właśnie nie chciał uczynić.
Morał pierwszy: nie lekceważmy głosu bydlęcia, bo ono czasem wie lepiej.
Morał drugi: niewiedza jest grzechem, a tłumacząc się niewiedzą dodajemy tylko
nowy grzech do starych.
Morał trzeci: jest przeciwne zdrowemu rozumowi używać zdrowego rozumu do kłótni
z rozumem absolutnym.
Morał czwarty: od winy obiektywnej nawet Pan Bóg nas nie wyzwoli.
Morał piąty: oto skutki, kiedy dwoje zachowuje się racjonalnie, ale każde ma
inne przesłanki rzeczowe.
Morał szósty: takie jest życie.

Leszek Kołakowski

[Gość: Ewa]

Devinette célébre:
Qu'est ce qui marche à quatre pattes le matin, à deux pattes le midi et à trois
pattes le soir ?

[Gość: Ewa]

Mon premier m'appartient
Mon deuxieme s'amuse bien
Mon troisieme est une interjection
Et mon tout est mon prénom

[kwasna_cytryna]

Extrait :

.....Œdipe arriva à Thèbes, qui était sous la coupe d'un monstre sanguinaire
appelé le Sphinx, lion à tête de femme. La créature bloquait les routes menant
à la ville, tuant et dévorant les voyageurs qui ne pouvaient résoudre l'énigme
fameuse qu'elle leur proposait : " Quel est l'animal qui le matin marche sur
quatre pieds, à midi sur deux et le soir sur trois ?". Œdipe répond sans
hésiter que c'est l'homme, qui au matin de sa vie marche à quatre pattes, va
sur ses deux jambes à l'âge adulte et s'aide d'une canne pour soutenir sa
vieillesse. Le Sphinx, vexé, se suicide. Œdipe s'attira les faveurs de la ville
pour avoir libéré Thèbes du Sphinx. En remerciement, les Thébains le firent roi
et lui donnèrent comme épouse la veuve de Laïos, Jocaste. Pendant de nombreuses
années, le couple vécut heureux, ne sachant pas qu'ils étaient en réalité mère
et fils. La seconde partie de l'oracle est accomplie.....

Re Démons et merveilles

[Gość: Ewa]

Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s'est retirée
Et toi
Comme une algue doucement caressée par le vent
Dans les sables du lit tu remues en rêvant
Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s'est retirée
Mais dans tes yeux entr'ouverts
Deux petites vagues sont restées
Démons et merveilles
Vents et marées
Deux petites vagues pour me noyer

Sables Mouvants Jacques Prévert

[kwasna_cytryna]

J'ai ręvé tellement fort de toi,
J'ai tellement marché,
tellement parlé,
Tellement aimé ton ombre,
Qu'il ne me reste plus rien de toi
Il me reste d'ętre l'ombre parmi les ombres
D'ętre cent fois plus ombre
que l'ombre
D'ętre l'ombre qui viendra et reviendra
dans ta vie ensoleillée


Robert Desnos

[Gość: Ewa]

Juz kocham cie tyle lat
na przemian w mroku i w spiewie,
moze to juz jest osiem lat,
a moze dziewiec-nie wiem

Splatalo sie, zmierzchlo-gdzie ty, a gdzie ja,
juz nie wiem-i mysle w pol drogi,
ze tys jest rewolta i kleska ,i mgla,
a ja to twe rzesy i loki

K.I. Galczynski
Sorry, I have't POLISH kay-board

[kwasna_cytryna]

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.


Bob Dylan

[Gość: Ewa]

.An Extract from the poem 'Night'
I love to hear the silence of the night,
that time, when distance draws so near,
and memories come, and far sounds,
undisturbed,
so close.
For night is dark and only self is true,
a self whose rest and past, are
only breaths away,
yet for some,
the night may haunt and fear,
it's conscience time.
……..

It is a blessed thing, this night
When Christ came home.
………….

In the darkness of the well
The magi saw the star in day,
And in the psyche dwells our heart.
.

Bernard Kennedy

[Gość: Ewa]

Vincent Van Gogh

Love many things, for therein lies the true strength, and whosoever loves much
performs much, and can accomplish much, and what is done in love is done well.

It is better to be high-spirited even though one makes more mistakes, than to
be narrow-minded and all to prudent.

It is not the language of painters but the language of nature which one should
listen to. . . . The feeling for the things themselves, for reality, is more
important than the feeling for pictures.

The best way to know God is to love many things.

But I always think that the best way to know God is to love many things.

Great things are not done by impulse, but by a series of small things brought
together.

I feel that there is nothing more truly artistic than to love people

I put my heart and my soul into my work, and have lost my mind in the process.

I wish they would only take me as I am.

In spite of everything I shall rise again: I will take up my pencil, which I
have forsaken in my great discouragement, and I will go on with my drawing

W.B. Yeats

[kwasna_cytryna]

Nowoczesny artysta o zdolnościach krytyka ma zwykle ambicje metafizyczne. Nie o
predyspozycje osoby nam przecież idzie, rzecz w tym, że namiętne dążenie do
uwolnienia się spod jarzma kulturowych zobowiązań przyszło wraz z poczuciem
osamotnienia i opuszczenia. Artysta nie może być sam, chce znowu być z nami -
ale teraz na swoich warunkach. Przeto swoją estetykę ogłosi metafizyką, swoje
pragnienia zaprezentuje jako prawa... i zacznie wymagać posłuszeństwa.
Totalność artystycznych doktryn to objaw neurotyczny, bierze się, wedle
Baudelaire'a, z lęku przed nadmiarem zadań, przed zbyt wielkim ciężarem
odpowiedzialności. Kiedy terytorium sztuki się rozrasta, artysta karleje; gubi
się w przestrzeni zbyt obszernej dla jednostki. "Ta gloryfikacja jednostki -
pisze krytyk na marginesie kolejnej relacji z wystawy - stworzyła konieczność
nieskończonego podziału terytoriów sztuki. Absolutna i odmienna wolność
każdego, podział wysiłków i rozbicie woli ludzkiej zrodziły słabość, zwątpienie
i ubóstwo inwencji; kilku dziwaków, wzniosłych i cierpiących, kiepsko
wynagradza tę mrówczą krzątaninę miernot. Indywidualność, ta drobna własność,
pochłonęła kolektywną oryginalność"...

Artur Grabowski

[Gość: Ewa]

Późną nocą
Kiedy zamykam oczy,
A wszyscy śpią, Przychodzą do mnie sny-
Rzeczywistość drugiej strony.

Późną nocą,
Kiedy zmęczona
Zamykam książkę
Przychodzi powoli Codzienność tamtej strony-
Marzenia.

Grazyna Bednarski Canada

[kwasna_cytryna]

pewnego razu
człowiek zmęczył się i zniecierpliwił
bieganiem wokół spraw codziennych
odwrócił się od siebie
poszedł drogą w nieznane
usiadł pod cieniodajnym drzewem
i zaczął marzyć
a marzenia jego były piękne
tak bardzo piękne
że Panu Bogu w niebie
łzy wzruszenia ciekły
po starych policzkach

zadumał się Pan Bóg chwilę
nad człowieczym marzeniem
wytarł nos i oczy
i wszechwładnym gestem nakazał

n i e c h s i ę s p e ł n i ą

TERESA MARIA FIECH

[brys13]

I człowiek sie obudził - mówiąc - ale piękny sen miałem!

[Gość: Ewa]

"En cherchant la représentation des oiseaux à travers la civilisation
occidentale, dans les arts premiers, le phénix prend une position importante.
Son image et son mythe sont probablement venus d'Ethiopie. Rattaché au culte du
soleil, il est apparu dans l'ancienne Egypte et dans l'antiquité
classique.Suivant la légende, le phénix aurait eu une taille considérable, un
plumage rouge, bleu et or brillant. Il aurait été une sorte d'aigle dont la
longévité eut pu atteindre cinq cents ans. A un moment donné, le phenix, lui-
même, décidait de sa mort. Il mettait le feu aux branches aromatiques de son
nid pour renaître plus tard de ses propres cendres.
L'image de cet oiseau légendaire fut reprise dans l'empire romain pour mettre
en évidence l'immortalité (illusoire) de la ville de Rome. Là, le phénix était
frappé sur les monnaies du bas-Empire comme symbole de la force et d'un éternel
renouvellement"

Fragment szkicu

[kwasna_cytryna]

Moj pokoj

[Gość: Ewa]

Akrobaci

Zawieszeni niewiarygodnie na wysoko rozpietej linie
Milosci, wbrew wszystkiemu,
Wciaz utrzymuja zawrotna rownowage,
Usmiechajac sie w ta i tamta,
Jakby niepewni, na ktora upasc strone.


B. Taborski przeklad(jak poprzednio)

[kwasna_cytryna]

To nie park. dokąd się chadza, by odetchnąć
i pogadać.
W cyrku się nie wysiaduje, tu wzlatuje się i spada.
Kiedy patrzysz pod kopułę, wtedy miarę rzeczy znasz
i o żadnych dyrdymałkach myśleć ani mi się waż.

Wdzięk odprasowanych wdzianek budzi żałość i pogardę
i uśmieszki lukrowane funta kłaków nie są warte
wobec pysznych pióropuszy na rasowych końskich
łbach,
wobec twarzy, w których tai się nadzieja a nie
strach.
Jak cudownie, o, nadziejo, rozpościerasz skrzydeł
dwoje,
jak urzeka magia święta i odwieczne czary twoje:
raz na zawsze pożegnana, utracona już na mur,
czarnoksięsko nas nawiedzasz w uskrzydlonym szumie
piór,
pogrzebana, opłakana - znów się jawisz na arenie,
gdzie bywalca zblazowanie, ignoranta przerażenie,
jesteś znów, lecz nie nad tymi orli swój zataczasz krąg
co od wzlotów i spadania wolą załamanie rąk.


Bułat Okudżawa

[Gość: Ewa]

...On the falaming stones, without
refuge, the limbs of the Fenians are tost;
Non war on the masters of Hell, who could
break up the world in their rage;
But kneel and wear out the flags and pray for
your soul that is lost
Though the demon love of its youth and its
godless and passionate age...

W. B. Yeats from "Selected poems" page 13

[kwasna_cytryna]

Stood still on a highway
I saw a womanBy the side of the road
With a face that I knew like my own
Reflected in my window
Well she walked up to my quarterlight
And she bent down real slow
A fearful pressure paralysed me
In my shadow
She said "Son, what are you doing here?
My fear for you has turned me in my grave"
I said "Mama, I come to the valley of the rich
Myself to sell"
She said "Son, this is the road to Hell"

On your journey 'cross the wilderness
>From the desert to the well
You have strayed upon the motorway to Hell

Chris Rea

[Gość: Ewa]

Patrz myhte d'Oedipe

[kwasna_cytryna]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Patrz myhte d'Oedipe

"Symbolizm to prąd w literaturze i sztuce drugiej połowy XIX wieku posługujący
się symbolem. A symbol? Symbol to znak mający dwa znaczenia: dosłowne i
metaforyczne, jednakże związek pomiędzy tymi dwoma płaszczyznami nie jest
jednoznacznie ustalony. Symbol miał "wyrażać to co niewyrażalne". Ukazywać miał
on "stan ducha", czyli przede wszystkim uczucia......

....ważnym dziełem (symbolizmu)jest obraz "Edyp i Sfinks" Gustave`a Moreau. Na
płótnie widać wczepionego w Edypa kocio podobnego stwora. Obaj w milczeniu
badają się wzrokiem. Sfinks jest symbolem kobiety, która usiłuje usidlić
mężczyznę. Zauważmy, że Sfinks- kobieta ma na głowie koronę. Miała być ona
symbolem odwiecznego panowania natury nad rozumem ludzkim. Edyp jednak wydaje
się zwyciężać nad potworem. Natura jest zatem pokonana przez mężczyznę, który
zgłębiając ją (przeszywający wzrok) wykracza poza nią.... "

???

[Gość: Ewa]

Tout à fait d'accord.

[kwasna_cytryna]

Il pleut c'est merveilleux je t'aime
Nous resterons à la maison
Rien ne nous plaît plus que nous-mêmes
En ce temps d'arrière-saison

Il pleut les taxis vont et viennent
On voit rouler les autobus
Et les remorqueurs sur la Seine
Font un bruit qu'on ne s'entend plus

Il pleut c'est merveilleux j'écoute
La pluie dont le crépitement
Heurte la vitre goutte à goutte
Et tu me souris tendrement

Je t'aime oh ce bruit d'eau qui pleure
Qui sanglote comme un adieu
Tu vas me quitter tout à l'heure
On dirait qu'il pleut dans tes yeux.


FRANCIS CARCO (1886/1958)

[Gość: Ewa]

Tu me racontes qu'à ce bal
tu as ri, ri comme une folle.
Et tu te plains que tes paroles
aient l'air de me faire du mal.

On aime d'abord par hasard,
par jeu, par curiosité,
pour avoir dans un regard
lu des possibilités.

Paul Géraldy recueil Toi et moi

[kwasna_cytryna]

Et toi
Dis-moi que fais-tu sans moi ?
Et toi
Ce soir parles-moi de toi

On se retrouve par hasard et tu n'as pas changé
Ca fait pourtant longtemps déjà qu'un soir tu m'as quitté
Tu veux savoir si malgré tout je repense à nous deux
Tu veux savoir si je vis seul et si je suis heureux

Et toi
Dis-moi que fais-tu sans moi ?
Et toi
Encore parles-moi de toi

On se retrouve par hasard et tout va bien pour toi
Tu habites au Mexique et tu repars demain déjà
Moi j'ai refais ma vie tu ne m'as pas laissé le choix
L'enfant qui t'accompagne, j'aurai voulu qu'il soit de moi

Et toi
Dis-moi où l'amour s'en va

On se retrouve par hasard et tu n'as pas changé
Ca fait pourtant longtemps déjà qu'un soir tu m'as quitté
Moi j'ai repris ma vie et tu ne m'as pas laissé le choix
L'enfant qui t'accompagne, j'aurai voulu qu'il soit de moi

On se retrouve par hasard et tu n'as pas changé

[Gość: Ewa]

Parmi des grands de l'impresssionisme, ceux qui ont été inspirés d'image
d'oiseau, il faut citer Edouar Manet, Vincent van Gogh, et Paul Gauguin.
Vincent van Gogh. Difficile de parler de son idole. Heureusement l'écriture se
réalise à travers le silence des pensées.Lui,mon idole, sa vie et son travail,
ont été et sont encore, les objets de multiples études. Sérieuses,approfondies
ou, au contraire, à la rechersz ds faits divers. Pour moi, sa vie, rempli
d'amour et d'une passion de la créativité a été comme un volcan. Si je regarde
avec étonnement son tableau Champ de blé avec cobeaux, je me demande comment il
a réussi à faire bouges les fragments des son oevre.Ce n'est pas un trompe-
l'oeil, je songe à un volcan en éruption. Il me fait frissonner.

[kwasna_cytryna]

About Sisley, Matisse is said to have remarked, "A Cézanne is a moment in the
artist's life; a Sisley is a moment in nature." In fact, Sisley's lyricism has
its roots in the painting of the English artist John Constable, whom Sisley
deeply admired. Sisley remained faithful to both Impressionism and to nature
throughout his life, never abandoning his "luminous and light colours, applied
with short and definite brush strokes, intended to capture instants of moist
light or breezy air."

The art critic Camille Mauclair said of Sisley's landscapes from the 1870s and
'80s, "He's the painter of the wide blue rivers. of the blooming fruit
orchards... of the French skies...

In Sisley's water and sky "don't appear like a mere background," as Dumas
writes, but rather carry the same chromatic strength, they become symbiotic
protagonists of the painting, while the rest of nature floats in between,
likewise a story told while the universe watches. And in between skies twinned
to cobalt blue waters, Sisley's short brush stokes of mauve, aquamarine and
silver accents enliven landscapes where the human figure appears only
occasionally."

ORIETTA L'ABATE

[Gość: Ewa]

Fragmant szkicu na temat muzyki

L'environnement de l'homme n'a jamais été muet. En traversant les steppes,
grimpant sur les collines et plus hau, sur les montagnes ou en pénétrant la
forêt dense, l'homme a entendu divers voix. Mugissement du vent au crépuscule
dans la prairie, crépitement des branches d'arbres, grondement d'un orage et
parfois clapotement de la pluie.Dans ce monde de sons il y eut, et il y a
heuresement encore, les voix des animaux; le chant des oiseaux est la plus
agréable car n'annonçant aucun dange. Parfois même il aide à prevoir l'approche
d'un animal potentiellement dengereux: soit per l'arrêt soudain de son chant
soit par un cri aigu. Le temps des merveilles arrive avec le printemps. Les
jours vont an augmentant; parmi les anciens habitants ( connus auparavant), des
nouveux venus chantent le bonheur de retrouver un endroit connu..........

J'imagine le très sympathique Dieu Pan qui joue de la flute en se promenant
dans les champ.Peut-être Pan, lui-même, a-t-il été ce berger emerveillé par le
chant d'une alouette dans la matinée et les melodies sophistiques d'un
rossignol le soir? ....

[kwasna_cytryna]

Dépeuplement sonore
Vide envahissant
L'apaisement est ciblé
Mais l'angoisse s'éveille
Persiste
C'est l'effondrement
Je vous épargne mais m'égare
Si le silence décuple
Le poids des solitudes
Ces voix déchirées
Leur offre un relief
De précipice magnétique
Je vibre et capte
L'intensité de l'espace
Qui me laisse l'habiter
Je vibre et j'y tiens
Muet
Ouvert de tous mes pores
Et respectueusement muet
A l'affut
Des emportements mélodiques
Que captent les initiés.

Richard Neven

[Gość: Ewa]

Późną nocą
Kiedy zamykam oczy,
A wszyscy śpią, Przychodzą do mnie sny-
Rzeczywistość drugiej strony.

Późną nocą,
Kiedy zmęczona
Zamykam książkę
Przychodzi powoli Codzienność tamtej strony-
Marzenia.

[Gość: Ewa]

Slowa sa jak
platki kwiatow.
Moga byc piekne,
moga dusze cieszyc
jesli wyrazone sa
ustami poety

Moga one, slowa
odebrac mowe
gdy platki
utracily kolor,
zwiedly
by byc niczym
jezor jedzy

Slowa moga
koic, kolysac
i ranic,
nawet zabic
zamiast miloscia
ocalic

[kwasna_cytryna]

Jeśli powiem ci : właśnie miałem deja vu,
czy uwierzysz, że kiedyś już spotkałem cię?
Jeśli powiem ci : właśnie miałem deja vu,
czy uwierzysz, że kiedyś już spotkałem cię?
Jeśli powiem ci : do stracenia nie mam nic, nic!
Jeśli przyjdziesz będę, będę sam
i zabiorę cię do raju bram.
Co mi powiesz, gdy się dowiesz?
Chcę czy nie, spalam się...

Zbliża się ciepła noc,
skrada się jak kot.
Bardzo działa na mój puls
ta gra ciał i słów...

W deja vu, czy lubisz grać?
Deja vu, skąd ja cię znam?
Deja vu, tak dziwnie mi!
Deja vu, czy ty to znasz?

Jeśli powiesz mi : właśnie miałaś deja vu,
czy uwierzę ci, że się znamy nie od dziś?
Jeśli powiesz mi : do stracenia nie masz nic, nic!
Mówisz dobrze będę, będę tam,
pójdę z tobą aż do raju bram.
Co ci powiem, gdy się dowiem?
Chcesz czy nie, spalasz się...

Pozwól mi zbliżyć się,
dotyk w magię zmieniać chcę.
Dla mnie tańcz i nie bój się,
uszanuję słowo : nie!

W deja vu, czy lubisz grać?
Deja vu, skąd ja cię znam?
Deja vu, tak dziwnie mi!
Deja vu, czy ty to znasz?

Jeśli powiem ci : właśnie miałem deja vu,
czy uwierzysz, że kiedyś już spotkałem cię?
Jeśli powiem ci : do stracenia nie mam nic, nic!
Jeśli przyjdziesz będę, będę sam
i zabiorę cię do raju bram.
Co mi powiesz, gdy się dowiesz?
Chcę czy nie, spalam się...

Jeśli przyjdziesz będę, będę sam
i zabiorę cię do raju bram.
Co mi powiesz, gdy się dowiesz?
Chcę czy nie, spalam się...

Zbliża się ciepła noc,
skrada się jak kot.
Bardzo działa na mój puls
ta gra ciał i słów...

W deja vu, czy lubisz grać?
Deja vu, skąd ja cię znam?
Deja vu, tak dziwnie mi!
Deja vu, czy ty to znasz?

Jeśli powiesz mi : właśnie miałaś deja vu,
czy uwierzę ci, że się znamy nie od dziś?
Jeśli powiesz mi : do stracenia nie masz nic, nic!
Mówisz dobrze będę, będę tam,
pójdę z tobą aż do raju bram.
Co ci powiem, gdy się dowiem?
Chcesz czy nie, spalasz się...

Pozwól mi zbliżyć się,
dotyk w magię zmieniać chcę.
Dla mnie tańcz i nie bój się,
uszanuję słowo : nie!

W deja vu, czy lubisz grać?
Deja vu, skąd ja cię znam?
Deja vu, tak dziwnie mi!
Deja vu, czy ty to znasz?

Jeśli powiem ci : właśnie miałem deja vu,
czy uwierzysz, że kiedyś już spotkałem cię?
Jeśli powiem ci : do stracenia nie mam nic, nic!
Jeśli przyjdziesz będę, będę sam
i zabiorę cię do raju bram.
Co mi powiesz, gdy się dowiesz?
Chcę czy nie, spalam się...


Zespół Kismet

[Gość: Ewa]

Pierwsze slowo-stworca
Drugie slowo-blogoslawienstwo
Trzecie slowo-ciebie

a ja teraz mowie CHCE

[kwasna_cytryna]

Pourquoi vouloir dès maintenant nous montrer si intelligents quand nous
pourrions tout juste être un petit peu moins bêtes ?

Bertolt Brecht

Extrait de Galileo Galilei

[Gość: Ewa]

Ty mnie, o poezjo
z letargu obudzilas,
nadzieje, radosc i placz
przywrocilas,
O poezjo zostan znowu
Krolowa moja,
badz zielona pigulka
i przestroga.

Badz mi przewodnikiem
muzyka, malarzem,
bo ja bylbym
nie samodzielnym lgarzem
gdybym ci nie wyznal
w nocy
kocham cie i masz mnie
w swoich szponach mocy

[kwasna_cytryna]

Niektorzy -

czyli nie wszyscy.

Nawet nie wiekszosc wszystkich ale mniejszosc. Nie liczac szkol, gdzie sie musi,

i samych poetow,

bedzie tych osob chyba dwie na tysiac.

Lubia -

ale lubi sie takze rosol z makaronem,

lubi sie komplementy i kolor niebieski,

lubi sie stary szalik,

lubi sie stawiac na swoim,

lubi sie glaskach psa.

Poezje -

tylko co to takiego poezja.

Niejedna chwiejna odpowiedz

na to pytanie juz padla.

A ja nie wiem i nie wiem i trzymam sie tego jak zbawiennej poreczy.


Wisława Szymborska

[Gość: Ewa]

Przyjezdzajcie, przeciez
wiecie
ze jestem gotowa
tylko uwaga
na ma postwegetarianska
ciaze
bowiem jest
zupalnie nowa

[kwasna_cytryna]

Gdy mysli nie moge wyjac

Ze zgielku chwil minionych

W rytm krokow

Bo serce prawie juz nie bije

Milczenie ciazy

Slowa ciaza

Moje szczescie znika za rogiem

[Gość: Ewa]

The Mother of God

The threefold terror of love; a fallen flare
Though the hollow of en ear;
Wings beating about the room;
The terror of all terrore that I bore
The heavens in my womb.

Had I not found content among the shows
Every common woman knows,
Chimney corner, garden walk,
Or rocky cistern where we tread the clothes
And gather all the talk?

What is this flesh I purchased with my pains
This fallen star my milk sustains,
This love that makes my heart's blood stop
Or strikes a sudden chill into my bones
And bids my hair stand up?


W.B. Yaets

[kwasna_cytryna]

Methought I saw my late espoused saint
Brought to me, like Alcestis, from the grave,
Whom Jove's great son to her glad husband gave,
Rescued from death by force, though pale and faint.
Mine, as whom washed from spot of child-bed taint
Purification in the old Law did save,
And such as yet once more I trust to have
Full sight of her in Heaven without restraint,
Came vested all in white, pure as her mind;
Her face was veiled, yet to my fancied sight
Love, sweetness, goodness, in her person shined
So clear as in no face with more delight.
But Oh! as to embrace me she inclined,
I waked, she fled, and day brought back my night.


John Milton

[Gość: Ewa]

God bless you
Balo napisane
Na malej karteczce
Nigdy nie zapomnianej

Slowa zostaly wydrwione,
Kartka w mala kulke
Zmieta
A ja mimo to
Pamietam,pamietam

Cale dlugie lata,
Nawet taraz
Mala, zmieta kulke
Nosze w kieszeni

Dowod :
Czas naprawde
Niczego
W malej , bialej
Kartce
Nie zmienil

[kwasna_cytryna]

Napisany piękny wiersz
Nie ma strof
Biała kartka niewypowiedzianych myśli
Pragnień, zażaleń, i nadziei
Zaprasza do marzeń
Przeżyte pięknie długie życie
nie ma dni i nocy
ma wiele barw, ma śmiech, ma grzech
i ma poprostu miłość
Ot tak
Najwspanialsza mowa nie ma słów
Najwspanialsze dźwięki to milczenie
A muzyka - cisza, cisza tak głośna
Jak bicie własnego serca na zamówienie

Ale ty wietrze chciej
Dalej wiać, dalej szeptać
Lubię twój w gałęziach szept

[Gość: Ewa]

Moi, le réfuiger
sans la domicile fixe
ni sans papiers

moi Je te demande
przytul mnie

Moi sans domicile fixe
crie
ratuj mnie,

Moi sans papieres
et Toi, ou tes sont?
nous-nous avons besoin
pour notre communion

[Gość: Ewa]

......"Il y a eu aussi des oiseaux dans les films. Ceux déjà cités d'Hitchcock
et Quand passent les cigognes de Mikhaïl Kalatozov qui reçut la palme de'or au
festival de Cannes en 1958. On peut incluire dans l'art le premier pour les
valeurs picturales et le deuxième pour l'humanisme.D'autres se penchent sur le
comportement des oiseaux. Dans le "peuple des migrateurs, la camlera subjective
prend la place de ceux-ci en nous permettant de voir notre monde avec le relief
que contemplent toujours ces princes des nuées.Ce film a été réalise en
collaboration avec nombreux pays au profit de la connaissance du monde des
oiseaux, le symbole de liberté"

Fragmant szkicu na temant "prawa do wolnosci czlowieka" poprzez reprezentacje
ptakow w sztuce, rowniez w filmach

[kwasna_cytryna]

....Szczesliwa wsrod swiatel sceny i widzow oklasku
W sukni z kwiatow utkanej ... w oczach tyle blasku
Zda sie wrocilas, w czasy twej mlodosci
Pelne pracy mozolnej, sukcesow, radosci .....

Jezioro Labedzie - muzyka cie durzy
Ktos rzuca na scene pek czerwonych rozy
A ty tanczysz dalej, szczesliwa, radosna
I swiatla wokolo, wszedzie kwitnie wiosna.

Twa stopa, zda sie, ziemi nie dotyka
Ziemi juz nie ma - jest tylko muzyka
Jej tony cudne i widzow, zasluchanych - twarze
I przeszlosc.. minela, ja, o jutrze marze...

O szczesciu twym, kochana, i drugiej mlodosci
O twoim usmiechu, sukcesach, radosci...
By lzy w twym oku, rzadkim gosciem - byly
By sie nasze marzenia naprawde spelnily!......

Tad Rozycki

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

La musique ça fait
du bien
pour les sourdes et aveugles
Je suis certaine

Même les mechantes
tennent sourir
pour
une bonne orchiestre
aplaudir

Moi, je frisonne
je monte aux nuages,
je suise serieuse,
parfois je pleure
parceque je l'aime.

[kwasna_cytryna]

Życie, kochanie, trwa tyle co taniec,
fandango, bolero, bibop,
manna, hosanna, różaniec i taniec,
i jazda, i basta, i stop.

Bal to najdłuższy, na jaki nas proszą,
nie grają na bis, chociaż żal,
zanim więc serca upadłość ogłoszą -
na bal, marsz na bal!

Szalejcie aorty, gdy idę na korty,
roboto, ty w rękach się pal,
miasta nieczułe, mijajcie jak porty,
bo życie, bo życie to bal.

Bufet, jak bufet, jest zaopatrzony,
zależy, czy tu, czy gdzieś tam,
tańcz, póki żyjesz, i śmiej się do żony,
i pij zdrowie dam...

Niech żyje bal,
bo to życie to bal jest nad bale,
niech żyje bal,
drugi raz nie zaproszą nas wcale,
orkiestra gra,
jeszcze tańczą i drzwi są otwarte,
dzień wart jest dnia
i to życie zachodu jest warte

Chłopo-robotnik i boa-grzechotnik
z niebytu wynurza się fal,
widzi swą mamę i tatę, i żonkę
i rusza, wyrusza - na bal.

Sucha kostucha, ta Miss Wykidajło
wyłączy nam prąd w środku dnia,
pchajmy więc taczki obłędu jak Byron,
bo raz mamy bal!

Niech żyje bal,
bo to życie to bal jest nad bale,
niech żyje bal,
drugi raz nie zaproszą nas wcale,
orkiestra gra,
jeszcze tańczą i drzwi są otwarte,
dzień wart jest dnia
i to życie zachodu jest warte!


Agnieszka Osiecka

[Gość: Ewa]

"Il existe une polémique en Europe sur la naissance de l'art populaire. Si on
compte la gravure, qui apparut en tant que moyen utilitaire, il faut considérer
qu'elle a eu lieu au moyen âge. Au début, la gravure sur bois (xylogravure) a
servi pour imprimer des images dans les livres. Les motifs représentaient
généralement des sujets différents, à partir des personnages des saints et
leurs accompagnateurs, les anges. Donc, des hybrides: femmes ou l'hommes aux
ailes d'oiseaux. Puis les techniques de la gravure ont évolué. Elles se sont
développes et diversifiées pour aujourd'hui être reconnues comme un art à part
entière. D'ailleurs, il serait utile de signaler que l'art de la gravure
pourrait bien remplacer les images imprimées et les posters"....


Szkic fragmentu tekstu à propos l'art populaire suivi par la réprésentation du
vent dans l'art

[kwasna_cytryna]

De sa lune en parchemin,
par un hybride sentier
de lauriers et de cristal,
Précieuse s'en vient jouer.

De sa lune en parchemin
Précieuse s'en vient jouer.
A sa vue le vent se lève,
car jamais il ne sommeille.

Dis, laisse-moi relever
ta robe pour voir ton corps.
Ouvre entre mes doigts anciens
la rose bleue de ton ventre.

Lâchant son tambour, Précieuse
prend la fuite à toutes jambes.
Le vent mâle la poursuit.
Avec une épée brûlante.

Précieuse, cours vite, vite.
Le vent va t'attraper !
Précieuse, cours vite, vite,
Regarde-le arriver,
Satyre d'étoile basses
aux mille langues lustrées !

Précieuse, morte de peur,
est allée se réfugier,
au-dessus de la pinède,

Et tandis qu'elle raconte
son aventure en pleurant,
le vent sur le toit d'ardoises
plante, furieux, les dents.


Romancero Gitano
Federico Garcia Lorca

[Gość: Ewa]

wg. Lechonia

Jest mi dzisiaj zle bardzo,
jest mi bardzo smutno,
mysli mam zwiedle, chore
jak kwiatry na grobie
Niebo wisi przede mne niby
szare plotno
Nie moge Ciebie nigdzie
spotkac
i nie moge przestac myslec
o Tobie

[Gość: Ewa]

Dziekuje
z usmiechem
bylo
lepiej

[kwasna_cytryna]

Jest smutek wielkiej miłości
i gorzki smutek rozstania
smutek psa węszącego
daleki trop pana
Ale najbardziej boję się
smutku spełnionych marzeń
Tamte - przejdą, zaginą
tyle czasu przede mną

Na cóż jednak życie
gdy smutek spełnionych marzeń
wciśnie się w serce


Jarosław Zielinski

[kwasna_cytryna]

Miłość nie polega na wzajemnym wpatrywaniu się w siebie, ale wspólnym patrzeniu
w tym samym kierunku."

Antoine de Saint-Exupéry

[Gość: Ewa]

Bieg sagesse ktora bez watpienia nas dotyczy.
Poniewaz zdaje tobie sprawozdanie
z tego co robie moje kochenie

przy niedzieli
pragne sie z Toba podzielic
taka mysla:


Wierze W Boga jedynego
dla calego swiata
wszechmogacego

i w Jezusa Chrystusa
proroka
dla swiata
katolickiego

[kwasna_cytryna]

Chcialabym zebys zostal kiedy slonce wzejdzie
Kiedy noc stanie sie dniem czy bedziesz chcial mnie wtedy miec?
Chce otworzyc siebie dla ciebie kiedy slonce wzejdzie
Kiedy ksiezyc jest w pelni czy bedziesz wtedy sluchac?

Jeszcze pachnie milosc a nadzieja staje sie wiara
Jeszcze wieja wiatry ktore sie uspokajaja

Chce zawsze dawac ci czas az zdobede odwrotnosc mej tesknoty
Mam nadzieje ze zostaniesz obok gdy moja wiara bedzie slaba
Ja wiem ze to jest trudne kiedy slonce wschodzi
Kiedy wszystko jest naga prawda czy mozesz wtedy na mnie patrzec?

Jeszcze pachnie milosc a nadzieja staje sie wiara
Jeszcze wieja wiatry ktore sie uspokajaja
Chcialabym zebys zostal kiedy slonce wzejdzie
Kiedy noc stanie sie dniem czy bedziesz chcial kochac wtedy?


Annu Doftar Karlek

[Gość: Ewa]

Write to me pleace
what have You did
aujourd'hui
A quelle heure tu tes a
reveille
What have You eaten
pour le petite dejeneur?
Later, have You did
a walk, a work
au peut-être tu as lu
et plus tard a écrit
pour moi
la lettre?

[kwasna_cytryna]

Sahara
20 lipca 1935 r.



Droga Różo!



Wybacz, że Cię tak nagle opuściłem. Czułem się samotny, spragniony przyjaźni.
Miałem wrażenie, że mnie odrzucasz. Wyruszyłem w daleką podróż, by zrozumieć
Ciebie, siebie i z perspektywy czasu spojrzeć na łączącą nas więź.
Błąkałem się po kosmosie. Przebyłem długą drogę i poznałem wielu ludzi. W
każdym z nich odnajdywałem cząstkę Ciebie. Światło lampy latarnika przypominało
niezwykły blask Twej urody, gdy Cię pierwszy raz zobaczyłem. Król swymi
rozkazami nadawał rytm życiu poddanych, tak jak Ty mojemu. Geograf studiował
opasłe, jak Ty moją duszę, wydobywając z niej najskrytsze uczucia. Handlarz
sprzedawał tabletki zaspokajające potrzeby ducha. Ty dałaś mi miłość
zaspokajając potrzeby ducha. Jakże byłem głupi! Nie potrafiłem tego docenić...
Podczas wędrówki trafiłem także do ogrodu pełnego róż. Wszystkie były podobne
do Ciebie. Myślałem wtedy, że mnie okłamałaś mówiąc, że nie znajdę drugiej
takiej, jak Ty. Oczy otworzył mi mój przyjaciel Lis. Nigdy go nie zapomnę.
Pomógł mi zrozumieć Twe słowa. Nie liczy się wygląd, ale charakter. Ja,
odchodząc, pokazałem się z najgorszej strony. Ale dzięki temu zyskałem czas na
przemyślenia. Wreszcie pojąłem, jak bardzo Cię kocham. Pragnę wrócić do Ciebie.
Wprawdzie popełniłem wiele błędów, lecz wyciągnąłem z nich wnioski. Jeśli
jesteś w stanie wybaczyć mi, to przysięgam, że już nigdy Cię nie opuszczę.



Twój oddany przyjaciel
Mały Książę

[Gość: Ewa]

Et moi, moi
je me suis réveillé
pas trop tard,
puis
I've did a walk

J'ai vu un paysage
splendid,
plus tard
j'ai t'écris

Ensuite
j'ai été au théatre-
Merveille-
QUELQUN m'ai dit
deux mots
Na Boze narodzenie

Et maintenant
J'ai quitté
un film
sur la danse
et la violence

Tu sais comme moi
que c'est faut pas

Bon soir,
Tes mots
sont
les mêmes
que les miens

[kwasna_cytryna]

Dame d'un soir
Je t'imagine sans effort
Dame d'un soir
Je te dessine
Quand je m'endors
Laisse faire la lumière
Laisse-toi soulever doucement
Ferme les yeux
Dehors il pleut, un peu
Tu dérives captive
Vers le soleil blanc d'un nouveau jour
Quelqu'un t'attend
Au bout de l'océan
Dame d'un soir
Je t'imagine sans effort
Dame d'un soir
Je te dessine
Quand je m'endors
Les sirènes te préviennent
Qu'un voilier s'approche de ton corps
Plein de rubans
Et de papillons blanc
Pour tes ailes d'enfant
Nos épaules se frôlent
Nos voiles se fondent au même feu
Nos corps se glissent
Jusqu'aux plages d'Atlantis
Les sirènes te préviennent
Qu'un voilier s'approche de ton corps
Plein de rubans
Et de papillons blancs
Pour ton ventre d'enfant
Le silence immense
Juste la musique de ton cśur
Personne autour
Que nos haleines d'amour
Aquarelle, nouvelle
Sur des fils de laine roses et blancs
Ferme les yeux
Dehors il pleut, dehors il pleut un peu, un peu


Francis Cabrel

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

La choréogrephie de la danse et son exééééééééééééééééééééééééééécution
s'inspirent en grande partie du mouvement et du vol des oiseaux.
L'homme, prové d'ailes et ayant une structure osseuse ne lui permettant pas
d'aller plus haut qu'un saut, peut remplir l'espace-temps par la danse. Une
caracteristique majeure de la danse est l'harmonie entre le rythme et la
composition choréographoque......
Elle signale la situation et les émotions de l'homme ou d'un groupe.;;;


Extrait d'un scripte pour cine ev.

[kwasna_cytryna]

Elle les danse
Dans un tel mouvement
De séduction
Elle vous enlace
Elle fait l'amour avec les mots
Vous ne pouvez pas dire que je ne vous ai pas mis en garde
Sa danse
Est dangereuse
Car vous ne sortirez pas de cette danse amoureuse ,sans avoir mal au ventre
Mais au moment
De votre solitude
Sa piqûre
Qui n'est que joie de vivre
Mais…
Vous fait perdre vos habitudes qui vous donnaient
L'impression de vivre
Elle est parole de vie.
C'est important les habitudes
Je vous aurais mis en garde
Ecoutez sa chanson :
Des mots inachevés
( sur le ton d'une clarisse qui doit éviter toute émotion).
Car l'émotion déranges les habitudes
( puis d'une voix grave sous les sons graves de la derbouka la peau tendue
jusqu'à la rupture l'immigré
sa peau tendue
jusqu'à la fêlure )
je t'écris des maux
inachevés
à l'odeur de jasmin
aussi fragiles
que les roses des sables
écorchées
aux vents
nocturnes.
Caresse
D'une fêlure
Du temps
D'une
Robe
En noire
Elle me couvre
De la pourpre des cieux
Dans l'ombre de
Ces yeux.
Je
Me perds
Il
M'arrache
Mes
Racines
Piétine
Mes fleurs
Des noces
De sang
Sur
Mon
Front
Ses mains
La
Nuit
Sacrée
Je refuse.
( alors cesse le son grave des mains de l'immigré)
commence sur la danse du ventre
des maux pour hurler
des maux
qui ne peuvent plus dire
ces maux
qui disent
tous
les mots
d'une enfance
volée
violée
j'écris
la peur d'un matin

[Gość: Ewa]

Mon amour retrouvé
Ton nom est
A B C D
Obiecales mi slub
gdy zaginie wrog.
And what about?
Est elle morte?
Tu peut me joins
pour notre communion
contre l'avis des ...

[kwasna_cytryna]

A l'enterrement d'une feuille morte


Deux escargots s'en vont


Ils ont la coquille noire


Du crepe autour des cornes


Ils s'en vont dans le soir


Un tres beau soir d'automne


Hélas quand ils arrivent


C'est déja le printemps


Les feuilles qui étaient mortes


Sont toutes ressucitées


Et les deux escargots


Sont tres désappointés


Mais voila le soleil


Le soleil qui leur dit


Prenez prenez la peine


La peine de vous asseoir


Prenez un verre de biere


Si le coeur vous en dit


Prenez si ça vous plaît


L'autocar pour Paris


Il partira ce soir


Vous verrez du pays


Mais ne prenez pas le deuil


C'est moi qui vous le dit


Ça noircit le blanc de l'oeil


Et puis ça enlaidit


Les histoires de cercueils


C'est triste et pas joli


Reprenez vous couleurs


Les couleurs de la vie


Alors toutes les betes


Les arbres et les plantes


Se mettent a chanter


A chanter a tue-tete


La vrai chanson vivante


La chanson de l'été


Et tout le monde de boire


Tout le monde de trinquer


C'est un tres joli soir


Un joli soir d'été


Et les deux escargots


S'en retournent chez eux


Ils s'en vont tres émus


Ils s'en vont tres heureux


Comme ils ont beaucoup bu


Ils titubent un petit peu


Mais la haut dans le ciel


La lune veille sur eux.


----------


Jacques Prévert

[Gość: Ewa]

Peut-être je suis folle,
mais au-contraire,
co osobiscie wole
je suis écreiviene
et poète

J'aime
comme toi
Jacques prevert
et je suis pressé
de te voir
au moins une fois
-à ce soir
ta . . . . .

P.S. transfiguracja selonJohn Ashbery:

I cannot recommend
them,
I cannot recommended
the,
I wish
I could
into the
living room

[kwasna_cytryna]

Przyleć do mnie na koniu skrzydlatym,
Pośród obłoków rozpędzonych mknij.
Pokonaj przestrzeń, odległe światy,
Nocą uśpiona tylko o mnie śnij.

Przypłyń do mnie na falach tęsknoty,
Na tratwie uczuć, rzuconej przez los.
Niech wiatr Cię popchnie burzą ochoty,
Niech we mnie zabrzmi Twoich wyznań głos.

Przyjedż do mnie zaprzęgiem miłosnym...
Niechaj pędzony szlakiem wonnych pól -
Tumanem myśli błogich, radosnych
Uniesie w nicość niespełnienia ból.

Przybądż teraz. Daj mi ukojenie...
Pozwól oczy nacieszyć widokiem,
Co dla wzroku miłym upojeniem,
Rozkoszuje wartkim się potokiem.

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

The Mother of God

The threefold terror of love; a fallen flare
Through the hollow of an ear;
Wings beating about the room;
The terror of all terrors that I bore
The Heavens in my womb.

Had I not found content among the shows
Every common woman knows,
Chimney corner, garden walk,
Or rocky cistern where we tread the cloths
And gather all the talk ?

What is this flesh I purchased with my pains,
This fallen star my milk sustains,
This love that makes my heart's blood Stop
Or strikes a sudden chill into my bones
And bids my hair stand up? byW.B. Yeats

[kwasna_cytryna]

bylo juz :-)

[kwasna_cytryna]

A więc naprawdę już odeszłaś?
Zniknęłaś, piękna, z moich dni?
Twe każde słowo we mnie mieszka,
Wciąż jeszcze w uszach moich brzmi.

I jak wędrowiec wzrok o świcie
Na próżno w przestwór nieba śle,
Skowronka ujrzeć chcąc w błękicie,
Co z dzwonną pieśnią nad nim mknie:

Tak ja lękliwe oczy wznoszę
Na pola, łąki, borów gąszcz
I każdą pieśnią moją proszę:
O, wróć, kochana, czekam wciąż!


J.W.Goethe

R Pour Le Pianiste

[Gość: Ewa]

Quand tu entendez
de la Musique
Mon Frère au
ma Seoure
fermez
les yeux

Vous pourriez
voir les couleurs
rouge, un peu du jeune
et du noir
C'était mon cas

Ne ayez pas
onte
de pleurer
mes fréres
et mes seoures

Car la musique
et les couleurs
viennet de la lumière
envoyes
par
le Dieu

[kwasna_cytryna]

Ma Musique
(Le Costume Blanc, 1975)

Ma musique, c'est un rire
Une presence, une voix
Un silence qui dit "je t'aime"
Ma musique vient de toi

Ma lumiere, c'est un geste
Une caresse dans le noir
Qui s'appelle la tendresse
Ma lumiere, c'est ton regard

Ma priere, c'est l'absence
D'la colere, et le froid
Dans ma chambre solitaire
Ma priere va vers toi


Joe Dassin

Re Attente

[Gość: Ewa]

Thaw yaers later
it'so long
I must to see you
befor


C.d nastapi nieco pozniej

ReOh, so much

[Gość: Ewa]

Two years later
it's so, so long
I must to see you
before
Our life since meny
years
nous wait
And now, is the time
is the time*
to be together
for ever

I,I must to be
so calme
belive me
c'est difficile

But my love
is assez fort.
You, me, nous
ours friends
help us
because God Is

[kwasna_cytryna]

Will there really be a morning?
Is there such a thing as day?
Could I see it from the mountains
If I were as tall as they?

Has it feet like water-lilies?
Has it feathers like a bird?
Is it brought from famous countries
Of which I have never heard?

Oh, some scholar! Oh, some sailor!
Oh, some wise man from the skies!
Please to tell a little pilgrim
Where the place called morning lies!


Emily Dickinson

[Gość: Ewa]

On peut s'aimer
sans se voir
C'est la question
de la notion
du temps

Dans la matinée
aprés avoir mangé,
le soir
et pendant plusieurs
ans.

Par les emotions,
par la parole,
par les yeux,
et sourtout dans
la profondeur
de
l'âme

[kwasna_cytryna]

Chaviré par la vague
D’un trop plein de plaisir
La tête dans le vague
Au bord de m’assoupir
Effleuré par ta bouche
Un’ onde de frisson
Me parcourt et je couche
Un baiser sur ton front
Tes mains viennent me chercher
A nouveau je me prolonge
Le monde peut bien s’écrouler
C’est dans ton corps que je plonge

Sans prononcer un mot
Par le pouvoir des sens
On se parle avec la peau
On s’aime dans le silence

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Spectacle

Regiseurs and actors,
comedien et comedienne,
Panie i Panowie
spectacle jest prescque
gotowy

Kapelusze z glowy
zdejmijcie
bo przed wami
Wlasnie spektakl
rozpoczynamy

Une belle femme,
son mari et son amant,
elle ne sait pas whom,à qui
donner sa vie

Jest rozterka,
la jalousie, un regarde
dans le miroire

Et tout est bien fini
avec la chanson
et le souhait
de bonne fête

[kwasna_cytryna]

Je suis la Gondole enfant chérie
Qui arrive a la fin de la fete,
Pour je ne sais quoi, par bouderie,
(Un soir trop beau me monte a la tete !)

Me voici déja pres de la digue ;
Mais la foule sotte et pavoisée,
Ah ! n'accourt pas a l'Enfant Prodigue !
Et danse, sans perdre une fusée....

Ah ! c'est comme ça, femmes volages !
C'est bien. je m'exile en ma gondole
(Si frele !) aux mouettes, aux orages,
Vers les malheurs qu'on voit au Pôle !

- Et puis, j'attends sous une arche noire....
Mais nul ne vient; les lampions s'éteignent ;
Et je maudis la nuit et la gloire !
Et ce coeur qui veut qu'on me dédaigne !

Jules LAFORGUE (1860-1887)

[Gość: Ewa]

C.d. nastapi

[kwasna_cytryna]

Strade son' cambiate.
Faccie son' diverse.
Era la mia citt¨¤.
Non la conosco pi¨´.
La ora io sono solo un' estranea
Senza patria.

I remember you were there.
Any one emotion.
Any true devotion.
Anytime, anywhere.

Case son' cambiate.
Voci son' diverse.
Era la mia citt¨¤.
Non la conosco pi¨´.
La ora io sono solo un' estranea
Senza patria.

I remember you were there.
Any one emotion.
Any true devotion.
Anytime, anywhere.

Tanti, anni son' passati.
Vite son' cambiate.
Era la mia citt¨¤.
Non la conosco pi¨´.
E ora io sono solo un' estranea
Senza patria.

Sarah Brightman

[Gość: Ewa]

Oh, my God do
qu'ils arretent
de tuer les animaux
Que la terre fleuris
Que le monde se tranquillise
Que l'amour régne,

Et que je serai liberé
d'un tueur

[Gość: Ewa]

Kocham ciebie
powiedzial diabel
a potem jej odebral
kawalek chleba

Wez mnie w objecia
swoje
ja na ciebie doniose.
Pulapke ci przygotuje,
bombe do samochodu
wladuje,trucizne ci podam,
bacillus charbonum
dodam

Z kumplami sie
dogadam
i nie tylko tobie
bol najgorszy
zadam

Dziecko ci odbiore,
milosci przeszkodze
i jak beda Swieta
powiedzial
ty mnie zapamietasz

No wiec
ma odpowiedzia jest
NIET

[Gość: Maria]

Oh, my God do
qu'ils arretent
de tuer les animaux

Qu'il la terre fleuris
Que le monde se tranquillise
que l'amour régne

Et que je soit liberée

de mon tuer

[kwasna_cytryna]

(Ja skażu tiebie...)

Choć raz jeden szczery będę -
To już wiele:
Wszystko brednie, sherry-brandy,
Mój aniele.

Gdzie złociła greckie dzieje
Chwalba światła,
Na mnie z czarnych dołów zieje
Hańba świata.

Gdzie Helena, greckim morzem
Usypiana -
Tam mnie w usta tylko może
Chlusnąć piana!

Nicość wargi mi namaści
Słonym smakiem,
Nędza mi pokaże - naści! -
Figę z makiem.

Tak czy siak - czy nic, czy wiele -
Wszystko jedno -
Pij coctaile, mój aniele,
Żłop, królewno!

Choć raz jeden szczery będę -
To już wiele:
Wszystko brednie, cherry-brandy,
Mój aniele!

Moskwa, marzec 1931 r.
Osip Mandelsztam
tł. Stanisław Barańczak

[Gość: Ewa]

You do not to love me
just because
you are all the women
I have ever wanted
I was born to follow you
every night
while I am still
the many men who love you

I meet you at a table
I take you fist between my hands
in a solmn taxi
I wake ip alone
my hand on your absence
in Hotel Discipline

I wrote all these songs for you
I burned red and blac candles
shaped like a man and a woman
I married the smoke
of two pyramids of sandalwood
I prayed for you
I prayed that you would love me
and that you would not love me by

[kwasna_cytryna]

Il a mis le cafe
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de cafe
Il a mis le sucre
Dans le cafe au lait
Avec la petite cuillere
Il a tourne
Il a bu le cafe au lait
Et il a repose la tasse
Sans me parler
Il a allume
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumee
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est leve
Il a mis
Son chapeau sur sa tete
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder
Et moi j'ai pris
Ma tete dans ma main
Et j'ai pleure.


J. Prevert

[Gość: Ewa]

Quel jour sommes-nous
Nous sommes tous les jours
Mon amie
Nous sommes toute la vie
Mon amour
Nous nous aimons et nous vivons
Nous vivons et nous aimons
Et nous ne savons pas que c'est la vie
Et nous ne savons pas ce que c'est le jour
Et nous savons ce que c'est l'amour

Jacques Prévert

[kwasna_cytryna]

L'amour est toujours nouveau, peu importe que l'on aime une fois,
deux fois, dix fois dans sa vie - on se trouve toujours
devant une situation inconnue.
L'amour peut nous mener en enfer ou au paradis, mais il nous mene
toujours quelque part.
Il faut l'accepter parce que c'est ce qui nourrit notre existence.
Si nous nous dérobons, nous mourrons de faim
en ayant sous les yeux les branches chargées
de fruits de l'arbre de la vie, sans oser tendre la main pour les cueillir.

Il faut aller chercher l'amour ou qu'il soit, quand bien meme
cela peut signifier des heures, des jours, des semaines de déception et de
tristesse.
Parce que des le moment ou nous partirons en quete de l'amour,
lui aussi partira a notre rencontre, et il nous sauvera.

"Sur le bord de la riviere Piédra" Paulo Coelho

R What do you think about?

[Gość: Ewa]

....."Ici et maintenant, Wajda voudrait incarner un lien trop rare entre le
pays d'hier et celui de demain<J'aimerais implanter les jeunes cinéastres dans
le nouveau systéme .Ils ont à dire mais ne savent pas bouger, alors que pèsent
encore ces temps oû les créateurs n'avaient aucune decisionà prendre: le pari
décideait pour eux. Moi,je veux réconcilier l'art et l'industrie<..........
Il monque la France< cette grandeur qui se croit la mesure de tout chose mais
qui n'est plus que la mesure de ce qu'elle fut< toujours gorgée d'illusions
antiaméricaines....;
Extrait de Télérama Antoine Perraud

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Oû vis tu,
oû tu est né?
Moi,moi
je viens
d'Andromende

Là-bas
tout est bien,
les gens sont
à l'écoute
de leur coeurs.

Toujours
il fait beau
même
quand
il plait,

La verdure ne
monque pas
je vous envite
là-bas

[kwasna_cytryna]

Zabierz mnie stąd
Tam gdzie nie ma krzyku
Tam gdzie nie będzie zła
Tam gdzie nie będzie modlitw o pokój
Bo nie będzie pojęcia: wojna.

Zabierz mnie stąd
Tu każdy po kimś płacze
Tu wspomnienie to ból i łzy
Tu każdy boi się samego siebie
I uczą dzieci: inny więc zły.

Zabierz mnie stąd
Wyjedźmy daleko
Gdzieś musi być lepszy świat!
Gdzieś gdzie zapytany zawsze odpowie:
�Nietolerancja? � nie wiem, nie znam�.



Maja
19.10.2002 Kraków

[Gość: Ewa]

Krakow i Francja

[Gość: Ewa]

Pendant toute la durée de ma vie, les oiseaux me sont apparus en tant que
voisins, invités de passage ou symboles spécifiques du pays oû je me trouvais à
l'époque.
Ma première découverte de la nature et des oiseaux a eu lieu dans les montagnes
du sud de mon pays natal. Elle a été marquée par l'arrivée saisonnière des
hirondelles.
Durant cinq ans,à chauqe printemps, tout d'abord un couple d'adultes venaient
en même temps que les rayons solaires plus chauds et plus clairs.Les deux
arrivants allaient et venaient, au début pour la construction du nid, et plus
tard, pour la réparation. Puis ils s'installaient pour faire partie de notre
univers quotidien. ..........

[kwasna_cytryna]

Jadis
rempli d'oiseaux
je quittais parfois la terre
dans mes veines coulait du ciel bleu
je volais jusqu'au fond de l'azur
je fixais de si près la Lumière
qu'à mon retour
dans ma figure brillaient deux soleils
c'était le temps merveilleux
de mon enfance aux très grands yeux

Pierre Chatillon

[Gość: Ewa]

A sudden blow: the great wings deating still
Above thz staggering girl, her thinhs caressed
By the dark webs, her nape caught in his bill,
He holds her helpess breast upon his breast.

How can those terrfied vague fingers push
The feathered glory from her loosening things,
And how can boby, laid in that hite rush,
But feel the strange heart beating where it lies?

A shudderin the loins engenders there
The broken wall, the burning roof and tower
And Agamemnon dead
Being so caught up,
So mastered by the brute blood of the air,
Did she put his knowledge with his power
before the indifferent beak could let her drop?

W.B. Yeats

[kwasna_cytryna]

The Sun himself is gold of purest ray ;
The herald, Mercury, serves for love and pay ;
Dame Venus has bewitched you all, for she,
Early and late, looks on you lovingly ;
Chaste Luna has her whims, no two alike ;
Mars threatens you, although he may not strike ;
And Jupiter is still the splendid star.
Saturn is great, though seemingly small and far ;
As metal, him we don't much venerate,
Of value slight, though heavy in his weight.
Now, when of Sol and Luna unions had --
Silver with gold--then is the world made glad;
All else, with them, is easy to attain --
Palaces, gardens, cheeks of rosy stain.

Johann Wolfgang von Goethe

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Whow much it is
one hundred forty forth
shield
sto.
I don't know.

Perhaps sixty eight
is wright?

Je ne sais pas
God le sait
perhaps

[Gość: Ewa]

La légende la plus répandue dans l'art est probablement celle des amours entre
Léda et Zeus qui, ce dernier voulant rester incognito, preneit la forme d'un
cygne. Ce mythe fut cité par Euripide, Lucien et Apollodre dans leurs écrits.
La première réalisation sculptée sur ce thème eut lieu au IV° siècle av.J.C par
Timothéos. Puis elle a été vue sur des vases attiques, reliefs, lampes, camées,
peitures murales et plus tard sur des sarcophages romains. L'arrivéé du
christianisme a jeté dans l'oubli pour quelques siècles le mythe des avantures
amoureuses entre la femme et son amant-oiseau.La légende a revécu à la
Renaissance. Plusieurs objets d'art furent utilisés pour exprimer la fable et
son symbolisme érotique. Ceux de grand talent ont laissé des oeuvres
remarquable. Parmi eux, il faut citer Michel-Ange et Léonard de Vinci.;;;;;;;;;

[kwasna_cytryna]

Wszyscy potrzebujemy mitów. I jednostki, i narody. Mity to uproszczone
przekonania, które nie muszą być oparte na faktach, ale zapewniają nam poczucie
przynależności: dają nam świadomość początków, poczucie tożsamości i celu. Choć
są ewidentnie subiektywne, to często mają większą siłę sprawczą niż obiektywna
prawda - prawda bowiem bywa bolesna.

Niektóre narody mają większą potrzebę mitów. Narody imperialne wymyślają mity
po to, by uzasadnić panowanie nad innymi narodami. Narody podbite wymyślają
mity po to, aby usprawiedliwić swoje klęski i wykrzesać siłę potrzebną do
przetrwania. Polska należała zapewne do tej drugiej kategorii, gdyż polityczne
przeciwności, których konsekwencje dotknęły wiele pokoleń, wytworzyły nader
mitogenną atmosferę intelektualną. Polska kultura, a w szczególności
literatura, sztuki piękne i historiografia, zawiera mnóstwo przykładów prymatu
narodowej wyobraźni nad realizmem.

Żartobliwym potwierdzeniem takiego punktu widzenia może być fakt, iż polski
odpowiednik słowa myth - "mit" - jest wymawiany jak angielskie słowo meat,
czyli "mięso". W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, kiedy brakowało
żywności, Polacy stali godzinami w kolejkach, żeby kupić podstawowe produkty, i
zabijali czas, opowiadając dowcipy. Jeden z przytaczanych wówczas żartów
zawierał pytanie: "Jakie słowo ma taką samą wymowę i znaczenie po polsku i po
angielsku?" Odpowiedź brzmiała oczywiście: "mit".


Norman Davies

[Gość: Ewa]

Ma France,
Ma Atlantide,
l'Andromede
et lésperance

Sur le cortege
du monde
tu serais
toujours féconde

Avec mes
milimmes
souvenirs
les sombres
et les meilleurs

Je chante pour
toi,
pour toi

[Gość: Ewa]

Nie moge z Toba
oplatkiem sie podzielic.
Przyjaciolka wyslala,
poczta nie dotarla.

Nie moge Ci zyczen
zlozyc
bo jestes daleko
w przestworzach.

Nie moge z Toba
zasiasc do stolu,
dwanascie potraw
zjesc,
prazent pod choinke
Ci dac,

Moge, tylko moge
Ci o tym
napisac

[Gość: Ewa]

I was so happy,
I have the tears in
my eyes
because I had a child
into my arms

The true friend,
a secret love
given shis child
to my arms

The true friend
the secret love
the best prezent
for Merry Christmas

[Gość: Ewa]

Loin des oiseaux, des troupeaux, des villageoies,
Je buvais , accroupi dans quelque bruyère
Entourée de tendres bois de noiseters,
Par un brouillard d'apres-midi tiède et vert.

Que pouvais-je boire cette jeune Oise,
Ormeaux sans voix, gazon sans fleurs, ciel couvert?
Que tirais-je à la gourde de colocase?
Quelque liqueur d'or, fade et qui fait suer.

.....
A. Rimbaud

[kwasna_cytryna]

HAMLET : Have you a daughter ?
POLONIUS : I have, my lord.
HAMLET : Let her not walk i' the sun ;
conception is a blessing ; but not as your daughter may conceive.


Le ciel pleut sans but, sans que rien l'émeuve,
Il pleut, il pleut, bergère ! sur le fleuve...
Le fleuve a son repos dominical ;
Pas un chaland, en amont, en aval.

Les Vêpres carillonnent sur la ville,
Les berges sont désertes, sans idylles.

Passe un pensionnat (ô pauvres chairs ! )
Plusieurs ont déjà leurs manchons d'hiver

Une qui n'a ni manchon, ni fourrures
Fait, tout en gris, une pauvre figure.

Et la voilà qui s'échappe des rangs,
Et court ! Ô mon Dieu, qu'est-ce qu'il lui prend

Et elle va se jeter dans le fleuve.
Pas un batelier, pas un chien Terr' Neuve.

Le crépuscule vient; le petit port
Allume ses feux. (Ah ! connu, l'décor ! )

La pluie continue à mouiller le fleuve,
Le ciel pleut sans but, sans que rien l'émeuve.

Jules Laforgue

[kwasna_cytryna]

Un renne pour le Pčre Noël

Ce que Rennie le renne souhaitait le plus au monde, c'était d'etre choisi pour
tirer le traîneau du Pčre Noël. Rennie vivait chez des Lapons charmants qui le
soignaient bien. C'était lui qui emmenait les enfants a l'école. On avait
confiance en Rennie. Un jour, son ami Ricka lui dit que le Pčre Noël, chaque
année, choisissait deux rennes pour tirer son traîneau.
" Comment les choisit-il ? demanda Rennie
- Il prend les deux rennes qui ont été les plus gentils avec les enfants
pendant l'année.
- Je m'occupe beaucoup de Pelle et d'Ulla, dit Rennie. Je fais trčs attention
en tirant leur traîneau.
- Eh bien, tu as des chances, alors! Dit Ricka. Tâche de te faire remarquer
samedi prochain. Ce sera ce jour-lŕ que le Pčre Noël fera son choix. "
Le samedi matin, Rennie s'éveilla trčs tôt. Il lustra ses bois contre sa stalle
et frotta ses sabots. Il se lécha les pattes et s'apprętait ŕ partir ŕ la
recherche du Pčre Noël, quand son maître entra. " J'ai du travail pour toi.,
aujourd'hui, Rennie , lui dit-il. Les enfants sont invités ŕ un goűter. C'est
toi qui les emmčneras.
-Je vais manquer le Pčre Noël se dit Rennie avec tristesse.
Il eut envie de refuser, mais il ne voulait pas faire de peine aux enfants et,
finalement, il ne dit rien. Le pčre d'Ulla et de Pelle l'attela au traîneau et
les petites filles s'y installčrent, emmitouflées dans leurs manteaux de
fourrure et leurs capuchons.
Ils revinrent trčs tard. Ricka attendait son ami au clair de lune.
" Eh bien, soupira Rennie, je suppose que le Pčre Noël est venu et qu'il est
reparti.
- Oui, dit Ricka. Mais il a fait son choix et c'est nous qu'il a choisis, toi
et moi! Je lui ai expliqué pourquoi tu n'étais pas, lŕ et il a compris que tu
aimais beaucoup les enfants.
- Quel bonheur! s'écria joyeusement Rennie. Oh! Ricka, ce sera notre plus beau
Noël! "

[Gość: Ewa]

Avec pour seul chapeau
la lune
Je voudrais tant partir
Ciel du voyage


Tagami Kikusha

Quatre jours et quatre nuits
Ce n'est pas infini

Joyeux Noêl
Wszystkiego dobrego na swieta
Bozego narodzenia
Merry Christmas

P.S. Keep Smierc Kochankow please, I can't loss You
****e

[kwasna_cytryna]

The snow is waiting,
I am waiting for new friends,
Dreaming of the Games!
Yoshiko Yamaura -
Komoro City
Le bouddha en pierre
Avec son chapeau de neige,
Que veut-il me dire ?
Mitsu Kanazawa - Ueda

Being together,
The coldness of the snow
Changes into warmth.
Miyo Hasegawa -
Toyoshina City
Le champion échange
Un sourire furtif avec
Le bonhomme de neige !
Kikuko Kaneko -
Nagano



Issa Kobayashi, the famous master of haiku, was born and lived in Nagano about
two centuries ago. He is still world-renowned for his haiku, poems of three
verses with five, seven, and then five syllables.
People around the world still compose haiku, which are used sometimes as
greetings on special occasions.
In honor of the Nagano Olympic Games residents of Nagano have written 1.600
haiku. The one hundred haiku were printed on 7,500 small flags to decorate
local shops, information centers, and other business's during the Olympic and
Paralympic Games.

On ne cesse pas notre plasir ...:-))))

Joyeux Noel :-)))

[Gość: Ewa]

A propos la meatologie

Imagines tu
que j'ai un manteau
bouffé par les mits.
Pour y se debarasser
mon compagnon a dit:
lui:il faut étudier
la vie des mits
moi: cela veut dire
la mythologie

Psiakrew, j'ai dit
en polonais
parceque j'ai oublie
comment on dit les mits:
karaluchy, nietoperze
ou scolopendre
nie pamietam.

Ratunku!
mon manteau
est foutu
à cause des mythes.

[Gość: Ewa]

Tristan und Isolde (Richard wagner)

Act Three

Scene one


Kurwenal Ha!
Tristian Where am I?
Kurwenal Ha, that voice! His voice!
Tristian, my lord! My hero§ Tristian!
Tristian Who is calling me?

[kwasna_cytryna]

Kiedy czasem sił nie starcza
na spokojne snu wołanie,
Kiedy trwoga serca
budzi mnie nad ranem,
Bądź jasnym światłem
w mym tunelu
wszystkich dni.

Gdy łagodnym brzmieniem
głosu swego
stajesz sie we mnie
dnia każdego,
Bądź wiarą i nadzieją
w mym tunelu
wszystkich zwątpień.

Gdy w ogrodzie dzikim
moich marzeń
zagubiona szukam
zapomnianych dawno
kwiatów doznań,
Bądz cierpliwym ogrodnikiem
w mym tunelu
wszystkich spelnień

Grażyna Bednarski

[kwasna_cytryna]

Kiedy Izolda umierała - Tristan pochylał się nad
szpitalnym łóżkiem - ręką miękką i chłodną doty-
kał rozpalonego czoła. Podawał oddech - z włas-
nych ust - i piła Izolda życie z oddechu kochanka.
Podtrzymywał jej osuwającą się głowę, wąskie
szczupłe plecy. - Obojczyki wychudłe podnosiły
się spiesznie, aby nadążyć za oddechem. Serce biło
prędko, nierówno. Izolda zaciskała palce wokół ręki
Tristana.
Przemów do mnie - prosiła - chcę słyszeć twój
głos - jeszcze mogę słyszeć - mówiła.
Milczał Tristan - i umarła ślepa Izolda przyciskając
usta do rąk kochanka.
Które miękkie były i chłodne.


H. Poświatowska

[Gość: Ewa]

Mon coeur meurt
Quand je trouve
chez roi un desert
quand tu ne vois pas
mes messages,
quand tu répousse
mes caresses,
Quand tu jette
un petit symbole
qui vient pour
toi
de ciel
et quand je te offre
moi
même

grudzien 2001

[Gość: Ewa]

Le merveilleux jour de Noël
je suis alle avec deux petits
copins
au thêatre
pamietam, pamietam

Les contes etaitent belles, moral:
cherchez vos interieures
pamietam, pamietam

Le jour après la mort
de mon la plus
proche
j'ai ramené deux petites
filles
au thêatre
pamietam, pamietam

Et le jour de ce merveilleux Noël
j'ai pleure au thêatre
parceque
pamietam, pamietam

[kwasna_cytryna]

Je te donne ces vers...
Je te donne ces vers afin que si mon nom
Aborde heureusement aux époques lointaines,
Et fait rêver un soir les cervelles humaines,
Vaisseau favorisé par un grand aquilon,

Ta mémoire, pareille aux fables incertaines,
Fatigue le lecteur ainsi qu'un tympanon,
Et par un fraternel et mystique chaînon
Reste comme pendue à mes rimes hautaines ;

Etre maudit à qui, de l'abîme profond
Jusqu'au plus haut du ciel, rien, hors moi, ne répond !
- Ô toi qui, comme une ombre à la trace éphémère,

Foules d'un pied léger et d'un regard serein
Les stupides mortels qui t'ont jugée amère,
Statue aux yeux de jais, grand ange au front d'airain !

Charles Baudelaire

[Gość: Ewa]

Parmi les enfants

Parmi les enfants
je suis un enfant
je suis comme eux

les jouettes et les jeux
c'est bien
mais, l'imagination
la meilleure

[kwasna_cytryna]

Szanuj nabyte umiejętności, o dziecię Europy.
Dziedzicu gotyckich katedr, barokowych kościołów
I synagog w których rozbrzmiewał płacz krzywdzonego ludu,

Dziedzicu Kartezjusza i Spinozy, spadkobierco słowa "honor",
Pogrobowcze Leonidasów,
Szanuj umiejętności nabyte w godzinie grozy.

Umysł masz wyćwiczony, umiejący rozpoznać natychmiast
Złe i dobre strony każdej rzeczy.
Umysł masz sceptyczny a wytworny, dający uciechy
O jakich nic nie wiedzą prymitywne ludy.

Tym umysłem wiedziony, rozpoznasz natychmiast

Słuszność rad których udzielamy.
Niech dnia słodycz przenika do płuc.
Po to mądre a ścisłe przepisy.


Czesław Miłosz

[Gość: Ewa]

1

L'eau claire; comme le sel des larmes d'enfance,
L'assaut au soleil des blancheurs des corps de femmes;
la soi, en foule et lys pur, des orillammes
sous les murs dont quelque pucelle eut la défense;

L'ébat des anges;-Non...le courant d'or en marche,
meut ses bras, noires, et lourds, et frais surtout, d'herbe.
Elle
sombre, ayant le Ciel bleu pour ciel de lit, appelle
pour rideaux l'ombre de la colline et de l'arche. A. Rimbaud

[Gość: Ewa]

Promenade dans les Alpilles

Le massif des Alpilles
protege contre le fort
soufflement du Mistral.

La promenade durant le Noël
a montré ces formes
simples et rectangulaires.

Un peu plevait,
le vent soufflait.
La promenade dans
le massif des Alpilles
en Provence
begnait dans la joie
de beaux paysage.

[kwasna_cytryna]

Na polnocy scial mroz
z nieba spadl wielki woz
przykryl drogi pola i lasy
mysli zmarzly na lod
dobre sny zmorzyl glod
lecz przynajmniej sie mozna przestraszyc

na poludniu juz skwar
miekki puch z nieba zdarl
kruchy pejzaz na piasek przepalil
jak upalnie moj boze
lecz przynajmniej byc moze
wreczcie bysmy sie tam zakochali

a w Krakowie na Brackiej pada deszcz
gdy koniecznosc istnienia trudna jest do zniesienia
w korytarzy i kuchni pada tez
przyklejony do sciany zwijam mokre dywany
nie od deszczu morke lecz od lez

na zachodzie juz noc
wciagasz glowe pod koc
raz zasypiasz i sprawa jest czysta
dlonie zaplec i zloz
nie obudzisz sie juz
lecz przynajmniej raz mozesz sie wyspac

jesli wrazen cie glod
zagna kiedys na wschod
nie za dlugo tam chyba wytrzymasz
lecz na wschodzie przynajmniej
zycie plynie zwyczajnie
slonce wschodzi i dzien sie zaczyna

a w Krakowie na Brackiej pada deszcz
przemeczony i senny zlew przecieka kuchenny
kaloryfer jak mysz sie poci tez
z gory na dol kaluze przeplywaja po sznurze
nie od deszczu mokrym lecz od lez

bo w Krakowie na Brackiej pada deszcz
gdy zagadka istnienia zmusza mnie do myslenia
w korytarzu i w kuchni pada tez
przyklejony do sciany zwijam morke dywany
nie od deszczu morke lecz od lez

bo w Krakowie na Brackiej pada deszcz
bo w Krakowie na Brackiej pada
pada deszcz
pada deszcz


- Grzegorz Turnau

[Gość: Ewa]

Tryptique de Jerôme Bosch

The tree of good and wrong things
of Jerôme Bosch
Adam et Eve
comme il se doit sont nus.
Il y a l'enfer et le paradis,
les souplices enfernales sans
la pitié,
l'arbre de bien et du mal
fait l'objet central
de magnifique tryptique
sur le christianisme
de Jerôme Bosch
de Jerôme Bosch.

[kwasna_cytryna]

About suffering they were never wrong,
The Old Masters: how well they understood
Its human position: how it takes place
While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;
How, when the aged are reverently, passionately waiting
For the miraculous birth, there must always be
Children who did not specially want it to happen, skating
On a pond at the edge of the wood:
They never forgot
That even the dreadful martyrdom must run its course
Anyhow in a corner, some untidy spot
Where the dogs go on with their doggy life, and the torturer's horse
Scratches its innocent behind on a tree.
In Bruegel's Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive, delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
Had somewhere to get to and sailed calmly on.

By: W.H. Auden

[Gość: Ewa]

Flamenco!
gitara gra
tram, tram tram,
flamenco, oole!

Obcasy stukaja
tancerz sie gnie
le corps et la tête
travaillent
oole!

the song vibrant,
la voix rauque
obcasy stukaja
oole, oole!

[kwasna_cytryna]

Magia czardasza,
cyganskiego konwoju,
i skrzypek kwilenia,
cyganskiego stroju,...

....dwa cudne warkocze
w tancu falujace
i oczy czarne
radoscia sie mieniace.

Gibkosc w tancu jej ciala
i jej smiech perlisty,
i rytm czardasza,
ten taniec ognisty.

Biel zebow w usmiechu,
sniada skora jej twarzy,
finezja jej tanca,...

z czym wszystko sie kojarzy?

Z taborem cyganskim,
ze slonca zachodem,
z wrozba cyganska,
z cyganskim korowodem

[Gość: Ewa]

Prisonnieur de mon corps
je voudrai devenir le vent.
Partir par le fênetre ouverte
ou au mieux
fermé.
S'installer sur une
branche d'arbre
et observer
comment mon amie
ouvre avec les clefs
des portes.
Puis aller contre
le vol des oiseaux
car parfois eux
donnent ces forces
contre le vent.

Plus libre que
oisaux
est que
le vent. decembre 2001

[kwasna_cytryna]

Nazwij mnie rzeką, jeśli płynąć chcesz,
Nazwij mnie drogą, jeśli iść,
Nazwij mnie echem tęsknoty swej
By na włóczęgę z domu wyjść

Nazwij mnie deszczem jeśli schowasz się
Nazwij mnie ciszą jesiennych Tatr
Nazwij gitarą jeśli śpiewać chcesz
I Majstrem Biedą, gdy mnie kradnie wiatr

Nazwij mnie nocą, jeśli marzyć chcesz
Nazwij mnie wiatrem, jeśli biec
Nazwij mnie słońcem i plecak bierz
Nazwij wędrówką do ludzkich serc

Nazwij mnie Ewą, jeśli kochać chcesz
Nazwij mnie chlebem jeśli jeść
Nazwij mnie ogniem i rozpal mnie
I abym trwał dorzuć drew

[Gość: Ewa]

Male marzenie
przewaznie przychodzi
do mnie noca.
Wstaje,
szukam piora
i pisze;

O tym ze
nadewszystko
miloscia trzeba
zyc

o blekicie
nieba
w upalne
dni,
o skrawku wody
dla ochlody,
o przemijaniu
i apel o niezabijanie.

Male marzenie
przewaznie przychodzi
do mnie noca
zamiast o wielkich
snic.

[kwasna_cytryna]

Моя печаль теперь спокойна…

Моя печаль теперь спокойна,
И с каждым годом всё ясней
Я вижу даль, где прежде знойнo
Синела дымка летних дней…

Так в тишине приморской вилли
Слышнее осенью прибой
Подобный голосу Сибилли
Бесстрастной мудрой и слепой.

Taк на заре в степи широкой
Слышнее колокол вдали,
Спокойный, вещнй и далекий
От мелких горестей земли.

Mój smutek już się uspokoił…

Mój smutek już się uspokoił,
Co roku lepiej poprzez łzy
Dal widzę, gdzie się snuł powoli
Obłoczek w skwarne, letnie dni…

I w ciszy ścian nadmorskiej willi
Wyraźniej słyszę bicie fal,
Co zda się brzmieć jak głos Sybilli,
Choć mądry – zimny niczym stal.

I w brzasku dnia w szerokim stepie
Wyraźniej słyszę w dali dzwon,
Spokojny, wieszczy i daleki,
Bo z nie znających zmartwień stron.


Iwan Bunin

ReWyobraz sobie...

[Gość: Ewa]

Wyobraz sobie ze
pour reveilloner
je suis alle au Musée d'Orsay.
Expo.: Velasques, Goya, Manet
je suis époustouflée,
je ne sais pas quoi dire.
Puis j'ai visité
des galeries
des libreries
et j'ai acheté le soleil
pour l'accrocher audessus
ma gravure
la victoire
si j'arrive
d'en faire
bien

recenzja
Czerwone wino

Bardzo wczesnie jest jesien. Coraz czesciej slonce
Za jezioro z olowiu w drzace spada trzciny
Dzien jest po to, by sennie plynely godziny,
A wieczor, by ogledac gwiazdy spadajace.

Renoir chyba w sadzie pomalowal sliwy,
Tak ich skorka zielona, a brzegiem liliowa,
I wszystko tu cos znaczy, tylko brak nam slowa.
Ach! jak tu odpowiedziec czy jestem szczesliwy?

Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych glebin,
Gdzie sie przepych koralu bogato rozpina,
Tak ja wypijam wzrokiem czerwonosc jarzebin,
Lub probuje wargami czerwonego wina.

Jan Lechon

Toile à histoire

[kwasna_cytryna]

peindre mes sentiments
petit gris numéro deux

Primitive ou Impressioniste
ne rien perdre de ma mémoire
toile vierge qui attend les couleurs
lit blanc ouvert en grand
expression plaintive
devant les couleurs amants

je presse le tube à histoire
l'instant veut savoir
si notre aventure est commune
vouloir

l'alchimie n'est pas dans le pigment
formules à couleurs
impalpable
elle est là cernée je suis
entre le blanc et ma peur

longuement cherchée inventée
sur le support juste posée
touches esquissées
ma recherche est jetée
pour mon corps et ma mémoire blanchir

Marie Melisou



P.S.
Moi, j'aime beacoup Alfred Sisley :-)))

[kwasna_cytryna]

Minuit, heure douteuse
heure du crime?, je ne pense pas
heure de folie et d'espoir,
plus de craintes
tout recommence, les aiguilles
se remettent ŕ zéro,
nos esprits se reposent,
la vie reprend de belle pour
tirer une nouvelle leçon, ou
appliquer celle de la veille.
Minuit, heure de tout espoir
Aucun ręve n'est foli, la vie est
follie, je suis folle, folle de la
vie et de ce qu'elle m'apportera.
Minuit, heure de dormir et de
reprendre a zéro

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku, pogody ducha, uśmiechu na twarzy i
spełnienia najskrytszych nawet marzeń :-)

Do zobaczenia ... za rok :-)))))))

[Gość: Ewa]

Pour Sislay ja tez

Czego zyczyc na Nowy Rok?
Szczescia, zdrowia i powodzenia?
Czesto to powtarzamy.
Moze lepiej byloby odpowiedziec
na pytanie
Que ferez-vous alors?

Tout le bien
que je pourrai

Condorcet


Rowniez Wszystkiego najlepszego
z calego serca mojego
M

Re Na Nowy Rok

[Gość: Ewa]

Zaczarowana dorozka
;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Allegro furioso alla polacca

Ale w knajpie dorozkarskiej,
rog Kpiarskiej i Kominiarskiej,
idzie walc zalany slon,
ogorki w slojach sie kisza,
wasy nad kuflami wisza,
bo w tych kuflach mila won.
I przemawia mistrz Onoszko
-Poki dorozka dorozka,
a kon koniem, dyszel dyszlem,
poki woda plynie w Wisle,
jak tutaj wszyscy jestescie,
zawsze bedzie w kazdym miescie,
zawsze bedzie chocby jedna,
chocby nie wiem jaka biedna:
ZACZAROWANA DOROZKA,
ZACZAROWANY DOROZKARZ,
ZACZAROWANY KON.

bien sur K.I. Galczynski

l'Inspiration
Un poéme bien écrit,
soit un texte ou un livre,
le paysage,
la musique,
un tableau,
le vécu
et sourtout
l'amour,
l'amour de la vie.

[Gość: Ewa]

I am
as a bird.
I can to flay
where I want.
I sing, I flay,
I see
the landscape
infini.
My wings keep
me free,
I can to see
the tops of the trees
of the mauntains
and the sea.
I am going
into the clouds
into the space,
not my traces,
only my voice.
My way is my choice.
O1.1.2003

[kwasna_cytryna]

Je suis
sable léger et dune mouvante
pluie d’été et averse folle
enfant apeurée et tigresse rugissante
couteau qui blesse et baume qui apaise
fleur qui éclot et tornade qui déboise

Je suis
table accueillante et lit défait
flamme qui éclaire et voile qui tamise
sourire innocent et morsure cruelle

Je suis
larmes, éclat de rire, amour et crainte
foule endiablée et désert de solitude
je suis femme.


Pascale Gisselbrecht

[kwasna_cytryna]

okryci snem,uspieni przez noc
przytuleni do marzen
w oczekiwaniu na usmiech poranka
budzimy nasze nadzieje na milosc
moze nadejdzie dzisiejsza poczta?

[Gość: Ewa]

Do you remember
I have wrote
a little poeme for you
when you have been young,
I've never forgotten.
I've seen you on the skay,
you,
you have been as a bird
between the glider
and me.
Don't forget-
all the time
I am thinkig
about you
my sweet heart.

[kwasna_cytryna]

I can sit for hours and listen
to the monologue of rain,
although it says nothing to me.
It only brings sleepiness to my lonely heart
and takes me back to the days of long long ago.
Hundred years will pass,
and I'll be gone,
and so my world of memories,
just the rain will keep repeating
the same sad monologue of the bygone days.
Somebody else will take my place
and somebody else will listen
to the same melancholic monologue of rain.


Vladas Šlaitas

[Gość: Ewa]

Ksiezyc w niebie jak balabajka,
ach! za wstazke by go tak scagnac
i na serduszko-

bylaby piosenka bardzo nieziemska
o zakochanych az do szalenstwa,
nieludzko.

Jeszcze by mozna rzeka w oddali
i cien od dloni i won konwalii
dzika;

lawke przy murze, a mur przy sadzie
i taka droge, ktora prowadzi
donikad.

K.I. Galczynski

[kwasna_cytryna]

Wewnątrz tej nowej miłości wygaśnij
Twoja droga rozpoczyna się po drugiej stronie.
Stań się niebem.
Rozbij młotem więzienny mur.
Wymknij się.
Wyjdź jak ktoś, kto nagle się narodził wewnątrz koloru.
Zrób to teraz.
Jesteś zasłonięty gęstą chmurą.
Przesuń się na tamtą stronę.
Wygaśnij.
I bądź cichy.
Spokój jest najpewniejszą oznaką, że wygasłeś.
Twoje stare życie będące zagorzałym pędem przyszło z milczenia.

Księżyc w pełni.
Wschodzi teraz bezgłośnie.

Rumi, tł. Nuria Zacharewicz

[Gość: Ewa]

(fragment).....,le poète Simonide de Céos inspiré par les deux jumeaux
célestes, Castor ou Pollux( par l'un, ou les deux? si l'un, je ne sais pas
lequel, et il m'importerait assez de le savoir, puisque l'un est divin à
l'orgine, l'autre terrestre, avant leur union éternelle et sidérale en une
unique constellation, et, selon qu'on choisit l'un ou l'autre ou les deux
comme<saint(s) patron(s)< de la mémoire,.....

Jacques Roubaud

[kwasna_cytryna]

Bliźnięta są jednym z dwunastu gwiazdozbiorów pasa zodiakalnego. Słońce
przechodzi przez tę konstelację w czerwcu i lipcu. Gwiazdozbiór ten jest
symbolem wielkiej miłości braterskiej i jedności. Dwie jego gwiazdy wyobrażają
braci przyrodnich Kastora, syna króla Sparty Tynderausza i jego małżonki Ledy,
oraz Polideukesa syna Zeusa i Ledy. Ci dwaj najsłynniejsi po Herkulesie
bohaterowie doryccy wyróżniali się siłą, odwagą i miłością braterską. W czasie
jednej ze swoich przygód, kradzieży bydła w Arkadii, czym trudzili się królowie
w owych czasach, Kastor (śmiertelnik) został zabity. Nie mogąc umrzeć razem z
bratem, Polideukes przeklął swój los, który skazywał go jako syna boga na
nieśmiertelność. Gdy Zeusowi nie udało się uspokoić bohatera, dał mu do wyboru,
albo żyć w wiecznej młodości na Olimpie, alba wraz z bratem jeden dzień
przebywać w ciemnym królestwie Hadesa, a jeden dzień na Olimpie. Poldeukes z
radością przyjął tę drugą propozycję i tak, według Homera, bracia są na
przemian dzień martwi i dzień żywi. Ich sława przetrwała tysiąclecia i do dziś
widzimy obydwóch braci jako gwiazdy o nazwach przyjętych z łaciny: Castor i
Pollux. W lecie są one nad horyzontem w ciągu dnia, toteż ich nie widzimy,
bracia są martwi w podziemiach Hadesa. W zimie nadchodzi dla nich czas życia:
gwiazdy świecą na niebie nocnym w całej swej okazałości.


Noc
Miliony świateł
Milionów gwiazd
Miliony ludzi
W milionach domów
Miliony myśli
W milionach głów
Miliony szeptów
Z milionów ust

Miliony dotknięć
Milionów rąk
Miliony westchnięć
Milionów serc
Miliony modlitw
Milionów dusz
Miliony pragnień
Toną w ciemności...

[Gość: Ewa]

La vie n'est pas fait
pour la haine,
la jalousie,
ni la demonstration
injuste.
Seule justice
est tout genre
de respet
même si
nous n'arriverons pas

de suivre
les traces
parfois rapides,
parfois cachés
parce que tout simplement
ils sont
bien

[kwasna_cytryna]

This ain't a song for the broken-hearted
No silent prayer for the faith-departed
I ain't gonna be just a face in the crowd
You're gonna hear my voice
When I shout it out loud
It's my life
It's now or never
I ain't gonna live forever
I just want to live while i'm alive
(it's my life)
My heart is like an open highway
Like frankie said I did it my way
I just wanna live while i'm alive
It's my life

This is for the ones who stood their ground
For tommy and gina who never backed down
Tomorrow's getting harder make no mistake
Luck ain't even lucky
Got to make your own breaks

It's my life
And it's now or never
I ain't gonna live forever
I just want to live while i'm alive
(it's my life)
My heart is like an open highway
Like frankie said I did it my way
I just want to live while i'm alive
cause it's my life

Better stand tall when they're calling you out
Don't bend, don't break, baby, don't back down

It's my life
And it's now or never
cause I ain't gonna live forever
I just want to live while i'm alive
(it's my life)
My heart is like an open highway
Like frankie said I did it my way
I just want to live while i'm alive

It's my life
And it's now or never
cause I ain't gonna live forever
I just want to live while i'm alive
(it's my life)
My heart is like an open highway
Like frankie said I did it my way
I just want to live while i'm alive
cause it's my life!

Bon Jovi

[Gość: Ewa]

Cher Ami,
enfin j'ai trouvé
quelqu'un à qui
je peux tout dire,
ce que je pense ,
je desire,
il n'y a pas de
moquerie.
Tu comprends,
tu écoutes,
tu sais plaisanter
et même peut-être
tu aimes
quand je t'écris.
Tsssss, il y a plus-
un secret
pour nous deux.

[kwasna_cytryna]

Mój przyjacielu! Choć nawet imienia twego nie znam, choć prawicy twej nie dane
było mi uścisnąć, przyjacielu...

Oto moje gratulacje dla Ciebie i tej Jedynej co cię poznała i poszła być może
nie wiedząc dokąd ale bez strachu; bo wiedziała, że idzie nie sama a droga
którą obrałeś i jej w słodkiej obietnicy życia złożyłeś, bezpieczną być musi. I
dlatego, że nie prosiłeś nic w zamian, gdy mi moją własną drogę - co przez
duszę mą biegnie - wskazałeś ja będę stał krok przed Wami i straż przednią będę
trzymał a gdy na horyzoncie odległym, tam na skraju drogi ujrzę wroga, tchu nie
szczędząc pójdę aby choć i krwią własną przejscie dla Was od łotra wykupić...

[Gość: Ewa]

"Le moment exact ou les Grecs envoyèrent des messages à Priam pour demander le
retour d'Hélène et des biens de Ménélas est controversé. Certains disent que ce
fut de suite après leur débarquement à Troi; d'autres que ce fut avant que
navires se fussent rassemlés à Aulis; mais il est généralement admis que la
délégation, comprenant Ménélas, Odysseus et Palamède partit de Ténédos. Et les
Troyens, qui étaient décidés à garder Hélène, les auraient tous tués, si
Anténor, dont ils étaient les hôtes, ne s'était opposé à ce crime scandaleux."

Robert Graves
Les mythes Grecs

[kwasna_cytryna]

Małe dziewczynki
chude i bez wiary,
że piegi zniknął z policzków,

nie zwracające niczyjej uwagi,
chodzące po powiekach świata,

podobne do tatusia albo do mamusi,
szczerze tym przerażone,

znad talerza,
znad książki,
sprzed lustra
porywane bywają w Troi.

W wielkich szatniach okamgnienia
przeobrażają się w piękne Heleny.

Wstępują po królewskich schodach
w szumie podziwu i długiego trenu.

Czują się lekkie. Wiedzą, że
piękność to wypoczynek,
że mowa sensu ust nabiera,
a gesty rzeźbią się same
w odniechceniu natchnionym.

Twarzyczki ich
warte oprawy posłów
dumnie sterczą na szyjach
godnych oblężenia.

Bruneci z filmów,
bracia koleżanek,
nauczyciel rysunków,
ach, polegną wszyscy.

Małe dziewczynki
z wieży uśmiechów
patrzą na katastrofę.

Małe dziewczynki
ręce załamują
w upadającym obłędzie obłudy.

Małe dziewczynki
na tle spustoszenia
w diademie płonącego miasta
z kolczykami lamentu powszechnego
w uszach.

Blade i bez jednej łzy.
Syte widoku. Tryumfalne.
Zasmucone tym tyko,
że trzeba powrócić.

Małe dziewczynki
powracające.

[Gość: Ewa]

Whow to explain
the beauty of Kriti?
By the colors,
hospitality
and friendship?
Perhaps
also
by the chenging
perpetual of the light
and the tears
in my eyes
when
I am going
out.

2 styczen 2002-2 styczen 2003

[kwasna_cytryna]

Przybywszy nad brzeg morza łódź tam zostawioną
Spychamy najpierw z brzegu w boską otchłań słoną.
Maszt dźwignion już białymi odął się żaglami,
Więc owce na łódź bierzem, a nareszcie sami
Wsiadamy; zasmuceni lejem łzy żałoby.
Wtem od lądu na okręt nasz błękitnodzioby
Kirka wiatr nam nasłała; żagle już nadyma
Ten przewodnik żeglugi, jak lepszego nie ma.
Rączo też sprzęt zniesiony w nawie porządkujem
I zdani na wiatr dobry i ster, morze prujem
Pełnym żaglem; przez cały dzień szparko się płynie
Do zachodu, gdy szlaki wodne noc obwinie.
Tak dotarłszy do samych oceanu krańcy,
Widzim kraj.

Homer

[Gość: Ewa]

Chaque fois que je sors, dans l'hiver du souvenir, de la chambre du gel aux
fleurs inverses sur la vitre; chaque fois que je sors, au présent, au présent
du passé( puisque le présent est le monde essentiel de la poésie, le mien,
puisque de tout poéme il faut dire: il est de <maintenent<), je trouve et vois
la neige;dehors est blanc; dehors est un jardin recouvert de neige, découvert à
la neige, une neige fraichement tombée, dans le silence de la nuit, comme une
surprise de la nuit, que rien encore, aucun pas, n'a pu brouiller, défricher,
vieillir; dahors dort sous un blanc manteau, sous de grands édrodons;blanc;
blanc d'un blanc qui n'est que cela: à ce blanc ne s'associe aucune idée de
froid, aucune rigeur: tout le gel est dedans, dans la chambre, sur la vitre;
mais le blanc du dehors est un blanc d'une douceur substantielle, calme; blanc
pur.

Jacques Roubaud

[kwasna_cytryna]

Tombe la Neige



Tombe la neige.
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige.
Et mon coeur s'habille de noir.

Ce soyeux cortège,
Tout en larmes blanches.
L'oiseau sur la branche
Pleure le sortilège.

"Tu ne viendras pas ce soir",
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige,
Impassible manège.

Tombe la neige.
Tu ne viendras pas ce soir.
Tombe la neige.
Tout est blanc de désespoir.

Triste certitude,
Le froid et l'absence,
Cet odieux silence,
Blanche solitude.

"Tu ne viendras pas ce soir",
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige,
Impassible manège.

Salvatore Adamo

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Les paroles, les paroles... On en trouve aussi dans les chansons. L'une d'entre
elles, peut-être la plus connue en France est une ancienne chanson sur
l'alouette, qui, chantée même par des enfants, est cruelle. Pourqoi faut-il
plumer la jolie alouette si, suivant la chanson, elle est gentille? Cette
chanson a ses origines au Canada à la fin du XVII° s.Les gestes devrait
accompagner la chanson, car l'oiseau est plumée des ailes, du bec, de la tête
et du cou.Une ancienne chanson populaire, datée au XVI° siècle intitulée "
Auprès de ma blonde" fait penser au paradis avec le jardin et les oiseaux. En
voici un fragment:
dans le jardin de mon père
les lilas sont fleuris,
tous les oiseaux du monde
Y viennent faire leur nid.

Tous les oiseaux du monde
Y viennent faire leur nid
La caille, la tourtourelle,
Et la jolie pedrix.

[Gość: Ewa]

Pour définir la poésie, la majorité des hommes de lettres et des esthètes
utilisent une belle métaphore. Ils l'appellent"la musique de la parole". Pour
moi, la poésie explique la nature des choses. Pour se servir d'elle, il faut
dire ou écrire, donc utiliser un symbole qui peut être vocalisé. Ce symbole,
simple, ésoterique, mystérieux, analogique ou métaphorique, touche la
perception des sentiments. Il n'y a pas de poésie sans évocation des
sentiments. L'explication de la nature plus souvent est reçue par la raison.
C'est le cas de la poésie instructive. L'instruction ne peut pas être négligée
en tant que sentiment. Le sentiment de savoire.
La valeur la plus remerquée de la poésie est son pouvoir de cajoter, de bercer,
parfois même de boulverser. Pour ce qui concerne les émotions, la science
trépigne autour de la biochimie. La reste est un secret. Il y a un je ne sais
quoi.L'essentiel.
La poésie occidentale a commencé en Gréce. Dès le départ, sa forme a été liée à
la musique. Le terme grec arsis signifie temps faible, le terme thésis le temps
fort. Nous sommes donc déjà dans le rythme de la parole. Puis s'ajoute la rime,
partie esthétique, chantante de la poésie. Le contenu reste l'inspiration libre
de chacun.
Pour nous occidentaux,le plus ancien poème connu est l'Iliade et l'Odyssée......

[kwasna_cytryna]

na morzach nocy odpływ szumi pianą
jak w szkło w pustkę srebrnawą przenika poranek
chce wydobyć z topieli dom mój miasto wzgórza
słaby i bardzo szary próżno skrzydła trudzi
mimo że świt z mórz nocy świat się nie wynurza

z zorzy bez horyzontu głosy dwojga ludzi

słowa toczcie się do niej
powiedzcie znowu

serce myśl
miłuję

wracajcie jego słowa wonne
szepnijcie mu ode mnie to samo
miłuję

jedno to jest od wieków
głód zagłada i ty
jedno to jest od wieków
głód zagłada i ty

wiatr wieje z siwej nicości
świt nieznany ma zimny oddech
aleś ty jak woda rzeźwiąca
a my razem jak miecz i dłoń

płaczę
miłość smutek wspólne to drzewo
jak chmura i grzmot
pod ręką czuję twe serce
smuci się równie

oczy ci łzami zaszły
wargi drżą tak skrzydła złamane trzepocą
to ból nie smutek

nie myśl
bo może dlatego płaczę
żeś nie widział nigdy moich łez

nie słuchaj serca
bo może goniłem ku tobie z prędkości miłowania
zmęczyło się

zapomnij o przeszłych i przyszłych
opuść błyskawice szalone
cóż że gwiazdę na której się unosimy
niebo uroni wkrótce

zapomnienie to ty
ty jesteś przy mnie
więc nie czeka mnie nic i nie żegna przede mną ni za mną
ty wieczność

głębiej szerzej
niż sądzisz

jesteś sprzed sił
które czas wydarły z łona bogów
mocna

miłuję
miłuję

na morzach nocy odpływ szumi pianą
jak w szkło w pustkę srebrnawą przenika poranek
szarość stoi na lądach beznadziejną ścianą
ziemia drży chce otrząsnąć się z tej tępej krzywdy
po coś słuchał człowieku
rozmowa dwojga zgasła w konstelacjach sekund
mogłoby nie być jej nigdy

Józef Czechowicz

[Gość: Ewa]

Co wieczór widzę twoje oczy...
Więc nie poszukasz mnie w oberżach kwiatów
i nie wyślesz mi zamiast listu - szklarki.
Co wieczór widzę twoje oczy dalekie
jak skurczone od mrozu poczwarki.
Za czym ty tęsknisz? za gromem,
który krąży po stanie przeczuć?
na co czekasz, pogrzebana domem
zamkniętym na klucz wiolinowy, na wieczór?
Co ty śpiewasz błądząc wśród domków
jak pielgrzymów na własnym pogrzebie:
"Mój kochanek utopii się w studni
wykopanej w wiosennym niebie".
24.VI.41 r.

K. Baczynski

[kwasna_cytryna]

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Są takie chwile, gdy się nie śmie badać
swej własnej duszy, bo się człowiek lęknie,
że ani jednej nie znajdzie w niej struny,
co potrącona, jeszcze czysto dźwięknie.

Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia
pełnymi wielkiej miłości oczyma,
by w akord związać wszystkie struny duszy...
Potrzeba jednych oczu - - lecz ich nie ma!

[Gość: Ewa]

I like to filled with wonder,
I like to filled with wonder
devant:
the flower,
the little stone,
the tree in the garden,
an amusing feuille,

Devant the clouds
under my tête,
sea side,
sunshine
and all which is nature.
I like to filled with wonder.

I like to filled with wonder
the music of your words,
I like to fill with wonder
when you to me écris.

[kwasna_cytryna]

Jedno spojrzenie, miły, twoich oczu
I na mych ustach jeden pocałunek -
Czyż może znaleźć upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu tę słodycz ich poczuł?

Z dala od Ciebie żyjąc na uboczu
Tobie poświęcam mą myśl i frasunek;
Serce potrąca wciąż tę samą strunę
Jedną, jedyną... i łzy płyną z oczy.

Po licu spływa łza i zaraz wysycha;
Kocha mnie - myślę - więc czemuż w tę miłość
Mam nie uwierzyć, choć taka daleka?

O, usłysz skargę mych miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczęściem - i mą siłą -
Daj znak, na który me serce tak czeka.


J.W.Goethe

[kwasna_cytryna]

Zdradzę wam tajemnicę: nie czytamy poezji dlatego, że jest ładna. Czytamy ją,
bo należymy do gatunku ludzkiego a człowiek ma uczucia. Medycyna, prawo,
finanse czy technika to wspaniałe dziedziny, ale żyjemy dla poezji, piękna,
miłości."

John Keating w filmie "Stowarzyszenie umarłych poetów".

[Gość: Ewa]

J'arrive où je suis étranger

Rien n'est précaire comme vivre
Rien comme être n'est passager
C'est un peu fondre comme le givre
Et pour le vent être léger
J'arrive où je suis étranger
Un jour tu passes la frontière
D'où viens-tu mais où vas-tu donc
Demain qu'importe et qu'importe hier
Le coeur change avec le chardon
Tout est sans rime ni pardon
Passe ton doigt là sur ta tempe
Touche l'enfance de tes yeux
Mieux vaut laisser basses les lampes
La nuit plus longtemps nous va mieux
C'est le grand jour qui se fait vieux
Les arbres sont beaux en automne
Mais l'enfant qu'est-il devenu
Je me regarde et je m'étonne
De ce voyageur inconnu
De son visage et ses pieds nus
Peu a peu tu te fais silence
Mais pas assez vite pourtant
Pour ne sentir ta dissemblance
Et sur le toi-même d'antan
Tomber la poussière du temps
C'est long vieillir au bout du compte
Le sable en fuit entre nos doigts
C'est comme une eau froide qui monte
C'est comme une honte qui croît
Un cuir à crier qu'on corroie
C'est long d'être un homme une chose
C'est long de renoncer à tout
Et sens-tu les métamorphoses
Qui se font au-dedans de nous
Lentement plier nos genoux
O mer amère ô mer profonde
Quelle est l'heure de tes marées
Combien faut-il d'années-secondes
A l'homme pour l'homme abjurer
Pourquoi pourquoi ces simagrées
Rien n'est précaire comme vivre
Rien comme être n'est passager
C'est un peu fondre comme le givre
Et pour le vent être léger
J'arrive où je suis étranger
Louis Aragon

[kwasna_cytryna]

Strangers in the night, exchanging glances
Wond'ring in the night, what were the chances
We'd be sharing love before the night was through
Something in your eyes was so inviting
Something in your smile was so exciting
Something in my heart told me I must have you

Strangers in the night, two lonely people
We were strangers in the night
Up to the moment when we said our first hello, little did we know
Love was just a glance away, a warm embracing dance away
And ever since that night, we've been together
Lovers at first sight, in love forever
It turned out so right for strangers in the night

[Gość: Ewa]

W szostym roku panowania tyrana, po doszczetnym wygnaniu z pamieci cesarzy,
filozofow i spaleniu ksiag znaczacych i ksiag zwyczajnych, wszystkie mysli i
wspomnienia zapisane i mimo wszystko niezapomniane zamianily sie w malego
niebieskookiego chlopczyka. Ustami poety(1972) powiedzial:
Cueillette
J'ai cueilli les coquillages au bord de la mer,
des fleurs et des herbres dans la montagne,
des nuages au ciel,
des plums d'oiseau sous les arbres.

J'ai cueilli les feux des vers luisants,
Les soupires des grillons au pied du mur Est
dans les nuits d'automne,

Les chants des rosignoles,
Les larmes et le sang des coucous.

Dans le monde si divers
J'ai cueilli l'image des mots et des
riviéres
Les joies de la terre,
La tristesse du temps.

Aujourd'hui je cueille
Les épines du chemin de la vie
Oû chacun trouve
Paies, sang et larmes.
je ne veux pas

[Gość: Ewa]

Aujourd'hui
la neige
a tombé sur
les environs
de Paris.
Je suis allé voir
la silence de neige.
J'ai marché
sur les
points des pieds
pour ne pas déranger
ni à la blancheur,
ni à la silence,
ni à la présence
éphémère
de la neige
sur les environs
de Paris,
et je t'en écris.

[Gość: Ewa]

Al National Museum of Women in the Arts of Washington DC, non sono ammessi
artisti che non portino la gonna. Questo e un posto solo per signore, per
vendicarsi di quanto le donne siano state de sempre in poca considerazione come
pittrici, scultrici e artiste in genere.;;;;;In occasione des quindicesimo
anniversario delle nascita, una Mostra ha festeggiato le tre piû famose artiste
dell'America des nord, la messicana Frida Kahlo, Georgia O'Kieffe nata negli
Stati Uniti, Emily Carr, una canadese, meno consciuta.;;;;;;;" Sono state messe
insieme, anche se i loro stili pittrici diversi, perché fondamantale diverse
sono le loro storie personali e culturali; ma ognuna di loro è riuscita,
quardando alla natura e alla parte piû intima dentro di sè, ad interprteare e a
dare un senso alla frammantazione delle società e delle sicurezze
indyviduali::::"

Inoltro(people, thought, passions)

[kwasna_cytryna]

"I am not sick. I am broken.
But I am happy as long as I can paint."

Frida Kahlo was an incredibly amazing woman. Her life was filled with physical
as well as emotional pain. She endured more in her short life than most people
will ever have to face. But she endured. She put her emotions into her
painting, and as it were, she wore her heart on her canvas. Her work is a rare
blend of true emotion, heartbreak, love, and life, as well as death. Most of
her paintings were self-portraits. She said, "I paint self-portraits because I
am the person I know best. I paint my own reality. The only thing I know is
that I paint because I need to, and I paint whatever passes through my head
without any other considerations." Her paintings, like Tori Amos's music, are
very open and honest. They reflect her emotions, the events in her life,
changes in her feelings - whether good or bad. She recorded her life in paint.
Her imagery and style were very original, dramatic, and courageous. Her
husband, the famous Mexican muralist Diego Rivera, said: "Frida is the only
example in the history of art of an artist who tore open her chest and heart to
reveal the biological truth of her feelings. The only woman who has expressed
in her work an art of the feelings, functions, and creative power of woman."

[kwasna_cytryna]

Neige

Elle est belle et pure cette blancheur matinale
Cette neige tombée recouvrant nos Ardennes
Embelli encore plus notre petite Ville régionale
Plaisir des yeux des touristes qui y viennent

Tout est lumineux et le château plus dominant
De ses pierres grises contraste dans la luminosité
Rendu plus majestueux encore sous ce voile blanc
Dont le peintre sur sa toile en crée son immortalité

Au dessus de ma tête passe un nuage de moineaux
Mon coeur prend soudain leur rythme et un regret me vient
De mon pain ce matin j'aurais du prendre quelques morceaux
Car pour eux aujourd'hui rien à trouver sur ce blanc chemin

Regardant au loin la beauté des champs de nappes Blanches
Dans un rêve me prenant je vois courir vers moi ma Princesse
Effrayée et m'appelant comme poursuivie par une avalanche
Pour vite la réchauffer dans mes bras de toute ma tendresse


Jean Suus

[kwasna_cytryna]

Jeune fille plus belle que les larmes
qui ont coulé plus qu'averses d'avril
beaux yeux aux ondes de martin-pêcheur
où passaient les longs-courriers de mes désirs
mémoire, ô colombe dans l'espace du coeur
mes mains sont au fuseau des songes éteints
je me souviens de sa hanche de navire
je me souviens de ses épis de frissons
et sur mes fêtes et mes désastres
je te salue toi la plus belle
et je chante

Gaston Miron

[Gość: Ewa]

La Loreley
à Jean sève
À Bacharach il y avait une sorcière blonde
Qui laissait mourir d'amour tous les hommes à la ronde

Devant son tribunal l'évêque la fit citer
D'avance il l'absolvit à cause de sa beauté

Ô belle Loreley aux yeux pleins de pierreries
De quel magicien tiens-tu ta sorcelerie

Je suis lasse de vivre et mes yeux sont maudits
Ceux qui m'ont regardée évêque en ont péri

Mes yeux ce sont des flammes et non des pierreries
Jetez jetez aux flammes cette sorcellerie

Je flambe dans ces flammes ô belle Loreley
Qu'un autre te condamne tu m'as ensorcelé

Evêque vous riez Priez plutôt pour moi la Vierge
Faites-moi donc mourir et que Dieu vous protège

Mon amant est parti pour un pays lointain
Faites-moi donc mourir puisque je n'aime rien

Mon coeur me fait si mal il faut bien que je meure
Si je me regardais il faudrait que j'en meure

Mon coeur me fait si mal depuis qu'il n'est plus là
Mon coeur me fit si mal du jour où il s'en alla

L'évêque fit venir trois chevaliers avec leurs lances
Menez jusqu'au couvent cette femme en démence

Vat-en Lore en folie va Lore aux yeux tremblant
Tu seras une nonne vétue de noir et blanc

Puis ils s'en allèrent sur la route tous les quatre
la Loreley les implorait et ses yeux brillaient comme des astres

Chevaliers laissez-moi monter sur ce rocher si haut
Pour voir une fois encore mon beau château

Pour me mirer une fois encore dans le feuve
Puis j'irai au couvent des vierges et des veuves

Là haut le vent tordait ses cheveux déroulés
Les chevaliers criaient Loreley Loreley

Tout là bas sur le Rhin s'en vient une nacelle
Et mon amant s'y tient il m'a vue il m'appelle

Mon coeur devient si doux c'est mon amant qui vient
Elle se penche alors et tombe dans le Rhin

Pour avoir vu dans l'eau la belle Loreley
Ses yeux couleur du Rhin ses cheveux de soleil
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)

[kwasna_cytryna]

W Bacharach czarownica była jasnowłosa
Co wszystkim dookoła śmierć z miłości niosła

Kiedy biskup ją kazał przywlec przed swój sąd
Dla przyczyny piękności uniewinnił ją

O piękna Loreley w której oczach klejnoty jaśnieją
Jakim gusła zawdzięczasz swoje czarodziejom

Jestem zmęczona życiem i moje oczy są przeklęte
Tych którzy w nie spojrzeli biskupie śmierć chwyciła
w pęta
Moje oczy to są ognie nie drogie kamienie
Rzućcie rzućcie to czarnoksięstwo w prawdziwe płomienie

Sam płonę w twych płomieniach o piękna Loreley
Niechaj inny cię skaże Zaczarowałaś mnie

Biskupie ty się śmiejesz Poleć mię Dziewicy
Pozwól mi umrzeć i niech cię Bóg łaską zaszczyca

Mój kochanek do krajów dalekich wyruszył
Już nic nie kocham Pozwól mi umrzeć

Moje serce tak boli będzie lepiej gdy skonam
Jeśli na siebie spojrzę to na pewno skonam

Moje serce tak boli, od kiedy nie wrócił
Moje serce tak boli od dnia gdy mnie porzucił

Biskup wezwał rycerzy trzech w kopie uzbrojonych
Prowadzcie do klasztoru kobietę szaloną

Idz Loro wariatko idz z okiem biegającym Loro
Będziesz mniszką na czarno i biało cię ubiorą

Potem się oddalili we czworo po drodze
Lora ich błaga jak gwiazdy jej oczy migocą

Rycerze pozwólcie mi wspiąć się na tę skałę wysoką
Żeby mogło raz jeszcze piękny mój zamek ogarnąć mogło oko

Żeby raz jescze mogła rzekę swym okiem przemierzyć
Potem pójdę do klasztoru dla wdów i dla dziewic

Wysoko wiatr jej włosy poszarpane wieje
Rycerze krzyczeli Loreley Loreley

Tam na Renie łódeczka zbliża się nieduża
Mój kochanek jest na niej przywołuje ujrzał

Mój kochanek nadchodzi już sercem nie władam
Przechyliła się z brzegu i do Renu wpada

Bo w wodzie zobaczyła piękna Loreley
Włosy koloru słońca jej oczy jak Ren

[kwasna_cytryna]

Jestes Bajkopisarzem.
Podobno czynisz cuda.
Uwieczniasz blahe zdazenia,
piszesz o wielkich ludziach.

Zmieniasz zycie w bajke,
basn arabskich nocy.
najgorsze jest to, ze wierzysz
w to co w nich sie toczy.

Nie ma Alibaby,
skrytych skarow w morzu.
Nie ma alchemikow,
ktorzy cuda tworza.

Nie istnieje pioro,
co te swiaty laczy.
Wszystko co piszesz
wciaz w twej glowie bladzi.

Zrozum w koncu, ze zycie
to nie twoja bajka
Ze jak to sie mowi
przebierze sie miarka.

Ze ludzie sie znudza
Twoim mitem slowa.
Ze przed calym swiatem
sie twa dusza chowa.

Przejzyj raz na oczy
bo cudnie jest zy szczesciem
lecz wiedziec jednak trzeba
co pozniej bedzie.

[Gość: Ewa]

Dzisiaj noca samotna, spedzona bezsennie,
Po promieniach ksiezyca, jakims dziwnym tchnieniem,
Sam nie wiem, jak sie nagle ocknalem w Rawennie
I z dawno utesknionym spotkalem zwidzeniem.

Przez otwarte ktos okno gral cicho na flecie
I wiatr lekki won przyniosl duszaca, upojna-
Jak w mistycznym a nia szedlem wplatany bukiecie,
Pod nieba wyiskrzona kopula dostojna.

"Badzcie wysluchani teskniacy, wic proscie!"
Jak przez Boga zaklety przymknalem powieki-
I tylkom jakis dziwny poslyszal szum rzeki,
A pozniej, pozniej Danta ujrzalem na moscie.

"Tyzes to, ty, moj mistrzu! Dlaczego tak blady
I czemu taki dziwny niepokoj cie zarzy?
Przychodze cie ublagac o sekret twej twarzy.
Nic nie wiem. Zabladzilem. I prosze twej rady."

On to rzekl, czy rzekl ksiezyc, czy woda to rzekla,
Padlem, glowe ukrywszy rekami obiema:
"Nie ma nieba ni ziemi, otchlani ni piekla,
Jest tylko Beatrycze. I wlasnie jej nie ma.".

Jan Lechon

[Gość: Ewa]

Grzebiac w moich dawnych zapiskach znalazlam kartke czesciowo podarta, pelna
plam. Pomimo wielu przekreslen i niepotrzebnych cyfr dorzuconych niemal
wszedzie ,tekst , przypominajacy bazgroly dziecka, posiadal jednak pewien
sens.To odkrycie pozwolilo mnie na opowiedzenie wam o poczatkach mojego pisania
we Francji.
Pewnego dnia o wyjatkowej szarosci podczas wiosny siedzialam w bistro w okolicy
teatru Moliera. Ty dla mnie byles tam ze mna. Mialam wrazenie widziec ciebie w
osobie kelnera podajacego zamowione danie. Nie powiedzialam nic, pomimo ze moje
serce cwalowalo z wrazenia. Wiedzialam dlaczego ono tak szybko bilo.Chcialam
abys to byl ty. Tak dlugo ciebie szukalam wszedzie.Czasami mam wrazenie ze
jestes tuz przede mna.Czesto to sie powtarza. Teraz nie wiem gdzie mam ciebie
szukac. Wiec postanowilam pisac . Ty juz dawno potajemnie odkryles moje poezje
i inne zapiski.Czasami zdarzalo sie ze odwracales glowe aby ukryc wzruszenie .
Tak, wiem ze to ty pierwszy odkrylas moja pasje pisania.I wiem ze ty ja
lubiales tak samo jak ja.....

[kwasna_cytryna]

Młodzi ludzie zawsze lubili bawić się na wiejskich zabawach. Tradycje te
przetrwały do dziś, choć nie są to już tak piękne zabawy jak kiedyś. Zabawy
odbywały się co niedzielę w innej wsi. Trzeba było więc wystroić się aby nie
tylko rodzinie, ale i swojej wsi wstydu nie przynieść. Młodzi szli grupami do
sąsiedniej wsi, gdyż drogi były niepewne.
Na jednej z takich zabaw była dziewczyna, której rodzice pozwolili przebywać
najwyżej do północy. Potem kazali bezwarunkowo wracać. Kiedy dochodziła północ,
towarzystwo było jednak tak rozbawione, że nikt nie chciał jeszcze wracać.
Dziewczyna, nie chcąc narażać się rodzicom, postanowiła wrócić sama. Znalazła
się w gęstym leśie, który leżał pomiędzy dwiema wsiami. Lękała się idąc.
Raptem, ni stąd, ni z owąd usłyszała za sobą kroki. Były one coraz szybsze,
jakby ktoś biegł. Przyspieszyła. Jej szybki krok po chwili zamienił się w bieg.
Księżyc wyszedł na niebo zza chmur i w jego świetle pokazała się postać
goniącego.
Miała potargane włosy, ogromne rogi, a z tyłu ciągnął się po ziemi krowi ogon.
Diabeł,szepnęła przerażona dziewczyna i jeszcze szybciej zaczęla gnać przed
siebie.
Gdy diabeł był tuż, tuż pojawiły się pierwsze zabudowania wsi.
Przed wsią biegła przez rozległe pole. Przebiegając przez ogrody, zręcznie
przemykała się wśród grządek.
W pewnym momencie usłyszała jakąś szamotaninę, a potem łomot. Obejrzała się w
biegu.
Diabeł leżał jak długi na ziemi, zaplątany w jakąś dziwną roślinę. Ludzie na
wsi mówili na nią toja.
Była długa szorstka i wiła się po ziemi. Nie mogąc się wydostać z jej objęć i
widząc, że zdobycz umyka, diabeł ryknł na cały głos: żeby nie toja to byś była
moja.
Nazajutrz niefortunna uczestniczka zabawy opowiedziała rodzinie i wszystkim
koleżankom o tym zdarzeniu.
Od tego czasu dziewczyny udając się na dłuższe wędrówki nocą zabierały do
koszyka kilka wijących się łodyg toji, która rzucona pod nogi czyhającego złego
miała je uchronić przed zgubą.

[Gość: Ewa]

Après cet espoir en la poèsie, il convient maintenant d'interroger l'art
populaire. Cet art existe depuis le développement des besoins d'expressions à
travers un décor. C'est un thème tellement large et passionnant qu'il est
difficile de l'aborder correctement. Aujourd'hui, dans le chaos mondial, une
definition, exacte et une différencietion entre les beaux-arts et l'art
populaire devient de plus en plus opaque. Ainsi, les graffitis, au début
étaient considérés comme abîment les bâtiments sont devenus des objets de l'art
populaire. Certeins garffiteurs, comme Keith Harring, ont su amené cette forme
d'expression au niveau de l'art tout court. On peut, naturelement,être plus au
mons d'accord avec le graffisme. Imaginos que, un jour le musée GUGENHEIM, ce
magnifique phénix du XX° siècle, soit tagué par des flots de couleurs venent de
bombes à pression!
Il na faut pas considerer l'art populaire comme un art mineur. il me semble
que, comme dans plusieurs domaines ,il faut savoir choisir ce qui est bon......

[kwasna_cytryna]

Le mot est d'abord apparu en Grande-Bretagne au milieu des années 50 pour
désigner, plus particulièrement dans les arts décoratifs, une tendance à
reprendre et imiter les images stéréotypées des mass média : le cinéma, la
publicité, les bandes dessinées et autres produits destinés à la consommation
populaire.
Les premières manifestations d'esprit pop sont apparues avant même le milieu
des années 50, par exemple en Californie avec les collages de Jess Collins, les
tableaux au kitsch naïf de Bill Copley, voire en Europe avec les assemblages
d'Enrico Bey. Donnons-lui plutôt des précurseurs immédiats en Eduardo Paolozzi
qui organisa, en 1953 à l'Institute of Contemporary Arts de Londres,
l'exposition "Parrallèle entre la vie et l'art"; Robert Rauschenberg dont, la
même année, une exposition fait scandale à New York; Jasper Johns qui présente
en 1955 ses cibles et drapeaux et l'anglais Richard Hamilton dont
l'exposition "l'Homme, la machine et le mouvement" date également de 1955.

Il est dès lors évident qu'un nouvel état d'esprit s'instaure en art; il va
prédominer dans les années qui voient un phénoméne de mondialisation de la
musique populaire, de "Rock around the clock" de Bill Haley en 1955 au triomphe
des Beatles en 1963.

Parmi les premiers artistes pop, citons Robert Rauschenberg, Jasper Johns,
Claes Oldenburg, Roy lichtenstein, Andy Warhol, James Rosenquist, Jim Dine,
Larry Rivers, Tom Wesselmann et parmi les seconds, Richard Hamilton, Peter
Blake, Allen Jones, Richard Smith, Patrick Caulfield. A l'école anglaise, on
peut rattacher aussi David Hockney et l'Américain R.B. Kitaj, fixé depuis 1958
à Londres où son influence a été considérable. Si les artistes ont volontiers
magnifié les aspects les plus terre à terre et transitoirement clinquants de la
culture d'une société de consommation (boîtes de Brillo et de soupe Campbell de
Warhol, chaussures à talons démesurés de Jones, bande dessinées de
Lichtenstein), s'ils l'ont parfois fait avec humour (téléphone mou, gâteaux en
plâtre d'Oldenburg), leur attitude est, dans l'ensemble, restée formaliste,
excluant tout engagement. Même la chaise électrique de Warhol n'est pas un
message plus explicite que les portraits de Marilyn Monroe qu'il exécute au
même moment (1963). Ce n'est qu'avec les années 60 qu'apparaitra une violente
dénonciation de l'ordre social, chez le californien Peter Saul, puis chez
quelques Européens de même inspiration.

[kwasna_cytryna]

Dans une autre ombre il faut aller
dans une blancheur autre déversée par une autre lumière,
dans d'autres noms, d'autres objets,
retourner dans une autre enfance, avec une autre voiture
dans une autre cour: là-bas, là-bas.
Une autre ombre il faut découvrir,
la partager comme on partage une cigarette,
un blanc et une table,
comme on partage la traversée de la place
maintenant que nous marchons dans le brouillard
vers la Vieille Ville

guidés par un autre langage, une autre main,
d'autres yeux
nous trouvons un nom pour l'ombre sans partage
qui dans ses couches les plus profondes abrite
un autre lieu de rencontre
comme le vide, comme l'absence.

Plac Zamkovy, Warszawa

Helena Sinervo
(b. 1961) has published two collections of poetry. Her first, Lukemattomiin was
praised by the critics and her second, Sininen Anglia was nominated for the
Runeberg Prize. Helena Sinervo also works as a critics, essayist and
translator. Music, a search for identity, and a Proustian flow of memory are
the keys to her poetry.

[kwasna_cytryna]

W Weronie

Nad Kapuletich i Montekich domem,
Spłukane deszczem, poruszone gromem,
Łagodne oko błękitu - -

Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodów,
Na rozwalone bramy do ogrodów,
I gwiazdę zrzuca ze szczytu - -

Cyprysy mówią, że to dla Julietty,
Że dla Romea, ta łza znad planety
Spada - i groby przecieka;

A ludzie mówią, i mówią uczenie,
Że to nie łzy są, ale że kamienie,
I - nikt na nie nie czeka !

C.K. Norwid

[Gość: Ewa]

FEDERICO GARCÍA LORCA
(1898-1936)
NOCTURNOS DE LA VENTANA
1
Alta va la luna.
Bajo corre el viento.
(Mis largas miradas,
exploran el cielo.)
Luna sobre el agua,
Luna bajo el viento.
(Mis cortas miradas,
exploran el suelo.)
Las voces de dos niñas
venían. Sin el esfuerzo,
de la luna del agua,
me fuí a la del cielo.
2
Un brazo de la noche
entra por mi ventana.
Un gran brazo moreno
con pulseras de agua.
Sobre un cristal azul
jugaba al río mi alma.
Los instantes heridos
por el reloj... pasaban.
3
Asomo la cabeza
por mi ventana, y veo
cómo quiere cortarla
la cuchilla del viento.
En esta guillotina
invisible, yo he puesto
las cabezas sin ojos
de todos mis deseos.
Y un olor de limón
llenó el instante inmenso,
mientras se convertía
en flor de gasa el viento.
4
Al estanque se le ha muerto
hoy una niña de agua.
Está fuera del estanque,
sobre el suelo amortajada.
De la cabeza a sus muslos
un pez la cruza, llamándola.
El viento le dice “niña”
mas no puede despertarla.
El estanque tiene suelta
su cabellera de algas
y al aire sus grises tetas
estremecidas de ranas.
Dios te salve. Rezaremos
a Nuestra Señora de Agua
por la niña del estanque
muerta bajo las manzanas.
Yo luego pondré a su lado
dos pequeñas calabazas
para que se tenga a flote,
¡ay! sobre la mar salada

[Gość: Ewa]

The first writing in my life:


Ja, M. K. majac lat szesc rozbilam lusterko wielkosci duzej. Po tym wydarzeniu
bylam bardzo , bardzo zmartwiona i zgryziona i napisalam to, co jest napisane.

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Je m'enferme dans la nuit(Empédocle prudent:une légende, qui fait de lui,
plutôt que Simonide de Céos, l'inventeur des Arts de la Mémoire, prétend qu'il
s'était crevé les yeux, pour ne pas être aveuglé par les images de présent).Je
m'enferme dans la nuit:pour VOIR.
Jacques Roubaud

[kwasna_cytryna]

Nie oklamujmy sie:
potrafi tworzyc piekno.
Wspaniale sa jej luny czarna noca.
Swietne kleby wybuchow o rozanym swicie.
Trudno odmowic patosu ruinom
i rubasznego humoru
krzepko sterczacej nad nimi kolumnie.

Jest mistrzynia kontrastu
miedzy loskotem a cisza,
miedzy czerwona krwia a bialym sniegiem.
A nade wszystko nigdy jej nie nudzi
motyw schludnego oprawcy
nad splugawiona ofiara.

Do nowych zadan w kazdej chwili gotowa.
Jezeli musi poczekac, poczeka.
Mowia, ze slepa. Slepa?
Ma bystre oczy snajpera
i smialo patrzy w przyszlosc
- ona jedna.

Wislawa Szymborska

Let's face it:
it knows how to make beauty.
The splendid fire-glow in midnight skies.
Magnificent bursting bombs in rosy dawns.
You can't deny the inspiring pathos of ruins
and a certain bawdy humor to be found
in the sturdy column jutting from their midst.
Hatred is a master of contrast -
between explosion and dead quiet,
red blood and white snow.
Above all, it never tires
of its leitmotif - the impeccable executioner
towering over its soiled victim.
It's always ready for new challenges.
If it has to wait awhile, it will.
They say it's blind. Blind?
It has a sniper's keen sight
and gazes unflinchingly at the future
as only it can.

Translated by: Baranczak and Cavanagh

[Gość: Ewa]

Pour faire le portrait d'un oiseau

Peindre d'abord une cage
avec une porte ouverte
peindre ensuite
quelque chose de joli
quelque chose de simple
quelque chose de beau
quelque chose d'utile
pour l'oiseau
placer ensuite la toile contre un arbre
dans un jardin
dans un bois
ou dans une forêt
se cacher derrière l'arbre
sans rien dire
sans bouger...
Parfois l'oiseau arrive vite
mais il peut aussi bien mettre de longues annéés
avant de se décider
Na pas se décourager
attendre
attendre s'il la faut pendant des années
la vitesse ou la lanteur de l'arrive de l'oiseau
n'ayant aucun rapport
avec la réussite du tableau
Quand l'oiseau arrive
s'il arrive
observer le plus profonde silence
attendre que l'oiseau entre dans la cage
et quand il est entré
fermer doucement la porte avec le pinceau
puis
effacer un à un les barraeux
en ayant soin de ne toucher aucune des plumes de l'oiseau
Faire ensuite le portrait de l'arbre
en choisissant la plus belle des branches
pour l'oiseau
peindre aussi le vert feuillage et la fraicheur du vent
la poussière du soleil
et le bruit des bêtes de l'herbre dans la chaleur de l'été
et puis attendre que l'oiseau se décide à chanter
Si l'oiseau na chante pas
c'est mauvais signe
signe que le tableau est mauvaise
mais s'il chante c'est bon signe
signe que vous pouvez signer
Alors vous arrachez tout doucement
une des plumes de l'oiseau
et vous écrivez votre nom dans un coin du tableau.
Jacques Prévert

[kwasna_cytryna]

***

lubię tęsknić
wspinać się po poręczy dźwięku i koloru
w usta otwarte chwytać
zapach zmarznięty

lubię moją samotność
zawieszoną wyżej
niż most
rękoma obejmujący niebo

miłość moją
idącą boso
po śniegu

Halina Poświatowska (1935-1967)

[Gość: Ewa]

Juz pozar zlotych lisci nos jesienna gasi
I charty zasypiaja na starym arrasie,
Prababki na portretach i krolowie Sasi
Znikaja posrod zmierzchu. Smutno w takim czasie.

Nad woda wiatr przegania wierzb garbatych palki,
Za oknami zawieja i rozmokla droga.
Biedni ci, co nie moga uwierzyc w rusalki,
Ani w duchy, we wrozby, ani w Pana Boga!

Jan Lechon

Re L A V I E D E T O U S L E S J O U R S

[Gość: Ewa]

Complainte du progrès



1
Autrefois pour faire sa cour
On parlait d'amour
Pour mieux prouver son ardeur
On offrait son coeur
Aujourd'hui, c'est plus pareil
Ça change, ça change
Pour séduire le cher ange
On lui glisse à l'oreille
(Ah? Gudule!)

Refrain
Viens m'embrasser
Et je te donnerai
Un frigidaire
Un joli scooter
Un atomixer
Et du Dunlopillo
Une cuisinière
Avec un four en verre
Des tas de couverts
Et des pell' à gâteaux

Une tourniquette
Pour fair' la vinaigrette
Un bel aérateur
Pour bouffer les odeurs

Des draps qui chauffent
Un pistolet à gaufres
Un avion pour deux
Et nous serons heureux

2
Autrefois s'il arrivait
Que l'on se querelle
L'air lugubre on s'en allait
En laissant la vaisselle
Aujourd'hui, que voulez-vous
La vie est si chère
On dit: rentre chez ta mère
Et l'on se garde tout
(Ah! Gudule )

refrain 2
Excuse-toi
Ou je reprends tout ça.
Mon frigidaire
Mon armoire à cuillères
Mon évier en fer
Et mon poêl' à mazout
Mon cire-godasses
Mon repasse-limaces
Mon tabouret à glace
Et mon chasse-filous

La tourniquette
A faire la vinaigrette
Le ratatine-ordures
Et le coupe-friture

Et si la belle
Se montre encore rebelles
On la fiche dehors
Pour confier son sort

Coda
Au frigidaire
À l'efface-poussière
À la cuisinière
Au lit qu'est toujours fait
Au chauffe-savates
Au canon à patates
À l'éventre-tomates
À l'écorche-poulet

Mais très très vite
On reçoit la visite
D'une tendre petite
Qui vous offre son coeur

Alors on cède
Car il faut bien qu'on s'entraide
Et l'on vit comme ça
Jusqu'à la prochaine fois

- 1955 -


Boris Vian

[kwasna_cytryna]

Epilog do ballad

Szło dwóch w nocy z wielką trwogą
Aż pies czarny bieży drogą.
Czy to pies?
Czy to bies?

Rzecze jeden do drugiego:
"Czy ty widzisz psa czarnego?
Czy to pies?
Czy to bies?"

Żaden nic nie odpowiedział,
Żaden bowiem nic nie wiedział,
Czy to pies?
Czy to bies?

Lecz obydwaj tak się zlękli,
Że zeszli w rów i przyklękli.
Czy to pies?
Czy to bies?

Drżą, potnieją, włos się jeży -
A pies bieży, a pies bieży.
Czy to pies?
Czy to bies?

Bieży, bieży - już ich mija,
Podniósł ogon i wywija.
Czy to pies?
Czy to bies?

Już ich minął, pobiegł dalej,
Oni wstali i patrzali,
Czy to pies?
Czy to bies?

Wtem, o dziwy! w oddaleniu,
Na zakręcie zniknął w cieniu.
Czy to pies?
Czy to bies?

Długo stali i myśleli,
Lecz się nic nie dowiedzieli.
Czy to pies?
Czy to bies?

J. Słowacki

[kwasna_cytryna]

Un regard aussi bleu qu'un envol de mésanges
D'où s'évade le flot céleste de tes yeux ;
Sous l'azur moucheté de nuages étranges
L'amour a la couleur lacrymale des cieux.

Un sourire éclatant, rouge crépusculaire,
Souligne ton visage où s'imprègne mon coeur ;
Dans le jour décadent que le soleil éclaire,
L'amour est vermillon sous ton rire moqueur.

Des cheveux d'or tressés que le soleil jalouse
Auréolent ton corps d'un nimbe gracieux ;
Et sous le vent du nord que la froideur épouse
L'amour a la couleur du métal précieux.

Mais du flot transparent de ton souffle frigide,
Comme une voix perdue au désert étouffant,
Ton corps, ton pauvre corps, qui doucement se vide
Donne à l'amour déchu la couleur du néant.

[Gość: Ewa]

Annie
Sur la côte du Texas
Entre Mobile et Galveston il y a
Un grand jardin tout plein de roses
Il contient aussi une villa
Qui est une grande rose

Une femme se promène souvent
Dans le jardin toute seule
Et quand je passe sur la route bordée de tilleuls
Nous nous regardons

Comme cette femme est mennonite
Ses rosiers et ses vêtements n'ont pas de boutons
Il en manque deux à mon veston
La dame et moi suivons presque le même rite
Guillaume Apollinaire

[kwasna_cytryna]

Today I saw again my dear, wild roses by the sea
And down the vista of the years, old days came back to me
When you and I walked hand in hand, along a sunlit shore
To watch the soaring seagulls play, and hear the breakers roar
We climbed upon the windswept cliff, so close to the wide blue sky
Visioning scenes from fairyland, in clouds that went sailing by
Around us in the cool seabreeze, endless wild roses swayed
And warm sweet scents from the breath of June, as lovers there we played
Forgotten are the lengthening years, that we have been apart
The smell of fragrant roses bloom, now forever in my heart
Wild flowers glistened in the rain, as a happy child strayed
Blooming on the hill all these years, don't let these memories fade
Pondering the changes in my life, once more I sought the hill
And Lo!, I saw through tempered tears, wild roses blooming still...

[Gość: Ewa]

Je fais
les exercises
d'écriture
automatique
Je tape sans
des réflexions
ce que me vient
dans l'esprit.
Par exemple
le mouvement de
Pop Art-
je préfére
l'arbre à sabot
fait par François
Lucistourt-Touret
que Marilyn Monroe
d'Andy Warhol
parce que l'arbre
à sabot
me touche,
pas Andy Warhol.
Et toi
pourquoi tu
t'as caché
autant du temps?
Maintenant
quant je te
ai trouvé
je mets
une grande
partie de mon
âme
dans une
boite aux alumettes
et je t'en offre
comme
le cadeau
de notre
rencontre.

[kwasna_cytryna]

małe pudełko
na sąsiednim stoliku
smutno leżącę na szklanym blacie
jak na skraju przepaści
człowiek przechodzący obok
zaraz strąci je
na ziemię
i rozsypią się zapałki z zielonymi łebkami
jak tafla lustra
po uderzeniu rozpryskuje się
drobne gorejące okruszki
czy zebrać je
by wznieciły ogień
czy w pustym pudełku
zamknąć
pulsujące niepokojem
serce
które nie zaznało ciepła

[Gość: Ewa]

ЗИМНИЙ ВЕЧЕР

Буря мглою небо кроеть,
Вихри снежные крутя ;
То, как зверь она завоет,
То заплачет как дитя,
То по кровле обвешалой
Вдруг соломой зашумит,
То, как путник запоздалый,
К нам в окошко постучит.

Наша ветхая лачужка
И печальна и темна.
Что же ты, моя старушка,
Приумолкла у окна ?
Или бури завыванием
Ты мой друг утомлена,
Или дремлешь под жужанием
Своего веретена ?

Выпьем, добрая подружка
Бедной юности моей,
Выпьем с горя ; где же кружка ?
Сердцу будет веселей.
Спой мне песню, как синица
Тихо за морем жила ;
Спой мне песню, как девица
За водой поутру шла.

Буря мглою небо кроеть,
Вихри снежные крутя ;
То, как зверь она завоет,
То заплачет как дитя.
Выпьем, добрая подружка
Бедной юности моей,
Выпьем с горя ; где же кружка ?
Сердцу будет веселей.

Пушкин 1825

[kwasna_cytryna]

***

Zamawiam cię od złota mocy,
Od skrzydlatej wdowy o północy,
Od błotnego zjadliwego dymu,
Od staruchy przechodzącej mimo.

Żmii pod progiem,
Wody pod mostem,
Krzyżowej drogi,
Od baby-postem.

Szalów bucharskich,
Ukazów carskich,
Od czarnej zbrodni,
Od białej dłoni!!


Marina Cwietajewa

[Gość: Ewa]

Bierstube Magie allemande

Bierstube Magie allemande
Et douces comme un lait d'amandes
Mina Linda lèvres gourmandes
qui tant souhaitent d'être crues
A fredonner tout bas s'obstinent
L'air Ach du lieber Augustin
Qu'un passant siffle dans la rue
Sofienstrasse Ma mémoire<
Retrouve la chambre et l'armoire
L'eau qui chante dans la bouilloire
Les phrases des coussins brodés
L'abat-jour de fausse opaline
Le Toteninsel de Boecklin
Et le peignoir de mousseline
qui s'ouvre en donnant des idées
Au plaisir prise et toujours prête
O Gaense-Liesel des défaites
Tout à coup tu tournais la tête
Et tu m'offrais comme cela
La tentation de ta nuque
Demoiselle de Sarrebrück
Qui descendais faire le truc
Pour un morceau de chocolat
Et moi pour la juger que suis-je
Pauvres bonheurs pauvres vertiges
Il s'est tant perdu de prodiges
Que je ne m'y reconnais plus
Rencontres Partances hâtives
Est-ce ainsi que les hommes vivent
Et leurs baisers au loin les suivent
Comme des soleils révolus
Tout est affaire de décors
Changer de lit changer de corps
A quoi bon puisque c'est encore
Moi qui moi-même me trahis
Moi qui me traîne et m'éparpille
Et mon ombre se déshabille
Dans les bras semblables des filles
Où j'ai cru trouver un pays
Coeur léger coeur changeant coeur lourd
Le temps de rêver est bien court
Que faut-il faire de mes jours
Que faut-il faire de mes nuits
Je n'avais amour ni demeure
Nulle part où je vive ou meure
Je passais comme la rumeur
je m'endormais comme le bruit
C'était un temps déraisonnable
On avait mis les morts à table
On faisait des châteaux de sable
On prenait les loups pour des chiens
Tout changeait de pôle et d'épaule
La pièce était-elle ou non drôle
Moi si j'y tenait mal mon rôle
C'était de n'y comprendre rien
Dans le quartier Hohenzollern
Entre la Sarre et les casernes
Comme les fleurs de la luzerne
Fleurissaient les seins de Lola
Elle avait un coeur d'hirondelle
Sur le canapé du bordel
Je venais m'allonger près d'elle
Dans les hoquets du pianola
Elle était brune et pourtant blanche
Ses cheveux tombaient sur ses hanches
Et la semaine et le dimanche
Elle ouvrait à tous ses bras nus
Elle avait des yeux de faïence
Et travaillait avec vaillance
Pour un artilleur de Mayence
Qui n'en est jamais revenu
Il est d'autres soldats en ville
Et la nuit montent les civils
Remets du rimmel à tes cils
Lola qui t'en iras bientôt
Encore un verre de liqueur
Ce fut en avril à cinq heures
Au petit jour que dans ton coeur
Un dragon plongea son couteau
Le ciel était gris de nuages
Il y volait des oies sauvages
Qui criaient la mort au passage
Au-dessus des maisons des quais
Je les voyais par la fenêtre
Leur chant triste entrait dans mon être
Et je croyais y reconnaître
Du Rainer Maria Rilke
Louis Aragon,

( Après avoir vu le film
"Le peuple des migrateurs"-
magnifique!)

[kwasna_cytryna]

HÉSITATIONS...
par Claudia Toussaint, Canada


Dans la vie on hésite,
On ne peut pas l'éviter
C'est le pire des parasites
On ne peut pas s'en débarrasser.

On hésite à foncer
À avouer un amour
On hésite à donner
Notre coeur pour toujours.

Certains jours,
Nous n'hésitons plus,
Nous osons nous offrir entièrement
Mais parfois nous aurions dû patienter.

La seule chose à faire
C'est d'user de notre bon jugement
Mais de ne jamais hésiter
À offrir notre amour à nos proches

La vie est fragile
Alors pourquoi perdre du temps qui s'avère précieux,
On ne peut jamais savoir ce que l'avenir nous réserve.

Alors qui que vous soyez...
Que je vous connaisse ou non

Je vous aime!! :)

[Gość: Ewa]

Jedna z najwiekszych zbrodni
ludzkosci
jest ograniczenie
wolnosci
patkom.
Te, ktore migruja
z ich obietnica powrotu
sa dowodem
wiecznego obrotu
rzeczy, zycia,
zawirowania
swiata.
Wolnosc, to piekne
slowo,
jest takze mowa,
ze nie znajac na
codzien
mozna kochac
przestrzen.

[kwasna_cytryna]

Drogi wykute w skale tworzą wspaniałe tarasy widokowe. Jezioro widziane z gór
daje poczucie wielkiej przestrzeni.
Stojąc nad skrajem przepaści, mając przed sobą ogrom przestrzeni a w dole
błękit jeziora można poczuć specyficzny zapach swobody dany tylko naturze. Przy
wielkości, niewzruszonym spokoju i pięknie tego krajobrazu, którego nie dotyczą
ludzkie problemy, można ukoić duszę. Cóż znaczą nasze zmagania z codziennymi
problemami dla tych gór. One istnieją od tysięcy lat bez względu na zmieniające
się ustroje polityczne, kryzysy gospodarcze, czy inne zdarzenia, które nas -
ludzi przerażają. Tutaj zawsze można znaleźć spokój i ciszę. Tutaj można choć
na chwilę oddalić to co nas niekiedy przytłacza.
Stare niekiedy zapomniane drogi. Wykute w skale opuszczone tunele, które
czasami zdają się wieść do samego serca gór, zaczynają porastać zielenią.
Natura odbiera to co wydarł jej człowiek. Jeszcze kilka lat i z asfaltu
niewiele pozostanie, a tunele będą przypominać dziwne, zarośnięte jaskinie.

[Gość: Ewa]

Quel jour sommes-nous
Nous sommes tous les jours
Mon amie
Nous sommes toute la vie
Mon amour
Nous vivions et nous aimons
Et nous na savons pas que c'est que la vie
Et nous na savons pas ce que c'est que le jour
Et nous na savons pas ce que c'est que l'amour.

Jacques Prévert

[Gość: Ewa]

FIRST LOVE
Cameron, George Frederick

AH, love is deathless! we do cheat
Ourselves who say that we forget
Old fancies: last love may be sweet,
First love is sweeter yet.

And day by day more sweet it grows
For evermore, like precious wine,
As Time's thick cobwebs o'er it close,
Until it is divine.

Grows dearer every day and year,
Let other loves come, go at will;
Although the last love may be dear,
First love is dearer still.










Droit d'auteur. La Bibliothèque nationale du Canada.

[kwasna_cytryna]

1.
imagine si ceci
un jour ceci
un beau jour
imagine
si un jour
un beau jour ceci
cessait
imagine

2.
fin fond du néant
au bout de quelle guette
l'oeil crut entrevoir
remuer faiblement
la tête le calma disant
ce ne fut que dans ta tête

[Gość: Ewa]

Comme je suis très vieux, je sais des histoires,
Et j'en ai fait pour toi pas moins d'un petit cent.
Oh, ca n'est certes nitrès fin ni très puissant
Ca m'a pas demandé des efforts méritoires

Mais c'est un peu loufoque, un peu blasphématoire
Un peu gai quelquesfois, un peu triste en passant
Ca garde un peu de forme, et va s'avachissant
S'il le faut

[Gość: Ewa]

L'homme est privé d'un physique qui pourrait lui permettre de voler sans
appareillage.
Le physique des oiseaux est généreusement construit pour cette faculté. Tout
d'abord le poids. Par rapport à la surface du corps, ailes étendues, le poids
d'un oiseau est minimal. Cela grâce au système pneumatique osseux qui est en
communication avec les poumons qui prolongent au travers des bronchioles munies
de neuf sacs aériens, situés dans la tête et dans le tronc. Donc, le poids d'un
oiseau s'approche de celui d'air. Le plus petit, le colibri pèse seulement 5
grammes, l'oiseau le plus lourd 12 kilogrammes. L'absence de dents, de vessie
et la peau dépourvue de glands allège le corps de l'oiseau............
L'oiseau possède aussi une aptitude qui le différencie des autres vertébrés.
Grâce à sa structure cérébrale contenant des micro-aimants, il peut définir le
champ magnétique terrestre. Cette faculté peut être dérangé dans les cas de
perturbation magnétique venant de la terre. A ce point que les oiseaux sont
troublés et perdent le sens de l'orientation. ..............

[kwasna_cytryna]

Les Loups mangent gloutonnement.
Un Loup donc étant de frairie
Se pressa, dit-on, tellement
Qu'il en pensa perdre la vie:
Un os lui demeura bien avant au gosier.
De bonheur pour ce Loup, qui ne pouvait crier,
Près de là passe une Cigogne.
Il lui fait signe; elle accourt.
Voilà l'Opératrice aussitôt en besogne.
Elle retira l'os; puis, pour un si bon tour,
Elle demanda son salaire.
"Votre salaire ? dit le Loup:
Vous riez, ma bonne commère!
Quoi? ce n'est pas encor beaucoup
D'avoir de mon gosier retiré votre cou?
Allez, vous êtes une ingrate:
Ne tombez jamais sous ma patte."

Jean de LaFontaine

[Gość: Ewa]

Nous avons marre
d'avoir froid!
Ce pays
est fait
pour que
fasse beau

On peut discuter
amicalement
avec un gandarme,
on peut s'amuser
avec les mots
sans des remords,

Ici ont a trouvé
les droits des hommes
allors il faut
qu'il fasse beau!!!!!

[Gość: Ewa]

Apogeum opery niewatpliwie mialo miejsce na przelomie XIX i XX wieku. Wielcy
kompozytorzy jak Puccini i Verdi poswiecili w swych operach wiele miejsca
milosci, milosci nieszcesliwej, ktorej uwienczeniem byla bezlitosna smierc
kochanki.U Pucciniego Tosca rzuca sie z wysokosci rzymskiej fortyfikacji, gdzie
na skutek zdrady wczesniej zbitego przez nia Scarpio, ginie jej ukochany
¨Mario. Podobnie smierc siana jest w Turandocie, a Manon Leccaut umiera na
pustyni. W Bohemie gruzlica zabija niewinna, skromna i zakochana Mimi.Nieco
wczesniej Verdi okazal sie rownie bezlitosny dla kochanek. Otello dusi z
bezpodstawnej zazdrosci Desdemone, w Trawiacie Wioletta w imie milosci poswieca
caly swoj majatek.; i umiera. Aby byla jeszcze bardziej niesprawiedliwie i
dramatycznie...na gruzlice.Nieco pozniej Bizet nie oszczedzil w swej
najbardziej popularnej operze czarujacej Carmen. Gershwin podobnie bez
skrupulow pozwala Porgemu zabic Bess. Temat mlodych kochankow ginacych smiercia
samobojcza byl wielokrotnie rozwijany w operze. Najstraszliwszym samobojstwem
byla smierc madame Butterfly Pucciniego, ktory nie tylko ja usmiercil, ale
takze zmusil do oddania w rece obcej kobiety ukochanego synka. Nawet w operze
wspolczesnej kochanka nie ma pelnych praw cywilnych, czego dowodem jest
usmiercenie Lulu przez Berga.Dopiero po latach dwudziestych kompozytorzy
okazali sie bardziej litosciwi dla kochanek, nawet kierujac sie w strone praw
czlowieka jak Marius Constant w swym oratorio dramatycznym. Opera nie umarla,
jej tworcy sa wciaz obecni. Wydaje sie, ze prawo do zycia zostalo zwrocone
kochance, co jest niewatpliwym osiagnieciem instrumentalnym.

[kwasna_cytryna]

Zagadka kryje się już w podtytule opery: "Oniegin - sceny liryczne".
Sceny liryczne to pewne obrazy, fragmenty większej całości. W książce tę całość
spaja postać autora, który jest bohaterem, pierwszym czytelnikiem i zarazem
interpretatorem swojej opowieści.
Zabieg ten dodaje pewnej pikanterii, wnosi poczucie ironii, dystansu,
wprowadza inny wymiar. Historia Oniegina pozbawiona tego kontekstu pozostaje
dość błahym romansem.
Zastanawiałem się jak ocalić tę optykę? Jak połączyć sceny liryczne? W
jaki sposób zbudować z nich ciąg, który miałby walor dramatyczny? Te zagadki
znalazły rozwiązanie w milczącej postaci, której byt świadomie nie jest do
końca definiowany. Jest ona kimś pomiędzy narratorem, poetą, a może po prostu
starym Onieginem, człowiekiem, który zna tę historię i opowiada ją raz jeszcze,
niczym Syzyf, powtarzając na nowo historię swojego upadku. Z perspektywy czasu
zauważamy wszystkie swoje błędy, wszystkie blaski i cienie młodości. Poezja
daje nam możliwość cofnięcia czasu, wejścia w ten świat raz jeszcze i
doświadczenia naszej drogi. Problem w tym, ze nic już nie możemy zmienić.
Tatiana raz jeszcze ulegnie zawodowi miłosnemu, Lenski raz jeszcze zginie w
pojedynku, a Oniegin stoczy się w pustkę i blichtr marnego świata, jak to
pięknie ujął Puszkin.

[Gość: Ewa]

Ja, bolnaja staruszka
w swietie byla,
mnogo widiala,
ludiej lieczyla
cziernych i bielych
od smierti sowala,
swajoj patridi
nie zabula.
Ja lublju knigi
i gazeta Wyborcza
czytac
muzyki sluchat,
zwiezki opowiadat
i tiebie lubiet
kak ty mienija piszesz
oczjen mondroje slowa
i Onegina toze
lubiem
niczego nie zabudjem
tjebje lubuju
mnogo i swobodno
amen.

[kwasna_cytryna]

w słonecznym cieniu, na miękkim kamieniu,
stojąc siedziała, młoda staruszka
i nic nie mówiąc rzekła do wysokiego pana
niskiego wzrostu bez zarostu:
"jestem bezdzietna, mam sześcioro dzieci",
i wtedy krowa zapiała po raz trzeci
"najstarszy syn którego nie mam
wlazł na gruszkę, rwał pietruszkę,
cebule leciały".
przyszedł właściciel tego banana
"proszę złaź pan z tego kasztana"
i wszystko to było zapisane w
księdze młodej staruszki,
która rok przed urodzeniem
zmarła i dotychczas żyła

[Gość: Ewa]

Je sais rouler une amourette En cigarette,Je sais rouler
l'or et les plats !Et les filles dans de beaux draps ! Ne crains pas de
longueurs fidèles :Pour mules mes pieds ont des ailes ;Voleur de nuit, hibou
d'amour, M'envole au jour. Connais-tu Psyché ? - Non ? -
Mercure ?...Cendrillon et son aventure ?- Non ? - ... Eh bien ! tout cela,
c'est moi : Nul ne me voit. Et je te laisserais bien fraîcheComme un
petit Jésus en crèche,Avant le rayon indiscret... - Je suis si
laid ! - Je sais flamber en cigarette, Une amourette,Chiffonner et
flamber les draps,Mettre les filles dans les plats !

Tristan Corbière

[kwasna_cytryna]

Bien sûr, je trouve toujours leurs fruits un peu amers
Ca doit venir de l’eau ou de la couleur des terres
Pourtant y’a quelque chose depuis peu qui me semble inhabituel
Un goût qui vous monte en mémoire comme une voix qui vous appelle

Et tous les gens par ici prétendent qu’on ne peut rien faire
C’est seulement ce qu’ils appellent une dépression d’hiver

Des fois, je ne vois même pas si j’ai les pieds sur terre
Ca doit venir des vents noirs qui tournent autour des pierres
Y’a dessous les pas des endroits qui vous mènent au fond de la nuit
Comme dans les rêves qu’on n’aime pas, où l’on tombe à l’infini

Et tous les gens par ici prétendent qu’on ne peut rien faire
C’est seulement ce qu’ils appellent une dépression d’hiver

Bien sûr, tu comprendras que j’ai du mal à m’y faire
Bien sûr, tu me manques toujours comme à ton ordinaire
Pourtant y’a quelque chose depuis peu que je contrôle de plus en plus mal
Comme l’impression que tu vis dans un monde tellement banal

Et tous les gens par ici prétendent qu’on ne peut rien faire
C’est seulement ce qu’ils appellent une dépression d’hiver


William Sheller

[Gość: Ewa]

lJe m'en allais, les poings dans mes poches crevées;
Mon paletot soudain devenait idéal;
J'allais sous le ciel, Muse, et j'étais ton féal;
Oh! là là! que d'amours spendides j'ai rêvées!
Mon unique culotte avait un large trou.
Petit-Poucet rêveur, j'égrenais dans ma course
Des rimes. Mon auberge était à la Grande-Ourse.
Mes étoiles au ciel avaient un doux frou-frou
Et je les écoutais, assis au bord des routes,
Ces bons soirs de septembre où je sentais des gouttes
De rosée à mon front, comme un vin de vigueur;
Où, rimant au milieu des ombres fantastiques,
Comme des lyres, je tirais les élastiques
De mes souliers blessés, un pied près de mon coeur!
Arthur Rimbaud

[kwasna_cytryna]

Act 1 - Rodolfo's aria - Che gelida manina.


Che gelida manina,
se la lasci riscaldar.
Cercar che giova?
Al buio non si trova.
Ma per fortuna
è una notte di luna,
e qui la luna
l'abbiamo vicina.

Aspetti, signorina,
le dirò con due parole
chi son, e che faccio,
come vivo. Vuole?

Chi son? Sono un poeta.
Che cosa faccio? Scrivo.
E come vivo? Vivo!
In povertà mia lieta
scialo da gran signore
rime ed inni d'amore.
Per sogni e per chimere
e per castelli in aria,
l’anima ho milionaria.
Talor dal mio forziere
ruban tutti i gioelli
due ladri, gli occhi belli.
V’entrar con voi pur ora,
ed i miei sogni usati
e i bei sogni miei,
tosto si dileguar!
Ma il furto non m’accora,
poiché, v’ha preso stanza
la dolce speranza!
Or che mi conoscete,
parlate voi, deh! Parlate.
Chi siete? Vi piaccia dir!


What a frozen little hand,
let me warm it for you.
What’s the use of looking?
We won't find it in the dark.
But luckily
it’s a moonlit night,
and the moon
is near us here.

Wait, mademoiselle,
I will tell you in two words
who I am, what I do,
and how I live. May I?

Who am I? I am a poet.
What do I do? I write.
And how do I live? I live.
In my carefree poverty
I squander rhymes
and love songs like a lord.
When it comes to dreams and
visions and castles in the air,
I've the soul of a millionaire.
From time to time two thieves
steal all the jewels
out of my safe, two pretty eyes.
They came in with you just now,
and my customary dreams
my lovely dreams,
melted at once into thin air!
But the theft doesn’t anger me,
for their place has been
taken by hope!
Now that you know all about me,
you tell me who you are.
Please do!

[Gość: Ewa]

Nous sommes huit
dans l'atelier de gravure.
Comme les noms
un paut de tout
de me
même
pour la situation
professionnele.

Nous nous aimons,
pafois il est serio,
pafois un peu des conneris,
Bof,
nous sommes tous
les petits( ou grands)
je ne sais pas,
mais seulment
les créateurs.

[Gość: Ewa]

Szczesciarz
Petruchiani byl znany w N'djamenie. Powtarzano jego nazwisko mowiac o
posiadaniu szczescia . Dawano jego przyklad gdy mowiono o szczesciarzu, albo
odwrotnie nazywano go nieszczesnikiem .
Byl mezczyzna okolo piecdziesiatki, dobrze zbudowanym, o sylwetce raczej
atletycznej. Zeby go poznac najlepiej bylo udac sie wieczorem do nocnego klubu
w centrum N'djameny. Spedzal tam swoje wieczory. Wypijal dwa , trzy piwa,
przygladal sie tanczacym, pozwalal na umizgi ciemnoskorych dziewczyn, latwo
nawiazywal konwersacje .Okolo polnocy wychodzil lekko pociagajac prawa stope.
Dawal chojny napiwek chlopcom pilnujacym jego samochodu , po czym odjezdzal
zeby samotnie spedzic noc. Czasami mial atak malarii, ale nigdy jak inni nie
zostawal w domu. Codziennie punktualnie o osmej byl w biurze , sprawdzal
korespondencje, cierpliwie znosil brak kompetencji sekretarki. Duzo
telefonowal. Petruchiani kierowal przez telefon filia przedsiebiorstwa
budowlanego. Niezaleznie od telefonow dotyczacych firmy codziennie rano jego
pierwsza komunikacja byla kierowana do Francji , do Bretanii , gdzie mieszkala
jego zona i gdzie czekala na niego restauracja i maly hotel, zabespieczenie na
starosc. Pytal czy wszystko w porzadku i jaka jest pogoda w Bretanii. Dorzucal
kilka uwag o klopotach z miejscowa administracja, o nie posuwajacych sie jak
nalezy pracach, o trudnosciach finansowych i konczyl "ça va, c'est Afrique".
Petruchiani lubil Afryke. Moglby juz spokojnie osiasc we Francji, pilnowac
interesow hotelu i restauracji , zamiast tych samotnych nocy w N'Djamenie. Bez
watpienia w jakis szczegolny sposob szukal ryzyka.

[kwasna_cytryna]

Kiedy Marco Polo powrócił do rodzinnej Wenecji, był już człowiekiem posuniętym
w latach; swoje piętno wycisnęły też na nim trudy wieloletnich podróży. A kiedy
go pytano, co się z nim działo, gdzie był i co widział, signor Marco opowiadał
rzeczy zupełnie niestworzone.

Snuł historie o niezmierzonych bogactwach Wschodu, jego wielkich armiach,
mądrych władcach i zamożnych miastach pełnych kolorowych mieszkańców. O
cudownych drzewach dających mleko, roślinach, leczących z każdej choroby, o
zwierzętach podobnych do ludzi, rzekach szerszych niż morza i morzach pełnych
pereł, jak kufer czarnoksiężnika. W każdym rozdziale swej relacji zapewniał, że
królestwo, o którym w danej chwili mówił, jest największe, najpotężniejsze i
najwspanialsze w całym świecie. W każdym żyli znający magię kapłani, którzy na
rozkaz swego władcy przywoływali burze lub zaklinali dobrą pogodę. Każde miasto
w tym państwie miało wieże sięgające chmur i do każdego z nich codziennie
przybywały tysiące karawan z kupcami, a każdy kupiec przywoził towary warte
całych królestw. "I wierzcie mi, że w całym świecie nie ma drugiego takiego
miejsca", kończył rozdział messer Marco, by już w następnym zacząć wszystko od
początku: "Kinsaj jest to królestwo leżące o sto mil na północ, a jedzie się
tam przez lasy tak gęste i pełne zwierzyny rozmaitej i przedziwnej, że w całym
świecie nie ma takich drugich jak te. I trzeba wiedzieć, że ludzie tam
mieszkający nie palą drewnem, choć mają go mnóstwo, lecz dobywają w górach
pewien rodzaj czarnego kamienia i ten palą, a daje on ciepła dużo więcej, choć
pali się niewiele i tylko na początku".

[Gość: Ewa]

Frosty morning
everythink is crisply
everybody need
a some
of sunshine

Frosty morning
I an runing so quickly
so quickly
to see my friends

Frosty morning
I sund the music
I think also
about
Ella Fitzgerald

She is always
alive
she's voice
is with
meeee

I would like
to be
as sheee
to have she's voice
and to sing
for you

I could sing
about the morning
about the morning
on the frosty
road

With all my heart
I will craying
about the beauty
about the beauty
of the frosty road

Can you to hear me
can you to hear me
when I am singing
with Ella voice?

[Gość: Ewa]

Annexe

Violetta:
Les spasmes de mon mal
ont cessé.
Je sens renaître en moi
une vigeur insolite.
Ah! je me reprends à vivre...
(avec une sursaut)
Oh...joi!
(elle retombe sur le canapé)
Tous
o ciel! elle meurt!
Alfred
Violetta...
Tous
Oh! Dieu, secourons-la...
Le docteur(après lui avoir tâte le pouls)
Elle a passé...
Tous
Ah! quelle douleur!

Giuseppe Verdi
La Traviata
opéra en trois actes
sur un livret de Francesco Maria Piave
d'après"La dame aux camélias" d'Alexandre Dumas Fils

[kwasna_cytryna]

Il Principe:

Nessun dorma!... Nessun dorma!...
Tu pure, o Principessa,
nella tua fredda stanza
guardi le stelle che tremano
d'amore e di speranza!
Ma il mio mistero
è chiuso in me,
il nome mio nessun saprà!
No, no, sulla tua bocca lo dirò,
quando la luce splenderà!
Ed il mio bacio scoglierà
il silenzio che ti fa mia!

Coro donne:
Il nome suo nessun saprà...
E noi dovrem ahimè, morir, morir!...

Il Principe:

Dilegua, o notte! tramontate, stelle!
Tramontate, stelle! All'alba vincerò!
Vincerò! Vincerò!


The Prince:

No one sleeps!... No one sleeps!...
Nor do you, o princess
in your cold room
Look the stars that tremble
with love and hope!
But my mystery
it is locked in me,
my name no one will know!
No, no, only on your mouth I will reveal it,
when dawn's light will shine!
My kiss will break the silence
and make you mine!

Female choir:

His name no one will know...
And we shall have, alas, to die, to die...!

The Prince:

Disperse, o night! Set, you stars!
Set, you stars! With the dawn I will win!
I'll win! I'll win!


Turandot - G. Puccini

[kwasna_cytryna]

SARAH BRIGHTMAN IN CONCERT AT THE ROYAL ALBERT HALL,
an evening of musical enchantment with one of Broadway and London's most
mesmerizing leading ladies.

Brightman's voice has won acclaim the world over. In Japan, she has long been
celebrated as an opera star. In Germany, she is known as a singer who
harmoniously fuses classical and pop music. In England and America, she is
famous for her work in musical theater. Now, Brightman brings her exceptional
talent to a concert performance with the English National Orchestra conducted
by Paul Bateman, and special guests Italian tenor Andrea Bocelli and composer
Lord Andrew Lloyd Webber.

Sarah Brightman rose to international fame when she created the role
of "Christine" in Lloyd Webber's Phantom of the Opera. When she later crossed
the Atlantic to perform in the musical's original Broadway company, she
captured the hearts of America's theater fans as well. She has also appeared in
Aspects of Love and toured extensively in The Music of Andrew Lloyd Webber, a
concert of his compositions.

The special features "Time to Say Goodbye," her duet with Italian tenor Andrea
Bocelli. Another memorable moment reunites her exceptional voice once again
with the piano accompaniment of Lloyd Webber for "Whistle Down the Wind." Other
featured songs include "O Mio Babbino Caro" (from Puccini's Gianni
Schicchi), "Summertime" (Porgy and Bess), and "Music of the Night" (Phantom of
the Opera).

[Gość: Ewa]

... Excité d'un désir curieux,
Cette nuit je l'ai vue arriver en ces lieux,
Triste, levant au ciel ses yeux mouillés de larmes,
Qui brillaient au travers des flambeaux et des armes ;
Belle, sans ornements, dans le simple appareil
D'une beauté qu'on vient d'arracher au sommeil.
Que veux-tu ? Je ne sais si cette négligence,
Les ombres, les flambeaux, les cris et le silence,
Et le farouche aspect de ses fiers ravisseurs
Relevaient de ses yeux les timides douceurs.
Quoi qu'il en soit, ravi d'une si belle vue,
J'ai voulu lui parler, et ma voix s'est perdue :
Immobile, saisi d'un long étonnement,
Je l'ai laissé passer dans son appartement.
J'ai passé dans le mien. C'est là que, solitaire,
De son image en vain j'ai voulu me distraire :
Trop présente à mes yeux, je croyais lui parler ;
J'aimais jusqu'à ses pleurs que je faisais couler.
Quelquefois, mais trop tard, je lui demandais grâce ;
J'employais les soupirs, et même la menace.
Voilà comme, occupé de mon nouvel amour,
Mes yeux, sans se fermer, ont attendu le jour...
Racine

[kwasna_cytryna]

Enfant ! si j'étais roi, je donnerais l'empire,
Et mon char, et mon sceptre, et mon peuple à genoux
Et ma couronne d'or, et mes bains de porphyre,
Et mes flottes, à qui la mer ne peut suffire,
Pour un regard de vous !

Si j'étais Dieu, la terre et l'air avec les ondes,
Les anges, les démons courbés devant ma loi,
Et le profond chaos aux entrailles fécondes,
L'éternité, l'espace, et les cieux, et les mondes,
Pour un baiser de toi !

V. Hugo

[Gość: Ewa]

Czy smierc w operze ma szanse przetrwania?

Jak donosi PAP, grupa polskich i zagranicznych intelektualistow powolala
stowarzyszenie do ocalenia skazanych na smiertc w operze. Grupa szczegolowo
bada okolicznosci zadania smierci zastanawiajac sie jakich srodkow nalezy uzyc
aby zwrocic zycie zwlaszcza kochankom. Dzialalnoscia stowarzyszenia
zainteresowal sie minister spraw wewnetrznych. Jednak dzieki interwencji
Boleslawa Gieremka i Roberta Badintera wyjasniono( opierajac sie na motywie
muzycznym"la vie en roses" spiewanym i granym przez Luisa Armstronga) ,iz
sprawa ma bardziej charkter abstrakcyjny niz polityczny. To z kolei wzbudzilo
polemike nad znaczeniem slowa abstrakcja. Z polemiki Boleslaw Gieremek i Robert
Badinter wyszli zwyciesko oglaszajac amnestie.

[kwasna_cytryna]

wystawa "Obrazy smierci w sztuce polskiej XIX i XX wieku"

Wybor tematu nie jest przypadkowy. Jak pisza autorzy w katalogu: "W powszechnym
odczuciu rok 2000 uwazany jest za rok symboliczny, jest to bowiem koniec
jednego tysiaclecia i zarazem wstep do nastepnego... czas ‘smierci’ starego
i ‘narodzin’ nowego rozdzialu dziejow"
...w polskiej sztuce - w przeciwienstwie do europejskiej z konca XIX wieku -
nie bylo tematu samobojstwa. To rowniez zdumiewajace odkrycie. Moze polski
tworca tego okresu nie odczuwal takich rozterek egzystencjalnych. Smierc z
wyboru - tak, ale tylko jako samobojstwo na oltarzu ojczyzny. Jest Wanda, ktora
wybiera smierc w Wisle, bo "nie chciala Niemca", jest Konrad, sa powstancy,
mamy grafike Grottgera. Jest problem losu ojczyzny, narodu, nie ma
indywidualnych rozterek czlowieka, artysty, wyboru smierci z niemocy tworczej
czy tragicznego wlasnego zycia. Smierc jako problem egzystencjalny pojawia sie
bardzo rzadko w polskim malarstwie konca XIX wieku - na krotko zaistniala
dopiero okolo 1900 roku, na przyklad u Weissa.

[kwasna_cytryna]

wystawa "Obrazy smierci w sztuce polskiej XIX i XX wieku"

Wybor tematu nie jest przypadkowy. Jak pisza autorzy w katalogu: "W powszechnym
odczuciu rok 2000 uwazany jest za rok symboliczny, jest to bowiem koniec
jednego tysiaclecia i zarazem wstep do nastepnego... czas ‘smierci’ starego
i ‘narodzin’ nowego rozdzialu dziejow"
...w polskiej sztuce - w przeciwienstwie do europejskiej z konca XIX wieku -
nie bylo tematu samobojstwa. To rowniez zdumiewajace odkrycie. Moze polski
tworca tego okresu nie odczuwal takich rozterek egzystencjalnych. Smierc z
wyboru - tak, ale tylko jako samobojstwo na oltarzu ojczyzny. Jest Wanda, ktora
wybiera smierc w Wisle, bo "nie chciala Niemca", jest Konrad, sa powstancy,
mamy grafike Grottgera. Jest problem losu ojczyzny, narodu, nie ma
indywidualnych rozterek czlowieka, artysty, wyboru smierci z niemocy tworczej
czy tragicznego wlasnego zycia. Smierc jako problem egzystencjalny pojawia sie
bardzo rzadko w polskim malarstwie konca XIX wieku - na krotko zaistniala
dopiero okolo 1900 roku, na przyklad u Weissa.

[Gość: Ewa]

Smierc Elenai jest zdumiewajacym obrazem. Czesto zdarzalo sie mnie zatrzymywac
sie przed tym dzielem i kontemplowac cisze wokol promieniujacej z obrazu
tragedii. Mloda ,piekna dziewczyna kona. Nie zmarla jeszcze bowiem jej twarz
nie jest pokryta sztywna maska smierci.Bezwladnie opadajace ramie swiadczy o
niemocy wobec zjwiska silniejszego niz wszelka wiedza czlowieka.Kochajacy ja
mezczyzna sidzac obok pochyla glowe. jeszcze ma nadzieje. Wciaz wierzy ze
ukochwna podniesie sie z loza, zarzuci mu na szyje opadajace ramie i wyszepnie
slowa milosci. Na to wlasnie czekalam kontemplujac obraz. Czekalam aby Elenai
podniosla sie powoli, popatrzyla na ukochanego, pokochala na nowo zycie i
sie.dzacego obok niej czlowieka. Bowiem najwiekszym zwyciestwem czlowieka jest
pokonanie bolu smierci i umiejetnosc zycia, pomimo przezytej tragedii. Smierc
pozostawic moze trwale blizny, ale milosc zycia i ludzi to problem
egzystencjalny.

[Gość: Ewa]

En montant la côte
à droit on voit
la boucle de Seine.
Devant les collines
parsemés
de petits bois
et de fôrets.
Tout plonge dans
la lumiére.
Ici les impressionnistes
ont immortalisé
ce que j'ai vu
aujourd'hui.
Condorcet a été
aussi
dans ce coin.
Heureuse-
chacun peut
d'être si bien
ici
les gens disent
bonjour
bien que l'hiver
se prolonge.
C'est exeptionnel.

[kwasna_cytryna]

Dame souris trotte,
Noire dans le gris du soir,
Dame souris trotte
Grise dans le noir.

On sonne la cloche,
Dormez, les bons prisonniers !
On sonne la cloche :
Faut que vous dormiez.

Pas de mauvais rêve,
Ne pensez qu'à vos amours
Pas de mauvais rêve :
Les belles toujours !

Le grand clair de lune !
On ronfle ferme à côté.
Le grand clair de lune
En réalité !

Un nuage passe,
Il fait noir comme en un four.
Un nuage passe.
Tiens, le petit jour !

Dame souris trotte,
Rose dans les rayons bleus.
Dame souris trotte :
Debout, paresseux !

P. Verlaine

[kwasna_cytryna]

Que tous le monde se lève
Libérez les oiseaux de leur cage
Laissez rire les enfants
Que les chiens aboient en chantant

Io amo lui

Que les étoiles jouent avec la mer
Que le soleil réchauffe tous les cœurs
Que les vagues bondissent en couleur
Tendez la main au pauvre,
pour qu'il puisse sourire à la vie

Lui ama me

Que le temps soit éternel
Que l'homme soit immortel
Que la terre soit couverte de bonheur

Io amo lui

[Gość: Ewa]

Donnait un charme neuf à ses métamorphoses
La très-chère était nue, et, connaissant mon coeur,
Elle n'avait gardé que ses bijoux sonores,
Dont le riche attirail lui donnait l'air vainqueur
Qu'ont dans leurs jours heureux les esclaves des Mores.
Quand il jette en dansant son bruit vif et moqueur,
Ce monde rayonnant de métal et de pierre
Me ravi en extase, et j'aime à la fureur
Les choses où le son se mêle à la lumière.
Elle était donc couchée et se laissait aimer,
Et du haut du divan elle souriait d'aise
A mon amour profond et doux comme la mer,
Qui vers elle montait comme vers sa falaise.
Les yeux fixés sur moi,comme un tigre dompté,
D'un air vague et rêveur elle essayait des poses.
Et la candeur unie à la lubricité
.
Et son bras et sa jambe, et sa cuisse et ses reins,
Polis comme de l'huile,onduleux comme un cygne,
Passaient devant mes yeux clairvoyants et sereins;
Et son ventre et ses seins,ces grappes de ma vignes.
s'avançaient, plus câlins que les Anges du mal,
Pour troubler le repos où mon âme était mise,
Et pour la déranger du rocher de cristal
Où calme et solitaire, elle s'était assise.
Je croyais voir unis pour un nouveau dessin
Les hanches de l'Antiope au buste d'un imberbe,
Tant sa taille faisait ressortir son bassin.
Sur ce teint fauve et brun le fard était superbe!
...Et la lampe s'étant résignée à mourir,
Comme le foyer seul illuminait la chambre,
Chaque fois qu'il poussait un flamboyant soupir,
Il inondait de sang cette peau couleur d'ambre!
Charles Baudelaire

[kwasna_cytryna]

I
Przeprowadź ja przez pokój
niby ścieżką wśród lasu
na stole
zapal różę
dobrą jak nocna lampka

Potem
rozbieraj ja delikatnie
z obronnych gorsetów
z zaciśnięcia rąk
drżenia ramion ...
Otul szeptem.

A jeśli kiedyś
wybiegnie nagle z pokoju
biegnij za nią
nie pozwól
ukryj jej twarz
w swych wielkich rękach
mów słowa
dużo słów
te wszystkie
których ja zapomniałem
których się wstydziłem

Proszę cię
ty
którego nienawidzę
który przyjdziesz po mnie
by z jej drobnych piersi
zdrapać ślady mych rąk
rozchylić jej kolana
proszę cię
bądź dla niej dobry


II
Nie wiesz
że będziesz kochał mnie
że powie ci słowa
wypróbowane ze mną
że w jej włosach
poczujesz mój oddech
na jej brzuchu
napotkasz nocą
moje ręce

I jeśli czasem
wciągając cię w siebie
aż do zachłyśnięcia
pomyli nasz imiona -
nie myśl o mnie z nienawiścią

to ja
uczyłem ją jak dziecko
nie wstydzić się krzyku imion nagich ciał
to ja
czasem jeszcze mówię do ciebie
wtedy
myślałem
że mówię tylko do niej


III
Twój cień w jej oczach
to mój cień

jej głos pełen niepokoju
to mój głos

gdy ona cofa się z lękiem
ja powracam
pamiętaj

na każde twoje słowo
zbyt ostre

na każdy gest
nie dość szczery
ja powracam
pamiętaj

I jeśli kiedyś sama
zapłacze nocą
nie wchodź do jej pokoju
już ja
będę przy niej

B. Urbankowski

[Gość: Ewa]

Dans la mythologie grecque, il y a plusieurs versions de la création. Le mythe
Homérique, Olympien, les mythes philosophiques et le mythe Pélasge. Ce dernier
est le plus archaïque. Il provient de l'époque sans dieu ni prêtres.Dans ce
mythe Eurynomé a été la déesse de toutes choses qui soit sortie entièrement nue
du chaos. Car il n'y avait rien elle ne pouvait poser ses pieds nulle part. Par
la suite, elle sépara le ciel de la mer. Solitaire, elle dansa sur les vagues
abondantes. Elle a du être heureuse et bin s'amuser, mais sans aucune raison,
le vent venant du nord la poussa vers le sud. Cet événement fut créatif. Le
vent dérangea Eurynomé. Elle l'attrapa, le serra et le frotta ente ses mains. A
ce momentlà apparut le grand serpent Ophion(borée).La déesse n'a pas fait
attention à l'objet de sa création. Elle a continué à danser por se réchauffer
et pour son propre plaisir. Innocente et inconsciente, elle na savait pas à
quel point sa danse séduisait Ophion. Lui, affamé par le désir s'enroula autour
d'Eurynomé et s'unit à elle. La déessé et le serpent fertile sont devenus un.

[Gość: Ewa]

De nos jours, le Borée est un vent soufflant de l'hémisphère nord. Par son nom,
il se diffeérencie de vent austral, venant de l'hémisphère sud. En France, le
vent froid, comme il se doit, s'appelle le Borée. On connaît aussi le Borée
d'Auvergne, qui, lui, se produit à la suite de hautes pressions sur la
Champagne et basses pressions sur les Pyrénées. Il traverse l'Allier, le
Cantal, la Haute Loire et la Lozère pour se perdre dans le ciel au-dessus du
massif de l'Epinasse dans l'Hérault. Il peut souffler à la vitesse de 50 km/h.
En Europe de l'est, en Pologne, le vent du nord durant l'hiver peut être très
violent, donnat des tourbillons de neige. Dans mes souvenirs d'enfance reste
l'image de notre famille qui, pendant le séjour à Zakopane, aux peds des Tatry
(massif montagneux des Carpates), avait des difficultés pour se rendre d'une
partie à l'autre de notre habitation à cause des violentes tempêtes de neige.
Pour traverser une distance d'environ 500 mètres, il nous a fallu deux heures,
marchant contre le vent, les yeux aveuglés, tremblant de froid, les pieds et
les mains gelés. A l'époque, j'avais 5 ans et mon corps était à peine plus haut
que la couche de la neige. Tenue par la main de mon père qui pietinait la neige
pour nous faire une petite piste, nous sommes arrivés. Impossible de retourner
à notre domicile dans la même journée.

[kwasna_cytryna]

Do częstych zjawisk należą mgły. Są one dwojakie: albo mokre, długotrwałe,
ciężkie i obfitujące w deszcze, albo suche, lekkie, występujące w Tatrach
zwykle około południa. Mgły, jakkolwiek dokuczliwe dla turystów, są jednak
źródłem wspaniałych widoków. Słynne są w Tatrach tzw. "morza mgieł" lub tzw.
Widmo Brockena, zjawisko odbijania się na chmurze wyolbrzymionej postaci
ludzkiej oprawionej w aureolę z tęczy. W górskim klimacie
najcharakterystyczniejsze są wiatry. Lokalny ciepły halny wieje z południa z
szybkością 20-60 m/sek. Wiatr ten potrafi z -6°C podnieść temperaturę w
dolinach do +7,5°C. Przybiera niekiedy siłę huraganu, powalając drzewa i niosąc
prawie zawsze zapowiedź deszczów. Halny trwa przeważnie trzy dni, z czego dwa
pierwsze są czasem dość pogodne. Wiatr halny występuje najwcześniej wiosną,
najpóźniej jesienią. W czasie trwania halnego chmury nad Tatrami przybierają
specjalny układ, charakterystyczny tylko dla tego wiatru. Prócz halnego wieje z
północnego zachodu zimny wiatr zwany orawskim. Z Doliny Nowotarskiej wieją
często chłodne wiatry w godzinach przedpołudniowych. Wiatry górskie wieją
raczej po południu.

[Gość: Ewa]

Si on regarde en arrière, durant les siècles passés les vents se sont déplacés.
Ils ont sifflé, réchauffé ou refroidi l'environnement. Parfois, l'imagination
humaine leur accorda des pouvoirs hors du commun. Surtout au Moyen âge,
l'epoque des paradoxes. D'un côte, la chanson courtoise qui compare l'arrivée
d'une femme au vent doux apportant la chaleur et l'intimité. De l'autre, la
sorciellerie avec la vision de harpies se déplaçant sur des perches ou manches
à balai avec du vent violent et froid. Pour venir au sabbat et se nouer avec le
diable un acte sexuel. A cette vision primaire et maléfique se sont opposées
les pensées de grands savants comme Giordano Bruno, Galilée et Nicolas
Copernic. Tous les trois fondateurs de l'astronomie, de la physique et de la
philosophie moderne. Au niveau d'une exploatation de l'énergie éolienne, le
Moyen âge fut très avancé. Les premiers moulins à vent sont apparus sur les
plateaux iraniens, qui plus tard ont été apporté par les Arabes sur le
territoire d'Europe. Ils sont devenus populaires au XII° siècle, surtout
longeant les côtes de la Normandie et du sud de l'Angleterre. Les habitants de
Paris et de la région de Champagne les ont construit au XIII° siècle. En même
temps, ils sont apparus en Hollande et au Danemark. Au XIV° siècle ils sont
venus dans les paysages de Suède et de Pologne. Cervantes dans son Don
Quichotte confirme leur présence dans la région de la Manche en Espagne. Les
moulins à vent, au début utilisés uniquement pour la mouture des grains, à
partir de XIV° siècle en Hollande sont utilisés comme moyen d'assèchement des
polders.
Il y a une magie des moulins à vent. Tout d'abord la forme.Les ailes posées sur
un rond, un structure conique en pierre ou en bois, l'ensamble est parfaitement
inscrit dans un paysage vallonné ou plat. Puis intérieur. Il m'est arrivé de
pouvoir visiter en Angleterre un ancien moulin toujours en actoin. L'odeur du
bois mélangé avec celle des grains et de la farine aux divers degrés de mouture
reste dans le mémoire comme une excellente expérience. De plus dans le moulin
tout bouge. Les roues et les turbines, les grains se déplacent et la farine se
verse dans les sacs.Le meunier a une gentillesse exeptionelle et sa femme fait
souvent l'objet de coquetteries. Il n'est pas étonnant que les moulins à vent
se soient trouvés sur les tableaux flamands de XVII° siècle et que le moulin,
le meunier et sa femme se trouvent dans les chansons, la poésie:

L'eau tourbillonne,
a côte du moulin.
Les roues
font du bruit,
l'eau frémit.
La farine tamisée
a poussé le diable
qui part avec le vent
pris par les ailes.
Oui, ce sera un mariage
des sorcières.
Et moi, moi
quand je suis venu
au moulin
j'ai vu madame la meunière
dans la farine.
Et j'ai ri dans le vieux moulin

[kwasna_cytryna]

Ses yeux profonds sont faits de vide et de ténèbres,
Et son crâne, de fleurs artistement coiffé,
Oscille mollement sur ses frêles vertèbres.
O charme d'un néant follement attifé.

Aucuns t'appelleront une caricature,
Qui ne comprennent pas, amants ivres de chair,
L'élégance sans nom de l'humaine armature.
Tu réponds, grand squelette, à mon goût le plus cher !

Viens-tu troubler avec ta puissante grimace,
La fête de la Vie ? ou quelque vieux désir,
Eperonnant encore ta vivante carcasse,
Te pousse-t-il, crédule, au sabbat du Plaisir ?

Au chant des violons, aux flammes des bougies,
Espères-tu chasser ton cauchemar moqueur,
Et viens-tu demander au torrent des orgies
De rafraîchir l'enfer allumé dans ton coeur ?

Ch. Baudelaire

[Gość: Ewa]

La gloire éclairant toutes régions
de l'interieur de l'esprit
divin la vue
s'arrète à l'enveloppe
et se retourne
vainemnet
vers l'intérieur
de soi.
Jacques Roubaoud
cité par moi

[kwasna_cytryna]

"Sumienie jest to ten cichy glosik, ktory szepce,
ze ktos patrzy."
- Julian Tuwim



Ze ktos patrzy, ze krytykuje, ocenia. Czym jest
sumienie? To wlasciwosc psychiczna, niejaka zdolnosc
pozwalajaca odpowiednio ocenic wlasne postepowanie jako
zgodne lub niezgodne z przyjetymi normami etycznymi. To
wyzsza instancja podswiadomosci z wprowadzonych droga
wychowania ogolem zasad moralnych pelniaca funkcje
autorytetu i cenzora.

Sumienie to wariant przymusu moralnego oddzialywujacego
nawet silniej niz osoby obdarzone autorytetem. Przekroczenie
zakazow powoduje przykre poczucie winy. Sa to wyrzuty
sumienia. Sumienie gryzie, dreczy, trapi, ciazy. Jest to
wewnetrzny niepokoj wynikajacy z poczucia popelnionej winy,
nagannego postepowania. Nic po zalu, gdy zlo sie dokonalo.
"Sumienie musi dzialac nie wstecz, lecz naprzod. Zawsze
naprzod. - powie Maria Dabrowska.

Sa osoby o czulym, wrazliwym sumieniu. Kieruja sie
sumieniem, respektuja obowiazek sumienia, postepuja wedlug
sumienia, zgodnie z sumieniem. I jako rekompensate maja
czyste, spokojne sumienie. Jest to nic innego jak wewnetrzny
spokoj plynacy z poczucia wlasciwego, etycznego
postepowania.

Sumienie zyje. Krzyczy, domaga sie uwagi, buntuje sie.
Mozna brac cos na swoje sumienie - przyjmowac za cos
odpowiedzialnosc moralna. Sumienie kogos ruszylo - ktos
uswiadamia sobie swoja wine, postanawia zmienic
postepowanie. Mozna obudzic sumienie - wstrzasnac czyims
sumieniem, wywolac w kims poczucie winy i skruchy za to, co
uczynil. Uspokoic sumienie - nabrac przekonania, ze zyje sie
etycznie, zgodnie z przyjetymi normami. "Sumienie rodzi sie
czasem z jego wyrzutow" (Stanislaw Jerzy Lec). Mozna wygrac
lub przegrac ze swoim sumieniem. Sumienie jest partnerem do
zmagan, do walki.

"Ilez jest bezdomnych sumien!" - zakrzyknie Jozef
Bulatowicz. A sa to ludzie bez sumienia, zli, bezwzgledni,
pozbawieni skrupulow. Uspic, zabic, zagluszyc sumienie,
stlumic w sobie poczucie winy. "Zalozmy skanseny ludzkich
sumien " zaniepokoi sie Janusz Wasylkowski. Czystych,
zdrowych sumien jest coraz mniej. Trzeba je wiec otaczac
szczegolnym staraniem i opieka.

[Gość: Ewa]

Moze pytanie o szczesciu zadawal sobie wielokrotnie i kusil los, aby uzyskac
odpowiedz?
Interesy przedsiebiorstwa budowlanego nie szly dobrze. Spolka hiszpansko-
camerunska byla okradana. Zwlaszcza filia w Czadzie ktorej byl szefem .
Ktoregos dnia sekretarka zniknela z cala zawartoscia kasy w banknotach
przygotowanych jako wyplata dla robotnikow. Pedrini interweniowal w centrali w
Yauonde i uzyskal pewna sume na ratowanie beznadziejnej sytuacji w Czadzie.W
owym czasie wiekszosc prac budowlanych byla usytuowana w Moundou, na poludniu.
Robotnicy, nie oplacani od dluzszego czasu odmawiali pracy . Do tego brakowalo
materialow. Kilku szefow ekip odjechalo do rodzinnych wiosek . Brakowalo zatem
fachowcow. Wowczas zdecydowal, ze musi jechac na miejsce i starac sie uzdrowic
popadajace w nicosc budowy.Udalo mu sie znalezc w N'Djamenie kilku
doswiadczonych szefow ekip. Na podstawie wstepnych rozmow doszedl do wniosku,
ze sa to ludzie na ktorych moze liczyc. Aby dowiezc fachowcow na poludnie
wynajal samochod w miejscowym przedsiebiorstwie . Dla siebie kupil bilet
lotniczy N'Djamena -Moundou i spowrotem. Nie widomo dokladnie jak potoczyl sie
jego pobyt w Moundou. Pozostal tam kilka dni i wrocil do N'Djameny
samolotem.Tymczasem postanowiono ze dwoch Afrykanow, zatrudninych u niego,wroci
do stolicy wynajetym samochodem. Szescset kilometrowa trasa okazala sie
ryzykowna. Gdzies po drodze Afrykanie zatrzymali sie, wypili za duzo alkoholu i
pijani kontynuowali podroz. Nieszczescie nastapilo szybko. Samochod kierowany
przez niewywietrzalego z alkoholu kierowce zboczyl z drogi i wpadl na jadno z
zadkich w okolicy drzew. Kierowca i jego towarzysz zgineli, samochod byl
roztrzaskany. Wedlug miejscowego , raczej ustnego prawa, odpowiedzialnosc za
samochod ponosil Pedrini, bowiem wynajal go na swoje nazwisko. Bez watpienia
rodziny zmarlych beda dochodzily o odszkodowanie, ktore mialoby rowniez spasc
na niego.

[kwasna_cytryna]

Wszyscy w jakims stopniu wzajemnie od siebie zalezymy. Zalezymy od rzeznika,
piekarza, producenta swiec. Jest to zaleznosc wzajemna. To dobrze! W ten sposob
tworzymy spoleczenstwo. Powierzamy pewne funkcje roznym ludziom dla dobra nas
wszystkich - tak, bysmy funkcjonowali lepiej i zyli efektywniej. Taka
przynajmniej mamy nadzieje. Byc od kogos zaleznym psychicznie, byc od kogos
zaleznym emocjonalnie - co to ze soba niesie? Oznacza to, ze moje szczescie
zalezne jest od innej istoty ludzkiej.
Pomyslcie o tym. Jesli tak jest, to nastepnie, bez wzgledu na to czy sobie
uswiadamiacie to, czy nie, zadacie od innych, by jakos przyczynili sie do
waszego szczescia. A wowczas pojawia sie nastepny krok: strach. Strach przed
utrata, strach przed alienacja, strach przed odrzuceniem i wzajemna kontrola.
Milosc doskonala wyklucza lek. Tam, gdzie jest milosc, nie ma miejsca na
zadania, na oczekiwania, nie ma zaleznosci. Nie zadam, abys uczynil mnie
szczesliwym; moje szczescie nie jest zalezne od ciebie. Jesli mnie opuscisz,
nie bede rozczulal sie nad soba, twoje towarzystwo sprawia mi wielka radosc,
ale nie moge zatrzymywac cie kurczowo dla siebie. Ciesze sie bez potrzeby
zawlaszczania tego, co sprawia mi radosc. To, co naprawde mnie cieszy, to nie
ty; to cos wiekszego niz ty i ja. To cos - jak odkrylem - jest podobne do
symfonii, jest osobliwym rodzajem orkiestry grajacej jakas melodie w twojej
obecnosci, ale kiedy odejdziesz, orkiestra grac nie przestanie. Gdy spotkam
kogos innego, gra ona inna melodie, rownie zachwycajaca. A kiedy jestem sam,
orkiestra gra nadal. Jej repertuar jest olbrzymi, nigdy grac nie przestaje.
I tego wlasnie dotyczy przebudzenie. Z tego tez powodu jestesmy
zahipnotyzowani, odmozdzeni, spimy. To straszne pytanie, ale czy mozesz
twierdzic, ze mnie kochasz, jesli jestes do mnie przyklejony i nie pozwalasz mi
odejsc? Jesli nie pozwalasz mi byc soba? Czy mozesz twierdzic, ze mnie kochasz,
jesli to ty potrzebujesz mnie psychicznie i emocjonalnie, by byc szczesliwym?

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Sang Solomon to Sheba,
And kissed her dusky face,
'All day long from mid-day
We have talked in the one place,
All day long from shadowless noon
We have gone round and round
In the narrow theme of love
Like an old horse in a pound.

To Solomon sang Sheba,
Planted on his kness,
'If you had broached a matter
The might the learned please,
You had before the sun had thrown
Our shadows on the ground
Discovered that my thoughts, not it,
Are but a narrow pound.

Said Solomon to Sheba,
And kissed har Arab eyes,
'There's not a man or woman
Born under the skies
Dare match in learning with us two,
And all day long we have found
There's not a thing but love can make
The world a narrow pound.

[Gość: Ewa]

Zycie jest dla kazdego
calkiem inne
czesto mozna wybrac
swoj los

[kwasna_cytryna]

* * *

Nie mówcie, że wyczerpany jej skarb,
że z braku tematu zaniemówiła lira
może nie być poetów; ale zawsze
będzie poezja.

Dopóki fale światła
będą drżeć zapalone pocałunkiem;
dopóki słońce rozwiechrzone chmury
w ogień i złoto będzie ubierać;
dopóki wiatr w swoim łonie będzie nosił
zapachy przyjemne i harmonie;
dopóki na świecie będzie wiosna
będzie poezja.

Dopóki nauka odkryć
zródeł życia nie potrafi,
i w morzu lub niebie będą przepaście
opierające się wyliczeniom;
dopóki ludzkość wciąż idąca naprzód
nie będzie wiedziała dokąd idzie;
dopóki będzie istnieć tajemnica dla człowieka,
będzie poezja.

Dopóki czuć będziemy, że cieszy się dusza
chociaż nie śmieją się usta;
dopóki płakać się będzie, chociaż płacz
nie zachmurzy zrenicy;
dopóki rozum i serce
będą nadal walczyć,
dopóki będzie istniała nadzieja i wspomnienie,
będzie poezja.

Dopóki będą oczy, które odbijać będą
oczy w nie patrzące,
dopóki odpowiadać będą wargi wzdychające
wargom, co wzdychają;
dopóki czuć się będą mogły w pocałunku
dwie dusze stopione,
dopóki istnieć będzie jedna piękna kobieta,
będzie poezja.



* * *

No digáis que agotado su tesoro,
de asuntos falta, enmudeció la lira;
podrá no haber poetas; pero siempre
habrá poesia;

Mientras las ondas de la luz al beso
palpiten encendidas;
mientras el sol las desgarrades nubes
de fuego y oro vista;
mientras al aire en su regozo lleve
perfumes y armonias;
mientras haya en el mundo primavera,
!habrá poesia!

Mientras la ciencia a descubrir no alcance
las fuentes de la vida,
y en el mar o en el cielo haya un abismo
que al cálculo resista;
mientras la humanidad, siempre avanzando,
no sepa a do camina;
mientras haya un misterio para el hombre,
!habrá poesia!

Mientras sintamos que se alegra el alma,
sin que los labios rian;
mientras se llore sin que el llanto acuda
a nublar la pupila;
mientras el corazón y la cabeza
batallando prosigan;
mientras haya esperanzas y recuerdos,
!habrá poesia!

Mientras haya unos ojos que reflejen
los ojos que los miran;
mientras respond

Gustavo Adolfo Becquer

[Gość: Ewa]

Jestesmy kochankami nie byle jakiego rodu,
A nasza milosc to dziwolag jakis
(Jak z debu wyrastajace kapryfolum
Lub dziecko z dwiema lewymi rekami), lecz dumna
potrzeba

Krolewskiej mysli i nienagannego czynu;
Co inni pisza o nas, z prawda sie rozmija,
Ich domena jest zaniedbana ziemia niczyja.

Byc poetami to podlegac smierci;
Smierc, rajska ognista perspektywa
Dla tych, co sie zawsze nosza jak poeci,
Co nie sciagaja na siebie tej haniebnej klatwy
(Przez samolubstwo czy tez wzgarde prawdy);
Nigdy nie umrzec, nigdy sie nie rodzac.

Robert Graves

[Gość: Ewa]

< p. 202 Liste des Poèmes p. 204 >


Je mourrrai d'un cancer de la colonne vertébrale

Je mourrai d'un cancer de la colonne vertébrale
Ca sera par un soir horrible
Clair, chaud, parfumé, sensuel
Je mourrai d'un pourrissement
De certaines cellules peu connues
Je mourrai d'une jambe arrachée
Par un rat géant jailli d'un trou géant
Je mourrai de cent coupures
Le ciel sera tombé sur moi
Ca se brise comme une vitre lourde
Je mourrai d'un éclat de voix
Crevant mes oreilles
Je mourrai de blessures sourdes
Infligées à deux heures du matin
Par des tueurs indécis et chauves
Je mourrai sans m'apercevoir
Que je meurs, je mourrai
Enseveli sous les ruines sèches
De mille mètres de coton écroulé
Je mourrai noyé dans l'huile de vidange
Foulé aux pieds par des bêtes indifférentes
Et, juste après, par des bêtes différentes
Je mourrai nu, ou vêtu de toile rouge
Ou cousu dans un sac avec des lames de rasoir
Je mourrai peut-être sans m'en faire
Du vernis à ongles aux doigts de pied
Et des larmes plein les mains
Et des larmes plein les mains
Je mourrai quand on décollera
Mes paupières sous un soleil enragé
Quand on me dira lentement
Des méchancetés à l`oreille
Je mourrai de voir torturer des enfants
Et des hommes étonnés et blêmes
Je mourrai rongé vivant
Par des vers, je mourrai les
Mains attachées sous une cascade
Je mourrai brulé dans un incendie triste
Je mourrai un peu, beaucoup,
Sans passion, mais avec interêt
Et puis quand tout sera fini
Je mourrai.

Boris Vian

[kwasna_cytryna]

Tu es mon sacrifice
Je te maudit
Meurs diablesse
Retourne auprès des tiens
Cesse de te jouer de moi
D'user de tes charmes
Pour m'envoûter, me tuer
Maintenant, je te haïs
Je te veux cendres
M'as-tu jadis aimé?
Ton coeur noir
Ton maître: soumise
N'as-tu jamais lutté?
Aujourd'hui, il est trop tard
Je ne me battrai pas
Pour toi, jamais
Adieux: est tout ce que tu auras
Je pars, je te quitte

[kwasna_cytryna]

Muzo, nie byc bokserem to jest nie byc wcale. Ryczacej publicznosci poskapilas
nam. Dwanascie osob jest na sali,

juz czas, zebysmy zaczynali.

Polowa pryszla, bo deszcz pada,

reszta to krewni. Muzo.

Kobiety rade zemdlec w ten jesienny wieczor, zrobia to, ale tylko na bokserskim
meczu. Dantejskie sceny tylko tam.

I wniebobranie. Muzo.

Nie byc bokserem, byc poeta,

miec wyrok skazujace na ciezkie norwidy,

z braku muskulatury demonstrowac swiat

przyszla lekture szkolna - w najszczesliwszym razie o Muzo. O pegazie,

aniele konski.

W pierwszym rzadku staruszek slodko sobie sni, ze mu zona nieboszczka z grobu
wstala i upiecze staruszkowi placek ze sliwkami.

Z ogniem, ale niewielkim, bo sie placek spali, zaczynamy czytanie. Muzo.

W. Szymborska

[Gość: Ewa]

I turn round
Like a dumb beast in a show,
neither know what I am
Nor where I go,
My language beaten
Into one name;
I am in love
And thet is my shame.
What hurs the soul
My soul adores,
No better than a beast
Upon all fours.

W.B. Yeats

[kwasna_cytryna]

Rafał Wojaczek - "Która zmęczona śpi"

która zmęczona śpi
a ciało jej jest noc
dzień uśpiony w jej ciele
co to jest
że się nie odróżniam
od jej ciała
świt stop szlachetny
księżyca i słońca
dojrzewa do nocy
w jej śnie gorącym
co to jest
że z jej snu
nie mogę wyjąć mojego snu
mój sen w jej zaciśniętych dłoniach
zarazem jej oddech
a także iskra
co spina
śpiące ciało z ptakiem
która zmęczona śpi
mój sen zakwita w jej śnie
ofiarowana niegdyś
młoda róża

[Gość: Ewa]

Pukam do serca twego
w odpowiedzi jest echo.

Pod drzwiami twymi staje
w poklonie
wiem ze sie nie dodzwonie.

Przez okno ze swiatlem ksiezyca
zagladam nad ranem-
odwracasz sie do sciany.

Z daleka do ciebie wolam-
w wiatr przemienily sie
slowa.
Przez szpare wiatr wtargnal
do przestrzni twojej,
w kaciku przycupnal
i gdy sie obudziles
moje tchnienie poczules.
A wiatr ukryty w kaciku
przez zrenice rozszerzone
zagladnal do duszy twojej.

[kwasna_cytryna]

Ukojenie

Czy dusza ma zazna upragnionego ukojenia
tuląc się do duszy ukochanej ?
Czy ( kiedykolwiek ) będzie janieć w blasku szczęcia
płynącego z połączonych dusz ?

Czy światło szczęcia oświetli mroczne zakamarki ( mojej ) duszy
i na trwałe rozpali w niej ogień miłoci i dobroci ,
który ogrzeje mnie i mą ukochaną ,
stapiając nas w szczęściu na całe życie ?

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Tozsamosc przeciwienstw polaczyla nas
Niemozliwym paktem jedynej milosci,
Ktorego, mezczyzna bedac, strzeglem ponad miare,
Lecz ktory ty, bedac kobieta, cicho zlekcewazylas-
Choc kochalas mnie rownie mocno-
A kiedy mialem cie opuscic, zazdroscilas mi
Mej niezachwianej stanowczosci.

Robert Graves

[kwasna_cytryna]

Jawa nie pierzcha
jak pierzchają sny.
żaden szmer, zaden dzwonek
nie rozprasza jej,
zaden krzyk ani łoskot
z niej nie zrywa.

Mętne i wieloznaczne
są obrazy w snach,
co daje się tłumaczyć
na duzo różnych sposobów.
Jawa oznacza jawę,
a to większa zagadka.

Do snów są klucze.
Jawa otwiera się sama
i nie daje się domknąć.
Sypią się z niej
świadectwa szkolne i gwiazdy,
wypadają motyle
i dusze starych żelazek,
bezgłowe czapki
i czerepy chmur.
Powstaje z tego rebus
nie do rozwiązania.

Bez nas snów by nie było.
Ten, bez którego nie byłoby jawy
jest nieznany,
a produkt jego bezsenności
udziela się każdemu,
kto się budzi.

To nie sny są szalone,
szalona jest jawa,
choćby przez upor,
z jakim trzyma się
biegu wydarzeń.

W snach żyje jeszcze
nasz niedawno zmarły,
cieszy się nawet zdrowiem
i odzyskaną młodością.
Jawa kładzie przed nami
jego martwe ciało.
Jawa nie cofa się ani o krok.

Zwiewność snów powoduje,
że pamięć łatwo otrząsa się z nich.
Jawa nie musi bać się zapomnienia.
Twarda z niej sztuka.
Siedzi nam na karku,
ciąży na sercu,
wali się pod nogi.

Nie ma od niej ucieczki,
bo w każdej nam towarzyszy.
I nie ma takiej stacji
na trasie naszej podróży,
gdzie by nas nie czekała.


Szymborska Wisława

Re EN PATIENCE D'ETRE

[Gość: Ewa]

J'ATTENDS
En bordure d'orage
En lisière de nuage
Dans le haut ermitage
Des silences ardents

J'ATTENDS
Au delà des saisons
Au delà des moissons
Et de toute raison

Au delà de l'amour
peut-être?

J'ATTENDS
Sous L'Arbre du Malheur
Sous la saule pleureur
Que s'évanuisse le spectre

De la terreur

J'ATTENDS
L'ultime pas
De la denière peur
J'attends
Au delà des trépas

Georges Lauris

[kwasna_cytryna]

Quelle main sera puissante pour arracher les armes
Brandies dans les sanglots, les cris haineux, le sang,
Et qui font de bébés, des enfants sans parents,
Qui font du rêve éclore des amas de serpents
Qui s'enroulent, horribles, et jettent les élans
De ceux qui espéraient au gouffre des chimères ?

Quelle main saura se tendre ?…
Je rêve, je prie, j'espère,
Mais la tombe glacée est seule à me répondre !
Où est le pain de vie ? Où est le Monde ?…
Répondre
Et répondre toujours à l'attente de l'autre…
Répondre !… donner !… aimer !… Oh ! cet autre
Destin que le bonheur apporte !…
Oh ! le chemin trouvé dans la force qui porte,
Le chemin qui s'éloigne du champ noir de l'horreur
Où les armes brandies ont fait couler des pleurs !…

[Gość: Ewa]

Chodz, ukolysz mnie do snu,
przytul mocnym barkiem swoim
i juz razem ze mna snij,

O wieczornych czystych rosach,
o porannych zwiewnych mglach,
blasku slonca w polnych klosach,
wszystkich barwach dnia,

Wysnij czyny bohaterskie
i dzieciecy, jasny smiech,
czyjes dobre, biale rece,
radosc, wino, spiew.

A gdy krotki sen przeminie
i powroci proza dnia
zwykle zycie i marzenia
trawc nam beda
tak jak w snach.

[kwasna_cytryna]

Moje dni były nieustanną próbą przetrwania lub oczekiwaniem na kojący sen, a
właściwie odmienny stan świadomości której chaotyczne insekty układały się w
niezauważalne nocne arkady, osnute grubą wstęgą jedynej wówczas ciszy.

Porażony tymi wydarzeniami nauczyłem się odnajdywać elementy światła w
pajęczynie mroku, wykształciłem w sobie jedyną radość którą spostrzegłem
wówczas w istocie kontrolowanego smutku - towarzysza moich dni, moich
oczekiwań...

Poznałem z bliska oblicze melancholii włączając się w jej ponure
przedstawienie, musiałem przetrwać w otoczeniu gdzie nie istniał prawdziwy
uśmiech i spokój. Przypadkowo odkryłem przekaz wpleciony w konstrukcje
milczenia, zostałem pozbawiony istotnych dla mnie instrumentów i z czasem
nauczyłem się zastępować je rekwizytami mroku i nieustannego zamyślenia - tła
moich schnących dni.

I w ten oto sposób narodziła się moja osobista poezja zmroku, której skromne
fragmenty zawierające opowieści o odnalezionym raju utraconym są tylko i
wyłącznie efektem podnoszących się z ruin ostatków pragnienia, pocieszającą
mnie wyimaginowaną wizją dotarcia do nieistniejących miejsc gdzie ponownie
mógłbym rozkwitać, smakując wszelkimi zmysłami każde drgnięcie następujących po
sobie wydarzeń.

[Gość: Ewa]

Il faut être toujours ivre. Tout est là: c'est l'unique question. Pour ne pas
sentir l'horrible fardeau du Temps qui brise vos épaules et vous penche vers la
terre, il faut vous enivrer sans trêve.
Mais de quoi? De vin, de poésie ou de vertu, à votre guise. Mais enivrez-vous.
Et si quelquefois, sur les marches d'un palais, sur l'herbe verte d'un fossé,
dans la solitude morne de votre chambre, vous vous réveillez, l'ivresse déjà
diminuée ou disparue, demandez au vent, à la vague, à l'étoile, à l'oiseau, à
l'horloge, à tout ce qui fuit, à tout ce qui gémit, à tout ce qui roule, à tout
ce qui chante, à tout ce qui parle, demandez quelle heure il est; et le vent,
la vague, l'étoile, l'oiseau, l'horloge, vous répondront: «Il est l'heure de
s'enivrer! Pour n'être pas les esclaves martyrisés du Temps, enivrez-vous;
enivrez-vous sans cesse! De vin, de poésie ou de vertu, à votre guise!»






Charles Baudelaire

[kwasna_cytryna]

Mikolaj Rej

Pijany z trzezwiem barzo rozno chodza: w jednej gospodzie nigdy sie nie zgodza.
Pijany smierdzi, jako pies, przez sciane, gdy skwarne miece a wieczorna piane.
Trzezwosc pomierna, ta zdobi kazdego; cnota go swieta prawie ma za swego.
Mierny nikomu nie uczyni zlosci, bo slawy strzeze w pieknej pocczwosci. Opilec
nigdy nic dobrze nie czyni, a w swych postepkach podobien ku swini. By byl
opilec w hatlasiach, we zlocie, wnet jako swinia pluska sie po blocie. Pijany,
gdy mu kes w glowy uniza, wnet go psi gola, gdy mu gebe liza. Pijany malo z
szalonymi jest rozny, bo w obydwu leb plochy, ba i prozny. Pijany z niemym
rowna sie bydleciem: mogac byc wolem, czyni sie cieleciem. Patrz za pijanym
gdzie z kata, z przelaje: wszytki zwirzace znajdziesz w nim zwyczaje: jako wilk
wyje, jako ciele ryczy, jako ges klekce, jako swinia kwiczy. I coz na swiecie
ma byc sprosniejszego, Kto z siebie darmo czyni szalonego? Szalony z mozgu nie
tak winien bywa, jako pijany, co chcac ten dank miewa. Nie wiem, w pijanym
czego nie dostaje, co wlasnie ma byc przy szalonym panie. Pijany wrzeszczy, a
co potka, drapie; tlucze sie, skaczac na szalonej szkapie. I coz ma szalony
przed pijanym panem? By sie oba wsciekli, rzeczmy wszyscy: ÒAmenÓ. Azaz kiedy
co w tej opilej zgrai bedzie wzdy k rzeczy, zaz sie co utai? Piwo, gdy kisnie,
wnet wyrzuci wszystko; takze pijany, az nan patrzec brzydko. Pijany traci
majetnosc i slawe, zdrowie, pocciwosc, kazda piekna sprawe. Pomierny czlowiek w
swym stanie ucciwym, ten jest obrazem prawej cnoty zywym. Trzezwosc pomierna i
zdrowia przedluza, mieszka ni cnoty marnie nie zadluza. Zaz to rzecz winna dla
brzucha marnego dac sie sprosnie zawiesc z stanu pocciwego? Slaby to rycerz, co
tego paducha nie moze zwalczyc, smierdzacego brzucha. Dla pana brzucha, pana
tak hojnego, sila nam ginie, co jest przystojnego. Sila z trzezwosci pozytkow
przychodzi, marna ozarlosc, ta nam na wszem szkodzi. Kazdemu kwitnie zawzdy
stan pomierny, kazdemu staly, z kazdym na wszem wierny. Patrzaj, w opilym co
znajdziesz takiego, co by zdobilo stan zacnosci jego?

[Gość: Ewa]

Oto jest noc natchniona,
a natchniona to znaczy dluga!
Srebrene koty tancza na balkonach
i gwiazdy zaczynaja fruwac;

*

chmury apolityczne
jak zlote beczki z piwem
tocza sie. Wszystko logiczne
i nic nie jest niemozliwe.

*

Ksiezyc stanal przy scianie,
o sprawach niebianskich gwarzy.
I tylko slychac chrapanie
wasatych doroszkarzy.

K.I. Galczynski

[kwasna_cytryna]

Boleslaw Lesmian "...wygladal zabawnie: "niski, z bujna ruda czupryna, w zawsze
rozpietym szynelu studenckim". I ze byl "towarzyski, lubiany", bo posiadal
swoisty wdziek, osobisty czar, ktory zjednywal mu ludzi. W innym miejscu
biografii czytamy, ze uwielbial kobiety. Jako urodzony uwodziciel od razu
przechodzil z nimi na "ty", gdy z ich mezami pozostawal na "pan".

Kiedys przechadzal sie po Zamosciu z przyjacielem. Jak wspominal Wlodzimierz
Slobodnik, minela ich urodziwa, bardzo wysoka i mocno zbudowana
niewiasta. "Niski i slaby skrzat polny (...) obejrzal sie na nia i z zarem
powiedzial do przyjaciela: 'Ja bym ja zgwalcil'". Mnie to wcale nie dziwi;
poezja Lesmiana przeciez az kipi od pierwotnej namietnosci, wiec jakze on sam
moglby w zyciu byc inny?

Lopuszanski pisze tez, ze gdy poeta sluchal w kawiarni facecji swojego
najlepszego przyjaciela, ogromnego Franca Fiszera - filozofa, zarloka i
najwiekszego wodzireja stolikowego, ktory przeszedl do legendy m.in.
powiedzeniem: "Zajechala pusta dorozka i wysiadl z niej Lesmian" - to
poeta "smial sie perliscie, przyslaniajac usta reka - jakby w zawstydzeniu.
Oczy mu sie smialy, ramiona podrygiwaly, czasem - przy smieszniejszych
historiach - wrecz plakal ze smiechu"."

[Gość: Ewa]

In vino veritas
mowi lacinskie przyslowie
polskie: wystarczy raz(kielicha)
madrej glowie
en France:
entre le fromage et la poire
chacun dit sa chanson à boire
en Russie dit on:
le vin est innocent,
l'ivrogne no
à USA( à propos la circulation)
l'alcool et l'essence
ne se mélangent pas
et aussi
ayez confiance
dans l'homme
qui chante dans
sa baignoire

Alors faut'il ou no boir?

[kwasna_cytryna]

"Wino, poezja w butelce" Robert Louis Stevenson (1856-1894)

"Wino, to Zycie" Horace (65-8 av. J.C.)

"Bóg stworzył wode, a człowiek stworzył wino"...Viktor Hugo (1802-1882)

Możemy bardzo długo zastanawiac sie, dlaczego co roku z tych samych winogron i
tego samego kawałka ziemi powstaje trunek o zupełnie innym niuansie smakowym.
Zachecam więc do podróży po krainie win i winnic, a także do degustacji.
Bowiem degustowanie wina - to sztuka, jak sztuką jest jego stworzenie. Niech
taka niekończąca się wedrówka po zaczarowanej krainie winnic pozwoli nam co
roku na odkrycie prawdziwej niespodzanki w postaci wina - "dzieła sztuki"
stworzonego przez naturę i człowieka.


A votre sante !!!!!!!

[Gość: Ewa]

Sluchajcie panie i panowie
prawdziwa historie wam opowiem:
razu jednego w miescie Krakowie
ulicami w mrozie biegl nagi czlowiek.

Dnia owego w kostnicy
sie obudzil,
nagoscia i mala karteczka
na paluchu
zadziwil,

Wokol niego nieboszczycy
snem wieczystym spali
a koledzy od fachu
gdzies sie zapodziali.

Zywy nieboszcyk
sie przerazil
nawet nagosci
nie zuwazyl,
ulicami do zaparcia tchu
gnal
jakas tam taksowke
dorwal.

Gazety pisaly,
staruszki plakaly,
mlodzi sie smiali,
a moral z tej historii taki:
nie zagladaj zbytnio
z kolesiami do flachy.

[kwasna_cytryna]

I odtąd kąpałem sie w wielkiej pieśni Morza,
Przesyconej gwiazdami, śpiewanej jak muzyka,
Pożegnałem toń modrą, gdzie pośród bezdrorza
Zadumany topielec niekiedy przemyka.

Gdzie barwiąc nagle szafir - pijanymi wiry
Albo rytmem powolnym, pod słońc płomienienie -
Mocniejsze nad alkohol, olbrzymsze nad liry,
Fermentują miłości żółciowe czerwienie.

Znam nieba pękające w gromy i wichrzyce,
Nawroty wściekłe wałów, prądy, znam wieczory
Znam jutrzenki srebrzyste jak gołębice,
Widziałem to, co człowiek widzieć zawsze skory.

Widziałem słońce nisko w plamach gróz mistycznych,
Jak słało długie, zimne fioletów martwice,
Podobne do aktorów w dramach praantycznych,
Na fale w dal toczące swych drgań tajemnice,

Marzyłem noc zieloną śród śniegów olśnienia,
Całunki na mórz oczy kładnące się wolno,
Żółtomodre fosforów śpiewnych przebudzenia
I niesłychaną skoków pogoń dookolną.



A. Rimbaud

[Gość: Ewa]

Je m'allais, les pongs dans mes poches crevées;
Mon paltetot aussi devenait idéal;
J'allais sous le ciel, Muse! et j'étais ton féal;
Oh! là, là que d'amours splendides j'ai rêvées!

Mon unique culotte avait un large trou,
-Petit-Poucet rêveur, j'égrenais dans ma cours
Des rimes, mon auberge était à la Grande-Ourse,
-Mes étoiles au ciel avaient un doux frou-frou

Et je les ecoutais, assis au bord des routes,
Ces bons soirs de septembre oû je sentais des gouttes
De rosée à mon front, comme un vin de vigeur;
Oû, rimant au milieu des ombres fantastiques,
Comme des lyres , je tirais élastiques
De mes souliers blessés, un pied près de mon coeur!

A. Rimbaud

[kwasna_cytryna]

Od ciał nam dusze odchodzą tak chętnie
Jak od wymownych ust skwapliwe słowa.
Prawa ludzkości w każdym pulsów tętnie,
Jedno nam Brama, Ałła czy Jehowa.
W dłoń broń i dalej z oczy łez pełnemi
Jest Bóg na niebie, a Francja na ziemi.

Schodzono skórznie, mundur, stare klaki,
Bitwy dzień po dniu, sztandar - drobne strzępy;
A zorze dnieją, gdzie te pieją ptaki,
Dzień stąpa, gdzie te stąpają zastępy;
"Etre Supreme - krzyczą - vive!" i nad obszary
W odległość niosą podarte sztandary.

Więc głosy lecą do ostatnich kresów,
Na nieprzerwaną horyzontu głuszę,
Na Ptolomeów tych i na Ramzesów,
Jak wracające do swych mumii dusze,
I w trumny królów, zawarte najszczelniej,
Grzmiące podają słowo: Nieśmiertelni...


(wyjątek z poematu Mefisto)

Teofil Lenartowicz

[Gość: Ewa]

Pierwszej nocy, wycienczeni trudami podrozy, wszyscy, nawet Anglik, zasneli w
okamgnieniu. Mlodzieniec trafil do namiotu polozonego na uboczu, gdzie
mieszkalo pieciu chlopcow w jego wieku. Jak wszyscy mieszkancy pustyni,
spragnieni byli oni wiesci z dalekich krajow. Opowiadal wiec im o zyciu
pasterza, i wlasnie zaczynal opowiec o sklepie z krysztalami, gdy do namiotu
wpadl rozgoraczkowany Anglik.
-Szukam cie od rana- powiedzial zdyszany, wyciagajac go z namiotu. -Musisz
koniecznie odnalezc siedzibe Alchemika.

Paula Coelho (fragment)

[kwasna_cytryna]

..... planeta, z której pochodził, niewiele była większa od zwykłego domu. Ta
wiadomość nie zdziwiła mnie. Wiedziałem dobrze, że oprócz dużych planet, takich
jak Ziemia, Jowisz, Mars, Wenus, którym nadano imiona, są setki innych, tak
małych, że z wielkim trudem można je zobaczyć przy pomocy teleskopu. Kiedy
astronom odkrywa którąś z nich, daje jej zamiast imienia numer. Nazywa ją na
przykład gwiazdą 3251.
Miałem pewne podstawy, aby sądzić, że planeta, z której przybył Mały Książę,
jest gwiazdą B-612. Ta gwiazda była widziana raz tylko, w 1909 roku, przez
tureckiego astronoma, który swoje odkrycie ogłosił na Międzynarodowym Kongresie
Astronomów. Nikt jednak nie chciał mu uwierzyć, ponieważ miał bardzo dziwne
ubranie. Tacy bowiem są dorośli ludzie.

Na szczęście dla planety B-612 turecki dyktator kazał pod karą śmierci zmienić
swojemu ludowi ubiór na europejski. Astronom ogłosił po raz wtóry swoje
odkrycie w roku 1920 - i tym razem był ubrany w elegancki frak. Cały świat mu
uwierzył.

Opowiedziałem wam te szczegóły o planecie B-612 i podałem numer ze względu na
dorosłych. Dorośli są zakochani w cyfrach. Jeżeli opowiadacie im o nowym
przyjacielu, nigdy nie spytają o rzeczy najważniejsze. Nigdy nie
usłyszycie: "Jaki jest dźwięk jego głosu? W co lubi się bawić? Czy zbiera
motyle?"

Oni spytają was: "Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec?"
Wówczas dopiero sądzą, że coś wiedzą o waszym przyjacielu.

Jeżeli mówicie dorosłym: "Widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z geranium w
oknach i gołębiami na dachu" - nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba
im powiedzieć: "Widziałem dom za sto tysięcy złotych". Wtedy krzykną: "Jaki to
piękny dom!"

Jeżeli powiecie dorosłym: "Dowodem istnienia Małego Księcia jest to, że był
śliczny, że smiał się i że chciał mieć baranka, a jeżeli chce się mieć baranka,
to dowód, że się istnieje" - wówczas wzruszą ramionami i potraktują was jak
dzieci. Lecz jeżeli im powiecie, że przybył z planety B-612, uwierzą i nie będą
zadawać niemądrych pytań. Oni są właśnie tacy. Nie można od nich za dużo
wymagać. Dzieci muszą być bardzo pobłażliwe w stosunku do dorosłych.

A. de Saint-Exupery

[Gość: Ewa]

Je suis en contacte
avec un magicien
parce que la magie
que j'aime.
Quand il veut
il déplace la terre,
elle,
la terre
ce trouve maintenat
sur la septième
parallèle.
La magie
c'est bien,
la magie
que j'aime.

[kwasna_cytryna]

Terre
Ronde
Parmi les rondes.

Mélange de sons
Et de couleurs,
Effluves de parfums.

(...)

Des roches ici et là
Comme
Tombées du ciel

Qui parlent
Hors du tumulte,
Le langage de l'écoute.

(...)

Derrière chaque arbre
Des présences timides
Vont et viennent.

Un chemin de plus,
Tu changes
De coiffure.

(...)

Dans l'ordre naturel
Tous les êtres
S'unissent.

Où vont tes jours,
L'eau coule encore,
Ainsi je vais.

[Gość: Ewa]

Just how I feel
I feel today.

The witch stirred the soup
with a magic spoon.

She said, " We can make happen.
We can never make this happen?"

Excuse me? I was waking up
at the Maison Duck you see.

People are walking past me,
faster and faster-it seems they running toward something.

Call me old-fashioned. No, do't,
on second thought. We'll call an ambulance

instead. I was waking up with this humming in my ears-
sound of the sea, of basket of nettles.

It's O.K. to ride, to not go along. I'm not sure
where Pontevedra is. If was I'd have to ask myself

so many other questions, ones you never
taste in the brigthtness of your day,

though they answer me
like the risen sea.

John Ashbery

[kwasna_cytryna]

Stanąć tak nad morzem
Z chmur kłębami na dnie
Iw głąb niemą rzucać
Jarzące klejnoty...

I pod jej pałacem
Oprzeć skroń na murach
I wyrzec się - wyrzec
Duszy swej na wieki...

I żagiel rozwinąć,
Kiedy burza wyje
I mknąć ponad góry
I spadać - i płynąć...

T. Miciński

[Gość: Ewa]

poetry awards poetry month poetry exhibits about the academy


Search


Larger Type
Find a Poet
Find a Poem
Listening Booth
Discussion Forums
Events Calendars
My Notebooks
Literary Links
Search
Help
Find a Poem > Pierre Joris
Support this site | Send this link to a friend










If the light is the soul
then soul is what's
all around me.

It is you,
it is around you too,
it is you.

The darkness is inside me,
the opaqueness of organs folded
upon organs

[kwasna_cytryna]

Ночь спустилась незаметно, как котенок медленно подходит к вашей ноге, так же и
ночь медленно подошла к Вам. Слизкой змеёй в Вашу душу пополз страх, страх
ночи. Вы не боитесь тьмы, Вы это точно знаете это!.. но страху наплевать, он
тихой струйкой поднимался все выше и выше, от ваших ног к голове, медленно, не
пропуская ни одного нерва, парализуя, связывая, проникает в Ваш мозг, заставляя
все Ваше тело бится в конвульсия... И вдруг это прошло, точно ничего и небыло.
БАМ...и нету...оглядевшись вы обнаружиля Себя около старого дома, на дворе была
ночь... Дом не был слишком страрым и пугающим, как в фильмах ужасов, но что-то
в нем было не так, он казался много темнее той непроглядной тьмы окружавшей
его, и это пугало...
Вы медленно поднимались по ступенька, когда какое-то непреодолимое чувство
заставило Вас оглянутся, как будто кто-то со всей силы пихнуд Вас в плечо и
повернул на месте... Вся площадь перед лестницей была покрыта кровавым светом,
и поэтому пол как будто светился изнутри. Подняв глаза Вы поняли... Луна она не
была более мертвенно бледным диском, прывычно освещавшим ночь, нет она стала
красной, кроваво-красной. Неожиданно облака стали складыватся в причудливую
прядь рун, и двери закрылись. Вас явно приглашали, только вот куда?

[Gość: Ewa]

Me voici devant tous un homme plein de sens
Connaissant la vie et de la mort ce qu'un vivant peut connaître
Ayant éprouvé les douleurs et les joies de l'amour
Ayant su quelquefois imposer ses idées
Connaissant plusieurs langages
Ayant pas mal voyagé
Ayant vu la guerre dans l'Artillerie et l'Infanterie
Blessé à la tête trépané sous le chloroforme
Ayant perdu ses meilleurs amis dans l'effroyable lutte
Je sais d'ancien et de nouveau autant qu'un homme seul
pourrait des deux savoir
Et sans m'inquiéter aujourd'hui de cette guerre
Entre nous et pour nous mes amis
Je juge cette longue querelle de la tradition et de l'invention
De l'Ordre de l'Aventure
Vous dont la bouche est faite à l'image de celle de Dieu
Bouche qui est l'ordre même
Soyez indulgents quand vous nous comparez
A ceux qui furent la perfection de l'ordre
Nous qui quêtons partout l'aventure
Nous ne sommes pas vos ennemis
Nous voulons nous donner de vastes et d'étranges domaines
Où le mystère en fleurs s'offre à qui veut le cueillir
Il y a là des feux nouveaux des couleurs jamais vues
Mille phantasmes impondérables
Auxquels il faut donner de la réalité

Nous voulons explorer la bonté contrée énorme où tout se tait
Il y a aussi le temps qu'on peut chasser ou faire revenir
Pitié pour nous qui combattons toujours aux frontières
De l'illimité et de l'avenir
Pitié pour nos erreurs pitié pour nos péchés
Voici que vient l'été la saison violente
Et ma jeunesse est morte ainsi que le printemps
O Soleil c'est le temps de la raison ardente
Et j'attends
Pour la suivre toujours la forme noble et douce
Qu'elle prend afin que je l'aime seulement
Elle vient et m'attire ainsi qu'un fer l'aimant
Elle a l'aspect charmant
D'une adorable rousse
Ses cheveux sont d'or on dirait
Un bel éclair qui durerait
Ou ces flammes qui se pavanent
Dans les roses-thé qui se fanent
Mais riez de moi
Hommes de partout surtout gens d'ici
Car il y a tant de choses que je n'ose vous dire
Tant de choses que vous ne me laisseriez pas dire
Ayez pitié de moi

Guillaume Apollinaire,

[kwasna_cytryna]

M.Bulhakow - "Mistrz i Małgorzata"

Jest to wielowątkowa powieść, w której nieustannie przeplatają się warstwy
realistyczna (opis codziennego życia Moskwy) z fantastyczną i metafizyczną,
współczesność i historia biblijna, humor i refleksja nad człowiekiem i sztuką.
Akcja rozgrywa się w latach 30. w Moskwie, po której ulicach przechadza się
diabeł Woland. Wraz ze swoją świtą, kotem Behemotem, Fagotem, Asasellem,
Korowiowem, wiedźmą Helą, wywołuje wiele zamieszania w mieście, obnaża absurdy
socjalistycznej rzeczywistości, demaskuje płytki ateizm, ujawnia ludzkie
podłostki i słabość do pieniędzy. Asysta Wolanda zamieszkuje w domu przy ul.
Sadowej 302-A, gdzie zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Małgorzata przyjmuje
propozycję Wolanda i zostaje królową wydanego przez niego balu, na którym
pojawiają się szubrawcy, zabójcy i wszelkiej maści grzesznicy. Woland pomaga
Małgorzacie odzyskać ukochanego Mistrza, zamkniętego w zakładzie
psychiatrycznym. Mistrz jest pisarzem, jego powieść o Piłacie z Pontu i Jeszua
Ha-Nocri (czyli Jezusie Chrystusie) stanowi autonomiczny składnik powieści
("powieść w powieści"). Gdy okazuje się, że Mistrz i Małgorzata nie mogą zaznać
szczęścia na ziemi, Woland przenosi ich do wieczności, gdzie Mistrz spotyka
bohatera swej powieści - Poncjusza Piłata i uwalnia go od odwiecznych cierpień.
Wszystkie poplątane wątki powieści w finale splatają się ze sobą. "Mistrz i
Małgorzata" to dzieło otwarte na różne interpretacje: filozoficzne, religijne,
etyczne (walka dobra ze złem; diabeł jako ten, który czyni dobro; Poncjusz
Piłat, prześladowca Jeszui Ha-Nocri, będący krzewicielem wyznawanych przez
niego idei), estetyczne (nieśmiertelność dzieła sztuki), polityczne (opisywana
historia stanowi parabolę stalinowskiego terroru, w którym rzeczą zwykłą były
ciągłe aresztowania, donosicielstwo, uniżoność twórców, zamykanie jednostek
myślących odmiennie w zakładach dla obłąkanych).

[Gość: Ewa]

To moze byc swietnie
napisana recenzja,
przelecialy trzy pstre
przepioreczki,
albo chrzaszcz co brzmi
w trzcinie,
lub Filon mily co pod
jaworem czeka
w koncercie fortepianowym
Chopina.

To grzybowa zupa, ktorej
nie zjem na sniadanie,
krotka rozmowa telefoniczna
i czasem w tlumie rzucone
wulgarne zdanie....
odwracam sie, udaje ze nie
rozumiem, ide dalej
i mysle" quel gaspillage",
bo przeciez piekna
ta polska mowa.

[kwasna_cytryna]

Mowo z ziemi najdrozszej na swiecie,
gdzie rosna: maki, chabry i wrzosy,
gdzie gna sie do ziemi na wietrze
zboz polskich zlociste klosy.

Mowo znad Wisly i Odry,
gdzie polskiego Baltyku brzeg,
gdzie Tatr cudownych zbocza,
obsypal puchowy snieg.

Chyle czolo przed Toba nisko
i kazde polskie dziecie,
powinno wladac Toba,
Ty polski cudny kwiecie.

[Gość: Ewa]

est doublement ironique car il est loin d'être évident que les littérature
anglaise et américaine soient elles-mêmes, à l'heure actuelle, au nombre des
grandes sources de l'être, que leur centralité na soit pas avant tout chose un
bénéfice de leur poids politico-économique. Quel anglo-anglais de vitalité
décicive s'est écrit après D.H. Lawrence et J.C. Powys? Pour une bonne part, la
poésie et la fiction américaines sont surfaites et déconcentrent par leur
innocence des préoccupations morales , philosophiques et politiques
fondamentales de cet âge de ténèbres. Thomas Mann, Joyce, Proust, Kafka... Quel
nom américain leur ajouter? Mais c'est la réussite mondiale de la langue qui
compte. Les devises parlent anglo-amércain.......

George Steiner "Passions impunies"

[kwasna_cytryna]

"Kino amerykańskie pozwala śnić; tymczasem kino europejskie to pigułki
trzeźwiące". Andrzej Wajda

"Filmy europejskie pytają nas: jak żyć? Filmy amerykańskie pytają: kto wrobił
Królika Rogera?". John Boorman

"Nie chcemy walczyć z Amerykanami, chcemy tylko prawa do własnej kultury.
Niewątpliwie oni są niepokonani, jeśli chodzi o dystrybucję, ale my,
Europejczycy, jesteśmy w stanie robić lepsze filmy". Franco Zeffirelli

"Jeśli zalewające świat kino hollywoodzkie jest kinem gatunków, to kino
europejskie jest kinem autorów". Jerzy Płażewski

"Żaden film nie istnieje w próżni, samotnie. Każdy ma jakąś "rodzinę", jakąś
historię. Czy chcemy, czy nie, jesteśmy inni, my, Europejczycy. Dlatego dobrze
jest, że znamy naszą historię i tradycję". Volker Schlondorff

....to właśnie europejscy reżyserzy - obok umiejętności zachwycania - oferują
coś więcej: nie boją się prowokować, stawiać wyzwań, eksperymentować i wymagać
od publiczności twórczej reakcji. Film jest traktowany przez nich jako sztuka,
środek prowadzenia dialogu o ważnych sprawach społecznych, narzędzie opisu
duchowego świata człowieka, i wreszcie - jako medium odpowiednie do poruszania
spraw metafizycznych, ostatecznych. Sama historia kina jest dowodem, że o kinie
europejskim można mówić jako o odmiennej formacji myślowej, kulturowej,
artystycznej. Kino narodziło się przecież w Europie. Tutaj narodził się filmowy
ekspresjonizm, impresjonizm, surrealizm, neorealizm, nowa fala... To Europa
zdobyła się na oryginalność i zademonstrowała własną odrębność czyniąc z filmu
dzieło sztuki. Tu także stworzono kino autorskie, reprezentowane przez takich
mistrzów jak Antonioni, Bergamn, Bunuel, Fellini, Godard, Herzog,
Bresson....Dlatego w Europie powstaje tyle filmów artystycznych i autorskich,
ważnych i mądrych, nierzadko kontrowersyjnych, budzących silne emocje,
zmuszających do myślenia...

Re Grammaires de la création

[Gość: Ewa]

.....Dans l'Europe romantique, nombreux sont ceux qui ont voulu s'identifier au
Werther de Goethe,à Hamlet. En un sens littéral, nous sommes <pris<( quelques
analogies y a-t-il entre cette possession et celle qu'opère la musique?.
L'imaginaire ne quittera pas les lieux qu'il occupe. Balzac mourant appelle
l'un des médecins de La Comédie Humaine.....
G. Steiner

Water, is taught by thirst.
Land- by the Oceans passed.
Transport-by throe-
Peace-by its battles told-
Love, by Memorial Mold-
Birds, by the Snow.

Emily Dickinson

[Gość: Ewa]

la lumièr revient déjà Et le film est terminé
Je réveille mon voisin Il dort comme un nouveau-né
Je relév'mon strampion
J'ai une envie de bailler
C'etait la dernièr séquence
C'était la dernière séance
Et le rideau sur l'écran est tombé

Bye, Bye les héros qui j'aimais
L'entracte est terminé
Bye, bye randez-vous à jamais
Mes chocolat glacés, glacés

Le photo sur le mot fin Peut fair sourire ou pleurer
Mais je connais le destin D'un cinéma de quartier
Il finira en garage En building supermarché
Il n'a aucune chance C'était la dernière séance
Et le rideau sur l'écran est tombé

Bye Bye les filles qui tremblent pour les jeunes premiers
Bye bye randez-vous à jamais Mes chocolat glacés, glacés

J'allais rue des solitaires A l'école de mon quartier
A cinq heures j'étais sorti mon père venait me chercher
On voyait Gary Cooper Qui défandait l'opprimé
C'était vraimant bien l'enfance. Mais c'est la dernière séquence
Et le rideau sur l'écran est tombé

La lumière s'éteint déjà La salle est vide à pleurer
Mon voisin détend ses bras Il s'en va boire un café
Un vieux pleure dans un coin Son cinéma est fermé
C'était la dernière séquence C'était la dernière séance
Et le rideau sur l'écran est tombé

Eddy Mitchel

[Gość: Ewa]

Kino europejskie na przelomie XX i XXI wieku ma sie dobrze. Moze nawet bardzo
dobrze. Swiadczy o tym dluga lista realizatorow dobrych, autorskich filmow,
ktore mozna zaliczyc do sztuki. We Francji Godard, Tavernier, Techiné, Miller,
Truffait, Renais, Chabrol, Kassovitz, Cavax, Pialat, Rohmer, Rivet, Assayas,
Ozon, Jacquot, Lelouch(?), Desplechin, wsrod kobiet - Masson, Jaui, Vernoux,
Denis, Breillat sa tworcami wybitnych filmow, ktore sie przezywa, o ktorych sie
nie zapomina. Nastepne filmy wsrod tych( zyjacych) realizatorow sa oczekiwane
przez publicznosc, ktora ma obecnie zwyczaj ogladania filmow dla realizatora, a
nie dla gwiazdy filmowej jak to bylo ongis. Kontynuujmy jednak liste: we
Wloszech oczywiscie Visconti, Pasolini, Taviani, Comencini, Scola, Begnini,
Moretti, w Angli: Loach, Greenaway, Winterbotom, w Niemczech Herzog, Wanders,
Bunuel, Saura, Almodowar w Hiszpani, w Belgii bracia Darden i Delvaix, Van
Trier w Danii, Haneke w Austrii, Koris Maki w Finlandii, Kusturica w bylej
Jugoslawii, Michalkow w Rosji, w Polsce Kieslowski i Wajda ( pomino wielkiego
niepowodzenia poza Polska jego Pana Tadeusza) i Polanski( ktorego trudno
zaklasyfikowac do jakiegos panstwa, jednak prezentuje on bardziej kino
europejskie niz amerykanskie). Mozna znalezc jeszcze innych realizatorow
zaslugujacych na uwage, ale prawdopodobnie najwazniejsi zostali wymienieni.
Szkoda ze wiele z tych nazwisk sa malo znane w krajach przyszlej wielkiej
Europy i ze kina n.p. w Polsce zalane sa mierna produkcja amerykanska, chociaz
i tam mozna znalezc ciekawe kino niezalezne. Przykladem jest Jarmush ,
Tarantino i bracia Cohen

[kwasna_cytryna]

Wolę kino.
Wolę koty.
Wolę dęby nad Wartą.
Wolę Dickensa od Dostojewskiego.
Wolę siebie lubiącą ludzi
niż siebie kochającą ludzkość.
Wolę mieć w pogotowiu igłę z nitką.
Wolę kolor zielony.
Wolę nie twierdzić,
że rozum jest wszystkiemu winien.
Wolę wyjątki.
Wolę wychodzić wcześniej.
Wolę rozmawiać z lekarzami o czymś innym.
Wolę stare ilustracje w prążki.
Wolę śmieszność pisania wierszy
od śmieszności ich niepisania.
Wolę w miłości rocznice nieokrągłe,
do obchodzenia na co dzień.
Wolę moralistów,
którzy nie obiecują mi nic.
Wolę dobroć przebiegłą od łatwowiernej za bardzo.
Wolę ziemię w cywilu.
Wolę kraje podbite niż podbijające.
Wolę mieć zastrzeżenia.
Wolę piekło chaosu od piekła porządku.
Wolę bajki Grimma od pierwszych stron gazet.
Wolę liście bez kwiatów niż kwiaty bez liści.
Wolę psy z ogonem nie przyciętym.
Wolę oczy jasne, ponieważ mam ciemne.
Wolę szuflady.
Wolę wiele rzeczy, których tu nie wymieniłam,
od wielu również tu nie wymienionych.
Wolę zera luzem
niż ustawione w kolejce do cyfry.
Wolę czas owadzi od gwiezdnego.
Wolę odpukać.
Wolę nie pytać jak długo jeszcze i kiedy.
Wolę brać pod uwagę nawet tę możliwość,
że byt ma swoją rację.


Possibilities

I prefer the cinema.
I prefer cats.
I prefer oak-trees by the Warta.
I prefer Dickens to Dostoyevsky.
I prefer myself liking humans
to myself loving humanity.
I prefer having a thread with a needle close at hand.
I prefer green.
I prefer not claiming that
the intellect should be blamed for everything.
I pefer exceptions.
I prefer leaving before.
I prefer talking to doctors about something else.
I prefer old marked illustrations.
I prefer being laughable because of writing poems
to being laughable because of not writing them.
I prefer odd anniversaries in love life,
to be celebrated every day.
I prefer moralists
who do not promise me anything.
I prefer calculated goodness to goodness that is too gullible.
I prefer the earth in civvy street.
I prefer conquered countries to the conquering ones.
I prefer having my objections.
I prefer the hell of chaos to the hell of order.
I prefer Grimm tales to the first pages of newspapers.
I prefer leaves without flowers to flowers without leaves.
I prefer dogs with their tails unclipped.
I prefer fair eyes since mine are dark.
I prefer drawers.
I prefer many things I have not listed above
to many others unlisted here.
I prefer noughts that are loose
to those queueing for a digit.
I prefer insect time to stellar time.
I prefer touching wood.
I prefer not asking how much longer and when.
I prefer considering even such a possibility
that existence has its reasons.



W. Szymborska
przełożył Mikołaj Sekrecki

[Gość: Ewa]

Thessalonique: un retour aux racines grecques

Le vrai monde, la vraie vie

Des yeux et des mains

La Presse a vu...

L'apprenti sorcier se surpasse

Un Dernier Repas dans la capitale de la mort

Bond, toujours Bond


Le samedi 16 novembre 2002

Theo Angelopoulos tourne



Luc Perreault
La Presse
Thessalonique


Bonheur des vacanciers et des touristes, le soleil fait présentement le malheur
de Theo Angelopoulos. Spécialiste des atmosphères brumeuses et des paysages
dans le brouillard, il a mis depuis quelques jours ses acteurs et son équipe
technique en attente faute d'une météo assez maussade à son goût. Paradoxe du
cinéma.

«Je suis désolé de vous accueillir dans ce décor de soleil», s'excusait mardi
le metteur en scène grec. La scène se passait dans un coin perdu du vaste
quartier portuaire de Thessalonique. Surgi de nulle part, un village y a
poussé. Tout en bois comme un décor de western, il s'en distingue cependant par
l'accumulation des maisonnettes accolées les unes aux autres. En route, dans
l'autobus qui nous emmenait visiter ce décor, le responsable de la presse au
Festival de Thessalonique, Alexis Grivas, implorait les cameramen de la
télévision de revenir en fin d'après-midi filmer ces lieux, histoire de les
présenter sous un ciel moins éclatant.

«J'ai l'impression que l'image de ce village est trahie par le soleil»,
renchérissait le cinéaste pendant qu'une vingtaine de journalistes venus
d'horizons les plus divers l'entouraient dans l'une de ces maisonnettes
destinées à servir de café dans le film.

Projet audacieux, sa trilogie sera centrée sur une femme dont on suivra la
trace entre l'âge de 3 et 90 ans. Premier volet de cette trilogie, La Prairie
aux larmes se veut une tragédie. L'action débute en 1919 à Odessa au moment de
l'arrivée de l'armée rouge. Une communauté grecque établie sur le bord d'un lac
sera forcée de s'exiler à la suite d'une inondation.

Pour mener à bien cette première partie du tournage, on avait choisi une petite
île de la Macédoine submergée durant certains mois de l'année. Angelopoulos se
propose plus tard de montrer ce village dévasté, devenu un village fantôme.
Forcée de se déplacer, la petite communauté du film (jusqu'à 300 figurants)
vient donc se réfugier dans le décor de village établi autour d'une manufacture
installé dans le port de Thessalonique.








«Ce ne sera pas un catalogue des événements qui ont jalonné le XXe siècle,
prévient le cinéaste, mais une histoire d'amour: comment l'amour est assez fort
pour faire traverser à mon personnage les obstacles sociaux et politiques qu'il
rencontre.»

[kwasna_cytryna]

Monet, "Impression: soleil levant (Impression: Sunrise)"
1873

"Monet later explained that he had selected for the exhibition a painting done
in Le Havre from his window: the sun appearing in damp vapors, in the
foreground a few shipmasts pointing. "I was asked to give a title for the
catalogue; I couldn't very well call it a view of Le Havre. So I said: 'Put
Impression.' Indeed, the painting was catalogued as Impression, Sunrise."

"The History of Impressionism"

[Gość: Ewa]

Antoine

Dom w ktorym urodzil sie ma do dzisiaj czar architektury z konca XIX wieku.
Dwupietrowy, z kamienia, na szczycie dachu ma dwie wierzyczki. Dach podtrzymany
jest skrzyzowanymi belkami, szczegol charakterystyczny dla budownictwa z epoki.
Waskie schody na zewnatrz wspinaja sie do wejscia na parter. Okna , ozdobione
wokol rzezbionymi kamieniami z jednej strony spogladaja w kierunku oceanu, z
drugiej strony wychodza na pochyly ogrod. Pomimo otoczenia wysokim plotem dom
jest dobrze widoczny z pnacej sie ku gorze uliczki.Uliczka nosi nazwe “Cztery
kwiaty”. Nie wiadomo dokladnie dlaczego nosi te nazwe, gdyz w ogrodach przy
uliczce Czterech kwiatow jest ich nieskonczenie wiecej. Dom otoczony jest
glicynia, przy chodniku ogromne glowy hortensji czasami nieco ociezale
pochylaja sie, a czerwien piwonii i geranium podkresla blekit nieba, oceanu i
rozsianych polnych kwiatow.Dom ma dzisiaj obcych mieszkancow bowiem nikt z
rodziny Antoina nie zdolal uratowac spadku.
Antoine urodzil sie podczs bombardowania Hawru , pod koniec wojny z Niemcami.
Szczegol bombardowania ma podwojne znaczenie. Po pierwsze Hawr byl przez
pomylke bombardowany przez Anglikow. Po drugie lekarz wezwany do porodu
zapomnial torby z niezbednymi przyrzadami i ojciec Antoina , narazajac zycie,
pod bombami(jak opowiadal pozniej) na rowerze udal sie w poszukiwaniu torby
ginekologa. Historia zakonczyla sie pozytywnie, bomba nie dosiegnela ojca,
torba ginekologa dotarla na czas i Antoine urodzil sie” zdrow i caly”.

[kwasna_cytryna]

Dans l’histoire du Mah Jong nous avons fait référence aux tuiles de fleurs.

Au tout début du jeu de Mah Jong, lorsque le jeu fut introduit pour la première
fois au Japon, les fleurs étaient utilisées par tous les joueurs. Peu de temps
après cependant, elles perdirent de leur intérêt parmi les amateurs de Mah
Jong, sans doute parce que de tirer de telles tuiles de bonus qui multipliaient
la valeur d’une main faisant Mah Jong, était considéré comme trop chanceux, en
comparaison des autres façons plus adroites et requérant davantage d'habileté
dans la conduite d’une manche permettant pareillement de bonifier la valeur
d’un jeu en se fiant aux seules règles complexes des bonus. De ce fait les
fleurs et les saisons furent rapidement considérées comme un obstacle à la
progression technique qui permettaient de construire de beaux Mah Jong et
désormais les fleurs sont peu utilisées par les joueurs de cercles.

En fait le nom de fleurs pour ces tuiles n’est pas tout à fait exact puisqu’il
recouvre deux sortes de tuiles: les fleurs à proprement parler et les saisons.
Les quatre fleurs sont l’orchidée (orchid), le bambou (bamboo), le chrysanthème
(chrysanthenum ou chrys) et la prune (plum). Les quatre saisons sont le
printemps (spring), l’été (summer), l’automne (autumn) et l’hiver (winter).

[Gość: Ewa]

Les impressionnistes sont sortis de leurs ateliers. La séparation, parfois
douloureuse, d'avec l'academisme a apporté à l'art des fruits abondants. Le
paysage et les hommes sont devenus plus proches de la réalité et plus simples.
Percés par la lumière , attrapés dans des gestes de déplacement. La maniére de
l'exécution a entièrement changé. Depuis, l'art est autonome. Plus encore dans
la modernité.
Parmi des grands de l'impressionnisme, ceux qui ont été inspirés d'images
d'oiseau, il faut citer Edouard Manet, Vincent van Gogh et Paul Gaugin.
Vincent van Gogh. Difficile de parler de son idole. Heureusement l'écriture se
réalise à travers le silence des pensées. Lui, mon idole, sa vie et son
travail, ont été et sont encore, les objets de multiples études. Sérieuses,
approfondis ou,au contraire, à la recherche des faits divers. Pour moi, sa vie,
rempli d'amour et d'une passion de la créativité a été comme un volcan. Si je
regerde avec étonnement son tableau Champ de blé avec corbeaux, je me demande
comment il a réussi à faire bouger les fragments de son oeuvre. Ce n'est pas un
trompe-l'oeil, je songe à un volcan en éruption. Il ma fait frissonner.
Par contre chez Edouard Manet tout est calme. La pie dans les environs
d'Etretat, fixe son regard vers l'observateur. Le paysage est blanc, lumineux,
couvert d'une couche de neige. Le repos et la tranquilité........

[kwasna_cytryna]

Je m'émerveille de rencontrer des milliers et milliers de phénomènes de rythmes
des mondes lumineux, colorés et tactiles et mon ton rajeunit par l'éternelle
jeunesse rythmique de la nature éternellement jeune.
Leos Janácek

Le penchant au traitement impressionniste de la phrase musicale s'est manifesté
chez Janáček relativement assez tôt, à l'époque où l'impressionnisme français
de Claude Debussy n'a pas été encore canonisé comme programme. Les premiers
indices de l'impressionnisme musical de Janáček apparaissent déjà dans son
opéra Šárka (1ère version de 1887, 2ème version de 1888, 3ème version de 1918).
C'est que dans cette oeuvre Janáček a mis en musique l'atmosphère
impressionniste caractéristique du livret de Zeyer avec une remarquable
innovation harmonique. Dans l'ouverture même du premier acte de l'opéra,
Janáček a su mettre en musique l'atmosphère émotive générale par une harmonie
de coloration impressionniste, très proche de la sphère harmonique de l'opéra
de Debussy Pelléas et Mélisande (des années 1892-1902), quatorze ans alors
avant l'achèvement de l'opéra de Debussy ! Dans cet opéra, Janáček arrive à
exprimer les impressions musicales suggestives par l'application des
polyvalences des accords et des harmonies, par le goût fréquent pour l'accord
de neuvième dominante et par son travail systématique sur la polyphonie.

[Gość: Ewa]

Igor Stravinski, enfant de la culture slave et très occidentale. Il faut savoir
ce que veut dire les nuits de Sviatoslav(une divinité païenne slave) pour
compreindre le sacré rythme du sacre du printemps. Le rythme vient du rite. Les
nuits du dieu Sviatoslav sont une sorte de bacchanale. Plus orgiatiques que
celles des Grecs. (Les scènes nocturnes dans le film Andreï Roublev de
Tarkowski montrent la coutume descendant du rite). La fête de saint Jean en
Pologne a ses sources dans le même rite païen. Elle se déroule à la fin de mois
de juin. On a coutume de jeter sur les eaux des couronnes en herbes symbolisant
la virginité perdue durant les nuits. Dans le rythme du "Sacre" il y a une
attente, une tension, la soif, le désir et la volupté qui augmentent.
Stravinski a composé L'Oiseau de feu en 1910. Ce conte dansé présage le Sacre
du printemps. L'Oiseau de feu possède un pouvoir magique, comme en ont souvent
les animaux dans les contes russes. Il endort le monstre, horrible géant aux
doigts verts, et libère le héros positif. La musique intensive et la
multiplication du chromatisme annoncent l'ouverture vers la musique moderne.

[Gość: Ewa]

Jest coraz + gwiazd na niebie,
a ja mam + piegow na plecach
tzn. z tylu,
a - na dekolcie
tzn. z przodu.
+ lubie chodzic na piechote
a - jezdzic samochodem.
Choc ten ostatni to moj wrog
jest czesto + przydatny od w. wsp. nog.
+ lubie muzyke Beethovena
i Mozarta
a - Bacha, choc to sie zmienia;
+ lubie piosenki francuskie
a - rock( bo go nie rozumiem)
z wyjatkiem Pink Floyds i Björk.
+ wolalabym chodzic do teatru,
ale Teatr Stary w Krakowie
jest daleko>
niz kolo mnie
amatorski w Triel.
+ lubie ksiazki trudne
a - latwe, bo wtedy mysle>
i nie napisze + w tym stylu,
nikt sie nie doczeka,
bo jest~~ + tajemnic
niz odkryc dotyczacych
natury i pochodzenia
czlowieka.

[kwasna_cytryna]

Lubie,
kiedy sie usmiechasz
do mnie.
Lubie,
kiedy wiatr plecie mi
warkocze.
Lubie,
gdy pojawia sie po burzy
tecza,
gdy mniszka puch moj nos
laskocze.

Lubie,
spacery dzika
plaza.
Lubie marzyc, lubie
marzenia.
Lubie,
kiedy na niebie gwiazdy
swieca,
kocham teczowych snow swoich
spelnienia.

[Gość: Ewa]

The Mahabharata has existed in various forms for well over two thousand years:
First, starting in the middle of the first millennium BCE, it existed in the
form of popular stories of Gods, kings, and seers retained, retold, and
improved by priests living in shrines, ascetics living in retreats or wandering
about, and by traveling bards, minstrels, dance-troupes, etc.
Later, after about 350 CE, it came to be a unified, sacred text of 100,000
stanzas written in Sanskrit, distributed throughout India by kings and wealthy
patrons, and declaimed from temples.
Even after it became a famous Sanskrit writing it continued to exist in various
performance media in many different local genres of dance and theater
throughout India and then Southeast Asia.
Finally, it came to exist, in numerous literary and popular transformations in
many of the non-Sanskrit vernacular languages of India and Southeast Asia,
which (with the exception of Tamil, a language that had developed a classical
literature in the first millennium BCE) began developing recorded literatures
shortly after 1000 CE.
The Mahabharata was one of the two most important factors that created
the "Hindu" culture of India (the other was the other all-India epic, the
Ramayana, pronounced approximately as Raa-MEYE-a-na), and the Mahabharata and
Ramayana still exert tremendous cultural influence throughout India and
Southeast Asia.
But the historical importance of the Mahabharata is not the main reason to read
the Mahabharata. Quite simply, the Mahabharata is a powerful and amazing text
that inspires awe and wonder. It presents sweeping visions of the cosmos and
humanity and intriguing and frightening glimpses of divinity in an ancient
narrative that is accessible, interesting, and compelling for anyone willing to
learn the basic themes of India's culture. The Mahabharata definitely is one
of those creations of human language and spirit that has traveled far beyond
the place of its original creation and will eventually take its rightful place
on the highest shelf of world literature beside Homer's epics, the Greek
tragedies, the Bible, Shakespeare, and similarly transcendent works.

[Gość: Ewa]

Hymne à Bhûmi-Mâtar la Terre
Soutenue de toutes les Puissances divines,
Maîtresse de ce qui fut et de ce qui sera,
Veuille la Terre nous préparer un vaste et sûr domaine!

O Terre, avec tes hauteurs, tes montagnes neigeuses,
Ta forêt, sois-nous hospitalière!
Brune, rouge ou noire, et de toutes les formes
Stable et ferme est la vaste Terre que protège Indra!

Nés de toi les mortels retournent en toi,
C'est toi qui portes les bipèdes, toi les quadrupèdes;
Tiennes, ô Terre, sont les cinq races d'hommes,
Les mortels pour qui l'immortelle lumière
S'étend sous les rayons du soleil levant.

Universelle génitrice, mère des plantes,
Immuable et vaste Terre que maintient la Loi,
Pacifique, hospitalière:
Puissions-nous marcher le long d'elle toujours!

Sur elle sont les arbres, princes de la forêt,
Immobiles, ils sont debout toujours.
C'est la terre toute nourricière,
La Terre solide que nous invoquons.

Que nous voulions nous redresser ou nous asseoir
Ou bien, debout, nous mettre en marche,
Soit du pied droit soit du pied gauche:
Puissions-nous ne pas chanceler sur la Terre!

Ce que je fends et creuse de toi, ô Terre,
Puisse cela même recroître promptement!
Puissé-je n'entamer, ô Purifiante,
Ni ton coeur, ni quelque point mortel!

Elle porte l'insensé, et porte aussi l'homme de poids;
Elle souffre la retraite du méchant comme du bon;
Elle vit en concorde avec le sanglier,
Ce porc sauvage auquel elle ouvre son corps.

O Terre, notre Mère,
Confère-moi la grâce d'un bon établissement!
En harmonie avec le Ciel, ô Terre si sage,
Dispose-moi dans la gloire et dans la fortune!

Atharva-Veda XII
Tlum. Prof. Robert Koch

[kwasna_cytryna]

The Kalevala in modern Finland

The Kalevala has left its mark on many areas of Finnish life. "Kalevalaness"
has established itself firmly in Finnish culture, a fact which can best be seen
in our nomenclature.

The names of city quarters, streets, businesses and products draw continually
on the distinctiveness of the Kalevala. The Kalevala is a unique trademark in
the marketing world.

The use of names from the Kalevala was particularly widespread at the end of
the last century, nowadays it is more sporadic. Nonetheless, the
distinctiveness of Finnish products and handicraft is still emphasized by
choosing a Kalevala-related name for the product.

The modern Finnish couple Aino and Ilmari Pohjola live in Oulu on Kalevalankuja
Lane, earlier they lived in Espoo's Tapiola. Mornings they read the newspaper
Kaleva.
The family is insured by the Pohjola insurance company. When guests come to
visit, the table is set with Sampo pewter dinnerware, and Aino Pohjola wears
her Väinämöissweater.

Ilmari Pohjola works for the Lemminkäinen asphalting company, Aino Pohjola at
the Kalevala-Koru jewelry boutique. Ilmari Pohjola's father worked as a young
man on the icebreaker Sampo.

Aino Pohjola, on the other hand, is from a farming family, and the crops on the
farm were harvested with a Sampo harvester. Her family belonged to the Pellervo
Society, and were insured by the Kaleva insurance firm.

The Pohjola family have a summer cottage in Hiidenvesi. Evenings they light the
fire in the fireplace with Sampo matches.


According to the Kalevala, he who possesses the Sampo receives prosperity and
all good things. The loss of the Sampo, on the other hand, portends ruin.

Over the last 150 years the question of what the Sampo actually is has occupied
not only Finnish researchers from nearly every field of study, but also non-
Finnish experts on the Kalevala. There are as many solutions to the riddle of
the Sampo as there are persons interested in it. The possibilities are endless.

Could the puzzling nature of the Sampo be one reason why it is possibly the
theme from the Kalevala which is used most often in the names of firms and
businesses?

[Gość: Ewa]

Incessant hapiness cannot be borne by anyone.
It's different for bears: when it rains, their pelt gets wet
and they leave deeper footprints in the marsh than when they're dry.
When it rains, the ticklish effect of the drops makes me laugh.
it's different for bears: laughter doesn't
make them laugh.
Juhani Ahvenjävri

[kwasna_cytryna]

Il successo allo Châtelet, per Djagilev, ma soprattutto per la storia della
cultura coreutica, fu determinante: pur legato alle emozioni di un recente
passato – l’indulgere nostalgico all’irreale fatato, l’amore trionfante, e poi
tenerezza, coraggio e bontà quali doti primarie del virile protagonista ...–
l’oiseau de feu rinnovò drasticamente la concezione del balletto. Era già una
grossa novità proporre un uomo come protagonista assoluto, ma la cosa
dirompente fu la forza della musica, barbarica talora, predominante spesso
sulle arti che Fokine voleva collaboratrici alla pari. L’impresario capì, sopra
tutti, e intuì, in quella formidabile stagione di primavera 1910, di poter
essere arbitro di un gigantesco fenomeno di costume: ai suoi fini si sarebbe
avvalso solo dei collaboratori migliori, tenendosi ben stretto questo
giovanotto figlio come lui della Grande Madre. Giovanotto che sicuramente non
perse tempo. Pochissimo dopo, infatti, abbozzate addirittura già le idee per Le
sacre du printemps, Stravinskij si diede a comporre un lungo pezzo per
pianoforte e orchestra; nelle Chroniques de ma vie racconta: "Componendo questa
musica avevo chiaramente la visione di un burattino improvvisamente scatenato
che con delle cascate di diabolici arpeggi esaspera la pazienza dell’orchestra,
che a sua volta lo rimbecca con minacciose fanfare. Ne segue una terribile
zuffa che, giunta al culmine, termina con la dolorosa e lamentosa prostrazione
del povero fantoccio". Continua raccontando di essersi a lungo arrovellato
nella ricerca di un titolo appropriato per la composizione, finché "...Un
giorno feci un balzo di gioia: Petrouschka! l’eterno ed infelice eroe di tutte
le fiere, di tutti i paesi. Era proprio questo, avevo trovato il mio titolo!"
Racconto suggestivo, ma non sicuramente veritiero (come tutte le autobiografie
anche quella di Stravinskij è inaffidabile): sia Lifar che Nabokov riportano
che fu Djagilev, cui il compositore aveva fatto ascoltare il pezzo per
pianoforte, ad esclamare: "...ma questo è un balletto! È Petrouschka!" Non ci è
dato dunque sapere con certezza la paternità del titolo, ma ciò poco importa.
La musica si dilatò fino a diventare balletto – ciò che già era composto
costituì il secondo quadro – e l’idea del Konzertstück venne accantonata.

[Gość: Ewa]

Internet è essentzialmente un sistema di comunicazione e come tale è
constituito de un'infrastructura, da contenui e soggetti che immettono o
ricevono i contenui stessi.
L'infrstruttura è constituia dai sistemi di telefonia fissa e di fibra-ottica o
dall'etere stesso. I contenu, pur avendo divers natur-audio, video, testo-
possono indistintamante circolare nel sistema perche "tradotti" nello
stesso "linguaggio" digitale. I soggett, infine, collegati al sistema per mezzo
di propri terminali informatici, assumono compotamenti di diverso genere. Essi
possono collabore contenuti sui propri terminali redendoli accessibili à terzi
(c.d. siti internet), possono limitarsi ad accedere ai contenuti altui(c.d.
navigazione), o, infine, interagire con altri utenti dialogando o condividendo
con essi i propri contenuti. La peculitarià delle rete rispetto ad ogni altro
sistema di telecomunicatzione sta essenzialm.ente nalla sua architettura( o
meglio, come direbbe Lawrence lessig, nal "codice").
Gli architectti ideatori-Jarome Saltzer, David Clark e David P.
realizzarono,infatti, un sistema di"network stupidi e di applicazioni
intelligenti"(David Isenberg) in cui i proprietari della tete non hanno alcun
potere di selezionare i contentui immensi dagli utenti o di interferire nalle
applicazioni de questi collegate al sistema.

[kwasna_cytryna]

Ces dernières années, j’ai connu plus de gens sur le net que de n’importe
quelle autre façon. Certaines de ces rencontres sont devenues de vraies
amitiés. Pas toutes directement. Au travers du net, j’ai connu des personnes;
par celle-ci, j’en ai ensuite rencontré d’autres... mais c’est le net qui est à
l’origine. Parfois ces personnes vivent très loin de moi (pour nous rencontrer,
il nous faudrait un voyage); parfois elles sont près de moi, mais sans le net
on ne se serait jamais aperçu l’un de l’autre. Il nous arrive, de temps en
temps, de parler ensemble de cette façon de se connaître et le sujet est
fascinant pour plusieurs aspects.

On rencontre une personne qu’on ne peut ni voir ni toucher. Avant de la voir,
on connaît ses pensées, son caractère et sa personnalité. Un rapport, un
intérêt réciproque, un échange d’opinion et d’émotions naissent; le désire de
se rencontrer se fait de plus en plus grand; et un jour, finalement, on se
voit. La question rituelle est: «Est-ce que je suis si différent de comment tu
m’avais imaginé?»

En bref, on se connaît de façon inverse à celle habituelle: d’abord l’âme et
puis le corps. Il n’est pas vrai que si on se voit avant, et puis qu’on se
parle, on se connaît mieux. Souvent la rencontre physique est déviante; elle
cache ou ralentit la connaissance avec l’âme et l’esprit. Il y a des gens qui
se fréquentent depuis vingt ans, peut-être dorment-ils dans le même lit, mais
ils ne se connaissent pas vraiment. «Ma femme (mon mari) ne me comprend pas»,
excuse classique des infidèles, ce n’est pas seulement un mensonge. Le
rapprochement physique n’est pas nécessairement dialogue et compréhension; mais
il peut même devenir un obstacle.

Des choses curieuses et intéressantes arrivent sur le net. Il y a des personnes
qui, dans leurs messages, m’ont parlé d'elles-mêmes avec grande sincérité,
partageant leurs émotions, confessant leurs doutes et leurs sentiments, doutes
et sentiments qu’elles hésiteraient probablement à me dire si nous
étions “physiquement” dans la même pièce. Souvent l’absence du corps n’éloigne
pas, mais elle rapproche; comme si se dépouiller des défenses dans un monde de
mots, apparemment abstrait, était moins embarrassant, moins risqué que quand on
se regarde dans les yeux. Il y a un certain type de magie dans cette rencontre
d’âmes libres qui seulement plus tard s’incarnent. Quand nous rencontrons la
personne physiquement, nous en avons déjà une image intérieure; notre façon de
la percevoir est différente, parce que quand nous regardons le “dehors”, nous
savons déjà ce qui est à l’“intérieur”.

Je ne veux pas dire que la rencontre, d’abord sur le net et puis physiquement,
soit toujours mieux que le contraire. Parfois c’est une expérience meilleure et
plus riche, parfois pas. Mais ce n’est pas une façon plus faible
ou “artificielle” de se rencontrer, comme les personnes qui n’ont jamais été
sur le net peuvent imaginer. Sans doute, c’est une expérience nouvelle et
intéressante. Il est extraordinaire de découvrir comment une personne peut se
révéler par sa façon de s’exprimer, de réagir, de dialoguer ou de rester en
silence. Il est fascinant de découvrir le caractère, le style, la personnalité
de quelqu’un que nous n’avons jamais vu; et, ensuite, de vérifier quand on se
rencontre, à quel point notre image correspondait à la réalité. D’habitude on
ne se trompe pas. Parfois, l’aspect physique peut nous surprendre, mais presque
toujours le caractère et la personnalité sont exactement comme nous l’avions
perçu.

Ceci pourrait être un bon remède à une certaine tendance qui donne trop
d’importance aux apparences. Aujourd’hui, on vit dans une culture des images:
d’un côté à cause de l’emphase qu’ on donne à l’aspect extérieur, de l’autre à
cause de la télévision; on risque souvent de penser qu’une personne soit “ce
qu’elle semble”; que l’apparence physique, même la façon de s’habiller, soient
l’identité.

Peut-être un jour le net perdra-t-il sa magie. Avec une largeur de bande
beaucoup plus grande que celle que l’on a aujourd’hui, peut-être se rencontrera-
t-on sur l’écran; de nouveau l’aspect régnera, et d’une forme encore plus
perverse, parce qu'une image projetée est souvent plus construite que le
contact physique direct. Mais jusqu’à ce qu’ on continue à “se rencontrer” par
des mots et pensées, nous aurons le privilège de connaître d’abord l’âme et
puis le corps. Et ensuite, quand on se sera rencontré, selon les cas on pourra
choisir que se dire directement ou par téléphone, et que s’écrire.

Ceci n’est pas une chose totalement nouvelle. L’histoire est pleine d’amis et
d’amants qui s’envoyaient des lettres et des messages, même s’ils se
fréquentaient souvent. Combien de fois deux amoureux sentent le besoin de
s’échanger de petits billets doux, bien qu’ils se voient chaque jour?

Mais l’art de l’écriture était en train de disparaître dans un monde de
téléphones. Avec le net nous l’avons redécouvert. Souvent, on écrit des choses
simples, même stupides; on plaisante ou on ne parle de rien en particulier.
Qu’est-ce qu’il y a de mal à cela? C’est une façon pour unir nos âmes, pour
partager nos pensées, ce qui a une valeur en soi, sans considération des
contenus.

Probablement la raison la plus importante, pour laquelle j’aime être sur le
net, est celle-la: il me permet d’être “plus humain”.

Giancarlo Livraghi

[Gość: Ewa]

Apprenez, ma belle,Qu'à minuit sonnant,Une main fidèle,Une main d'amant,Ira
doucement,Se glissant dans l'ombre,Tourner les verrousQui dès la nuit
sombre,Sont tirés sur vous.Apprenez encoreQu'un amant abhorreTout voile
jaloux.Pour être plus tendre,Soyez sans atours,Et songez à prendreL'habit des
Amours.
Evariste Parny

[Gość: Ewa]

Quand nous nous retrouverons
dans nos corporelles apparitions
tu seras habillé
avec un manteau
percemé des etoilles
moi- une sauvage
je me transformerai en roseau.
Le lieu de randez-vous
un avion
qui se dirigera vers
un pays de rêves
puis nous irons au bord
d'un lac des souvenires
et du savoir
je te dirai- tak, to ja,
un roseau au bord de lac
c'est moi.

[kwasna_cytryna]

A la Mystérieuse

J'ai tant rêvé de toi que tu perds ta réalité. Est-il encore temps d'atteindre
ce corps vivant et de baiser sur cette bouche la naissance de la voix qui m'est
chère? J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués en étreignant ton ombre à se
croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas au contour de ton corps, peut-
être. Et que, devant l'apparence réelle de ce qui me hante et me gouverne
depuis des jours et des années, je deviendrais une ombre sans doute.O balances
sentimentales.
J'ai tant rêvé de toi qu'il n'est plus temps
sans doute que je m'éveille.
Je dors debout, le corps exposé à toutes
les apparences de la vie et de l'amour
et toi, la seule qui compte
aujourd' hui pour moi,
je pourrais moins
toucher ton front et tes
lèvres que les premières lèvres
et le premier front venu. J'ai tant
rêvé de toi, tant marché,
parlé, couché avec
ton fantôme qu'il ne me
reste plus peut-être, et
pourtant, qu'à être fantôme
parmi les fantômes et plus
ombre cent fois que
l'ombre qui se
promène et se
promènera
allégrement
sur le cadran
solaire de ta vie.

Robert Desnos

[Gość: ewa]

Ensuite l'homme
en manteau jaillisant
des etoilles
s'assiéra au bord
de lac.
Le roseau s'penchera
pour écouter
le battement
de son coeur.
Ils boiront
(le roseau et l'homme
en manteau)
l'eau du savoir.
Ils s'aperceveront
que l'eau jamais
ne manquera pas.
Plus tard ils boiront
l'eau des souvenires-
le lac s'remplira
tous les jours
de nouvelles.
Ils diront(en rigolant)-
l'homme en manteau
et le roseau-
"nous sommes en train
de découvrir
l'infini".

A la fin l'homme
habillé avec le manteau
et le roseau
tout simplement
s'embrasseront.

[kwasna_cytryna]

Je viendrais te voir mon amour
demain peut-être
quand j'aurai regardé la neige
et les sapins tout autour du lac
qui attendent
quand j'aurai tout vu tout appris
demain peut-être
du ciel marbré de nuages
et du lac gelé qui me porte
au soir qui tombe

Tout recevoir et tout donner
ne garder pour soi que l'image
d'une lumière sur un visage
tout recevoir et tout donner
dans le miraculeux silence
entendre enfin les oiseaux voler
et le chant du cosmos qui danse
qui danse

Je viendrai te voir mon amour
bientôt j'espère
quand j'aurai vu l'eau sous la neige
les chemins de pierre tout autour
du lac qui descendent
quand j'aurai tout vu tout appris
bientôt j'espère
de la beauté des nuages
et du lac qui me porte
au soir qui tombe

Tout recevoir et tout donner
ne garder pour soi qu'une image
une lumière sur un visage
tout recevoir et tout donner
dans le miraculeux silence
entendre enfin les oiseaux voler
le sourire du cosmos qui danse

Michel Jonaz

[Gość: Ewa]

Une des premières espressions artistiques de l'homme, la danse était la
projection de son environnement et de son intérieur. Elle signale la situation
et les emotions d'un idividu ou d'un groupe. La danse en tant qu'impulsion
obéit à la spontanéité et donne une expression artistique à travers une
exaltation nerveuse et musculaire.Le corps humain devient un instrument qui
crée sa propre rythmique dans le rapport avec lui-même et son entourage. Cette
situation engendre une réplique. Un danseur reste en communication avec les
spectateurs qui lisent ce que son corps dit. Et à l'inverse, les réactions des
participants provoquent des réponses adéquates de la part du danseur. Cette
forme de manifestation des sentiments est connue chez les animaux. Chez les
oiseaux surtout durant la séduction nuptiale ou pour repousser un ennemi.
Les gestes d'un danseur s'adressent souvent au ciel, d'ou les coparaisons
poétiques avec le vol, les nuages, les vagues ou les astres.

[kwasna_cytryna]

Il existe différents styles de danses "Orientales". Elle est d'origine
religieuse et a pour signification la glorification de la maternité et la
préparation à l'accouchement facile, surnommée plus familièrement par les
Européens "danse du ventre", ( raqs ach-charqui, traduction en arabe) cette
danse est sensuelle mais pas érotique comme souvent imaginé dans l'esprit du
touriste.

Elle fût souvent déshonorée, elle s'effectuait le plus souvent dans des
cabarets et night-clubs.

La danse orientale n'a pas de date d'apparition exacte, il semble que ce
soit une danse aussi vieille que le monde on la retrouve chez les Tziganes, les
Phéniciens ou encore en Inde du nord. Il est certain qu'elle est un mélange de
toutes ces cultures. On retrouve beaucoup de mouvements dans des pays divers
qui forme la danse orientale :

- les mouvements de hanche et du bassin très nets dans les danses anciennes
d'Afrique, d'Espagne ou encore de la Grèce.
- forme de danse sauvage féminine, dans différents temples Grecs
- danse de Salomé dans la Bible.
- danse de femmes banjara de Delhi tatouées au ventre.
- danse de femmes en Nouvelle-Zélande, ainsi que dans les îles d'Hawaï.

La danse orientale est souvent en relation avec la terre, la fécondité et la
sensualité, c'est aussi une sorte de danse de "bienvenue" qui disparu peu à peu
à cause de l'église qui considérait le corps comme quelque chose de mauvais à
cacher, et couvrait les parties du corps dites "honteuses", leur retirant ainsi
le droit de s'exprimer de se montrer et de se bouger. De là sont nées de
nouvelles formes de danse notamment avec les pieds où le corps est rigide, la
danse se mélangea aux danses tziganes mais aussi le flamenco né de l'Andalousie
où viennent s'y ajouter des mouvements de bras ondulatoires, des
déhanchements , frémissements du corps, cette danse c'est donc répandu dans
tout le monde entier.

[Gość: Ewa]

Wez: 125 dkg maki
250 " cukru
100 " migdalow
1/2 skorki cytryny
125 dkg masla
do zrobienia ciasta
zmieszaj z bialkiem ubitym
otrzymanym z 5 jajek poprzednio rozbitych
wlej do brytwanny
wsadz do pieca
i 30 minut czekaj,
mozna myslec w tym czasie na temat
la permanance provisoire
de certeins changements
ainsi votre gateau est fait.

Re Wybor (fragment)

[Gość: Ewa]

Uczyniwszy na wieki wybór,
w każdej chwili wybierać muszę.
J.Liebert

Noc zielona była, po dniu skwarnym
głębokość jej szumiała jakby liście czarne,
w których mleczny rdzeń wyrósł, i kroplami gwiazd
odmierzał się powoli nieostrożny czas.

Maria czekała cicho. I zdało się, płynął
świat ogromny w oddechu nieba jak otchłanie,
co wiało wielkim oknem na stół, na posłanie
białe i nie dotknięte. Czekała. W milczeniu
na piersi ręce kładła i wtedy się pienił
krwi jej rogzrzany napój i owoce mleczne
pęczniały jej pod dłonią, i czuła, jak bije
bolesna piąstka serca. I czuła, że żyje
łodyżka w niej maleńka, listeczkami dwoma
obejmująca miłość całą, jaką ona
i on zamknęli w sobie. I gdy rękę niżej
obsunęła, poczuła, jak ją szorstko liże
płomienny język ciszy.

K.K. Baczynski

[kwasna_cytryna]

Cztery filiżanki miłości,
Dwie filiżanki lojalności,
Trzy filiżanki przebaczenia,
Filiżanka przyjaźni,
Dwie łyżeczki czułości,
Cztery kwarty wiary,
Beczka śmiechu.

Miłość połączyć z lojalnością i starannie zmieszać z wiarą.
Przyprawić dobrocią, czułością i wyrozumiałością.
Dodać przyjaźń i miłość. Obficie spryskać śmiechem.
Wypiekać w słońcu.
Serwować codziennie w obfitych porcjach!!!

[Gość: Ewa]

Voici venir les temps ou vibrant sur sa tige
Chaque fleur s'évapore ainsi qu'un encensoir
Les sons et les parfums tournent dans l'air du soir
Valse mélancolique et langoureux vertige
Chaque fleur s'évapore ainsi qu'un encensoir
Le violon frémit comme un coeur qu'on afflige
Valse mélancolique et langoureux vertige
Le ciel est triste et beau comme un grand reposoir
Le violon frémit comme un coeur qu'on afflige
Un coeur tendre qui hait le néant vaste et noir
Le ciel est triste et beau comme un grand reposoir
Le soleil s'est noyé dans son sang qui se fige
Un coeur tendre qui hait le néant vaste et noir
Du passé lumineux recueille tout vestige
Le soleil s'est noyé dans son sang qui se fige
Ton souvenir en moi luit comme un ostensoir
Charles Baudelaire

[Gość: Ewa]

Cher auteur,
tout en respectant
vos droits
je me permets
d'ajouter
dans votre parfaite
recette
2 cuilliéres d'amitié-
cela fera rois-
en gros
ce ne changera pas
trop,
mais à mon avis
la recette sera
plus sure.

Votre lectrice fidéle
Eve

[kwasna_cytryna]

j'accepte
votre proposition et
en attendant le resultat
je vous offre
une tasse de cafe,
ainsi qu'un cognac ....

[Gość: Ewa]

J'ai pris une
tasse de café
(le cognac sera
pour plus tard)
et je lis sur
les droits d'auteur
en réfléchisant
la gravité
d'un texte écrit:

DROIT D'AUTEUR ET DROITS MORAUX SUR LES OEUVRES

Droit d'auteur

Droit d'auteur sur l'oeuvre
3. (1) Le droit d'auteur sur l'oeuvre comporte le droit exclusif de produire
ou reproduire la totalité ou une partie importante de l'oeuvre, sous une forme
matérielle quelconque, d'en exécuter ou d'en représenter la totalité ou une
partie importante en public et, si l'oeuvre n'est pas publiée, d'en publier la
totalité ou une partie importante; ce droit comporte, en outre, le droit
exclusif :
a/produire
b/transformer
c/ de même
d/représenter
e/adapter
f/communiquer
g/présenter
h/ louer(pas d'accord)
enregistrement sonore
(1,1) Dans le cadre d'une communication effectue..., une oeuvre est fixée même
se sa fixation se fait au moment de sa communication.

[Gość: Ewa]

Toujours, toute la vie.. Oui, ces mots, ces mots bêtes,
il faut me les redire et me les répéter!
Se quitter! Nous deux! Dis?.. On pourrait se quitter?
Cela me semble fou, monstrueux!.. Oh! répète!
J'ai besion d'être sûr de notre éternité.
..Pourtant, quand mon ami m'affirme:" C'est bien elle
la compagne définitive. Que crains-tu?
Tu n'auras qu'un amour. Vous vous serez fidèles"...
je suis un peu déçu .

Paul Géraldy

[kwasna_cytryna]

Sutra Serca
Bodhisattwa Awalokiteśwara, w czasie gdy praktykował głęboką doskonałość
mądrości, rozpatrywał pięć skandh i widział, że wszystkie one są puste.

I wykroczył poza wszelkie cierpienia i nieszczęścia.

Śariputro, forma nie jest różna od pustki, a pustka nie jest różna od formy.
Forma to właśnie pustka. Pustka to właśnie forma. I tak samo jest też z
uczuciami, postrzeżeniami, dyspozycjami i świadomością.

Śariputro, te wszystkie dharmy są nacechowane pustką. Nie rodzą się i nie giną.
Nie są nieczyste i nie są czyste. Nie wzrastają i nie maleją.

I dlatego w pustce nie ma formy i nie ma uczuć, postrzeżeń, dyspozycji i
świadomości.

Nie ma oka, ucha, nosa, języka, ciała ani umysłu.

Nie ma barwokształtu, głosu, zapachu, smaku, [tego co się odbiera przez] dotyk,
dharm.

Nie ma elementu oka, ucha, nosa, języka, ciała ani świadomości.

Nie ma niewiedzy. Nie ma też wyczerpania niewiedzy, nie ma starości i śmierci.

I nie ma też wyczerpania starości-śmierci.

Nie ma cierpienia, przyczyny, zniszczenia i drogi.

Nie ma mądrości i nie ma też osiągnięcia. Dlatego, że nie ma nic do osiągnięcia.

Bodhisattwa, ponieważ opiera się na doskonałości mądrości, nie ma przeszkód w
sercu. A ponieważ nie ma przeszkód, nie ma strachu. Daleko usuwa błędne pojęcia
i senne fantazje i osiąga ostateczną nirwanę (pustkę).

Ponieważ wszyscy buddowie trzech czasów opierają się na doskonałości mądrości,
osiągają anuttara-samjak-sambodhi. Dlatego powinno się znać doskonałość
mądrości, która jest wielkim zaklęciem mocy magicznej. Wielkim zaklęciem
wiedzy. Zaklęciem, nad które nie ma wyższego i które nie ma sobie równych.
Potrafi usunąć wszystkie cierpienia, jest prawdziwe, a nie jest fałszywe;
dlatego wypowiada się zaklęcie doskonałości mądrości.
Wypowiada się je, tak mówiąc:

Gate gate paragate parasangate bodhi swaha!

[Gość: Ewa]

Prawda pierwsza-dukkha
W tej prawdzie Budda wskazuje nam, ze cierpienie jest uniwersalne. Wszystkie
istnienia dotkniete sa cierpieniem. Cierpienie moze byc fizyczne jak i
psychiczne. Cierpienie moze byc spowodowane niedostatkiem, niedoskonaloscia
i skonczonoscia wszystkich rzeczy a takze ustawicznym niezadowoleniem czlowie-
ka.
Podczas swej wypowiedzi w Benares Budda wyznal ze:
Narodziny sa dukkha, choroba jest dukkha, smierc jest dukkha. Smutek, lamenta-
cje, brak nadziei sa dukkha.. Byc w kontakcie z tym , czego czlowiek nie lubi
jest dukkha, byc oddzielonym od tego, co czlowiek lubi jest dukkha. Nie otrzy-
mac tego, czego czlowiek pragnie jest dukkha. Po krotce piec kompozantow przy-
wiazania sa dukkha.
Prawda druga-samudaya
Jest to cierpienie uniwersalne, ktore jako przyczyne ma pragnienie.
Pragnienie posiadania rzeczy lub osob, pragnienie idealu a takze pragnienie
wladzy. Pragnienie nigdy nie umiera poniewaz rodzi sie na nowo w miare zaspo-
kajania. Przywiazanie do pragnienia jest podstawowym pochodzeniem cierpienia.
Przywiazanie jest takze przyczyna cierpienia,rowniez niewiedza lub odmowienie
poznania(lub pozbawienie takowego). W rezultacie cierpienie jest fatalnoscia,
ktora slepo spada na na czlowieka. Zalezy ona od checi osiagniecia zawsze
wiecej, moc wypelnic wszystkie pragnienia.
Prawda trzecia- nirodha
Ta prawda wyjawia, ze istnieje stan wstrzymania sie od cierpien-nirwana.
Jest to stan, ktory osiagnal Budda i jedyny cel buddyzmu.Osiagniecie nirwany
jest mozliwe. Nie znaczy to odizolowania sie od swiata, lecz pozbycie sie
cierpienia przez poznanie jego przyczyn. Jest to poznanie siebie i bodzcow
zaburzajacych nasza osobowosc.
W Benares Budda tak przedstawil nirwane:
"Oto mnichowie Szlachetna prawda wstrzymania cierpien: wstrzymanie calkowite,
bez przywiazan, pragnienia jako takiego, pozbycie sie jego, opuszczenie go,
wyzwolenie sie z niego"
Prawda czwarta-magga
W tej prawdzie Budda wskazuje droge do przebycia aby osiagnac nirwane, ktorej
istnienie udowodnil.W tym celu trzeba przebyc droge osmiu sciezek. Jest to
droga po srodku, gdyz nie radzi ani skrajnego zycia w przyjemnosci , ani
w skrajnym ascetyzmie.

Osiem sciezek do osiagniecia nirwany:

° zrozumienie sluszne( zrozumienie czterech szlachetnych prawd i ich realiow
oraz zrozumienie ze przez swoje zachowanie czlowiek jest
odpowiedzialny za odczuwane cierpienie)
° mysli sluszne ( nalezy studiowac glebokie znaczenie swiata i czterech
szlachetnych prawd)
° mowa sluszna (nalezy powstrzymac sie od mowy raniacej, ponizaja-
cej, wyzywajacej i wulgarnej)
° zachowanie sluszne (nasze dzialania winny byc w zgodzie i harmonii z na-
szymi zasadami)
° srodki istnienia sluszne ( przekonac innych , ze nasze srodki istnienia
sa odpowiednie, nie skazone owocami egzysten-
cji pozbawionej etyki)
° wysilek sluszny (dotyczy medytacji nad znczeniem realnosci aby byc
ochronionym przed czynnikami zaburzajacymi umysl.
Jest to praca nad soba aby praktycznie zastosowac osiem
sciezek)
° pamiec sluszna ( dotyczy zachowania spokoju duchowego, zastosowa-
nia czterech szlachetnych prawd i niezapominania
o nich)
° koncentracja ( ma na celu uwolnienie od rozwiazlosci i od ekscy-
tacji, ktore przeszkadzaja w medytacji)

[kwasna_cytryna]

Słowo “prawda” jest zwykle odnoszone do zdań, które są prawdziwe. Jednakże
słowniki definiują również prawdę jako ucieleśnienie prawdziwego twierdzenia.
Na przykład, “mam komputer” jest zdaniem prawdziwym, a mój komputer jest jego
ucieleśnieniem. W ten sposób zdanie to jest prawdziwe, a mój komputer jest
urzeczywistnieniem tej prawdy.

Świat jest pełen prawdziwych stwierdzeń i ich ucieleśnień, ale wiele z nich to
zdania tymczasowe. “Mam komputer” nie może być wieczną prawdą. Kiedyś mogę go
nie mieć, więc zdanie to nie jest wieczną prawdą.

Istnieje kolejny rodzaj prawdy – prawa naukowe i matematyczne. Są one
poszukiwane przez naukowców i matematyków. Ten rodzaj prawdy jest użyteczny i
pomocny w świecie fizycznym. Ale w dalszym ciągu dotyczy czegoś tymczasowego.

Wiele osób pracuje nad weryfikacją bądź obaleniem przypuszczalnie prawdziwych
stwierdzeń. Na każdym kroku napotykamy zdania nieprawdziwe i kłamstwa, w tym w
polityce, sądach, rodzinach itp. Ludzie więc starają się weryfikować
stwierdzenia w celu potwierdzenia prawdy lub wykrycia kłamstw i naprawienia
błędów. Jest to konieczne dla dobra społeczeństwa, ale prawdy, których szukają
są tymczasowe, nie wieczne.

Szukamy więc prawdy wiecznej, której doświadczenie będzie miało wpływ na nasze
życie teraz i zawsze. Nie powinniśmy szukać li tylko tymczasowych prawd, lecz
znajdować wieczne prawdy z odpowiadającą im rzeczywistością oraz usiłować
posiąść je teraz. Czym jest ta prawda i jaka jest jej rzeczywistość?

Biblia odkrywa prawdę.

Biblia, Słowo Boże, księga prawdy, światło dla ludzkości już od ponad 3500 lat,
tłumaczona w największej ilości języków księga (ponad 1900 języków), bestseller
wszechczasów (ponad 500 000 000 kopii drukowanych co roku) mówi nam, że Bóg
Ojciec jest prawdą, Jezus Chrystus jest prawdą, Duch Święty jest duchem prawdy
i Słowo Boże jest prawdą. Szukamy wiecznych prawd.

Bóg Ojciec jest źródłem prawdy

Po pierwsze, Biblia mówi, że Bóg Ojciec jest prawdą. Tylko Bóg jest
urzeczywistnieniem wszystkiego. Wszystkie rzeczy pochodzą od Niego, przez Niego
i dla Niego. Bóg jest żródłem wszelkiego stworzenia. Bóg jest miłością,
świętością i sprawiedliwością. Te boskie przymioty są rzeczywistością i źródłem
odpowiadających im ludzkich cnót, które są tylko ich cieniem. Człowiek bez Boga
jest pozbawiony rzeczywistości i znajduje się daleko od Jego życia. Żadna
prawda posiadana przez człowieka nie jest prawdą przed Bogiem. Cokolwiek
człowiek uważa za prawdę jest albo tymczasowe albo oszukiwaniem się - i nie
mówimy tutaj o kłamstwach, którymi człowiek żyje. Tylko Bóg jest wieczną
rzeczywistością. On jest prawdą i jej ucieleśnieniem.

[Gość: Ewa]

Nie rzucim Chryste swiatyn Twych
Nie damy pogrzes wiary
Prozne zaklusy duchow zlych
I prozne ich zamiary
Bronic bedziemy Twoich drog
Tak nam dopomoz Bog
Tak nam dopomoz Bog

Ze wszystkich swiatyn, chat i pol
Poplynie hymn wspanialy
Niech zyje Jezus Chrystus Krol
W koronie wiecznej chwaly
Niech zyje Maria zagrzmi rog
Tak nam dopomoz Bog
Tak nam dopomoz Bog

I taki tryumf, taki cud
Powieje z Jasnej Gory
I z taka wiara ruszy lud
Ze runa grzechu mury
I jak mglawica pierzchnie wrog
Tak nam dopomoz Bog
Tak nam dopomoz Bog.

[kwasna_cytryna]

Patrzę
Są tylko ludzie
Ziemia
Spalona przed laty
Skrzydła
Nie rosną mi jeszcze
Skrzydła
Nie niosą w Niebiosa

Patrzę
Są tylko ludzie
ŻADNYCH ANIOŁÓW

[Gość: Ewa]

[Gość: ewa]

[Gość: Ewa]

a été populaire durant l'époque byzantine et Moyen âge. lLs multiples
procession aveit le lieu au début de l'époque chrétienne.Les processions pour
guérir les épileptiques étaient des mascarades avec de vraies crises et de
l'hystérie plus que de la danse au sens strict du mot.
La Fête des Fous était une manifestation populaire eu moyen âges (environs XI°
au XIII° siècle). Sans aucun doute contestée aujourd'hui, avec ses danses, ses
folies, ses réjouissances elle ses déroulait de Noël et à l'Epiphanie. Cette
mascarade, dansée avec participation aussi bien des fous que des citoyens sains
et du clergé, se transformait en une parodie du pouvoir de l'église. On y
élisait un pape, un archevêque, un évêque, un abbé. Tout cela avec l'assistance
du public qui ne se privait pas de hurlements, de sifflements, des cris et de
gesticulations les plus burlesques possibles. Les historiens trouvent que la
Fête des Fous a été le seul moyen de l'époque pour critiquer et rendre ridicule
le pouvoir tyrannique.

[kwasna_cytryna]

Tango to coś więcej niż taniec czy rodzaj utworu muzycznego. To styl
życia, ideologia, tętniące źródło namiętności. Tango powraca i to wcale nie
jako muzealny eksponat...

Tango miało w Europie też wielu przeciwników, najwięcej pośród stróżów
publicznej moralności. W purytańskiej Wielkiej Brytanii, wciąż jeszcze
znajdującej się pod wpływami wiktoriańskiego stylu życia, taniec ten został
zakazany w 1907 r. We Francji rzecz miałaby się pewnie podobnie, gdyby nie
salonowa ewolucja tanga, które straciło nieco na swym wyzywającym charakterze.
Władze Nowego Jorku także niechętnie przyjmowały do wiadomości wzrost
popularności tanga, tyle że w Ameryce częściej tańczono inną nowinkę - wolny od
erotycznych skojarzeń ragtime.

Pomruk niezadowolenia z nowego tańca dotarł również z Watykanu - papież
Pius X uznał tango za źródło grzechu. Ale już Pius XI, po obejrzeniu tanga w
wykonaniu sławnego tancerza Casimira Ain, uznał, że jest to prawdziwa sztuka. I
ta opinia zamknęła usta wielu kontestatorom.

Na przełomie lat 40. i 50. tango zaczęło usuwać się w artystyczny cień,
ustępując miejsca nowym, przebojowym tańcom - swingowi, boogie, rock'n'rollowi.
Wydawało się, że będzie już tylko częścią tanecznego lamusa, jak kadryl,
poleczka czy walc wiedeński, przeznaczoną dla koneserów. Tak się jednak nie
stało - tango żyło dalej, nie tylko jako taniec, ale również... chwytliwa
nazwa. Tango - napój gazowany, tango - zespół heavymetalowy, tango - piłka
firmy Adidas, tango - program komputerowy, tango - oddział amerykańskich
komandosów - przykłady można mnożyć. Proszę zresztą kilkakrotnie powtórzyć
sobie owo magiczne słowo "tango" - brzmi zupełnie inaczej niż walczyk czy
sztajerek: ma w sobie jakąś moc i tajemnicę.

O wzroście zainteresowania tangiem nad Wisłą świadczyć może to, że
liczba uczniów w szkołach tańca, specjalizujących się w tangach europejskich,
wcale nie maleje, choć o wielkim wzroście też nie ma co mówić. Polacy - okazuje
się - wolą słuchać tanga i oglądać najlepszych tancerzy w akcji, niż stawać na
parkiecie. Tym bardziej że do tanga trzeba mieć w sobie "to coś". Zdaniem szefa
jednej z takich szkół Zbigniewa Wardyńskiego minęły już setne urodziny tanga, a
ono wciąż trwa. - Czemu jest popularne? Ponieważ tango nie zostało wymyślone
przez choreografów ani mistrzów tańca, lecz jest to naturalny taniec, z
naturalnymi ruchami, stworzony przez zwykłych ludzi. Taniec namiętności i
czułej delikatności, taniec dominacji i uwodzenia - mówi Wardyński.

Ciekawe, że tango podchwyciły zarówno elity, jak i szary obywatel.
Elity pewnie uważają, że w dobie muzyki dance sympatyzowanie z tangiem jest
demonstracją intelektualnej i estetycznej wyższości. A szary obywatel
najzwyczajniej w świecie wzruszy się przy słowach "Tanga Milonga": "czasem coś
w sercu zapłacze/ Ozwą się dawne, obłędne rozpacze/ Lecz wszystko zgaśnie i
minie/ nim z melodią tą wstanie brzask".

[Gość: Ewa]

L'esprit créatif de Maurice Bejart féconde actuellement plusieurs chorégraphes
et danseurs dans une plaine liberté. La danse ne vit pas aussi longtemps que la
musique. Il lui manque les partitions. Elle doit obéir aussi en majeure partie
à l'image de son époque. Seules de grands oeuvres comme Lac des cygnes,
Coppelia, Roméo et Juliette, tant la musique que la chorégraphie, ont résisté
au changements du aux modes. Depuis peu de temps, avec la vidéo, la danse peut
s'orienter vers une expression plus surréaliste. Nous vivions dans un
renouvellement perpétuel de la danse et il est possible qu'il y ait encore
beaocoup à découvrir de ce corps humains peut extérioriser. Il faut souligner
que le métier de danseur est très dur . Il demande un travail énorme, souvent
mal récompensé. L'effort physique est comparable avec celui des acrobates du
cirque. Pour les danseurs de ballet ou de l'opéra, les répétitions ne se
finissent pas à minuit comme pour les musiciens. Ils doivent répéter leurs
mouvements avec la claque au en comptant 1,2,3,4... malgré les pieds en sang
dans les chaussons.

[kwasna_cytryna]

Amerykańskie stowarzyszenie RIAA (Recording Industry Association of America)
zamierza ostatecznie zlikwidować proceder kopiowanie nielegalnej muzyki i
filmów. Sposobem na walkę z piratami ma być kampania uświadamiająca oraz
współpraca z firmami.

RIAA już niejednokrotnie próbowało uniemożliwić internatom nielegalne
kopiowanie i udostępnianie muzyki. Podstawową metodą były proces sądowe
wytaczane serwisom bezpośredniej wymiany plików; sposób ten się niestety nie
sprawdził - na miejscu jednego zlikwidowane serwisu P2P pojawiały się trzy
inne.

Kolejnym pomysłem było wprowadzenie do sieci P2P podróbek piosenek, które miały
skutecznie obrzydzić życie piratom. To też nie zadziałało - szybko pojawiły się
sposoby radzenia sobie z takimi plikami. Trzecim, ponoć najbardziej skutecznym
rozwiązaniem miały być indywidualne pozwy sądowe przeciw użytkownikom, którzy
kopiują lub udostępniają szczególnie dużo plików. Sprawę nagłośniono pół roku
temu - jak dotąd żaden proces się nie odbył.

Wydaje się jednak, że tym razem RIAA znalazło naprawdę skuteczny sposób na
walkę z większością piratów. Z danych przedstawionych przez stowarzyszenie
wynika, że zdecydowana większość najaktywniejszych piratów kopiuje pliki w
pracy, korzystając z firmowego sprzętu. Dlatego też przedstawiciele RIAA
rozpoczęli uświadamianie szefów firm, czym może skończyć się przymykanie oka na
niezgodne z prawem poczynania pracowników. Kilka miesięcy temu odbył się nawet
proces pokazowy - niewielka amerykańska firma, której pracownicy kopiowali
nielegalne pliki, zmuszona została do wypłacenia RIAA miliona dolarów
odszkodowania.

Przedstawiciele kilku amerykańskich koncernów już poinformowali o wdrożeni
specjalnych filtrów, które uniemożliwiają pracownikom korzystanie z serwisów
P2P. Analitycy spodziewają się, że w ich ślady rychło pójdą kolejne
przedsiębiorstwa - w końcu koszt takiego oprogramowania jest niczym w
porównaniu z groźbą zapłacenie grzywny w wysokości miliona dolarów. Apel o
zastosowania takiego rozwiązania RIAA rozesłało do tysiąca największych
amerykańskich firm.

[Gość: Ewa]

With the growth of the idea of individualism, especially in the 17th cent.,
natural law doctrines were modified to stress the fact that individuals,
because they are natural beings, have rights that cannot be violated by anyone
or by any society. Perhaps the most famous formulation of this doctrine is
found in the writings of John Locke. Locke assumed that humans were by nature
rational and good, and that they carried into political society the same rights
they had enjoyed in earlier stages of society, foremost among them being
freedom of worship, the right to a voice in their own government, and the right
of property. Jean Jacques Rousseau attempted to reconcile the natural rights of
the individual with the need for social unity and cooperation through the idea
of the social contract. The most important elaboration of the idea of natural
rights came in the North American colonies, however, where the writings of
Thomas Jefferson, Samuel Adams, and Thomas Paine made of the natural rights
theory a powerful justification for revolution. The classic expressions of
natural rights are the English Bill of Rights (1689), the American Declaration
of Independence (1776), the French Declaration of the Rights of Man and the
Citizen (1789), the first 10 amendments to the Constitution of the United
States (known as the Bill of Rights, 1791), and the Universal Declaration of
Human Rights of the United Nations (1948).

[kwasna_cytryna]

Prawa naturalne to takie, które człowiek posiada w stanie natury (inaczej
zwanej anarchią). Te prawa istnieją bez konieczności istnienia państwa. [...

(...) To w takim razie czym różni(ą) się prawo(a) naturalne od praw człowieka?

Oto różnice:

- Prawo człowieka: "prawo do własności". Odpowiednikiem tego w prawie
naturalnym są: "prawo do pełnego dysponowania owocami własnej pracy, w tym
prawo do handlu", "prawo do ochrony własnych dóbr i dóbr własnej
rodziny", "prawo do przekazywania prawa ochrony własności na
społeczność", "prawo do zasiedzenia", "nie kradnij", "prawo dziedziczenia"
itd...

[dygresja: najlepszym testem na sprawdzenie poszanowania naturalnych praw
związanych z własnością przez państwo, jest zbadanie jak szybko właściciel może
sprzedać swoja własność. Jeśli prawo w państwie w jakiś sposób utrudnia
zawieranie transakcji kupna-sprzedaży, to narusza naturalne prawo do
dysponowania owocami własnej pracy. Samo "prawo do własności" nie przeszkadza
państwu w tworzeniu praw utrudniających handel]

- Prawo człowieka: "prawo do wolności". Odpowiednikiem tego w prawie naturalnym
są: "człowiek rodzi się wolnym", "człowiek ma wolną wolę", "chcącemu nie dzieje
się krzywda", "prawo do rozporządzania własną wolnością" [czyli można się
sprzedać w niewole], "prawo do swobodnego poruszania się po świecie" itd...

[dygresja: prawo do wolności i prawo do własności mogą wejść w konflikt w
momencie, gdy ktoś chce przemieścić się gdzieś, ale nie może tego zrobić, bo na
drodze ma przeszkodę w postaci cudzej własności ziemskiej. Otóż jeśli nie ma
możliwości ominięcia tej przeszkody w sposób rozsądny (np aby ominąć trzeba by
nadłożyć kilka dni w podroży, a właściciel nie pozwala wejść na swój teren
nawet za opłatą) to naturalne prawo do przemieszczania się jest ważniejsze niż
prawo do własności i wolno naruszyć cudzą własność i przejść przez cudzy teren
(ale tylko przejść). Bo prawo do własności ziemskiej nie jest prawem
naturalnym. Dopiero naturalne prawo do zasiedzenia plus naturalne prawo do
dysponowania owocami swojej pracy tworzy prawo do własności ziemskiej. Czyli
dopiero po zasiedzeniu i włożeniu pracy w ziemie można mieć tytuł do jej
własności. Oczywiście taki tytuł można dostać również droga kupna, bo
handlowanie jest prawem naturalnym]

- Prawo człowieka: "prawo do życia". Odpowiednikiem tego w prawie naturalnym
są: "prawo do obrony życia swojego, i życia członków własnej rodziny", "prawo
do pozbawienia życia napastnika, który chce pozbawić życia mnie, albo życia
członków mojej rodziny", "prawo do przekazywania praw do ochrony życia na
społeczność", "prawo do obrony życia ofiary napaści, agresji czy
przemocy", "nie morduj" itd...

- Socjalne prawa człowieka: "prawo do pracy", "prawo do bezpłatnej
nauki", "obowiązek nauki", "prawo do ubezpieczeń", itd... nie mają swojego
odpowiednika w prawach naturalnych. Za wszystkie te prawa wystarczą prawa
naturalne, które podałem w punkcie o prawach związanych z wolnością.

- Polityczne prawa człowieka: "prawo do wybierania władzy", "prawo do
sądu", "równość wobec prawa", "prawo do azylu", "prawo do obywatelstwa" itd..
nie są prawami naturalnymi. Zastępuje je naturalny obowiązek władcy do opieki
nad poddanymi, tak by były poszanowane prawa naturalne poddanych (w demokracji
też jest władca i są poddani - a to, że poddani maja wpływ na to, kto jest
władcą nie ma znaczenia dla prawa naturalnego. W demokracji władza ma również
naturalny obowiązek respektowania naturalnych praw obywateli). Władca ma
naturalny obowiązek do tworzenia mechanizmów sprawiedliwego sądzenia, do
tworzenia prawa równo traktującego każdego poddanego itd..., ale nikt nie ma
naturalnego prawa do posiadania takiego władcy. Co najwyżej człowiek ma
naturalne prawo do buntu przeciw władcy, który nie wywiązuje się ze swoich
naturalnych obowiązków.

fragment dyskusji ...

[Gość: Ewa]

W ramach praw czlowieka
mam ochote troche pobrykac-
koziolki, fikolki,
wiem co to jest Afryka.

W ramach praw czlowieka
pirouette, cacaouette
lepiej piekna szukac
niz nad sprawiedliwoscia
rozprawiac,

proponuje zmiane;
co u Shekespeare napisane
w Snie nocy letniej
i jak Rossini rozwinal temat muzyczny
w Cyruliku z Sewilli

Piruette, cacaouette
koziolki, fikolki
Rossini, Fellini,
Dario Fo i innych
sto

wole koziolki fikac
niz nad sprawiedliwoscia
rozprawiac,

pirouette, cacaouette
dolacz do mnie
mon coeur.

[kwasna_cytryna]

Balonów mgła.
orkiestra gra,
zielony sypie śnieg
i w szklankach dzwoni śmiech.

Loteria serc,
co chcesz, to bierz,
tu za ostatni grosz
przekupisz własny los.

Szalalalala, zabawa trwa,
świat inny wymiar tutaj ma!
Szalalalala. zabawa trwa,
za frajer dają fant!

Za clownem clown,
tłum obcych ciał.
: a my objęci wpół
lecimy głową w dół.

Szalalalala, zabawa trwa,
świat inny wymiar tutaj ma!
Szalalalala, zabawa trwa,
więc tańczmy, póki czas!

Ktoś odkrył twarz,
jak iskra zgasł
i zanim minął szok.
z wieszaka głowę zdjął...

Szalalalala. zabawa trwa,
świat inny wymiar .tutaj ma!
Szalalalala, zabawa trwa.
więc tańczmy, póki czas!

[Gość: Ewa]

www.feelingsurfer.net/garp/poesie/Baudelaire.Danse_macabre.html

<- Page précédente Retour à l'index Page suivante ->









Fière, autant qu'un vivant, de sa noble stature,
Avec son gros bouquet, son mouchoir et ses gants,
Elle a la nonchalance et la désinvolture
D'une coquette maigre aux airs extravagants.

Vit-on jamais au bal une taille plus mince ?
Sa robe exagérée, en sa royale ampleur,
S'écroule abondamment sur un pied sec que pince
Un soulier pomponné, joli comme une fleur.

La ruche qui se joue au bord des clavicules,
Comme un ruisseau lascif qui se frotte au rocher,
Défend pudiquement des lazzi ridicules
Les funèbres appas qu'elle tient à cacher.

Ses yeux profonds sont faits de vide et de ténèbres,
Et son crâne, de fleurs artistement coiffé,
Oscille mollement sur ses frêles vertèbres.
O charme d'un néant follement attifé.

Aucuns t'appelleront une caricature,
Qui ne comprennent pas, amants ivres de chair,
L'élégance sans nom de l'humaine armature.
Tu réponds, grand squelette, à mon goût le plus cher !

Viens-tu troubler avec ta puissante grimace,
La fête de la Vie ? ou quelque vieux désir,
Eperonnant encore ta vivante carcasse,
Te pousse-t-il, crédule, au sabbat du Plaisir ?

Au chant des violons, aux flammes des bougies,
Espères-tu chasser ton cauchemar moqueur,
Et viens-tu demander au torrent des orgies
De rafraîchir l'enfer allumé dans ton coeur ?

Inépuisable puits de sottise et de fautes !
De l'antique douleur éternel alambic !
A travers le treillis recourbé de tes côtes
Je vois, errant encor, l'insatiable aspic.

Pour dire vrai, je crains que ta coquetterie
Ne trouve pas un prix digne de ses efforts ;
Qui, de ces coeurs mortels, entend la raillerie ?
Les charmes de l'horreur n'enivrent que les forts !

Le gouffre de tes yeux, plein d'horribles pensées,
Exhale le vertige, et les danseurs prudents
Ne contempleront pas sans d'amères nausées
Le sourire éternel de tes trente-deux dents.

Pourtant, qui n'a serré dans ses bras un squelette,
Et qui ne s'est nourri des choses du tombeau ?
Qu'importe le parfum, l'habit ou la toilette ?
Qui fait le dégoûté montre qu'il se croit beau.

Bayadère sans nez, irrésistible gouge,
Dis donc à ces danseurs qui font les offusqués :
« Fiers mignons malgré l'art des poudres et du rouge,
Vous sentez tous la mort ! O squelettes musqués,

Antinoüs flétris, dandys à face glabre,
Cadavres vernissés, lovelaces chenus,
Le branle universel de la danse macabre
Vous entraîne en des lieux qui ne sont pas connus !

Des quais froids de la Seine aux bords brûlants du Gange,
Le troupeau mortel saute et se pâme, sans voir
Dans un trou du plafond la trompette de l'Ange,
Sinistrement béante ainsi qu'un tromblon noir.

En tout climat, sous tout soleil, la Mort t'admire
En tes contorsions, risible Humanité,
Et souvent, comme toi, se parfumant de myrrhe,
Mêle son ironie à ton insanité ! »


Charles Baudelaire

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Bésame,
bésame mucho
como si fuera esta la noche
la ultima vez

Bésame,bésame mucho
que tengo miedo a perderte
perderte después

Quiero tenerte muy cerca
mirmarme en tus ojos
verte junto a mi

Piensa que tal vez manana
yo ya estaré lejos,
muy lejos de aqui

Bésame,bésame mucho
como si fuera esta
la noche la ultima vez
Bésame, bésame mucho
que tengo miedo a
perderte,perderte después

[kwasna_cytryna]

* * *

Nie mówcie, że wyczerpany jej skarb,
że z braku tematu zaniemówiła lira
może nie być poetów; ale zawsze
będzie poezja.

Dopóki fale światła
będą drżeć zapalone pocałunkiem;
dopóki słońce rozwiechrzone chmury
w ogień i złoto będzie ubierać;
dopóki wiatr w swoim łonie będzie nosił
zapachy przyjemne i harmonie;
dopóki na świecie będzie wiosna
będzie poezja.

Dopóki nauka odkryć
zródeł życia nie potrafi,
i w morzu lub niebie będą przepaście
opierające się wyliczeniom;
dopóki ludzkość wciąż idąca naprzód
nie będzie wiedziała dokąd idzie;
dopóki będzie istnieć tajemnica dla człowieka,
będzie poezja.

Dopóki czuć będziemy, że cieszy się dusza
chociaż nie śmieją się usta;
dopóki płakać się będzie, chociaż płacz
nie zachmurzy zrenicy;
dopóki rozum i serce
będą nadal walczyć,
dopóki będzie istniała nadzieja i wspomnienie,
będzie poezja.

Dopóki będą oczy, które odbijać będą
oczy w nie patrzące,
dopóki odpowiadać będą wargi wzdychające
wargom, co wzdychają;
dopóki czuć się będą mogły w pocałunku
dwie dusze stopione,
dopóki istnieć będzie jedna piękna kobieta,
będzie poezja.


* * *

No digáis que agotado su tesoro,
de asuntos falta, enmudeció la lira;
podrá no haber poetas; pero siempre
habrá poesia;

Mientras las ondas de la luz al beso
palpiten encendidas;
mientras el sol las desgarrades nubes
de fuego y oro vista;
mientras al aire en su regozo lleve
perfumes y armonias;
mientras haya en el mundo primavera,
!habrá poesia!

Mientras la ciencia a descubrir no alcance
las fuentes de la vida,
y en el mar o en el cielo haya un abismo
que al cálculo resista;
mientras la humanidad, siempre avanzando,
no sepa a do camina;
mientras haya un misterio para el hombre,
!habrá poesia!

Mientras sintamos que se alegra el alma,
sin que los labios rian;
mientras se llore sin que el llanto acuda
a nublar la pupila;
mientras el corazón y la cabeza
batallando prosigan;
mientras haya esperanzas y recuerdos,
!habrá poesia!

Mientras haya unos ojos que reflejen
los ojos que los miran;
mientras responda el labio suspirando
al labio que suspira;
mientras sentirse puedan en un beso
dos almas confundidas;
mientras exista una mujer hermosa,
!habrá poesia!


Gustavo Adolfo Becquer

[Gość: Ewa]

Grzebiac w moich starych papierach, a potem nawigujac w internecie powrocilam
do powyzszego tekstu. To dobrze , ze zawiera watki humorystyczne. Bo jesli
blizej popatrzec na to,co sie stalo z zadeklarowana 10 grudnia 1948
Uniwersalna Karta Praw Czlowieka, to robi sie raczej smutno.Wolnosc,zachowanie
godnosci , rownosc i prawo do posiadania? W pol wieku od tej deklaracji,
zwlaszcza wobec galopujacej mondializacji, najbardziej abstrakcyjny staje sie
art. 23, mowiacy ze wszyscy, bez zadnej dyskryminacji, maja prawo do rownego
wynagrodzenia za rowna prace!!!!Hi, hi hi. To samo z art. 25 wszyscy( w
znaczeniu uniwersalnym) maja prawo do poziomu zycia, ktory zapewnia odzywienie(
ma sie rozumiec wlasciwe), ubranie , mieszkanie, dostep do leczenia, emerytury,
renty itp.; Znowu hi, hi hi, sa kraje , w ktorych system ubespieczenia
spolecznego wogole nie istnieje , albo kuleje, mimo ze dany kraj w. wspomniana
karte podpisal..Art. 18 mowi o wolnosci mysli, swiadomosci i religii, jak tez i
prawie do ich manifestowania.Hi, hi, hi przezywamy fale nietolerancji
religijnej, nawet w blizej mnie znanym kraju katolickim( ktory podpisal w. wym.
karte)nie zaprzestaje sie nietolerancyjnych wypowiedzi w stosunku do innych
religii. W USA po maccartyzmie lat piecdziesiatych na nowo rozwija sie podobna
tendencja.Francja, ktora wniosla niemalo w tzw. prawa czlowieka tez je lamie,
zreszta wystarczy przypomniec, ze Condorcet uniknal gilotyny, bo zmarl
uwieziony zanim dosiegnal go nieodwolalny wyrok w imie deklarowanych przez
niego praw czlowieka.Wiem ,ze powtarzam truizmy, ze wielkie filozofie i dobre,
madre mysli wielokrotnie zostaly wykrzywione i ze rasa ludzka, na jej obecnym
stopniu rozwoju nie dorosla aby wprowadzac w zycie, to co jednostki, lub czesc
spoleczenstwa wymyslila w imie wspolnego dobra. Na szczescie istnieje
poezja.Oto wiersz , ktory dzisiaj kilkakrotnie przeczytalam:

sur la piste de pollen fasse que ja marche
avec des sauterelle à mes pieds fasse que je marche
avec la rosée à mes pieds fasse que je marche
avec la beauté fasse que je marche
la beauté devant moi fasse que je marche
la beauté au-dessus de moi fasse que je marche
la beauté au-desous de moi fasse que je marche
la beauté tout autour de moi fasse que je marche
dans le vieil âge errant fasse que je marche
dans le vieil âge errant sur la piste de la beauté

[kwasna_cytryna]

Długa była dyskusja nad naszą nową konstytucją, a szermowano w niej i takimi
argumentami z ciemnogrodu:

"Dzisiaj masoneria stawia sobie cele, ktore proponowana konstytucja spelnia.
Cele masonerii:

1. Oddzielic Kosciol od Panstwa przez usuniecie jego wplywu na polityke,
wychowanie i moralnosc publiczna.

2. Oddzielic Narod od Panstwa przez zastapienie Narodu obywatelstwem, przez
zerwanie wiezi historycznych, kulturowych i cywilizacyjnych.

3. Ustanowienie Stanow Zjednoczonych Europy, a pozniej Swiata oraz Rzadu
Swiatowego, polaczone z likwidacja panstw narodowych.

4. Opanowanie finansow wszystkich panstw przez prywatne banki.

5. Ustanowienie ogolnoswiatowej religii synkretycznej na bazie “zlotej reguly”,
czyli zasady “nie rob drugiemu co tobie nie milo”. Priorytet spraw ludzkich,
horyzontalnych, przy eliminacji relacji pionowych, do Boga. Indyferentyzm i
zrownanie Boga z czlowiekiem.

6. Promocja aborcji, antykoncepcji, sterylizacji, eutanazji itd.
poprzez “zasade zrownowazonego rozwoju” promowanej w imie ochrony srodowiska."

Co dziwniejsze, w czasie gdy przygotowujemy się do referendum unijnego, padają
dokładnie te same argumenty....

[Gość: Ewa]

Rownania stosujemy w celu okreslenia stanu pewnego ukladu w zaleznosci od
pewnych warunkow poczatkowych.
Patrzac na rownania Faradaya-Maxwella-Hertza( od ktorych zalezy winda
elektryczna w naszym wiezowcu, telewizor, radio, zdjecie rentgenowskie naszych
pluc i fakt ze mozemy podgrzac hamburgera w kuchence mikrofalowej)mozna
stwierdzic nastepujaca ciekawostke: otoz gdyby jakims cudem autor biblijnej
Ksiegi Rodzaju znal rachunek operatorowy i rozniczkowy, to na miejsce "Niech
sie stanie swiatlosc" moglby podstawic rownania FMH, a losy Wszechswiata nie
zmienilyby sie ani o jote.
Podobnie jest z krzykaczami wokol UE. Warunki poczatkowe sa prawie nieznane ,bo
dotychczas nigdy nie bylo precedensu przemian komunizm-demokracja i wolny
rynek. Warunki poczatkowe sa znane w innych krajach o dlugiej, ale innej
tradycji demokracji. Jesli jednak Polska ma przystapic do UE, to jej losy beda
takie same( po dluzszej lub krotszej drodze),jak innych krajow demokratycznych
z gospodarka wolnorynkowa.Ze wszystkimi pozytywnymi i negatywnymi skutkami.

[kwasna_cytryna]

Dwie wieże, jedna myśl
Rosły, żyły, liczyły
- jedna wieża plus druga wieża
Strony świata zachwalały światu podzielonemu na dwa
Zachody dodawały do wschodów sumiennie
słuchały, obiecywały, wierzyły...
Nie odczytały algorytmów - nie pojęły...
Runęły!


Jeden świat plus dwie wiary
- to dwa światy
Dwa światy razy jedno pragnienie
razy dwie metody i jeden cel
to żal nierówny jedności...
Dwa światy równe trzem szaleństwom
- każde z osobna i wspólne
Jedno szaleństwo, to tysiąc śmierci
każda śmierć nie równa drugiej i równa
Dwa stalowe ptaki, to o dwa mniej i za dużo o dwa

to jedno celne trafienie w chybiony cel...
Dwie pamięci plus teraźniejszości dwie
plus wartości przodków w setnej definicji
minus jeden rozum
to wciąż młode zmartwienie...
Jeden płacz, to nie jeden śmiech
Łza mianownikiem zbyt małym dla myśli
Dwie otarte łzy - to dwie nowe
- tysiąc, to o dwie za mało,
o twoje i o moje dwie...
Jedno okrucieństwo - o jedną więcej, o sto?
Równanie nie spełnione!

Jedno szaleństwo nie wystarczy śmierci
- śmierć, to nie życie!
Mury nie równają się ścianom
gruzy - murom...
Nie przeliczyłyśmy jeszcze algorytmu śmierci
- to nie możliwe
że upadłyśmy tak nisko?

[Gość: Ewa]

Dokonujac rachunku rozniczkowego
sumienia
najlepiej dojsc pokrotce do wyniku
zadanego cierpienia
nawet jesli nie chcialem jest rozgrzeszeniem
to jednak juz sie stalo-
nie odejdziesz pomimo przylbicy
"tak mnie sie wydawalo, nie wiedzialem"
a jednak zrobiles

Jesli kochasz siebie, co przewaznie
jest tobie dane
zrozumiesz jak boli- nie moge,
z toba sie rozstane,
odbiore tobie szczescie obecnosci,
zapomne, nie wiem
co to kropla ludzkosci.

Nie chodzi o wyznanie
lecz male przed lustrem zatrzymanie,
zagladniecie do wlasnego oka-
co widzisz? -lze, zamyslenie, trwoge?
O co boisz sie naprawde? O siebie
czy tez o innym zadane cierpienie?

[kwasna_cytryna]

serce moje gdzie jesteś
gdzie przywiodłoś mnie
gdzie ja straciłem cię

znów złamane jesteś ty
ja w rozterce ciągle brnę

czemuś przyszło pod jej dom
to nie dar twój
i nie drzwi te

i znów przed tobą horyzont
a przede mną znów pustka
nadchodzących dni
co robić gdzie iść
czy odpowiesz mi
serce moje...
...słyszysz mnie ?!

[Gość: Ewa]

Grum, grum, grum
szemralo, chlupotalo,
zastawki otwieraly
i zamykaly,
do aorty kraw pchaly

Fonografia skonczona-
mowi doktor
i nie wie, ze za drzwiami
stoi ona-
czeka

Serce powiedzialo,
zapisane zostalo
ona kartke wziela
do piersi przytulila.
Serca razem szemraly-
mow do mnie wiecej
powtarzaly.

[kwasna_cytryna]

Żywy jestem, choć życia brak mi
I pewności przez to nabieram,
Że umieram, bo nie umieram.
Życia w sobie dawno nie czuję,
Niepodobna istnieć bez Boga;
Choć go szukam, pusta ma droga,
Więc byt jaki w duszy znajduję?
Tysiąc śmierci los mi gotuje,
Lecz nadziei, by żyć, nabieram
Umierając, gdy nie umieram.

To, co życiem język mój zowie,
Wszak niebytu jest monotonia
Uciążliwa jak wieczna agonia,
Aż wyzwolą mnie aniołowie.
Usłysz, Panie, głos mój co powie:
Egzystencji tej się wypieram,
Umierając, gdy nie umieram.

Gdy Cię, Boże, blisko nie stanie,
Cóż za żywot jeszcze mnie czeka?
Jeno cierpień wciągnie mnie rzeka,
Jeno ciężkie przyjdzie konanie.
Sam nad sobą mam zlitowanie,
Lecz ataki żalu odpieram,
Umierając, gdy nie umieram.

Gdy się rybę wody pozbawi,
Ukojenia nie zna w cierpieniu
Aż w przedzgonnym, krótkim swym tchnieniu;
Śmierć ta równą męce się jawi.
A mnie jaka śmierć ulgę sprawi
Gdy do reszty życiem się steram?
Mocniej żyjąc, szybciej umieram.

Gdy złagodzić chcę me katusze
Spotykając Cię w Sakramencie,
Myśli błądzą w większym zamęcie;
Srodzej jeszcze dręczę mą duszę,
Bo bez Ciebie obejść się muszę
I z tęsknotą w niebo spozieram,
Umierając, bo nie umieram.

Panie, choć się wiarą upajam,
Że Twe łaski wieńczą mą drogę,
Wiedząc wszak, iż stracić Cię mogę,
Moją mękę znowuż podwajam.
Tak to lękiem serce nastrajam,
Lecz nadzieją nową wciąż wzbieram,
Umierając, gdy nie umieram.

Od śmiertelnej zbaw mnie niedoli
Boże mój, i daruj mi życie!
Niech już nie trwam w drętwym niebycie,
Co jak więzy gnębi i boli.
Oto ginę w tęsknej niewoli
I żal taki w duszy zawieram,
Że umieram, choć nie umieram.

Godne łzy Twej owo konanie,
Co obraca wniwecz istnienie,
Gdy nieczyste moje sumienie
Z grzechu podnieść się nie jest w stanie.
Kiedyż przyjdzie ta chwila, Panie -
Słów szlachetne złoto pozbieram,
By rzec: Żyję, bo nie umieram?

San Juan de la Cruz

[Gość: Ewa]

M e n u
• home
• biografia
• bibliografia
• cytaty
• egzystencjalizm
• subiektywnie
• mit syzyfa
• nihilizm i historia
• the artist...









Egzystencjalizm to kierunek filozoficzny, formowany zarówno w wersji
teistycznej, jak i ateistycznej. Jego ideą jest przekonanie, że człowiek, jako
jedyny z wszystkich bytów sam, ustawicznie tworzy się tym, czym jest, dokonując
własnych wewnętrznych wyborów, w których wyraża swoją wolność. Jesteśmy wręcz
na ta wolność skazani, jest ona atrybutem naszego człowieczeństwa. Istnienie
ludzkie jest zawieszone między przyszłością, a przeszłością, dlatego towarzyszy
nam poczucie przemijalności, braku, niespełnienia. Nasza wolność wewnętrzna
jest ciągle zagrożona urzeczowieniem i utratą autentyczności. Dlatego jesteśmy
wewnętrznie rozdarci i podatni na lęki egzystencjalne, np. przed
osamotnieniem...

[kwasna_cytryna]

Rodriguez (Dzień z życia egzystencjalisty)

Egzystencjalista się budzi i niezależnie od godziny czuje się niewyspany.
Wstaje niechętnie, idzie do łazienki. Myje się, później je śniadanie (wbrew
przypuszczeniom stara się zdrowo odżywiać; jada płatki z mlekiem i ciemne
pieczywo). Jest otępiały z niewyspania i to wywołuje w nim, jak zwykle, ogromną
wściekłość. Parszywe życie - myśli sobie Rodriguez, po czym wychodzi z
mieszkania (do pracy/ na uczelnię/ po zakupy). W drodze na przystanek zaczyna
się zastanawiać, czy zamknął za sobą drzwi. I chociaż nigdy nie zdarzyło mu się
zostawić ich otwartych, wraca, aby się o tym upewnić.

Jadąc tramwajem egzystencjalista czyta Krytykę praktycznego rozumu i stara
się zrozumieć, czy wprowadzone przez Kanta trzy postulaty rzeczywiście
uprawomocniają jego metafizykę moralności. Wygląda przez okno i myśli sobie:
Warszawa ostatnio bardzo się zmieniła. Ustępuje miejsce jakiejś chudej
staruszce, Staje przy drzwiach i myśli o wieczornym koncercie.

W pracy / na uczelni / na mieście rozmawia głównie o sprawach
towarzyskich. Ten spotkał tego, ona zaczęła spotykać się z tamtym, inna znowuż
wkrótce będzie miała dzidziusia. Przypadkowo spotyka innego egzystencjalistę,
któremu przedstawia swoje zastrzeżenia co do koncepcji wolności przedstawionej
przez Sartre'a. Dyskusję przerywają w najciekawszym momencie, gdyż Rodriguez
stwierdza z przerażeniem, iż zrobiło się strasznie późno. Po trzech godzinach
ożywionej dysputy egzystencjalista czuje się zmęczony. Wracając do domu, kupuje
sobie w budce zapiekankę.

Przed wieczornym koncertem Rodriguez bierze sobie kąpiel, aby się nieco
odświeżyć. Siedząc w wannie, czyta Drogi wolności i coraz bardziej utwierdza
się w przekonaniu, że nie jest to dobra literatura.

Egzystencjalista siedzi w zadymionej knajpie, słucha jazzu i popija sobie
whisky z lodem. W przerwie dosiada się do niego jakiś podpity facet, który w
pierwszych słowach deklaruje się jako niepraktykujący katolik. Rodriguez
toleruje swojego rozmówcę, chociaż uważa go za skończonego idiotę.

Po koncercie Rodriguez zamawia kolejną szklankę Ballantine'a i chociaż
ogałaca to poważnie jego portfel powtarza sobie: być może to ostatnie chwile,
kiedy mogę sobie na coś takiego pozwolić. Zaczyna dyskutować z jakąś kobietą
(którą bierze za luksusową prostytutkę) o wartościach narodowych. Po chwili
dosiada się do nich jakiś wieśniak i z zazdrością zaczyna spoglądać w kierunku
whisky egzystencjalisty. Dyskusja szybko się urywa. Egzystencjalista dopija (ku
ogromnej rozpaczy chłopka z wąsem) swojego Ballantine'a, po czym opuszcza
knajpkę i wraca do domu. Jest nieco przygnębiony i powtarza sobie w myślach:
być może to ostatnie takie chwile w moim życiu.

Rodriguez odtwarza przebieg mijającego dnia i jest całkiem zadowolony.
Jest OK - ocenia. Stojąc przed lustrem podczas wieczornej toalety przychodzi mu
do głowy nieoczekiwane spostrzeżenie: w gruncie rzeczy jestem przecież
szczęśliwy. Uśmiecha się do siebie, po czym głośno mówi do swojego odbicia:
będę musiał sobie zapuścić brodę.

[Gość: Ewa]

ROK PAŃSKI 1659





Delektowalem się wprawdzie spacyjerem na morzu, ale też raz wielkiego nabrałem
w się strachu, a to

z tej racyjej: Zachciało mi się morzem jechać na nabożeństwo wielkanocne do
Aarhusen, gdzie stał Woje-

woda, bo i bliżej było morzem niżeli lądem, i dlatego też, żeby koni nie
turbować. Jechałżem tedy

w sobotę, bo morze igrało, ale od północka ustawszy, puściliśmy się w drogę
ufając marynarzom, że nie

zbłądzą. Była bardzo noc ciemna; udali sie k sobie, ku Zelandyjej. Mnie zaraz
się to nie podobało, że

bardzo długo jedziemy mil tylko sześć. Spytałem, czy dobrze jedziemy. Powiedzą,
że "nam tu nie nowina

w nocy jeździć; pewnie tu nie zbłądziemy". Dopieroż jak już długo jedziemy,
poczęli sie trwożyć poznaw-

szy błąd. Poradziwszy się jeden z drugim, chcieli się lepiej naprostować,
pojechali gorzej. Jedziemy tedy

do uprzykrzenia, nie widać, tylko niebo a wodę; więc że ja miałem bardzo,wzrok
bystry, pierwej niżeli oni

obaczylem jakieś budynki. "Ecce in sinistris apparet forte civitas." Oni tego
widzieć nie mogli, mówią:

"Deus avertat, ne nobis a sinistris appareat civitas; a dextris debet esse
nostra civitas." Jedziemy bliżej,

aż okręty stoją w porcie Nikoping. Dopiero trwoga okrutna. Uciszyliśmy się, aż
zegar począł bić, a wtem

ruszemy się w bok cichusieńko. A już też nas dojrzał szylwach, zawoła: "Werdo?"
Nic się nie ozywamy.

Drugi raz: "Werdo?" Ja mówię owemu swemu gubernatorowi: "Dicas, quia sumus
piscatores." Takci tedy

odpowiedział. Spytał: "Skąd?" Odpowiedział: "Z tego tu lądu." Kiedy weźmie
besztać, źle życzyć:

"A szelmo! dy to już święto, dy to już Wielkanoc!" Kiedy to weźniemy rznąć w
sześć pojazd! Udaliśmy

się do lądu, nie na morze, żeby się nie domyślili. A już się też troszkę
znaczył świt. A wtem poczęli z armaty

strzelać w tyle nam; dopierom się domyslił, że to już jutrznia, i mówię: "Ecce
ibi videtis, quia ibi est Aarhusen,

ubi iaculantur." - "O, per Deum! non Aarhusen, sed Koppenhagen est, circa
obsidionem iaculantur".

Ja jem powiedam, że to u nas jest zwyczaj strzelać podczas jutrzniej
Resurrectionis Domini.

Dopiero się reflektowali, że właśnie tam jest Aarhusen, i już poznali owe
tameczne lądy i port; postrzegli

się już, w którym są miejscu. Dopieroż oddawszy się P. Bogu, kiedy to poczniemy
wszyscy robić, aż ziobro

na ziobro zachodziło, już prosto ku owemu strzelaniu. A wtem, nie ujechawszy
ledwie z mile od owych

okrętów, skoro oświtło (a na morzu mila tak się to widzi jak na ziemi kilkoro
stajań), postrzegli nas:

kiedy to suną za nami sześcią barek, kiedy my też poczniemy chyżego zaciągać!
Gonili nas ze dwie mili;

a postrzegłszy, że tak ten szczerze pracuje, co chce ucieć, jako i ten, co chce
dogonić, a podobno zrozu-

miawszy coś po morzu, stanęli, potem się i wrócili. Jedziemy dalej, aż mówi ten
starszy: "Evasimus de

malnibus unius hostis, alter imminet ferocior, nempe tempestas. Orandum et
laborandum est." O! kiedy

się to znowu weźniemy przeginać, kiedy weźniemy pociągać! Już i Aarhusen
widziemy dobrze, a morze

też po kąsku ruszać się poczęło. Okrutny strach i szczere nabożeństwo - tak my,
jako i lutrzy. Dał

tedy Bóg Wszechmogący, że nie nagle poczęło igrać, ale z wielką zegarową
godzinę tak się pierwej ruszać

poczęło; aż tu już przymykamy się coraz to bliżej miasta, już też woda coraz
bardziej skacze. To nas

przecie cieszyło, że wiatr był w bok trochę i tak nam przecie pomagał do lądu,
nie od lądu, a sternik też

bardzo umiejętnie podawał. Z miasta nas widzą; patrzą, co takiego od
nieprzyjacielskiej strony idzie. Do-

pieroż kiedy sie już woda poruszy, dopiero kiedy weźnie ciskać bardzo, przecież
jedni robią pojazdami,

drudzy wodę wylewają już i kapeluszami niemieckimi, czym kto miał, bo nie było,
tylko jedno naczynie

do wylewania wody. Co przypadnie wał, to i nas, i barkę przykryje; co ten
ustąpi, człowiek trochę

ochłodnie, spojrzysz, aż cię taki drugi dogania, to jakoby cię znowu nowy
nieprzyjaciel i ostatnia zguba

potykała; ten minie, inszy zaraz następuje. Barka trzeszczy, co ją przełamują
wały; wołają lutrzy: "Och,

Her Jesu Christ!" Oni na samego Syna, a katolicy zaś i na Syna, i na Matkę
wołają - zgoła weryfikuje

się owa sentencyja: "Qui nescit orare, discedat in mare." Wpadło mi to przecie
na myśl, żem musiał

zawołać: "Boże! nie daj nam ginąć; wszak widzisz: taką tu puściliśmy się
intencyją, że na chwałę i na

służbę Twoję." Z miasta ludzie biegną z sznurami, co zwyczajnie ciskaja
toniącym, wołają na nas, kiwają

rękami: nie słyszemy nic; co też nasi wołają, oni nie słyszą, bo kiedy morze
igra, to taki huk uczyni się,

jako z dział bił. A tymczasem jużeśmy też blisko bulwarków. Co nas przyniesie
wał do bulwarku, to znowu

nas impet wody odrzuci na morze; znowu inszy wał przybije, znowu odrzuci. Aż ci
przecie uchwycili sznur

i dopiero jak też przytarł wał do bulwarku, to tak sie stało [, kiedy] uderzył,
że sternik wypadł na bulwark,

a my wszyscy padliśmy na bok w owę barkę, prawie pełną wody, której siła było,
choć ją ustawicznie

wylewano. Takci powyłaziwszy na bulwark jako myszy, cośmy mieli trafić na
jutrznią, tośmy i mszej nie

słuchali, przed nieszporem przyjechawszy.
Jan Chryzostom Pasek

[kwasna_cytryna]

Musimy podróżować
rozglądać się na wszystkie strony
obejmować wzrokiem w posiadanie
nowe skarby
- pozostawione -
w najdziwniejszych miejscach

Jak ten pusty kieliszek
ze wspomnieniem koniaku na zakurzonych ściankach
Zdjęcia obce
obrazy miejsc, do których nie dotrzemy nigdy
bo zaginęły w czasie
bo nie ma komu ich opisać

Musimy rozglądać się na wszystkie strony
podczas podróży nie zapominać
że nie może zakończyć się
wraz z rozpakowaniem walizek

Zbierając wspomnienia jak skarby
tworzymy nowe światy, które choć trochę
przypominają - te utracone*

J. Zielinski

[Gość: Ewa]

Mouloudji
Un jour, tu verras






Un jour tu verras
On se rencontrera
Quelque part, n'importe où
Guidés par le hasard

Nous nous regarderons
Et nous nous sourirons
Et la main dans la main
Par les rues nous irons

Le temps passe si vite
Le soir cachera bien
Nos cœurs, ces deux voleurs
Qui gardent leurs bonheurs

Puis nous arriverons
Sur une place grise
Où les pavés seront doux
A nos âmes grises

Il y aura un bal
Très pauvre et tres banal
Sous un ciel plein de brume
Et de mélancolie

Un aveugle jouera
De l'orgue de barbarie
Cet air pour nous sera
Le plus beau, le plus joli

Puis je t'inviterai
Ta taille je prendrai
Nous danserons tranquille
Loin des gens de la ville

Nous danserons l'amour
Les yeux au fond des yeux
Vers une fin du monde
Vers une nuit profonde

Un jour tu verras
On se rencontrera
Quelque part, n'importe où
Guidés par le hasard

Nous nous regarderons
Et nous nous sourirons
Et la main dans la main
Par les rues nous irons

Mouloudji

[kwasna_cytryna]

"PROSÍM, POZOR!"
ou Une rencontre inattendue
Fils du valet de chambre du propriétaire du château de Karlstejn, Josef
Marktredwitz était né dans ce village. Apprenti gantier a Prague chez un
artisan juif de la rue Maisel, dont l'un des ancetres avait été le fournisseur
de l'empereur Rodolphe II, il avait fini par monter un commerce de gants dans
la rue Petrská, non loin de la compagnie d'assurances ou Kafka allait
travailler pendant une quinzaine d'années. C'est dans son magasin que Franz
avait l'habitude de réassortir régulierement ses gants.

Méticuleux, peu loquace, attentif aux moindres désirs de son client, Josef
Marktredwitz convenait tout a fait a Kafka qui était tres exigeant, car il
avait les mains fragiles a cause de ses travaux nocturnes et souffrait du cal
des écrivains. Il passait au moins une heure a essayer les gants, a choisir les
peaux les plus fines et la bonne pointure. Il n'aimait pas du tout les articles
aux coutures un peu épaisses...



Au retour d'une promenade en bateau sur la Vltava, alors que nous demandions
dans le tram n° 12 ou se trouvait la tombe de Kafka, un passager d'une
soixantaine d'années se mit a discuter avec nous. Il nous confia dans un
allemand impeccable, teinté d'un léger accent viennois, que son grand-pere
avait bien connu Kafka. François fit assaut d'érudition sur l'auteur de La
Métamorphose. Ce monsieur fort impressionné nous invita a venir chez lui en
disant qu'il possédait encore divers objets ayant appartenu a Kafka. Si nous
avions le temps, il serait heureux de nous les montrer.

Au troisieme étage d'un immeuble qui ne payait pas de mine du quartier de
Vinohrady, il nous fit entrer dans un appartement exigu et encombré. Nous
apprîmes que son pere avait été exproprié en 1949. Lui-meme avait du travailler
comme électricien dans une usine de wagons a Plzen. L'une de ses filles, blonde
élancée a taille de mannequin, nous servit un délicieux café et un strudel
croustillant a souhait.

Apres un moment de silence, il ouvrit un tiroir et en sortit
précautionneusement une boîte contenant une paire de gants avec de petits
boutons-pression, enveloppés dans du papier de soie et couverts de talc.

D'un autre tiroir il tira plusieurs gants un peu défraîchis. En effet, Kafka
usait plus vite le gant gauche que le droit, puisqu'a l'époque, pour saluer les
dames, on tenait toujours le gant droit dans la main gauche. Il nous montra
ceux que l'écrivain portait le jour ou il commença la rédaction de la Colonie
pénitentiaire. Avant de les rendre pour les réassortir, il avait griffonné
quelques striures sur la peau pour se rendre compte de l'effet que produisait
la machine décrite dans la nouvelle. La date de l'achat correspond a celle
signalée par Max Brod, ami et exécuteur testamentaire de Kafka.

Selon notre hôte, le gardien de porte du Proces ressemble comme deux gouttes
d'eau a son grand-pere. En effet, pour ses romans et nouvelles, Franz Kafka,
avec beaucoup de doigté, choisissait comme modeles non pas ses amis, mais les
gens qu'il croisait dans la rue ou qu'il voyait dans les magasins.

La vue de ces gants nous a vivement émus et encore plus bouleversés que la
lecture d'un manuscrit. Ce fut un des moments les plus poignants de notre
séjour a Prague en aout 1997.

Re Prague-Paris

[Gość: Ewa]

Dans le cadre de " Bohemia Magica, Une Saison tchèque en France " (mai-décembre
2002), le Musée du Montparnasse évoque Kafka (1883-1924), son œuvre, ses
proches et son époque. Extraits de ses romans, notamment sur ses voyages à
Paris (1910, 1911), ses dessins à la plume, des tableaux, des photographies de
Prague, et bien d'autres documents sont rassemblés pour nous inviter dans
l'univers de cet écrivain tchèque, juif, de langue allemande.


Les deux voyages de Kafka à Paris (1910 et 1911) avec Max Brod, à travers des
tableaux et des photographies de l'époque, les peintres tchèques de
Montparnasse à l'époque de ces séjours (Alphonse Mucha, François Eberl,
François Kupka), ceux qui ont connu Kafka à Prague, avant leur arrivée à Paris
(Georges Kars et Othon Coubine du groupe des Huit), les photographies de Roger
Pic de la mise en scène du " Procès " par Jean-Louis Barrault au Théâtre
Marigny (septembre 1947), la vie et l'œuvre de Franz Kafka, à travers la vision
de peintres et de sculpteurs de notre temps, les promenades pragoises de Kafka
illustrées par des photos d'époque et récentes de Hélène Moulonguet et
Christian Parisot, la richesse culturelle de Praga Magica, sous l'empire austro-
hongrois puis dans la Tchécoslovaquie, l'univers onirique de l'auteur du "
Procès ", son recrutement par une compagnie d'assurance et la chambre de Kafka
imaginée par Jack Vanarsky ". Cette exposition, c'est cela et autre chose, en
raison du hiatus entre ses deux titres et son contenu très divers.

Plus que de " métamorphoses ", il s'agit de présentations, d'inspirations,
d'adaptations et d'introductions à Kafka. Tels les portraits de la famille
bourgeoise et commerçante de Kafka par Valerio Cugia. Ou ceux du Cercle de
Prague par Gerardo Dicrola, et les rêveries des peintres Anne Gorouben et
Andrea Fortina, ou " Le Château " par Nathalie du Pasquier. Des visions
teintées de mystère d'une " œuvre peu connue du vivant de Kafka, bannie sous le
nazisme, redécouverte en France après la guerre par André Gide, André Breton et
Jean-Paul Sartre ".

[kwasna_cytryna]

To właściwie może się przydarzyć każdemu.
Porażająca dotkliwość opowiadania Franza Kafki polega na tym, że opisana w
niezwykle konkretny sposób metaforyczna kondycja Gregora Samsy daje się
przyrównać do realnej sytuacji kogoś, kto na przykład niespodziewanie utracił
pracę, która pozwalała jemu i jego rodzinie przeżyć, kto dowiedział się, że
jest nieuleczalnie - i bezsensownie chory, kto wypadł z orbity czasu i pogrążył
się w jakimś nieznanym dotąd zaułku rzeczywistości.
Nagle zdegradowany, nieodwołalnie przemieniony Gregor czuje się winny - dlatego
właśnie, że został naznaczony innością. A my? Widzowie, ale i współbracia? Czyż
nie jest tak, że podświadomie odczłowieczamy kogoś, kto poniósł klęskę, lub
został dotknięty chorobą? Czy nasze współczucie nie bywa podszyte wstrętem,
który wzmaga skrywaną agresję?
Doprawdy, Kafka wystawia ludzkie sumienia na ciężką próbę i, co gorsza, na tym
nie kończy. Zdaje się wręcz, iż na przykładzie rodziny ukazywanej
w "klinicznych" zbliżeniach bada, jakie są granice współczucia, poświęcenia.
Być może odrzucając cierpiących, bronimy samych siebie? A więc "przemienieni"
są winni?
Współczesny wymiar tekstu Kafki nie tylko nie zaciera ostrości tych dylematów,
ale doprowadza je wprost do skrajności. Jak sądzi Jarosław Komorowski - "nie ma
powodu, by odżegnywać się od myśli, że historia Gregora dziś mogłaby się zacząć
nie od owadziej metamorfozy, lecz od zawiadomienia o pozytywnym wyniku
testu..." W świecie Kafki takim nieusuwalnym piętnem była gruźlica.
Żyjemy w biegu, z pewnością szybciej i bardziej "zewnętrznie" niż za czasów
Gregora Samsy, i w końcu ten, kto już nie może lub nie chce dotrzymywać kroku -
dla biegnących przemienia się w obrzydliwego karalucha.
Kafka jest podróżnikiem po zakamarkach wewnętrznych tajemnic, lecz nie pragnie
niczego oceniać, jakby uznawał, że nie ma do tego prawa. Podpowiada nam
jedynie: » "Przemiana" nie jest wyznaniem, chociaż - w pewnym sensie - jest
niedyskrecją«

[Gość: Ewa]

Milena: de tous les noms liés à celui de Kafka, le plus flamboyant. De tous ses
amours, le plus impétueux et le plus dévastateur, qui le ravage et achève de le
déruire. Ce nom comme un signe: en tchèque, Milena signifie"amante" ou "aimée",
et c'est ainsi que la peignent ceux qui l'ont approchée, en amoureuse vouée
tout entière à l'amour. Au début, ce nom ne plaît guère à Kafka, qui y voit "un
Grec ou un Romain égaré en Bohême". Mais la musique tchèque de ces trois
syllabes l'emporte."Milena, quel nom riche et dense!Si riche, si plain qu'on
peut à peine le soulever!" lui écrit-il."C'est , prodigieusement, par la
couleur et par la forme, une femme qu'on porte dans ses bras, qu'on arrache au
monde, ou au feu, je ne sais, et qui se presse dans vos bras, docile,
confiante." Seul l'accent glissant du "i" l'arrête, comme s'il pressentait
qu'elle allait lui échapper.Célébrant son nom, il anticipe leur histoire et
s'abandonne à un rêve qui se consumera en désespoir.

[kwasna_cytryna]

Aujourd'hui je vais vous parler d'un journal intime, journal qui n'était pas
écrit avec des mots, mais avec des notes. C'est vers la fin de sa vie que le
compositeur tchèque, Zdenek Fibich, s'est mis à créer cette oeuvre par laquelle
il voulait arrêter le temps, saisir en vol les moments insaisissables et les
graver à jamais dans sa mémoire. Ainsi a vu le jour un cycle d'innombrables
petites pièces pour piano intitulé "Etats d'âme, impressions, souvenirs".

"Sache que la cause du pas décisif que je fais aujourd'hui a été pendant les
dernières années l'unique ressort et l'unique source de mon art; c'est
uniquement à cela que je dois toutes mes oeuvres, à commencer par la symphonie
en mi bémol majeur, les mêmes oeuvres qui sont considérées généralement comme
les meilleures de ma plume et dans lesquelles tu voyais, toi aussi, une
nouvelle période de ma création. Tu ne voyait que les résultats, mais tu ne
sais pas dans quelles circonstances ces oeuvres prenaient corps, que leur
naissance et leur croissance étaient toujours étouffées et mises en danger. Tu
ne sais pas que j'étais obligé de me battre presque pour chaque instant de
travail, que je travaillais ensuite dans un énervement fiévreux, que je devais
surveiller et protéger cette flamme dans mon for intérieur avec un déploiement
des forces presque surhumain contre les éléments hostiles cherchant à
l'étouffer..." C'est par cette lettre écrite, en 1897, par Zdenek Fibich à son
ami Otakar Hostinsky que le compositeur résume la situation dans laquelle il
créait "Etats d'âme, impressions, souvenirs."

[Gość: Ewa]

La vie de Zdenek Fibich était relativement courte. Il a vécu juste un demi
siècle, de 1850 à 1900. Après la mort de sa femme Ruzena, il a épousé en
secondes noces Betty Hanusova, soeur de Ruzena et célèbre cantatrice. Leur
mariage semblait heureux jusqu'à l'an 1892. Fibich était déjà quadragénaire
lorsqu'il s'est épris d'une jeune femme qui devait devenir le plus grand amour
de sa vie. Elle avait vingt-quatre ans et s'appelait Anezka Schulzova ...




Zdenek Fibich et Anezka Schulzova étaient attirés l'un vers l'autre non
seulement par une irrésistible force érotique, ils partageaient aussi leur
amour pour la musique et l'art. Anezka avait été jadis élève de Fibich, elle
était très cultivée, elle traduisait des livres, écrivait des articles dans des
revues littéraires. Elle avait tous les dons pour devenir librettiste des
opéras de son bien-aimé. C'était un amour absolu qui ne pouvait pas rester
caché. Fibich a quitté sa femme ce qui a provoqué un scandale et a attisé
encore sa passion qui allait bientôt se refléter dans sa musique.




C'est un foisonnement intarissable de motifs et de mélodies inspirés presque
toujours par Anezka. Le cycle comprend presque quatre centaines de pièces. Il
raconte d'une façon détaillée l'histoire de cette passion depuis la première
rencontre des deux amants. Un auditeur attentif décèlera dans ces petites
compositions l'espoir du bonheur, il peut suivre ensuite la cristallisation de
cet amour jusqu'à son accomplissement, les moments de bonheur et les moments de
désarrois, les accès de jalousie, les instants de nostalgie, les grandes et
petites tristesses, mais aussi les épisodes pleins de gaieté et d'humour. A la
manière d'un peintre, Fibich brosse aussi un portrait minutieux d'Anezka et
consacre une composition presque à chaque partie de son corps comme s'il
voulait la posséder totalement et la protéger contre la vieillesse et la mort.




Cette liaison hors du commun a duré huit ans et elle s'est terminée par la mort
du compositeur. Emporté par une pneumonie, Fibich est mort en 1900. Anezka ne
s'est jamais remise de la disparition subite de son ami. Elle lui a donné tout,
non seulement les livrets de ses meilleurs opéras, et elle voulait toujours lui
donner plus. Après sa mort, elle s'enfermait dans sa chambre en attendant le
moment où elle rejoindrait son bien-aimé. Ce n'était plus une vie, c'était
l'attente d'une délivrance. Il lui fallait attendre cinq ans avant de rejoindre
l'homme qui avait transformé en musique son âme, son corps et toute son
existence et qui avait écrit pour elle aussi cette mélodie qui allait faire le
tour du monde...

[kwasna_cytryna]

Ravel's Bolero comes under psychiatric investigation

1 September 1997 - A British study, published in today's Psychiatric Bulletin,
suggests that Ravel's Bolero, reputed to be the most often played composition
in the repertoire, was the work of a pathological mind. Dr Eva Cybulska, the
author of the study, claims that the famous melody repeated 18 times without
change during the course of the piece demonstrates that the French composer was
possibly succumbing to Alzheimer's disease. The Kent-based psychiatrist claims
that perseveration, an obsession with repeating words and gestures, is one of
the more notable symptoms of this pathology. In other words, the repetitive
nature of the score's principal theme is symptomatic of the degenerative
condition which began to trouble the French composer in 1927 at the age of 52.
Was it really Alzheimer's disease or the budding tumor which later killed Ravel
during brain surgery in 1937?

[Gość: Ewa]

To the end of his life, Ravel remained curiously ambivalent on the subject of
his most popular and frequently performed work. “I have written only one
masterpiece,” he was once heard to say. “Alas, it contains no music.”
Ironically, that audacious masterpiece which he also described as “orchestral
tissue without music” was written almost by accident.

In the summer of 1928, Ravel was approached by the celebrated dancer Ida
Rubinstein to produce a ballet on a Spanish subject. The original plan called
for Ravel to orchestrate several excepts from Iberia, the colorful piano suite
by Isaac Albéniz. (Rubinstein undoubtedly thought that Ravel would repeat the
enormous success he had enjoyed 6 years earlier with his version of
Mussorgsky’s piano suite, Pictures at an Exhibition.) When it was discovered
that Albéniz, before his death, had assigned the rights of orchestration to his
former pupil Ferdinand Enrique Arbos, Ravel at first decided to withdraw from
the project but then suggested he might prefer to write something of his own.

The first indication of what the new work would be can be found in a rather
disjointed letter that Ravel wrote to the Spanish composer Joaquín Nin: “No
form, properly speaking, no modulation, or almost none; a theme, a rhythm,
orchestration.”

Years later, after Boléro had become a worldwide sensation, Ravel continued to
insist that it had been nothing more than a modest experiment. “I am
particularly desirous that there should be no misunderstanding about this
work,” he said in an interview published in London’s Daily Telegraph. “It
constitutes an experiment in a very special and limited direction. Before its
first performance I issued a warning that what I had written was a piece
lasting 17 minutes and consisting wholly of one long, unbroken crescendo. There
are no contrasts, and there is practically no invention except the plan and
manner of execution. The themes are altogether impersonal – folk tunes of the
usual Spanish-Arabic kind. And (whatever may have been said to the contrary)
the orchestral writing is simple and straightforward throughout, without the
slightest attempt at virtuosity.”

Like the music of some of today’s Minimalist composers, Boléro is an exercise
in controlled monotony, though in this case a monotony whose purpose is neither
to sedate nor hypnotize an audience, but to drive it to the brink of hysteria.
The structural organization of Boléro is as startlingly simple as it is
breathtakingly original. A single, maddeningly unforgettable melody in C major,
with a complementary refrain in a minor key, is repeated over and over without
variation or ornamentation to the insistent beat of a side drum. Announced by
the flute, the melody is taken up in turn by the clarinet, the bassoon, the E-
flat clarinet, the oboe d’amore (a baroque ancestor of the modern instrument),
a muted trumpet, the tenor and soprano saxophones, and then by various
combinations of instruments as the orchestral texture becomes increasingly
complex and the volume – to say nothing of the tension – builds inexorably.
Finally, when it seems that the listener’ s nerves have been stretched to the
limits of their endurance, the composer unleashes his master-stroke: a sudden,
unexpected shift to the key of E major, which has been variously described as a
dam bursting, a fever breaking or – as the producers of the hit movie 10 (1979)
correctly surmised – an even more intense form of physical release. An abrupt
return to the original key of C major, followed by some barbaric fanfares from
the trombones, leads to the work's shattering conclusion.

At the first performance in Paris on November 22, 1928, Boléro was an
instantaneous and overwhelming success, a success that surprised no one more
thoroughly than Maurice Ravel. While the premiere was also a critical triumph,
the composer was far more interested in a dissenting opinion that had been
heard in the audience that evening. It seems that midway through the
performance one of the city’s bejewelled grand dames began her review of the
composer’s latest efforts with cries of “He's mad! He's mad!”

When told of the incident a few days later, Ravel flashed one of his famous,
boyish smiles. “Aha!” he said with evident satisfaction. “She understood the
piece.”

[kwasna_cytryna]

LES GRANDS CYCLES
Shéhérazade

Sur des textes de Tristan Klingsor, ami du compositeur, ces trois mélodies
(Asie, La Flûte enchantée, L'Indifférent) existent dès leur date de composition
(1903), en version pour orchestre ou pour piano. Cycle le plus célèbre de Ravel
et éternel cheval de bataille des sopranos lyriques, il reprend d'infimes
éléments d'un projet d'opéra que le compositeur destinait à l'illustration du
thème des Mille et une Nuits et dont seule l'ouverture fut réalisée. Très
proche de Debussy et de l'orientalisme ces pièces, bien qu'harmoniquement très
ravéliennes, recherchent la grande forme et une continuité dont le wagnérisme
pourrait être la source.

*Asie :
Pièce de loin la plus développée du cycle, cette longue évocation de l'Orient (
plus de dix minutes) s'ouvre sur trois fascinants appels au continent inconnu,
accompagnés par les couleurs raffinées du hautbois, des cordes en sourdine et
de multiples percussions. Chaque section est introduite par le même vers "Je
voudrais voir" de plus en plus pressant pour culminer vers l'ultime désir du
poète "Je voudrais voir mourir d'amour ou bien de haine". Chaque section a sa
couleur et son rythme spécifiques, ce qui donne à la pièce une forme très
spéciale : nous sommes devant une suite d'hallucinations, de fantasmes qui vont
crescendo. La Mélodie se termine par un retour de la section initiale qui
ramène cette angoissante et fascinante proposition aux dimensions du rêve.

*La Flûte enchantée :
Courte scène de harem : le maître dort tandis que la Bien-aimée jouit des
baisers mystérieux, transmis par les sons enamourés de la flûte, que
son "amoureux chéri joue". Sans développement aucun, le compositeur nous
présente juste un instant de félicité dans une histoire impossible : les
sonorités pleines d'espoir et de mélancolie de la flûte solo s'entrecroisent
avec la mélodie, comme pour vivre une tendresse, un contact impossibles. Il
existe une très belle version pour piano, chant et flûte solo.

*L'Indifférent :
Peut-être la plus déroutante des mélodies de Ravel, cette évocation de la
beauté androgyne d'un jeune homme, sorte d'effusion lyrique et pénétrante du
poète, comme l'aveu d'une attirance toute personnelle, est illustrée de façon
magistrale par le compositeur. L'accompagnement paresseux de l'orchestre,
presque languide, évoque cette "démarche féminine et lasse" mais aussi la
fascination du narrateur pour ce jeune homme. Le dénouement, ancré dans la
réalité, est traité a capella comme pour évoquer le réveil douloureux au sortir
d'un rêve trop beau.

[Gość: Ewa]

Growning up from humble beginnings to become the most important French composer
of the early Twentieth Century, Achille-Claude Debussy (1862-1918) was born
near Paris in the town of St. Germain-en-Laye, where his parents kept a china
shop. And his father also worked as a travelling salesman, as a printer's
assistant, and as a clerk. His mother was a seamstress who managed to provide a
very happy childhood for her son. Debussy's musical talent was discovered by
his first piano teacher, Madame Mauté de Fleurville, who had been a student of
Chopin. Mme. Mauté sent Debussy to the Conservatory in Paris, where he studied
for ten years, beginning in 1872. At first, Debussy wanted to be a virtuoso
pianist, but he later abandoned the idea after two failures in the piano
examinations in 1878 and 1879. In 1880 he attended the composition class of
Ernest Guiraud whose tutelage led Debussy to win the second Prix de Rome in
1883 and the coveted first Prix de Rome the following year with his Cantata
L'enfant prodigue, which enabled him to study composition at the Villa de
Medici in Rome for three years.


Debussy first entered the Paris Conservatory when he was only ten years old.
Within a few years, he shocked his professors with "bizarre" harmonies that
defied the rules. "What rules then do you observe?" inquired one of his
teachers. "None-only my own pleasure!" "That's all very well," retorted the
professor, "provided you're a genius." It became increasingly apparent that the
daring young man was exactly that. His early compositions were highly
influenced by Chabrier and Fauré, and although later on he would not admit it,
Wagner's music was also an important influence on Debussy's orchestration and
harmonic language as he developed into a mature composer.


Debussy was twenty-two years old when his Cantata The Prodigal Son won the Prix
de Rome. Like Berlioz before him, he looked upon his stay in the Italian
capital as a dreary exile from the boulevards and cafés that made up his world.
By this time, he had already conceived major elements of his mature style. "The
music I desire" he wrote a friend, "must be supple enough to adapt itself to
the lyrical effusions of the soul and the fantasy of dreams."


Debussy worked as the household pianist at the residence of Madame Nadezhda
Filaretovna von Meck, the eccentric patroness of Tchaikovsky, from 1879-1882.
He had the good fortune to be recommended by his piano teacher, Marmontel, for
this position. The wife of a Russian engineer, Madame von Meck had been left a
widow at an early age, and her large fortune enabled her to bestow a pension
for a number of years upon the composer, Peter-Ilich Tchaikovsky, whom she
greatly admired but never met. At the castle of Chenonceau where she often
resided, she kept a trio of young musicians: a pianist, a violinist, and a
cellist. In 1879 Debussy replaced his comrade, Jimenez, in this little group.
While at Chenonceau he was required to play classical music, and no doubt, all
of Tchaikovsky's chamber music, and he improvised at the piano in accordance
with the tastes of his hostess. During the Summer, Madame von Meck went to
Florence, Venice, Vienna, and then to Moscow. She took her pianist with her.
Debussy's other duties included teaching piano lessons to her children and
acting as accompanist in all vocal and instrumental performances at the
residence.


Very little is known about Debussy's tour with Madame von Meck. At Vienna, he
attended a performance of Wagner's Tristan und Isolde conducted by Hans
Richter. This opera, which had then been performed in Germany for some fifteen
years, was (for a time) highly praised and favored by Debussy. Such music must
surely have been a revelation to him, and it produced a deep and lasting
impression on the young composer. Its chromaticism offered Debussy a new
viewpoint of tonal harmony that he synthesized and later rejected.


In 1888 and 1889, Debussy visited the Bayreuth Festspielhaus where he heard
Wagner's great Music Dramas. Initially, Debussy was fascinated by Wagner's
music, especially Parsifal, but he later rejected Wagner's approach to
composition as well as most other German Romantic music. Nevertheless, traces
of Wagnerian harmonic technique exist in some of Debussy's works, such as the
Cantata La damoiselle élue (1888) and his now famous Cinq poèmes de Baudelaire
(1889).


The 1890s were the most productive decade of Debussy's career, and the decade
culminated in the writing of Pelléas et Mélisande. Based on the symbolist drama
by the Belgian poet Maurice Maeterlinck, this opera occupied him for the better
part of ten years. He continued to revise the score up to the opening night,
which took place on April 30, 1902, at the Opera-Comique. Pelléas was attacked
as being decadent and lacking in melody, form, and substance. Nevertheless, its
quiet intensity and subtlety of nuance had a profound impact upon the musical
public. It became an international success.


After Pelléas, Debussy was famous. He appeared in the capitals of Europe as
conductor of his works, and he wrote articles that established his reputation
as one of the wittiest critics of his time. In the first years of the Twentieth
Century, he exhausted the Impressionist vein, and he found his way to a new and
tightly controlled idiom: a kind of distillation of Impressionism.


From 1887 on, Debussy viewed himself almost exclusively as a composer, and he
rarely appeared in public as a pianist or as a conductor of his own works. His
circle of friends did not contain musicians; rather he enjoyed the company of
the leading Impressionist poets and painters of his day who gathered at the
home of the poet Stéphane Mallarmé. Their influence is felt even in Debussy's
first important orchestral work, Prelude to the Afternoon of a Faun (1892-
1894), inspired by Mallarmé's poem, L'Apres-midi d'un faune, which was
performed at the Société Nationale on December 22, 1894. This work established
the style of Impressionist music and initiated Debussy's most productive
period, which lasted nearly 20 years. During that time he composed the
orchestral suites Nocturnes (1893-1899), La Mer (1903-1905), and Images (1906-
1909); most of his piano music, including the two books of Preludes (1910-
1913); the incidental music to The Martyrdom of St. Sebastian (1911); the
ballet Jeux (1912); a number of songs and some chamber music; and his one
completed opera (1892-1902).


Debussy was associated with many women, some of whom who were of doubtful
reputation. One of his mistresses, Gabrielle Dupont, threatened suicide. Also,
as is sometimes the case with artists of passionate intensity, Debussy held
many thoughts of suicide. In 1899, Debussy married Rosalie Texier, a
dressmaker. He left her in 1904 for Emma Bardac, an amateur singer and the wife
of a Parisian banker. He moved into an apartment with Emma in the Avenue du
Bois de Boulogne, where he spent the rest of his life. Debussy married Bardac
in 1908, following the birth in 1905 of his one daughter, Claude-Emma,
the "Chou-chou" to whom the Children's Corner Suite (1906-1908) was dedicated.
The orchestral works of Debussy have their parallels in much of his piano
music, which comprise a significant part of the piano repertoire of the early
Twentieth Century. Debussy's chief impressionistic works for the piano can be
found in collections published between 1903 and 1913, including the two books
of Images and two books of Preludes. The features of this music are unique. The
blurring of the soft pedal against attractive pianistic effects and a delicate
poetic propensity is always evident. It is important to remember that
impressionism only forms one aspect in the compositions of Debussy. His piano
music sometimes

[kwasna_cytryna]

Federico Garcia Lorca

Debussy


My shadow glides in silence
over the watercourse.

On account of my shadow
the frogs are deprived of stars.

The shadow sends my body
reflections of quiet things.

My shadow moves like a huge
violet-colored mosquito.

A hundred crickets are trying
to gild the glow of the reeds.

A glow arises in my breast,
the one mirrored in the water.

[Gość: Ewa]

Choralu Bacha slysze dzwieki,
Na niebo ciagna szare mgly
I wszystko mi juz leci z reki:
Milosc i rozkosz, prawda, sny.

I w ktorakolwiek pojde strone,
Wszedzie jesienny chrzesci chrust.
A jeszcze nic nie zalatwione
I nie odjete nic od ust.

Patrz! dzikiej rozy krzak serdeczny
W wichurze zeschly traci lisc.
Ach!I Sad jeszcze Ostateczny,
Na ktory trzeba bedzie isc.

Jan Lechon

[kwasna_cytryna]

Ile razem drog przebytych?
Ile sciezek przedeptanych?
Ile deszczow, ile sniegow
wiszacych nad latarniami?

Ile listow, ile rozstan,
ciezkich godzin w mistach wielu?
I znow upor, zeby powstac
i znow isc do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspolnych zmartwien, wspolnych dazen?
Ile chlebow rozkrajanych?
Pocalunkow? Schodow? Ksiazek?

Ile lat nad strof tworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Beethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?

Twe oczy ja piekne swiece,
a w sercu zrodlo promienia.
Wiec ja chcialbym twoje serce
ocalic od zapomnienia.

K.I. Galczynski [1953]

[Gość: Ewa]

Cela veut dire dans une semaine

[kwasna_cytryna]

je suis revenue :-)

[Gość: Ewa]

J'attendrai
Le jour et la nuit
J'attendrai toujours
Ton retour
J'attendrai
Car l'oiseau qui s'enfuit vient chercher l'oubli
Dans son nid
Le temps passe et court
En battant tristement
Dans mon coeur si lourd
Et pourtant, j'attendrai
Ton retour

J'attendrai
Le jour et la nuit
J'attendrai toujours
Ton retour
J'attendrai
Car l'oiseau qui s'enfuit vient chercher l'oubli
Dans son nid
Le temps passe et court
En battant tristement
Dans mon coeur si lourd
Et pourtant, j'attendrai
Ton retour

Le vent m'apporte
Des bruits lointains
Devant ma porte
J'écoute en vain
Hélas, plus rien
Plus rien ne vient

J'attendrai
Le jour et la nuit
J'attendrai toujours
Ton retour
J'attendrai
Car l'oiseau qui s'enfuit vient chercher l'oubli
Dans son nid
Le temps passe et court
En battant tristement
Dans mon coeur si lourd
Et pourtant, j'attendrai
Ton retour
Et pourtant, j'attendrai
Ton retour

Le temps passe et court
En battant tristement
Dans mon coeur si lourd
Et pourtant, j'attendrai
Ton retour

Louis Poterat

[kwasna_cytryna]

Standing here looking out my window
My nights are long and my days are cold
'Cos I don't have you
How can I be so damn demanding?
I know you said that it's over now
But I can't let go

Every day I want to pick up the phone
And tell you that
You're everything I need and more
If only I could find you

Like a cold Summer afternoon
Like the snow coming down in June
Like a wedding without a groom
I'm missing you
I'm the desert without the sand
I'm the one without a band
I'm a ring without a hand
I'm missing you

Driving 'round thought I saw you pass me
My rearview mirror's playing tricks on me
'Cos you fade away
Maybe I'm just hallucinating
'Cos my loneliness got the best of me
And my heart's so weak

Every day I want to pick up the phone
And tell you that
You're everything I need and more
If only I could find you

Like a cold Summer afternoon
Like the snow coming down in June
Like a wedding without a groom
I'm missing you
I'm the desert without the sand
I'm the one without a band
I'm a ring without a hand
I'm missing you

Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah, yeah, yeah
Said I'm, I'm missing you

Like a cold Summer afternoon
Like the snow coming down in June
Like a wedding without a groom
I'm missing you
I'm the desert without the sand
I'm the one without a band
I'm a ring without a hand
I'm missing you

Like a cold Summer afternoon
Like the snow coming down in June
Like a wedding without a groom
I'm missing you
I'm the desert without the sand
I'm the one without a band
I'm a ring without a hand
I'm missing you

Re Apokryf

[Gość: Ewa]

Twych ust przeciagla slodycz, smak nie do nazwania,
Twych oczu glab bezdenna, smutek przerazliwy,
I glos twoj monotonny, gleboki i tkliwy,
To wszystko mnie ku tobie, zwatpialego, sklania.

I kiedy twoje usta ustami otwieram,
Czuje,jakby mej duszy znow otwieral blizny,
I pije z nich te slodkie, duszace trucizny,
Z ktorych moc mam do zycia, od ktorych umieram.

Lecz czego chce najwiecej, umykasz mi zdradnie
I kiedy jestem z toba o szarym wieczorze,
Caluje twoje oczy i widze w nich morze.
Serce twe jak perla. Lezy w morzu na dnie.

[kwasna_cytryna]

Ziarnko piasku
w cichym bólu dojrzewa
muszla na dnie oceanu jeczy
i smutną melodie śpiewa.

Czeka na śmiałka
który wyłowi ją z wody
by perłę wyjąć z jej wnętrza
i światu pokazać cud nowy.

Kołysana prze syreny śpiew
nieraz poczuła też Neptuna gniew
póki co w otchłani morskiej śpi
ciekawe czy doczeka innych dni.

Dla próżności kobiety
z dna oceanu dobyta
swoim matowym blaskiem
urzeka i za serce chwyta.

[Gość: Ewa]

Dans la nuit de l'océan

les yeux en dedans

et par-delà l'infini

à perte de vue

espace mouvant



Le temps s'est arrêté

dans les vagues d'un rêve luisant

fantôme flottant

rêve océan

bercé

par les étoiles

[kwasna_cytryna]

Mais tout ce qui s'est passe
glisse a cote
comme l'eau sur les joues
rester comme ça attache
quand l'autre a quitte

et tous ces mots qu'on a dit
mots qu'on a fuit
ou sont-ils alles
rester comme ça attache
ne peut rien changer
alors va

je laisse le vent emporter tout
laisse le vent prendre soin de tout
je laisse le vent emporter tout
laisse le vent prendre soin de tout

je t'ai reve homme sans pied
dieu ou neve
ou comme un bruit doux
la j'irai bien te chercher
j'ai tellement change

mais tout ce qui s'est passe
glisse a cote
comme l'eau sur les joues
quand je t'ai pris par la main
c'etait un matin
bien

je laisse le vent emporter tout
laisse le vent prendre soin de tout
je laisse le vent emporter tout
laisse le vent prendre soin de nous

Paroles: Mylène Farmer

[Gość: Ewa]

Avec la mer du Nord pour dernier terrain vague
Et des vagues de dunes pour arrêter les vagues
Et de vagues rochers que les marées dépassent
Et qui ont à jamais le coeur à marée basse
Avec infiniment de brumes à venir
Avec le vent de l'est écoutez-le tenir
Le plat pays qui est le mien

Avec des cathédrales pour uniques montagnes
Et de noirs clochers comme mâts de cocagne
Où des diables en pierre décrochent les nuages
Avec le fil des jours pour unique voyage
Et des chemins de pluie pour unique bonsoir
Avec le vent d'ouest écoutez le vouloir
Le plat pays qui est le mien

Avec un ciel si bas qu'un canal s'est perdu
Avec un ciel si bas qu'il fait l'humilité
Avec un ciel si gris qu'un canal s'est pendu
Avec un ciel si gris qu'il faut lui pardonner
Avec le vent du nord qui vient s'écarteler
Avec le vent du nord écoutez-le craquer
Le plat pays qui est le mien

Avec de l'Italie qui descendrait l'Escaut
Avec Frida la blonde quand elle devient Margot
Quand les fils de novembre nous reviennent en mai
Quand la plaine est fumante et tremble sous juillet
Quand le vent est au rire quand le vent est au blé
Quand le vent est au sud écoutez-le chanter
Le plat pays qui est le mien.


Jacques Brel

[kwasna_cytryna]

Jusqu'au ciel d'azur gris le pré léger s'élève
Jusqu'au ciel d'azur gris le pré léger s'élève
Comme une route fraîche inconnue aux vivants ;
La mouillure de l'herbe et de la jeune sève

Répand dans l'air rêveur son haleine d'argent.
Sur les bords de ce pré le bouleau se balance
Avec le merisier profond dans ses rameaux
Où des moineaux dorés sautillent en silence
Comme aux pures saisons d'un univers nouveau.

Je te pénètre, ô pré que longent des collines
Où la fougère étend son feuillage en réseau.
Et j'écoute parler la voix molle et divine
De la calme nature au milieu des oiseaux.

[Gość: Ewa]

W marcu pojawia sie
gawron
sroka
czajka
puszczyk
czapla
postkomunistyczna towarzyszka wrona
tylko Boga nie widac
nie chce niewierzacych denerwowac

J. Twardowski

[kwasna_cytryna]

Raz do roku, wczesną wiosną,
Może w marcu, może w kwietniu,
Gdy na wierzbach bazie rosną,
Robią wiedźmy zlot na Cietniu.

Zjawia się nań czarownica
Z każdej góry i doliny
Od Kasinki do Szczyrzyca,
Od Trzemeśni do Kasiny.

Co dzień dziewka od dojenia
Krów lub owiec wypasania,
Raz do roku postać zmienia,
Swą prawdziwą twarz odsłania.

Strzeż się, ojcze! Strzeż się, bracie!
Strzeż się, mężu! Strzeż się, dziecię!
Może taką w domu macie,
Chociaż o tym nic nie wiecie?

Ja mam z taką do czynienia,
Choć ciut inna jakby była:
Raz do roku się odmienia
I jest dla mnie całkiem miła.

[Gość: Ewa]

Na marcowej czeresni
w ogrodzie
siedzialy dwie sroki.
O czym rozprawialy?
O minionym chlodzie,
o prymulkach rozsypanych
wsrod trawy byle jak,
potem przysiadl sie szpak.

O czym tak panie rozprawiacie?
Och, panie bracie
po dlugiej zimie trzeba
aby dorobic sie chleba
najpierw pogwarzyc,
gniazdo naprawic,
o potomstwie pomyslec.

Wiosna szybko przejdzie
potem lato, jesien
i znow zima.
Och-niech pani na galezi
sie trzyma,
korzystajmy z promieni slonecznych
siedzac w ogrodzie
na marcowej czeresni.

[kwasna_cytryna]

Och, Maga, w każdej kobiecie, która była do ciebie podobna, niby
ogłuszająca cisza wybierało jakieś wyostrzone krystaliczne oczekiwanie,
klęsnące pośród smutku, jak mokry parasol, który się składa. Tak
właśnie jak parasol, Maga.

Może przypomniałabyś sobie ten, który przeznaczyliśmy na straty na
wzniesieniu parku Montsouris w lodowate, marcowe popołudnie...
Wyrzuciliśmy go tam bo znalazłaś go, już trochę nadłamany, na Place de
la Concorde i używałaś bardzo dużo, przeważnie pakując w żebra
pasażerom metra czy autobusu, gdy roztargniona myślałaś o malowanych
ptaszkach lub o rysunku, który muchy pozostawiają na suficie.

Tego popołudnia spadł drobny deszcz i pełna dumy chciałaś otworzyć twój
parasol, kiedy wchodziliśmy do Parku, a zamiast tego w ręku wybuchła ci
katastrofa zimnych błyskawic i czarnych chmur, strzępów poszarpanego
materiału i migotania wywichniętych drutów, i mieliśmy się zmoknięci,
przekonani, że parasol znaleziony na Placu powinien godnie umrzeć w
Parku, nie zaś włączać się w nieszlachetny cykl koszów do śmieci i
rynsztoków; więc zwinąłem go jak mogłem najlepiej i zanieśliśmy go w
wysoko położoną część ogrodu, obok mostku, przez który przejeżdża
pociąg, i stamtąd cisnąłem go z całej siły w dół, w głąb parowu, w mokrą
murawę, ty zaś wydałaś okrzyk, w którym zabrzmiało coś niby
przekleństwo Walkirii. Zatonął w głębi trawy jak statek, uległy zielonej
wodzie, wodzie zielonej i burzliwej, à la mer qui est plus félonesse en été
qu'en hiver*, w perfidnej fali, Maga, zgodnie z wyszczególnieniami,
którym oddaliśmy się przez dłuższą chwilę, zakochani w Joinville i w
Parku, sami spleceni jak zmoknięte drzewa albo jak para aktorów z
drugorzędnego węgierskiego filmu. A on pozostał nieruchomy wśród
zieleni, niewielki i czarny niby zdeptany owad. I nie poruszył się, żadna z
jego sprężyn nie powróciła do poprzedniej pozycji. Koniec. Skończone. I
och, Maga, nie byliśmy zadowoleni...

[Gość: Ewa]

A la mi-mars, les risques de la rage semblaient conjurés. La marquis, heureux
de sa chance, se proposa d'amener le passé et de conquérir le coeur de sa fille
grâce à la recette du bonheur suggérée par Abrenuncio. Il fut tout à elle. Il
s'effonça d'apprendre à coiffer et à trsser ses cheveux, s'efforça de lui
enseigner à être une Blanche, de renimer pour elle ses rêves envolés de noble
créole, et de lui ôter le goût de l'inguane en escabèche et de la soupe de
tatou.Il s'efforça de tout faire, ou presque, sauf de se demander si s'était la
bonne manière de la rendre heureuse.

[kwasna_cytryna]

LE PHÉNOMÈNE FUTUR

Un ciel pâle, sur le monde qui finit de décrépitude, va peut-être partir
avec les nuages : les lambeaux de la pourpre usée des couchants déteignent dans
une rivière dormant à l'horizon submergé de rayons et d'eau. Les arbres
s'ennuient et, sous leur feuillage blanchi (de la poussière du temps plutôt que
celle des chemins), monte la maison en toile du Montreur de choses Passées:
maint réverbère attend le crépuscule et ravive les visages d'une malheureuse
foule, vaincue par la maladie immortelle et le péché des siècles, d'hommes près
de leurs chétives complices enceintes des fruits misérables avec lesquels
périra la, terre. Dans le silence inquiet de tous les yeux suppliant là-bas le
soleil qui, sous l'eau, s'enfonce avec le désespoir d'un cri, voici le simple
boniment : « Nulle enseigne ne vous régale du spectacle intérieur, car il n'est
pas maintenant un peintre capable d'en donner une ombre triste. J'apporte,
vivante (et préservée à travers les ans par la science souveraine) une Femme
d'autrefois. Quelque folie, originelle et naïve, une extase d'or, je ne sais
quoi! par elle nommé sa chevelure, se ploie avec la grâce des étoffes autour
d'un visage qu'éclaire la nudité sanglante de ses lèvres. A la place du
vêtement vain, elle a un corps; et les yeux, semblables aux pierres rares, ne
valent pas ce regard qui sort de sa chair heureuse : des seins levés comme
s'ils étaient pleins d'un lait éternel, la pointe vers le ciel, aux jambes
lisses qui gardent le sel de la mer première. » Se rappelant leurs pauvres
épouses, chauves, morbides et pleines d'horreur, les maris se pressent : elles
aussi par curiosité, mélancoliques, veulent voir.

Quand tous auront contemplé la noble créature, vestige de quelque époque
déjà maudite, les uns indifférents, car ils n'auront pas eu la force de
comprendre, mais d'autres navrés et la paupière humide de larmes résignées se
regarderont ; tandis que les poëtes de ces temps, sentant se rallumer lers yeux
éteints, s'achemineront vers leur lampe, le cerveau ivre un instant d'une
gloire confuse, hantés du Rythme et dans l'oubli d'exister à une époque qui
survit à la beauté.

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

L'Ame slave

L'air slave
J'ai l'air slave
Je suis né à Ville d'Avray
Mes parents étaient bien francais
Ma mère s'app'lait Jeanne et mon père Victor
Mais j'm'appelle Igor

Mon prénom n'évoque
Pas le languedoque
Plutôt moscovite
Il est explicite
Quand on m'imagine
On me voit un barine
Qui s'apprête à boire
A son samovar

L'air slave
J'ai l'air slave
Et ça me poursuit depuis tellement longtemps
Que je suis devennu slave malgré moi et sans
M'en apercevoir

L'âme slave
J'ai l'âme slave
J'ai jamais été plus loin que la barrière de Pantin
Tout c'que j'ai d'russe en moi c'est le prénom
Mais ca suffit bien

Aforce d'entendre
Tous les gens me prendre
Pour russe authentique
J'en ai tous les tiques
Je vis de zakouski
Je bouffe des piroschi
Je bois de la vodka
Au milieu des r'pas

L'âme slave
J'ai l'âme slave
Je suis tellement influencé par mon prénom
Qu'à toutes les f'nêtres de la maison je viens d'faire mettre
Des rideaux de fer
Mais j'les laisse ouverts ... L'âme slave...

Boris Vian

[kwasna_cytryna]

Michele Feltrinelli

Senza titolo

This will not tell me what action to take
And thus for this love I will have to pray
Hoping God has mercy, showing the way
Happiness for lovers may sorrow make

Her love like a hurricane my heart breaks
Like Aurora she lights the darkest way
Full of sun was my life after that day
Like fallingleaves my feelings she takes

Autumn come led her to her grave
My feelings grave, my fears have no refrain
My endless passion chains me like a slave
And mu life by pain iswasted in vain

Angry as the sees my spirit brave
My folly driving me to death insane.

[Gość: Ewa]

PUBLI VERGILI MARONIS
AENEIDOS


LIBER I


ARMA virumque cano, Troiae qui primus ab oris
Italiam, fato profugus, Laviniaque venit
litora, multum ille et terris iactatus et alto
vi superum saevae memorem Iunonis ob iram;
multa quoque et bello passus, dum conderet urbem,
inferretque deos Latio, genus unde Latinum,
Albanique patres, atque altae moenia Romae.

Musa, mihi causas memora, quo numine laeso,
quidve dolens, regina deum tot volvere casus
insignem pietate virum, tot adire labores
impulerit. Tantaene animis caelestibus irae?

[kwasna_cytryna]

Even the most confident Italian-speaker may have a few problems in
understanding spoken roman dialect, but much greater difficulties would be
encountered in attempting to read it.
Unlike other dialects (in Italy almost every city has its own), the structure
of the sentence is rather similar to the Italian one, but in roman dialect many
words are spelled and pronounced in a different way.
The roman dialect spelling is not standardized by strict rules, since it tries
to reflect the actual pronounciation of the words as an average Italian speaker
would read them. Therefore, the spelling follows the standard phonetics of
written Italian.
Sometimes the same word is spelled in different ways, either because its
pronounciation changes according to the sentence, or because some authors
prefer to leave the reader free of interpreting the pronounciation, so to avoid
an excessive distortion of the standard Italian spelling, yet having to rely on
the reader's knowledge of roman dialect sounds.

Podobnie jest z moją znajomością łaciny ;-)))

[Gość: Ewa]

I am so sorry.....

Re Dyskobol

[Gość: Ewa]

Jakby z tchnienia Myrona,
jak z milosci hellenskiej,
daleko od jabloni,
od gajow elidejskich-

robi obrot-rzezbiony
mistrzoska reka, dlutem
od stop do glowy,
zamarl-
w zywym kamieniu kuty-

nie zatrzymany w ruchu
przez kamery filmowe,
uskrzydla ciezar,
siega
znow po liscie laurowe.

Tadeusz Kubiak

[kwasna_cytryna]

Poezja starych studni, zepsutych zegarów,
Strychu i niemych skrzypiec pękniętych bez grajka,
Zżółkła księga, gdzie uschła niezapominajka
Drzemie - były dzieciństwu memu lasem czarów...

Zbierałem zardzewiałe, stare klucze... Bajka
Szeptała mi, że klucz jest dziwnym darem darów,
Ze otworzy mi zamki skryte w tajny parów,
Gdzie wejdę - blady książę z obrazu Van Dycka.

Motylem potem zbierał, magicznej latarki
Cuda wywoływałem na ściennej tapecie
I gromadziłem długi czas pocztowe marki...


Bo było to jak podróż szalona po świecie,
Pełne przygód odjazdy w wszystkie świata częście...
Sen słodki, niedorzeczny, jak szczęście... jak szczęście...

L. Staff

[Gość: Ewa]

Świat naprzeciwko zolbrzymiał:
Po snach przewala się ciężko dzień otwarty jaskrawo
i bolą wspomnienia wieków przebytych,
zarastające
urojonym morzem podróżnym i przydrożną trawą.
Dziś: kiedy deszcz wiosenny, drzewa sztywne jak karton,
w pokoju:
pies patrzy w zaprzestrzeń otwartą -
dalszą niż mój wzrok.
Szczeka - wywołuje zaświat ukryty w jaźni.
Dzień odprężony deszczem urywa się w oknie
i najwyraźniej
w obcych ulicach słyszę swój nabrzmiały krok,
gdy ulatuje szary szerszeń szmeru.
Pamiętam, w miastach starych, nie odszukany przez czas,
chodzę długo ulicami - jasnymi kolumnami słoty,
i na najwyższej wieży zegarów
brzask
znajduje mnie nagle skutego w niebo jak w gotyk.
Pamiętam twój uśmiech nie odszukany
w śpiewnym wyrazie krynolin,
wsród srebrnych sygnaturek deszczu
i serce, które boli
wszystkimi domami tych miast opuszczonych.
O norymbergi, awiniony moich wędrówek!
okna wasze - oczy powrotu - gasną.
To ostatnia wieża z daleka ujrzana
jak ołówek
wypisuje w przestrzeni rachunek czasu.
O wiośnie, o lasce złamanej wzrokiem
odnoszę ten ciężar miast przeżytych
do nieskończonych alej kasztanów, do troski mojej,
do mitu.

Krzysztof Kamil Baczyński

[kwasna_cytryna]

O nieba płynnych pogód,
o ptaki, o natchnienia.
Nie wydeptana ziemia,
nie wyśpiewane Bogu
te drzewa, te kaskady
iskier, ten oddech nieba,
w ramionach jak w kolebach
zamknięty. Jak cokoły
drzewa z szumem na poły;
serca jak dzbany łaski,
takie serca jak gwiazdki,
takie oczu obłoki,
taki lot - za wysoki.

Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ
pełen owoców białych,
gdzie zdrój zielony tryska,
gdzie oczy miękkie w mroku
tak pół mnie, a pół Bogu.

Twych kroków korowody
w urojonych alejach,
twe odbicia u wody
jak w pragnieniach, w nadziejach.
Twoje usta u źródeł
to syte, to znów głodne,
i twój śmiech, i płakanie
nie odpłynie, zostanie.
Uniosę je, przeniosę
jak ramionami - głosem,
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie obłokom.

K.K. Baczynski

[Gość: Ewa]

Wprost, na przełaj, przez pola zardzewiałe zmierzchem
pojedziemy w głąb nocy, smutni Don Kiszoci,
po to tylko, by kiedyś (może w baśni progu)
rozerwał nam świadomość zabłąkany pocisk

Nasze istnienie cierpkie jest, na pół przytomne,
czekające na nowość - nastanie nieznane.
Lękiem w noc wyczekiwań serce pięścią bije,
nie wie, czy błądzić dalej, czy czekać na ranek.


Wiatraki rozszalałych, wirujących myśli
drą nam jaźnie purpurą, powstających godzin.
Los nasz tętni, za słońca ukryty zachodem,
zbudzi się może szczęściem w jutrzni słońc narodzin.


Szczęścia jest tylko tyle, ile go wymarzysz,
kiedy ręce ugrzęzną ci palcami w błocie.
Ty!... pamiętaj o baśni, co cię kiedyś zbawi,
lecz nie walcz o nią z ludźmi, smutny Don Kiszocie.


Krzysztof Kamil Baczyński

[kwasna_cytryna]

Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie.
Jest mi o tyle twych spojrzeń samotniej.
Ciemniej opada każdy wieczór bez słów, trudniej słowa rzucone, kwiaty na drodze
podnieść.
Cztery spojrzenia ścian miasto zamyka na smutek,
a obce czyny i ludzie ulatują obok.
W którym wieczorze jak ten odnajdę
ciszę przechodzącą przez ugór czasu Bogiem i tobą?
Oto jest znów ulica niedzielna zamknięta w miejski kurz.
Obcy flet kroków, gdzie Szopen płacze z okien.
Tak samo, tak samo, tak samo jak kiedyś
niebo patrzy obłe, jak smutek głębokie.
Dni ulatują w trwogę o ciebie,
noc obca gwiazdami zarasta i bladą miejską trawą.
Wiatr wspomnienia - chmurom oderwana gałąź.
A przecież
te same gwiazdy co tam kołyszą noc nad Warszawą.

K.K. Baczyński

[Gość: as]

ojejj

[Gość: Ewa]

Sarı, sessiz günlerdir
Mağrur ve soylu:
Nişanlı bir kız gibidir şimdi yaz

Şimdi yağmur yağsın beklenir
Çocukluk resimlerine bakılır gibi
Renklere ad verilir durgun denize bakılarak
Garip bir intihar gibi arada bir hatırlanan
Kan göğü götürür yüreklerde
Ve gülümseyerek deler geceyi
Kendi zehirinde açan zambak

Şimdi sarhoşuz, mızıka çalıyoruz
Dudaklarımızda bulanık söylencelerin izleri:
-hem duası hem ihaneti zamanın-
Ne yazılır böyle vakitlerde insana dair
Bir orman karanlığına benziyorsa hüznü
Haydi sevişelim, sevişmek biraz devrimci, biraz muhafazakâr
Bu temmuzun ilk günleri, hain, hınzır
Denir ki insanın kendisidir yollara savrulan kar

-Sevgili, o ince yollarda yaz
Bir anason kokusudur beyaz
Tetin Cenqiz

Wspolczesna poezja turecka, wydawaloby sie egzotyczna w porownaniu z bogata i
dluga tradycja europejska, nie wnosi nowych, jaskrawych elementow. W wiekszosci
adresuje sie do przyrody, kontemplujac ja w spokojnym zachwycie.Nie ma w niej
romantycznych porywow, ani "szczypiacej" prostoty jak u Jacquesa Préverta, ani
filozoficznego zadumania jak np. u Wislawy Szymborskiej.Byc moze iz skutkiem
aktualnej sytuacji w Turcji, poeci spia, tak jak slomiany chochol u
Wyspianskiego.Z pewnoscia nie brakuje utalentowanych poetow, ktorzy woleliby
tworzyc poezje zaangazowana. Ale na nia, jak narazie nie ma miejsca. Porownujac
aktualna sytuacje Turcji do innych krajow, w ktorych panowal system totalitarny
z rozngo rodzaju represjami( wlaczajac wypelnione dysydentami wiezienia i kare
smierci), mozna przypuszczac iz w owczesnej Turcji istnieje nieoficjalny
poetycko-litercaki prad, dostepny tylko dla wtajemniczonych. Oficjalnie poeci
tureccy wola prezentowac poezje pozbawiona kolorystyki impresjonistycznej.
Pozostaje tylko zalowac ze tak sie dzieje w dzisiejszej Turcji, bo zagladajac
do historii powszechnie wiadomo za na jej terytorium kwitla kiedys kultura
antycznej Grecji i pozniej imperium Bizantyjskie. Zrodla aktualnej kultury
Europy.

[messja]

Gość portalu: sw. Mikolaj napisał(a):

> SANJSKI KLIC
>
> JOJ, KAKO SEM ŽE ZASPANA!
> PROSIM, SKRIJ ME V SVOJ ŠEPET.
> NAJ NASLONIM TRUDNE MISLI
> NA BLAZINO IZ BESED.
>
> JOJ, KAKO SEM ŽE ZASPANA!
> SLIŠIŠ TIHI SANJSKI KLIC?
> NAJ NASLONIM TEŽKO ČELO
> NA BLAZINO TVOJIH LIC.
>
> Translation into polish language is:
>
> Nymphe, noster amor, Libethrides, aut mihi carmen,
> quale meo Codro, concedite (proxima Phoebi
> uersibus ille facit) si non possumus omnes,
> hic arguta sacra pendebit fistula pinu.
>
> Loves Eve

bardzo zabawne, ale "Polish" pisze sie z duzej litery. oczywiscie istnieje
slowo "polish" pisane z malej litery o zupelnie innym znaczeniu, ale z tego,ze
po nim nastapilo slowo "language" wnosze, ze jednak uzylas go w
znaczeniu:"polski". i przed rzeczownikami w jezyku angielskim zwykle stawia
sie "article" (oczywiscie jest cala masa wyjatkow, ale nie sadze,
by "translation" do tych wyjatkow sie zaliczal). myle sie?


messja

[Gość: Ewa]

Hallo rb13!

Jak Twoj francuski?

Sadze (jak wielu innych) ze poezje najlepiej czytac w orginale.

Pozdrowienia i serdecznosci

E

[Gość: Ewa]

Nie potrafie odpowiedziec na pytanie. Natomiast dodam ze Lucius Annaeus Seneca
powiedzial:"dluga i zmudna jest droga pouczen, krotka i skuteczna przykladow."
Pozdrowienia
Ewa

[messja]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Nie potrafie odpowiedziec na pytanie. Natomiast dodam ze Lucius Annaeus
Seneca
> powiedzial:"dluga i zmudna jest droga pouczen, krotka i skuteczna przykladow."
> Pozdrowienia
> Ewa

Seneca bardzo dobrze powiedzial. nie chcialam cie poczuczac, ale mialam dziwne
wrazenie, ze ten dzwny kolaz byl specjalnie dla mnie. wypadalo wiec jakos
zareagowac. a przyklad czego mialabym dawac? poprawnie zbudowanego zdania w j.
angielskim?:)

[Gość: Ewa]

Wysylka nie byla adresowana do Ciebie.
A propos anglais par exemple:

For your sake I said I will praise the moon,
tell the colour of the river,
find new words for the agony
and ecstasy of gulls.

....

Leonard Cohen "Owning everything"

[Gość: Ewa]

"Le 30 septembre, l'Aassemble nationale tient sa dernière séance. Elle vote
encore quelques textes, et notamment une amnestie générale pour tous ceux qui
avaient participé à des émeutes ou à des révoltes depuis 1788. Puis, raconte
Brissot, <Louis entra dans la salle(grands applaudissements) il prononça un
discors sentimental(très grands applaudissements);le président fit une réponse
phrasée (nouveaux applaudissements). Enfin, Louis se retira (très longs et vifs
applaudissements); ensuite, le président annonça que la mission de l'Assemble
constituante était remplie, et ses séances termines (applaudissements de toute
la France)..< "

E. et R. Badinter

[messja]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> Wysylka nie byla adresowana do Ciebie.
> A propos anglais par exemple:
>
> For your sake I said I will praise the moon,
> tell the colour of the river,
> find new words for the agony
> and ecstasy of gulls.
>
> ....
>
> Leonard Cohen "Owning everything"

jesli nie do mnie, to przepraszam.
zamieszczony fragment bardzo mi sie podoba, zastanawima sie tylko, co w tym
kontekscie znaczy slowo "gulls"?

[ja__]

Obloku bialy , obloku szczesliwy,
Gdyz niewiedzacy ! Jak owoc , owalny ,
Na lazurzyste wytoczony niwy
Przez wiatr morski , pustynny czy halny...
Czyjez bo zycie nad twoje szczesliwsze?
Z bytu masz zmiennosc - sen pustka ci sluzy -
I nie czas tobie dluzy sie leniwcze ,
Lecz ty czasowi wleczesz sie i dluzysz ...

- Coz , ze wiatr zdmuchnie ksztalty twoje oble?
Nie masz serca , sam siebie pokochac nie mogles ...

m.pawlikowska-jasnorzewska

[kwasna_cytryna]

Niebo to jednak studnia
a wiec tyle cembrowin
ile smutku i gwiazd

Lecz najsmutniej jest wtedy
kiedy skalpel ksiezyca
otwiera oblok
jak brzuch delfina


Edward Stachura

Corka Jaira

[ja__]

Milosc umarla . Stygnie twarda i niezywa,
jak cudne cialo wiecznym ogarniete cieniem
Spadl na nia glaz milczenia - kamienna pokrywa .
Tydzien minal - i nikt juz ratunku nie wzywa ...
O , jak corke Jaira racz ja zbudzic , Panie !
Wstap w piwnice grobowa smutna nieskonczenie ,
i z usmiechem litosci rece poloz na niej ,
mowiac : Ja ci powiadam wstan ! piekne kochanie !

m. pawlikowska-jasnorzeska

[kwasna_cytryna]

kiedy tak milczysz
wierzę znów
że gdzieś powroty
że wszystko zależy tylko od nas
że milczenie-
muzyką skrawków ostatniego spojrzenia
milczenie w twoich ustach
brzmi ciszej
niż sen traw
niż kroki niezauważonego przechodnia
za którym przeciesz tęsknota
zamykam oczy
i widzę kolorowo-
co zechcę


Pawel Szydel

pasterka

[ja__]

Lecisz mily ptaszku , przez olszowe gaje ,
Zaspiewaj mi przecie , gdzie moj Jas zostaje.
Wez te fijoleczki ode mnie zerwane ,
Moje ich szukaly oczy zaplakane.
Przynies miu je w dziobku , kedykolwiek bedzie ,
powiedz mu , ze o nim tylko dumam wszedzie .
Ale ptaszek leci po swierkowym lesie ,
Do swego gniazdeczka zdziebelko w dziobku niesie.
Ty lecisz ptaszyno do kochanki twojej,
Nie dziwisz sie placzom i tesknocie mojej .

k.brodzinski

[kwasna_cytryna]

tesknota
to chlod palcow dziesieciu
moja skora od tak dawna
spragniona
twojego dotyku
to zmudne ukladanie
ciebie
z kilku kruchych
wspomnien
to dzien po dniu
mozolne
wypelnianie pustki

Dorota Ryst

[ja__]

Ja wiem , ty jestes mi nagroda
Za bolu i mozolu lata.
Za to , ze nigdy mnie za mlodu
Nie zwiodly blaski tego swiata.
Za to ,ze nigdy nie mowilam
Ukochanemu: "Tys kochany".
Ze wszystkim wszystko przebaczylam,
Aniolem moim ty sie staniesz .

z.dmitroca

[kwasna_cytryna]

Anielskie śpiewają chóry
W gwiaździstym błękitów morzu,
Wśród nocnej ciszy, przy łożu
Sennej natury.

Śpiewają tej biednej ziemi,
Co wiecznie w świeżej żałobie
Jak matka płacze na grobie
Za dziećmi swemi.

Śpiewają ludziom, co dyszą
W codziennym a krwawym trudzie,
Lecz biedni, zmęczeni ludzie
Pieśni nie słyszą.

I tylko ci, którzy toną
W wielkiej miłości pragnieniu,
Ci słyszą w serc swoich drżeniu
Tę pieśń natchnioną!


Asnyk Adam

[ja__]

O Panie , dales mi trudna mlodosc,
Tyle smutku na moich drogach.
Jak ofiarowac Ci dusze uboga,
Aby siegnac umiala bogactw?
O jasnej slawie dlugo , pochlebczo
Los spiewa nam piesn zwodnicza.
Kim jestem,Panie? Twoja niezreczna,
Tak marna niewolnica.
Ani jako roza , ani jako bylinka
Nie znajde sie w Twoim ogrodzie.
Ja drze nad kazdym najblachszym pylkiem,
Nad glupca beztroskim slowe

aleksander ziemny

[kwasna_cytryna]

Jeden chciał mieć wiele pieniędzy
Wiele pieniędzy i już nic więcej
Drugi czynił owe podboje
By mieć złoto na nowe stroje
Ci pierwsi pili na swoich dworach
Obaj byli w zgodnych humorach
Trzeci i czwarty zagryźli zęby
I rzekli: - Nie przejdziecie tędy

Posłuchaj, posłuchaj tej dawnej opowieści
O czterech głupcach, których los nigdy nie pieścił
Posłuchaj, posłuchaj o końca ich przyczynie
Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie

W górze jeszcze na niebie słońce stało
Gdy już ich ciała obgadali
Siła nienawiści jednego do drugiego
Powaliła i starego, i młodego
Nie trwoń tylko rzymskiej chwały
Przechodza wojownicy nowej wiary
Jak to się stało, kto pyta nie błądzi
Zwycięzców nikt nie sądzi

Posłuchaj, posłuchaj tej dawnej opowieści
O czterech głupcach, których los nigdy nie pieścił
Posłuchaj, posłuchaj o końca ich przyczynie
Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie

Jeden chciał mieć wiele pieniędzy
Wiele pieniędzy i już nic więcej
Drugi czynił owe podboje
By mieć złoto na nowe stroje
Trzeci i czwarty zagryźli zęby
I rzekli: - Nie przejdziecie tędy
Jak to się stało, kto pyta nie błądzi
Zwycięzców nikt nie sądzi

Posłuchaj, posłuchaj tej dawnej opowieści
O czterech głupcach, których los nigdy nie pieścił
Posłuchaj, posłuchaj o końca ich przyczynie
Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie


KULT

...

[ja__]

Odszedles .I nie po zwyciestwo
Po smierc . BEZSENNYCH NOCY GLEBIE!
Aniel , obys lepiej nie znal
Udreki , co mnie teraz gnebi.
Lecz jesli raju sloncem bialym
Rozswietli sie lasu droga.
Lecz jesli polny ptak struchlaly
Wyleci z klujacego stogu
Ja wiem: to wlasnie ty zabity ,
Pragniesz wyjawic mi to wszystko
I znow widze pagor zryty ,
I Dniestru krwawe rozlewisko.
Zapomne dni milosci , slawy
Mlodosc zaginie w niepamieci ,
W mej duszy mrok , drogi lukawe,
Ale twoj obraz , czyn twoj prawy
Zachowam do godziny smierci.

bo przeciez

Nikt spotkania tego nie wyspiewal
I bez piesni zale ustaly.
Przyszly lata chlodnego powiewy ,
Jakby nowe zycie nastalo.
Do sklepienia podobne jest niebo ,
Gdy je zolty ogien poskromi.
Bardziej nizli chleba powszedniego
Lakne slowa jednego o nim.
Kiedy rose opuszczasz na trawy ,
Daj mej duszy pokarm wiadomosci -
Nie dla zadzy , ani dla zabawy ,
A dla wielkiej , ziemskiej milosci.

e.biedka

[kwasna_cytryna]

W poniedziałek powiedziałem
Że się w Tobie zakochałem
Choć o Tobie nie wiedziałem
Prawie nic

Nie wierzyłaś mi z początku
Ale gdzieś około piątku
Wszystko było już w porządku
Co tu kryć

Przysławiłaś mi pół świata
Byłaś mi królową lata
Kilka dni

Zaszumiało w uszach lato
Zaświeciło w oczach kwiatom
Kto ponosi winę za to - Ty !
Tylko Ty !

Nie zapomnisz nigdy, nie zapomnisz nigdy
Tamtych dni
Będziesz moja piękna, myślą do nich biegła
Aż po świt

Nie zapomnisz nigdy, nie zapomnisz nigdy
Tamtych miejsc
Będziesz moja piękna, myślą do nich biegła
Nie zapomnisz nie !

Szybko biegną dni przed siebie
Wiatr wciąż chmury gna po niebie
A ja znów o Tobie nie wiem
Prawie nic

Za oknami wciąż to samo
Ktoś powiedział mi dziś rano
Że widziano Ciebie samą
Co tu kryć

Nagle lato się skończyło
Wczoraj mżyło, dzisiaj mżyło
Idzie niż

Na ekranie moich wspomnień
Nie ma Ciebie już koło mnie
Ale kto miał nie zapomnieć
Ty, Ty, tylko Ty

[ja__]

na dancing oswietlony z gory i okrutnie
wyciagnieto blada laure
drzacego filona
i za gzy jaworowe
za rozane klotnie
kazano im tanczyc charlestona

m.pawlikowska-jasnorzewska

[kwasna_cytryna]

Gabriel Garcia Marquez

13 Rad jak żyć

1. Nie kocham cię za to kim jesteś, ale za to jaki jesteś kiedy przebywam z
tobą.

2. Nikt nie zasługuje na twoje łzy, a ten kto na nie zasługuje na pewno nie
doprowadzi cię do płaczu.

3. Jeżeli ktoś nie kocha cię tak jakbyś tego chciał, nie oznacza to, że nie
kocha cię on z całego serca i ponad życie.

4. Prawdziwy przyjaciel jest z tobą na dobre i na złe.

5. Najbardziej odczujesz brak jakiejś osoby, kiedy będziesz siedział obok
niej i będziesz wiedział, że ona nigdy nie będzie twoja.

6. Nigdy nie przestawaj się uśmiechać, nawet jeśli jesteś smutny, ponieważ
nigdy nie wiesz, kto może się zakochać w twoim uśmiechu.

7. Być może dla świata jesteś tylko człowiekiem, ale dla niektórych ludzi
jesteś całym światem.

8. Nie trać czasu z kimś kto nie ma go, aby go spędzać z tobą.

9. Być może Bóg chciał abyś poznał wielu złych ludzi zanim poznasz tę dobrą,
abyś mógł ją rozpoznać kiedy ona się w końcu pojawi.

10. Nie płacz, że coś się skończyło, tylko uśmiechaj się, że ci się to
przytrafiło.

11. Zawsze znajdzie się ktoś, kto cię skrytykuje. Zdobywaj zaufanie ludzi i
uważaj na tych, których zaufanie już raz straciłeś.

12. Stań się lepszym człowiekiem. I zanim poznasz kogoś upewnij się, że znasz
siebie i że nie będziesz chciał być taki jak on chce, ale będziesz sobą.

13. Nie biegnij za szybko przez życie, ponieważ najlepsze rzeczy zdarzają się
nam, wtedy gdy najmniej się ich spodziewamy.



Wszystko co się nam przytrafia, dzieje się zawsze z jakiegoś powodu.

[kwasna_cytryna]

Kobieta powinna wiedzieć, jak daleko może iść za daleko.


JEAN COCTEAU

lubie smak slodko - kwasny:)

[ja__]

kwasna_cytryna napisała:

> Kobieta powinna wiedzieć, jak daleko może iść za daleko.
>
>
> JEAN COCTEAU
>
Badz zdrowa![jak dziwnie brzmi dzwon!]
Badz zdrowa![leca liscie z drzewa...]
Badz zdrowa![milosc jest jak zgon...]
Badz zdrowa![wiatr zlowrogi spiewa...]
......................................
......................................
......................................

[kwasna_cytryna]

"Badz pozdrowiony Gosciu nasz ,
w radosne progi nasze wejdz ,
--my zapalimy zamiast lamp
szczesliwe ognie naszych serc..."

[ja__]

Nie zasne dzis , jak zawsze,
z gwiazda w oczach.
Rozprysnie sie w dzwieku dzwonka ,
przyjda po mnie.

Wiem ,umre.

Gwiezdzie ogromnej
co noc zmartwychwstajacej w moich oknach
siebie nie przekaze.
Nikomu nie objawi wieczna , nieprorocza
nawet mojego spojrzenia w gore.
Lecz ty lezysz z otwartymi oczyma,
drzysz , choc udalas sen , coraz bledsza.

To ty mnie w swej zrenicy zatrzymasz,
a nie gwiazda z tej nocy zeszla.

j.przybos

[kwasna_cytryna]

Czekaj na kwiat,
Czekaj na kwiat,
Co ma zakwitnąć po burzy...

Czekaj na świt,
Czekaj na świt,
Co się ze zmierzchów wynurzy...

Czekaj na głos,
Czekaj na głos,
Co wyjdzie z cichej pustyni...

Czekaj na sąd,
Czekaj na sąd,
Co sprawiedliwość uczyni...


Maria Konopnicka

dusze rozane

[ja__]

kwasna_cytryna napisała:

> Czekaj na kwiat,
> Czekaj na świt,
> Czekaj na głos,
> Czekaj na sąd,
>
> Maria Konopnicka
>

Kwitnac chcialy wszystkie!
Walcza zapamietale
O miejsce,slodki udzial!
W majowym szale!
Lecz miejsca - zawsze malo!
Wiec jedne - kobietami,
A te, co nie zdolaly ,
Zakwitaja rozami.
I raz rece dziewczyny
Roze z platkow odarly,
A raz roza rozkwitla
Przy dziewczynie umarlej...

m.pawlikowska-jasnorzewska

[kwasna_cytryna]

Kto potrafi
pomiędzy miłość i śmierć
wpleść anegdotę o istnieniu
zgarniam brunatne plastry książek
Nasłuchuję brzęczenia słów
pomiędzy miłość i śmierć
wpleść
nikt nie potrafi

i tylko czasem
naprzeciw słońca
w zmrużonych oczach błysk
chwila roztrącona na tęczę
twarzą w twarz
naprzeciw słońca
w oślepłych oczach
treść niknąca...
na krańcach
miłość śmierć

Halina Poświatowska

[ja__]

gora , gora , zielony las,
dzisiaj razem nie bedzie nas,
ani dzisiaj , ani wczora,
nie ma juz dla nas wieczora,
kto ja widzial , niech mi powie,
moje serce niech uzdrowi.
z gor zielonych strumien scieka,
moja mila tys daleka.
za gorami , za wodami
stygnie milosc miedzy nami.
ty za gora , za wysoka,
ja za woda , za gleboka.
ja za gora , ty za woda,
gory , wody nas rozwioda .

[kwasna_cytryna]

Oczekiwałem na list. Nikt nie pisał do mnie listów; nie miałem nikogo
bliskiego; ani tutaj, ani w kraju, ani na całym świecie; byłem już starym,
samotnym człowiekiem. „Ba! — myślałem sobie nieraz. — Przecież nie
wszyscy mogą mieć bliskich: to naturalne; a ludzie samotni są także
potrzebni, aby inni rozumieli, jak straszną rzeczą jest samotność, i starali
się przed nią uchronić”. Lecz mimo to czekałem na list. Wiedziałem, że
nie nadejdzie on nigdy, lecz niemożliwe wydawało mi się, aby nikt z
żyjących na świecie pewnego dnia nie zechciał napisać do mnie listu.
Ludzie najbardziej nawet nieszczęśliwi nie wierzą nigdy w c a ł k o w i t o ś
ć swego nieszczęścia, potrzebna im jest maleńka szpareczka, dzięki
której mogą oddychać; tak samo jak chyba z samotnymi; zawsze mamy
maleńkie okienko, przez które kogoś wyglądamy. Ja czekałem na list.

Marek Hłasko

[ja__]

moze kiedys , nieoczekiwanie ,
przyjdzie list ten , i nic sie nie stanie.
tylko patrzac w oczy panu bogu
rzekne z cicha : " ...za pozno moj panie..."

m.p-j

[kwasna_cytryna]

Mówisz
Gdybyśmy byli razem
przynosiłbym rano
bułki i mleko
Mielibyśmy
wspólne drzwi
wspólne światło
wspólną noc

Lecz dzielą nas
klucze
schody
mieszkania
oczy mężczyzny
oczy kobiety
nawet płacząca wierzba na podwórku
pod którą nam nie wolno się całować

Mówisz
Jesteś dla mnie
jak wschód słońca

żeby go zobaczyć
odwracam się od ludzi plecami


Małgorzata Hillar

[ja__]

do was dzis nalezy caly swiat,
na trzy ksiezyce klne sie moi drodzy-
a swierszcz na moscie kwili , a ten wiatr
oddech wasz z oddechem laczy nocy.
tyle gwiazd zaczelo swe spadanie!
jak maly bak zza wegla sierpien patrzy.
rzuccie kwiat , chocby najmniejszy , dla niej.
rzuccie kwiat , ta noc dzis dla was tanczy.

[kwasna_cytryna]

Noc

Wiem, ze nie chcesz jeszcze spac
Wiem, ze myslisz o tym co ja
Ze musisz zrobic cos czego nie chcesz
Ze musisz wybrac miedzy zlem a niebem

Jest zbyt pozno, prosze spij
Jest zbyt pozno, wiec nie mow mi
Ze ktos sie potknal i przeszedl zbyt blisko
Chcial powiedziec slowo, a powiedzial wszystko

Myslovitz

Dobranoc :-)))))

[ja__]

nad nami noc ,w obliczu gwiazd
ogluchlych od bitewnych krzykow ,
jakich zwyciezcow przyszly czas
i nas odmieni - niewolnikow ?

t.borowski
milych snow :))))

[kwasna_cytryna]

Pierwszy raz jam niewolnik z mojej rad niewoli:
Patrzę na ciebie, z czoła nie znika pogoda;
Myślę o tobie, z myśli nie znika swoboda;
Kocham ciebie, a przecież serce mi nie boli.

Nieraz brałem za szczęście chwileczkę swawoli,
Nieraz mię obłąkała wyobraźnia młoda
Albo słówka zdradliwe i wdzięczna uroda,
Lecz wtenczas i rozkosznej złorzeczyłem doli.

Nawet owę, gdy owę kochałem niebiankę,
Ileż łez, jaki zapał, jaka niegdyś trwoga,
I żal teraz na samę imienia jej wzmiankę.

Z tobą tylko szczęśliwy, z tobą, moja droga!
Bogu chwała, że taką zdarzył mi kochankę,
I kochance, że uczy chwalić Pana Boga.


Adam Mickiewicz

!

[ja__]

tanczyli sny wachlarze brylantowe tecze
ktos komus szepnal w tancu : tak - na smierc i zycie -
wszedl steward rzekl , a wszyscy staneli jak wryci
ladies and gentelmen
danger

:))

[kwasna_cytryna]

Ja wierzę, oni tańczą wciąż
Oni żyją swoim życiem
I dopłyną tam gdzie chcą
I wierzę w ich podwodny świat
A orkiestra, która grała
Do tej chwili gra

Piękna aktorka
Mierzy kolię swą
Kelner się potknął
Pada twarzą w tort

Nieprawda, że już nie ma ich
Oni płyną, tylko wolniej
Tak jak wolno płyną sny
I nieprawda, nie znajdziecie ich
Tyle mil już przepłynęli
Tyle przetańczyli dni

Młody milioner
Dziś zakochał się
Bal już się zaczął
Wszyscy tańczą - więc...
Nie przerywajcie tego !

Zostawcie Titanica !!!
Nie wyciągajcie go !
Tam ciągle gra muzyka
I oni tańczą wciąż

Piękna aktorka mruży oko i...
Młody milioner puka do jej drzwi
Pozwólcie im śnić !

Zostawcie Titanica !!!
Nie wyciągajcie go !
Tam ciągle gra muzyka
A oni w tańcu śnią

Niezatapialnie śnią
Nieosiągalnie śnią
Nieosiągalny, niezatapialny sen

Zostawcie Titanica !!!
Nie wyciągajcie go !
Tam ciągle gra muzyka
A oni w tańcu śnią

Zostawcie Titanica !!!
Nie wyciągajcie go !
Tam ciągle gra muzyka
A oni w tańcu śnią

Niezatapialny sen...

Zostawcie Titanica !
Zostawcie Titanica !
Zostawcie Titanica !
Zostawcie Titanica !


Grzegorz Ciechowski