POLSKI KALENDARZ ŚWIĄTECZNY

[aniouek1]

ADWENT

ŚWIĘTY MIKOŁAJ i MIKOŁAJKI - 6 grudnia

WIGILIA BOŻEGO NARODZENIA - 24 grudnia

BOŻE NARODZENIE - 25 grudnia

SZCZODRE DNI - od 26 grudnia do 6 stycznia

SYLWESTER I NOWY ROK - 31 grudnia, 1 stycznia

ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI - 6 stycznia

KARNAWAŁ, ZAPUSTY, OSTATKI

ŚRODA POPIELCOWA

POST WIELKI I PÓŁPOŚCIE

OBRZĘDY PRZYWOŁYWANIA WIOSNY - MARZANNA, GAIK ZIELONY

NIEDZIELA PALMOWA

WIELKI TYDZIEŃ

WIELKI CZWARTEK

WIELKI PIĄTEK

WIELKA SOBOTA

WIELKANOC - ŚWIĘTO ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY

ZIELONE ŚWIĄTKI

BOŻE CIAŁO

OBCHODY ŚWIĘTOJAŃSKIE - SOBÓTKA - wieczór i noc 23-24 czerwca

ŚWIĘTO MATKI BOSKIEJ ZIELNEJ - 15 sierpnia

DOŻYNKI - ŚWIĘTO PLONÓW

ŚWIĘTA PAMIĘCI ZMARŁYCH - 1 i 2 listopada

ANDRZEJKI - WIGILIA ŚWIĘTEGO ANDRZEJA - 29 listopada

X

[aniouek1]

Adwent

[aniouek1]

Adwent - oczekiwanie na przyjście Pana

Słowo adwent pochodzi od łacińskiego "adventus" i oznacza przyjście.

Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara.

Dla chrześcijan oznacza radosny czas przygotowania na przyjście Pana, a więc
przygotowanie do Bożego Narodzenia, gdy wspomina się pierwsze przyjście Syna
Bożego na ziemię i oznacza radosne oczekiwanie na ponowne Jego przyjścia na
ziemię.

Adwent rozpoczyna kolejny rok liturgiczny i obejmuje 4 kolejne tygodnie
począwszy od pierwszej niedzieli po uroczystości Chrystusa Króla, do pierwszych
nieszporów Bożego Narodzenia.

Przygotowując się na przyjście Chrystusa, podejmujemy szereg działań, zwłaszcza
w dziedzinie naszego ducha. Niech poniższe refleksje pomogą nam w jak
najlepszym przeżyciu tego okresu.

...Adwent-czas radosnego i duchowego oczekiwania

[aniouek1]

W czasie adwentu powinna dominować radosna nadzieja. Kościół bowiem poprzez
liturgię tego okresu budzi w nas uczucia nadziei, tęsknoty i radosnego
oczekiwania. Od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia akcentowany jest
eschatologiczny charakter tego okresu. Nasze spojrzenie jest skierowane na
drugie przyjście Chrystusa w chwale. Druga część zaczyna się 17 grudnia
i kończy w Wigilię Narodzenia Pańskiego. Tutaj główny akcent liturgii jest
położony na pierwsze przyjście Chrystusa w Jego narodzeniu w Betlejem.

Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Jakkolwiek przygotowanie
na przyjście Pana polega na oczekiwaniu i pokucie, stąd fioletowy kolor szat
liturgicznych, to jednak pokuta jest przepełniona radością. Adwent przypomina
nam, że całe nasze życie jest oczekiwaniem.

Pierwsze przyjście Chrystusa budzące tyle nadziei radości jest zapowiedzą
drugiego przyjścia w chwale, na końcu czasów. Ono również winno budzić w nas
nadzieję.

...Adwent czasem nawrócenia

[aniouek1]

Adwent czasem nawrócenia

Adwent nie ma charakteru pokutnego w takim samym sensie jak Wielki Post.

Jest jednak również czasem nawrócenia i pokuty.

Teksty biblijne czytane w tym okresie wzywają nas do pokuty, nawrócenia
i odnowy.
„Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie”Mt 3, 2).

"Głos się rozlega: Drogę dla Jahwe przygotujcie na pustyni. Wyrównajcie na
pustkowiu gościniec naszemu Bogu! Niech się podniosą wszystkie doliny,
a wszystkie góry i wzgórza obniżą; równiną niechaj się staną urwiska,
a strome zbocza niziną gładką" (Iz 40,3-4).

"Bracia: rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania
ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli.
Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności,
a przyobleczmy się w zbroję światła. Żyjmy przyzwoicie, jak w jasny dzień...
Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa (...)(Rz 13,11-14)

Główne postacie adwentu: Najświętsza Maryja Panna, Patronka adwentowego
czuwania; prorok Izajasz zapowiadający przyjście Zbawiciela i św. Jan
Chrzciciel, który bezpośrednio przygotowywał lud na spotkanie Mesjasza, wzywają
nas do do prostowania Chrystusowi ścieżek w naszym sercu.

...Adwentowe zwyczaje religijne

[aniouek1]

Adwentowe zwyczaje religijne

Msza św. roratnia

Świeca roratnia

Wieniec adwentowy

Wspólna modlitwa adwentowa

Przygotowanie kolędników

Dobre uczynki adwentowe

Spowiedź adwentowa

...Msza św. roratnia

[aniouek1]

Msza św. roratnia

Stąd też nasz Adwent, szczególnie polski, był bogaty w zwyczaje religijne.

Od XII wieku znana jest w Polsce adwentowa Msza św. ku czci Matki Bożej,
zwana roratami.

Podczas tej Mszy zapala się dodatkową świecę, przybraną w białą wstążkę,
symbolizującą Matkę Bożą, która jako gwiazda zaranna, jutrzenka poprzedziła
przyjście na świat prawdziwej Światłości - Chrystusa.

...Świeca roratnia

[aniouek1]

Biała świeca ozdobiona białą lub niebieską wstążką, zapalana w czasie Mszy św.
roratniej.

Jest symbolem Maryi, która podobnie jak jutrzenka wyprzedza wschód słońca, tak
Ona poprzedziła przyjście Jezusa.

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

...Wieniec adwentowy

[aniouek1]

Ten niemiecki zwyczaj znany jest w Polsce od ponad 160 lat.

Na zielonym wieńcu umieszcza się 4 świece.

Cala rodzina gromadząc się w kolejne niedziele adwentu przy wspólnej modlitwie
zapala kolejne świece jako znak czuwania i gotowości na przyjście Jezusa.

...Wspólna modlitwa adwentowa

[aniouek1]

Dawniej cały Adwent starano się przeżywać we wspólnocie nie tylko rodzinnej,
ale też i sąsiedzkiej.

Gromadzono się by wspólnie odmawiać modlitwę różańcową, śpiewać pieśni
adwentowe, a także pieśni o tematyce obyczajowej, które wzywały do życia
zgodnego z Bożymi przykazaniami.

Czytano Pismo Święte, żywoty świętych i książki budujące wiarę.

...Przygotowanie kolędników

[aniouek1]

Wiele osób w czasie adwentu przygotowuje szopki i gwiazdy do chodzenia po
kolędzie.

Podejmuje się próby do inscenizacji Jasełek.

Warto podtrzymać te piękne zwyczaje.

...Dobre uczynki adwentowe

[aniouek1]

Pobożni katolicy wiedzieli, że trzeba przed Panem stanąć z dobrymi uczynkami,
dlatego starano się podczas Adwentu wzajemnie sobie pomagać, szczególnie
ludziom starszym i biednym.

Pięknym zwyczajem była na wsi tzw. szara godzina.

Pod wieczór, gdy już skończono codzienne zajęcia gospodarskie, gdy robiło się
szaro, coraz ciemniej, wszyscy domownicy: dziadkowie, rodzice, dzieci, zbierali
się w kuchni, najlepiej w pobliżu płyty.

Nie palono jeszcze lampy.
Rozważano w ciszy swoje życie, zastanawiano się nad nim, nie brakowało też
cichej modlitwy.

Starsi, szczególnie dziadkowie, opowiadali dzieciom, wnukom, jak to było
dawniej, jakie były tradycje, zwyczaje; przypominali też dzieje naszej Ojczyzny.

...Spowiedź adwentowa

[aniouek1]

Warto w naszej polskiej tradycji kultywować niektóre piękne zwyczaje, zwłaszcza
udział w roratach; trzeba skorzystać z rekolekcji adwentowych i sakramentu
pokuty, przystępować do Komunii św.

Możemy też we wspólnocie rodzinnej śpiewać pieśni adwentowe, razem modlić się
i czytać Pismo Święte lub książki religijne i na ich temat rozmawiać.

...*A*D*W*E*N*T* w naszej szufladzie

[aniouek1]

• *A*D*W*E*N*T*
aniouek1 07.12.03, 17:41 + odpowiedz
-------------------------------------------

"Celebrując co roku liturgię Adwentu, Kościół aktualizuje to oczekiwanie
Mesjasza; uczestnicząc w długim przygotowaniu pierwszego przyjścia Zbawiciela,
wierni odnawiają gorące pragnienie Jego drugiego przyjścia." (KKK 524)

Świętowanie tajemnic Bożego Narodzenia poprzedza okres przygotowawczy, zwany
Adwentem.

Według historii liturgii Adwent kształtowały dwie tradycje: gallikańska
i rzymska. Pierwszy z nich pod koniec IV w. istniała na terenie Hiszpanii
i Galii. Nadała ona tam Adwentowi charakter pokutny i ascetyczny (post,
abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367). Pierwotnie
w liturgii gallikańskiej Adwent był czasem przygotowania na święta Epifanii
i trwał trzy tygodnie.
W V wieku okres ten przedłużono do czterdziestu dni na wzór Wielkiego Postu
i rozpoczynał się 11 listopada, czyli w dzień św. Marcina z Tours (+ 397),
stąd nazwa adwentu: quadragesima sancti Martini.

Tradycja rzymska jest późniejsza i sięga VI w. W Rzymie Adwent miał charakter
liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze
śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań
i formularzy, bez praktyk pokutnych. Od czasów Grzegorza Wielkiego (+ 604)
Adwent w Rzymie obejmował już cztery niedziele, co pozostało już do naszych
czasów.

Obydwie tradycje połączyły się w średnich wiekach i w wyniku dały Adwent
liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria,
Te Deum). Formę tę przyjęły i rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie
i cysterskie. W XIII w. znana była już w całym Kościele, do czego przyczyniły
się nowe zakony, zwłaszcza franciszkańskie.

Historia stwierdza, że obok nastroju radosnego oczekiwania na obchody
przyjścia Zbawiciela, liturgia adwentowa przepojona była myślą o paruzji
Chrystusa i sądzie ostatecznym. Ma to swoje odbicie również w dzisiejszej
liturgii adwentowej.
W Ogólnych normach Roku liturgicznego i Kalendarza z 1969 r. czytamy:
"Okres Adwentu ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do
uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście
Syna Bożego do ludzi.
Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia
Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia końców
czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego
oczekiwania".

"Okres Adwentu zaczyna się od I Nieszporów niedzieli, która wypada
30 listopada lub jest najbliższa tego dnia i kończy się przed I Nieszporami
Narodzenia Pańskiego".

Dwie idee adwentowe: narodzenie Chrystusa i wyczekiwanie drugiego przyjścia,
podzieliły Adwent na dwie części.
Dzień 17 grudnia stanowi granicę tego podziału.

Pierwsza część Adwentu akcentuje oczekiwanie na drugie przyjście Chrystusa
w dniu ostatecznym.
Druga natomiast jest przeznaczona na bezpośrednie przygotowanie do
uroczystości Narodzenia Pańskiego i spotkanie z Dzieciątkiem przy żłóbku.

Podział ten widoczny jest w tekstach liturgicznych, w modlitwach
i w czytaniach biblijnych.

Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części, jest
czytanie ciągłe z księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za
wyczekiwanym Mesjaszem.
Najbardziej charakterystyczne jest zdanie: "Niebiosa, spuśćcie Sprawiedliwego
jak rosę, niech deszcz spłynie z obłoków, niech się otworzy ziemia i zrodzi
Zbawiciela" (Iz 45,8). Śpiewane raz jako antyfona, to znów jako pieśń itp.

Czytania ewangeliczne według św. Mateusza i według św. Łukasza mówią
o wydarzeniach, jakie bezpośrednio poprzedzały narodzenie się Zbawiciela.
Czytania te ukazują także postacie Matki Bożej i św. Jana Chrzciciela,
które Opatrzność Boża związała ze Zbawicielem w sposób szczególny.

Na bogate w łaski przyjście Zbawiciela musi być przygotowana droga do serca
ludzkiego przez pokutę. Stąd liturgia adwentowa stawia przed oczy proroka
Izajasza i poprzednika Pańskiego Jana Chrzciciela jako wzory pokuty: "Głos
wołającego na pustyni: Gotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki!"
(Mk 1,3; iż 40,3).

Od IX w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony "O",
ponieważ wszystkie rozpoczynają się od litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix
Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel. Tak uszeregował
je Amalariusz z Metzu (+ 850). Oparte są na obrazach i symbolach biblijnych.
Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno
śpiewanej pieśni nabożnej: "Mądrości, która z ust Bożych wypływasz". Treść
ich obrazuje tęsknotę szlachetnych Izraelitów za Mesjaszem. Stosowane były
pierwotnie jako antyfony do Magnificat w liturgii godzin. W odnowionej
liturgii mają nadal swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę
świętą jako wersety w Alleluja przed Ewangelią.

W Adwencie w dalszym ciągu, zgodnie z rubrykami, można odprawiać Roraty.

Takie zwyczaje, jak świeca roratnia, wieniec czy kalendarz adwentowy, są
godne polecenia jako elementy charakterystyczne dla tego okresu.

Czyste światło jutrzenki jest symbolem Niepokalanej, która przyniosła
ludzkości Chrystusa - Słońce.

Wieniec adwentowy z gałęzi jodły z czterema świecami jest symbolem
przygotowania i nadziei. Wieniec ten pojawił się u nas po pierwszej wojnie
światowej.

Kalendarz adwentowy ma zwykle kształt drabiny, po której Dziecię Jezus
zstępuje w kierunku żłóbka w stajence. Symbolizuje Maryję, która stała się
drabiną niebieską, przez którą Bóg zstępuje na ziemię.

Z książki "Liturgika" ks. T. Sinki CM
www.kaniewski.net.pl/adwent.html

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

Święty Mikołaj - 6 grudnia

[aniouek1]

Mikołaj - jest to imię wywodzące się z greckiego Nikólaos ( nike — zwycięstwo,
-laos — lud) poprzez łac. Nicolaus.

W Polsce imię występuje od czasów średniowiecznych w wielu formach, np.
Mikołaj, Mikułaj, Nikołaj (...).

Od tego imienia pochodzą także nazwiska, np.: Mikołajczyk,(...) Miklaszewski,
Niklewski, Kułakowski.
Odpowiedniki obcojęzyczne.:
łac. Nicolaus,
ang. Nicholas. Nick, Nicky,
fr. Nicolas, Colus, Collinet,
niem. Nikolaus, Klaus,
wł. Nicola, Niccolo,
ros. Nikołaj, Nikołasza, Kola,
węg. Miklos.
Święci, którzy pojawiają się pod tym imieniem, są bardzo liczni; w wykazach
spotykamy ponad dwudziestu. Bez wątpienia najsławniejszy z nich to: Mikołaj,
biskup i wyznawca.

Był biskupem miasta Miry, stolicy Licji w południowo - zachodniej Azji
Mniejszej.
Żył prawdopodobnie w pierwszej połowie IV stulecia.
Niestety, nie ostały się żadne bliższe wiadomości o jego życiu i działalności.

To, co później na ten temat napisano, zaczerpnięto z pięknych legend lub
z biografii innych postaci, zwłaszcza z życiorysu opata Mikołaja z pobliskiego
klasztoru Syjon, późniejszego biskupa w Pinarze (+ 564).
Mimo to bardzo wcześnie otoczono naszego świętego żywym kultem.
Są ślady tej czci w Mirze i Konstantynopolu już w VI stuleciu.
Stamtąd rozeszła się ona po całym chrześcijańskim świecie.
Rozgłos i powodzenie zapewniły jej takie legendarne wątki, jak:
- historia trzech niesprawiedliwie uwięzionych oficerów uwolnionych za
wstawiennictwem Mikołaja;
- opowieść o trzech ubogich pannach wydanych za mąż dzięki posagom, których
święty dyskretnie dostarczył;
- opowieść o trzech młodzieńcach uratowanych przez niego od wyroku śmierci;
- o żeglarzach wybawionych z katastrofy morskiej itd.

W IX stuleciu było już kilka kościołów Mikołaja w Rzymie. Pod koniec X stulecia
kult jego rozszerzył się w Niemczech, w wiekach następnych we Francji i Anglii,
do czego w znacznej mierze przyczynili się żeglarze normandzcy.

W r. 1087 szczątki świętego uprowadzone przed najeźdźcą muzułmańskim z Azji
Mniejszej przewieziono do Bari w płd. Włoszech, dokąd wkrótce zaczęły ściągać
liczne pielgrzymki.

Kult Mikołaja szerzył się równocześnie na Wschodzie. Z czasem objął całą Ruś,
skąd słano poselstwa z darami do Bari. Wszedł tam głęboko w obyczaj ludowy,
język, przysłowia, sztukę.
Mikołaj ukazywany na niezliczonych ikonach stał się patronem kraju.
Na Zachodzie uznano go za jednego z czternastu wspomożycieli.

Pod jego opiekę uciekali się żacy, dzieci, młode panny, żeglarze, więźniowie,
piekarze, kupcy, gildy hanzeatyckie. Pojawiają się niezliczone utwory
poświęcone świętemu, legendy, opisy cudów, sztuki dramatyczne.

W XIII stuleciu pojawia się w szkołach zwyczaj rozdawania pod jego patronatem
zapomóg i stypendiów.
Ze szkół przenika ten zwyczaj do rodzin, w czym niektórzy dopatrują się
nawiązania do pramitów.

Nie sposób zresztą przedstawić tu w krótkości całego bogactwa zwyczajów,
związanych ze świętem i dniem poświęconym jego wspomnieniu, tj. 6 grudnia.

Wiele tych zwyczajów zna także wieś polska. Niektóre idą zapewne w zapomnienie,
utrzymuje się natomiast szeroko rozpowszechniony zwyczaj rozdawania darów
dzieciom; tylko tu i ówdzie usiłuje się za wzorem krajów protestanckich
zastąpić dobrotliwego biskupa zlaicyzowanym gwiazdorem czy nordyckim
czarodziejem, który wysiada z helikoptera lub ląduje ze spadochronem, ale który
nosi jednak nazwę Santa Claus.

Gdy o onomastykę chodzi, dodajmy jeszcze, że w Europie i Ameryce istnieje długi
szereg nazw miejscowych wywodzących się z imienia naszego świętego. Nazwy te
pozostają w pewnej proporcji do liczby kościołów budowanych pod jego wezwaniem.
Nawet przy pobieżnej obserwacji jest rzeczą jasną, że kościołów takich jest
także sporo w Polsce (np. XII-wieczny romański kościół w Gieczu). Obecnie
szerzeniem kultu świętego zajmuje się parafia w Krzywiniu.

/-/ Henryk Fros SI, Franciszek Sowa - "Twoje imię"

-------------------------------------------2-----------------------------------

Dokumenty historyczne dotyczące św. Mikołaja i jego życia są bardzo skąpe:
prawdopodobnie urodził się i żył w pobożnej i bardzo bogatej rodzinie,
w mieście Patara nad Morzem Śródziemnym, w Licji - krainie w Azji Mniejszej,
należącej do cesarstwa Rzymskiego (a obecnie do Turcji); w młodości został
biskupem Myru (Miry, Demre) - stolicy Licji; zmarł tam około 342 r i został
pochowany 6 grudnia (jak wykazała ekspertyza jego grobu).
W XI w., po zajęciu Miry przez muzułmanów, relikwie świętego zostały
przeniesione do apulijskiego miasta Bari, nad Adriatykiem; do miasta tego, do
grobu św. Mikołaja, po dzień dzisiejszy pielgrzymują pobożni pątnicy.

Przebogata jest natomiast legenda osnuta wokół tej postaci, niezliczone podania
i baśnie o św. Mikołaju i jego cudach. W legendzie jawi się św. Mikołaj jako
postać piękna, niezwykła, tajemnicza i cudowna; najlepszy ze wszystkich
świętych, który przez całe swoje życie pomagał ludziom, wspierał ich
i uszczęśliwiał.
Już w dzieciństwie wyróżniał się pobożnością i ujmująca dobrocią, a gdy nieco
podrósł, z radością rozdawał swe mienie będącym w potrzebie mieszkańcom Patary.

Miłosiernych uczynków nie zaprzestał także wówczas, kiedy został biskupem:
hojnie rozdawał jałmużnę, a nocą, ukradkiem, kładł woreczki z pieniędzmi na
progach biedaków. Legenda głosi, iż w ten właśnie sposób obdarował złotem trzy
cnotliwe córki ubogiego mieszkańca Licji, nie mogącego zapewnić im posagu.
Dzięki św. Mikołajowi wszystkie trzy panny wyszły szczęśliwie za mąż.

Cnoty i niezwykła dobroć św. Mikołaja sprawiły, że już za życia otrzymał od
Boga dar czynienia cudów: ocalił rozbitków z fal morskich, rozmnożył zboże
w latach nieurodzaju, ratując ludzi od śmierci głodowej, a nawet wskrzeszał
umarłych i przywrócił rodzicom ich utracone dzieci. Zyskał przez to przydomek
cudotwórcy - i tak nazywają go po dzień dzisiejszy wyznawcy Prawosławia.

Zgodnie z legendą i przechodząca z pokolenia na pokolenie tradycją, św. Mikołaj
jest patronem żeglarzy, rozbitków, a także rybaków, flisaków i przewoźników,
posiada bowiem moc poskramiania burz, piorunów, sztormowych wichrów i wysokich
fal morskich; patronem więźniów i jeńców wojennych; a także mnichów,
notariuszy, literatów, uczonych i uczniów zdających egzaminy, piwowarów
i młynarzy, a także cnotliwych panien na wydaniu, rodzących i położnic; nie
odmawia swej opieki nawet szczurom i myszom domowym.

W polskiej tradycji ludowej jest patronem pasterzy bydła i opiekunem ich trzód,
które chroni przed wilkami; jednocześnie jest opiekunem wilków i dba, aby
w zimie nie poginęły z chłodu i głodu.

Gospodarze i pasterze modlili się więc niegdyś do św. Mikołaja, a w dniu jego
święta, czyli 6 grudnia, składali mu ofiary zwane wilkami, wieszając na
ołtarzach wieńce z lnu i konopi, kładąc na nich jaja kurze i gęsie i prowadząc
na plebanię owce i baranki.

...Mikołajki

[aniouek1]

W tradycji europejskiej i polskiej, zwłaszcza tej najnowszej, św. Mikołaj jest
przede wszystkim znany jako opiekun, przyjaciel i dobrodziej dzieci i jako
sprawca ich wielkich radości i wielkich, każdego roku przeżywanych emocji.

Dzieci grzeczne, które dobrze się sprawują, w dniu swego święta obdarza
szczodrze łakociami i różnymi prezentami, dla niegrzecznych zaś i niepobożnych
przynosi, ku przestrodze, pozłacane (a więc nie bardzo groźne) rózeczki.

Św. Mikołaj - dawca prezentów - znany jest już na całym świecie.

Dlatego każdego roku dzieci z niecierpliwością czekają na przybycie dobrego
świętego i na prezenty - niespodzianki.
Wierzą, że 6 grudnia i w wigilię Bożego Narodzenia włoży im je do bucików, do
pończoch, pod poduszkę, pozostawi przy nakryciu, ułoży ukradkiem pod choinką,
albo nawet wręczy je im osobiście.

Zwyczaj obchodzenia domów przez przebranego św. Mikołaja i rozdawania dzieciom
upominków w dniu 6 grudnia (prawdopodobnie niemieckiego pochodzenia) znany był
w Polsce już w XIX w.; na Śląsku, na Ziemi Krakowskiej, Lubelskiej i na
Mazurach, a później także i w innych regionach Polski.

Św. Mikołaj w towarzystwie aniołka z dzwoneczkiem i rogatego diabła odwiedzał
domy, przepytywał dzieci z pacierza, dowiadywał się od rodziców jak się
sprawowały, a następnie wręczał im łakocie i - bardzo rzadko - rózeczki.

Obecnie zwyczaj ten przerodził się w popularną w całej Polsce zabawę zwaną
mikołajkami, odbywającą się w szkołach, przedszkolach, młodzieżowych grupach
rówieśniczych, połączoną z wręczaniem sobie prezentów.

W tym dniu (zwłaszcza na południu Polski, ale ostatnio także i w innych
regionach) upominki i łakocie dzieci otrzymują także z rąk swych rodziców
i krewnych.

Postać świętego Mikołaja i legenda o nim związały się także z obchodami
świątecznymi Bożego Narodzenia, a przede wszystkim z obchodami dnia
wigilijnego.

Zgodnie z tą legendą - rodem ze Skandynawii - w wigilię o zmierzchu św. Mikołaj
przybywa na Ziemię i przynosi prezenty wszystkim dzieciom.

Przed Bożym Narodzeniem dzieci z całego świata i także dzieci polskie piszą,
a młodsze dyktują rodzicom, listy do św. Mikołaja i adresują je do różnych
miejsc na kuli ziemskiej i w kosmosie.
Legendy różnych krajów mówią bowiem o rozmaitych miejscach zamieszkania św.
Mikołaja.
Dzieci adresują więc swe listy np. do Laponii, do Szwecji, Na Biegun Północny,
na Koło Polarne, na Grenlandię, a ostatnio coraz częściej do Ravaniemi
w Finlandii (która to miejscowość w 1985 r. ogłoszona została oficjalnie Ziemią
Świętego Mikołaja), albo św. Mikołaj w Niebie, Niebo, Chmurka, czy po prostu
św. Mikołaj.
Tak zaadresowany list wręczony mamie lub tacie z pewnością dotrze do adresata
i spełnione zostaną wszystkie zawarte w nim prośby, a dowodem tego jest
upragniony prezent.

Dzieci polskie bowiem, tak jak dzieci na całym świecie wierzą, że -
czarodziejskim sposobem - wszystkie bez wyjątku listy docierają do św.
Mikołaja.

A chociaż legendy dotyczące miejsca zamieszkania św. Mikołaja nie są całkiem
zgodne ze sobą, to pewne jest że mieszka on, jeśli nie w niebie, to blisko
nieba, gdzieś na czubku świata (a więc może na Kole Polarnym), w każdym razie
jest to kraina niezwykła i przyjazna dzieciom.

Według legend skandynawskich, chętnie przyjmowanych przez dzieci w Polsce,
domem św. Mikołaja ma być chatka uszata, w której słychać wyraźnie płynące
z całego świata prośby dziecięce o prezenty.

Począwszy od dnia 6 grudnia aż do Bożego Narodzenia św. Mikołaj spogląda
z reklam i witryn sklepowych, z opakowań na prezenty, spaceruje ulicami miast,
pozuje do fotografii z dziećmi w wielkich sklepach, zwłaszcza przy stoiskach
z zabawkami, częstuje je słodyczami w cukierniach i sklepach cukierniczych.

Św. Mikołaj w ostatnich czasach zmienił swój wygląd.

Dawny poważny, godny i uroczysty biskup w ceremonialnych szatach kościelnych,
w biskupiej infule na głowie, ze złotym pastorałem w dłoni (tak bywał
przedstawiany na obrazach religijnych, ikonach i świętych obrazach, także na
obrazkach wkładanych do modlitewników i na starych rycinach), stał się obecnie
krzepkim, tęgim, tryskającym zdrowiem i dobrym humorem staruszkiem, o rumianej
twarzy, śmiejących się oczach, białej brodzie i białych podkręconych wąsach;
nosi czerwone ubranie, płaszcz obszyty białym futrem oraz czapkę z pomponem
i zawsze ma ze sobą wielki worek wyładowany prezentami.

Nie zmieniła się natomiast niezwykła dobroć św. Mikołaja, jego miłość do dzieci
i szczodrość oraz jego posłannictwo aby rozdawać dary, sprawiać cudowne
niespodzianki, czynić dobro i uszczęśliwiać.

"Polskie Tradycje Świąteczne" - aut. Barbara Ogrodowska

...Mikołaje Beskidzkie

[aniouek1]

Bardzo ciekawe i oryginalne obchody św. Mikołaja odbywają się jeszcze na Śląsku
Cieszyńskim, głównie w Jaworzynce i Łąkach, ale także i w innych wsiach Beskidu
Śląskiego.

W kościele parafialnym w Łąkach, pod wezwaniem św. Mikołaja, 6 grudnia (lub
najbliższa niedziela) jest dniem odpustu. Zgodnie z tradycją, w dzień tego
odpustu chodzą po wsi przebierańcy zwani Mikołajami.

Nazywa się ich także Mikołajami Beskidzkimi.

Przebierańcy formuja zawsze dwie grupy: partie Białych Czarnych.
W skład partii Białych wchodzą postacie dobre, a więc przede wszystkim postać
główna - św. Mikołaj, biskup, zwany Paterkiem, wikariusze i ministranci,
aniołowie, doktor, państwo młodzi i ich drużyny.
Natomiast do partii Czarnych należą czarne charaktery: diabły z Lucyferem na
czele, Cygan, Cyganka, niedźwiedź i inni.
Obydwie grupy, chodząc po wsi, odwiedzają wszystkie domy.
Najpierw, zgodnie ze zwyczajowym scenariuszem, wchodzą do domu Biali, prowadza
uprzejmą i ceremonialną rozmowę i śpiewają pieśni o św. Mikołaju.
Zupełnie inaczej zachowują się Czarni; ci już od progu skaczą, krzyczą głośno
i psocą. W figlach tych celują chodzące w tej grupie diabły, które gonią
dziewczyny i starają się ukłuć je swymi ostrymi rogami, a wszystkich domowników
umazać sadzą, usiłują także wciągnąć ich do swego szalonego tańca.

Obydwie grupy przyjmowane są chętnie i życzliwie, bo ich występy zawierają
zawsze pewien morał.
Przedstawiają rywalizacje obydwu grup: Białych i Czarnych, ale także,
w podtekście, zmaganie dobra i zła, które kończy się ostatecznie zwycięstwem
dobra.

Obchody Mikołajów Beskidzkich przypominają nieco późniejsze obchody kolędnicze,
które w innych regionach Polski rozpoczynały się niegdyś, tradycyjnie, dopiero
w dniu św. Szczepana, 26 grudnia.

/-/ "Polskie Tradycje Świąteczne" - aut. Barbara Ogrodowska

...Tradycje św. Mikołaja w Krakowie

[aniouek1]

Święty Mikołaju, bier dziewki do raju,
A chłopców do piekła, bo szukają ciepła
[Podhale]


Tradycje św. Mikołaja w Krakowie.

Postać św. Mikołaja, złotego we wszystkich potrzebach patrona, otoczona kultem
zarówno w kręgu wschodniego jak i zachodniego chrześcijaństwa, owiana wieloma
legendami, szczególnie kojarzona jest z przynoszeniem prezentów.

O zwyczaju obdarowywania dzieci pisał ks. Mikołaj Frączkiewicz w katechizmie
Delicye dziecinne wydanym w Krakowie w 1746 r.:

"Rodzice na oną pamiątkę szczodrobliwości świętego Mikołaja, że w nocy ubogiemu
szlachcicowi na posag trzech córek złoto oknem wrzucił, zwykli co rok na
wigilię święta jego dla zachęcania nabożeństwa dziatkom swoim śpiącym różne
podarunki zawięzować i podrzucać, powiadając na to, że im to św. Mikołaj
przyniósł, ale rozkazał: żebyście paciorek nabożnie rano i wieczór mówili,
rodziców słuchali".

Prezenty podkładane dzieciom pod poduszki nocą z 5 na 6 grudnia, w XVIII i XIX
wieku zwykle były bardzo skromne. Były to: jabłka, orzechy złocone, pierniki,
drewniane zabawki, krzyżyki, obrazki święte, tabliczki szkolne, a także
brzozowe rózgi.

Każdego roku, już 3 grudnia wieczorem, wzdłuż Sukiennic od strony kościoła
Najświętszej Panny Marii rozstawiano stragany, na których zaopatrzyć się można
było w najodpowiedniejsze podarunki na św. Mikołaja, jak to anonsowano
mieszkańcom Krakowa.
Najbardziej popularnymi były figurki przedstawiające świętego Mikołaja w stroju
biskupim.
Początkowo drewniane, w papierowych strojach i z brodami z waty, wyparte
zostały następnie przez figurki piernikowe.
Powszechnie kupowano też rózgi z gałązek brzozowych, bez żadnych ozdób,
z małymi płatkami złota na końcach gałązek lub całe złocone, rzadziej
srebrzone, ozdobione kokardkami z czerwonych wstążek i czasem sztucznymi
kwiatami.

Pojawianie się na ulicach miast przebranego św. Mikołaja razem z orszakiem jest
zwyczajem, który wraz z choinką przywędrował do Polski z Alzacji na początku
XIX wieku.

Ambroży Grabowski (1784-1868) we Wspomnieniach tak pisał o 6 grudnia:
"... w dzień tego świętego wieczór, kościelny posługacz, zakrystyan lub inny,
ubierał się w ,..., infułę z złotego papieru, w takiż ornat lub kapę,
przyprawiał sobie brodę ze lnu i obchodził domy, w których były dzieci. Tym
kazał mówić pacierz i obdarzał je różnymi drobiazgami, złoconemi jabłkami,
orzechami, piernikami, a czasem i rózgą pozłacaną. ,..., W towarzystwie jego
bywał anioł, który za nim dary w koszyku nosił, a nawet był i stary dziad
w łachmanach, a był zbrojny w wielki bat z powrozu na kiju, którym niekiedy
doprawdy obłożył piastunki i służące, jeśli na takowe skarga zaszła do św.
Mikołaja".

Obchody te, przez częste nadużycia jakich dopuszczał św. Mikołaj i jego
towarzysze, policja austriacka niejednokrotnie przerywała zabierając cały
orszak do kozy.
Zwyczaj ten przez to zaczął zanikać, a tylko w kręgach rodzinnych i wśród
znajomych odwiedzano dzieci w przebraniu św. Mikołaja, z tym, że pod wpływem
zwyczajów austriackich, dziada w orszaku zastąpił diabeł.

W okresie międzywojennym różnego rodzaju towarzystwa organizowały imprezy dla
szerokiej publiczności, gdzie św. Mikołaj przybywał już z całym korowodem
aniołów i diabłów.
W drugiej połowie XX wieku, do lat 80. w Krakowie, utrzymywał się zwyczaj
organizowania takich imprez w szkołach, przedszkolach, teatrach i świetlicach
różnych instytucji.
W witrynach sklepów z początkiem grudnia ustawiano tabliczki reklamowe,
informujące o możliwości wynajęcia św. Mikołaja, który w infule biskupiej
i z pastorałem w ręku, wraz z diabłem i aniołem odwiedzał dzieci w domach
prywatnych.

W Muzeum Etnograficznym w Krakowie znajdują się drewniane figurki
przedstawiające św. Mikołaja, pochodzące z końca XIX i pocz. XX w., oraz bogaty
zbiór form piernikarskich i pierników, wyrabianych na to święto przez
rzemieślników w Krakowie, Raciborzu i Żywcu w XIX i XX.

[Małgorzata Oleszkiewicz]

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

...Listy do św. Mikołaja z naszej szuflady :)

[aniouek1]

Listy do św. Mikołaja ..z naszej szuflady

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11087&w=8069823
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11087&w=33688209

Wigilia Bożego Narodzenia - 24 grudnia

[aniouek1]

Wigilia Bożego Narodzenia (wieczerza wigilijna, wieczór wigilijny, niekiedy też
gwiazdka) (z łac. vigilia - czuwanie, straż) to w tradycji chrześcijańskiej
dzień poprzedzający święto Bożego Narodzenia, kończący okres adwentu.

Korzenie tego święta sięgają prawdopodobnie obchodów Saturnaliów w starożytnym
Rzymie, gdzie chrześcijaństwo się rozwijało, lub nawet świętowania przesilenia
zimowego w epoce kamiennej.

Uroczystą kolację tego dnia przyjęło nazywać się również wigilią. Zwana ona
jest też wilią, postnikiem, bożym obiadem, a na wschodzie kutią (od głównej
potrawy).

...Daty obchodzenia Wigilii

[aniouek1]

W kościele Zachodu Wigilia Bożego Narodzenia jest obchodzona 24 grudnia.

W kościołach wschodnich: greckokatolickim i prawosławnym 6 stycznia (w związku
z posługiwania się kalendarzem juliańskim)

W Kościele ormiańskim - 5 stycznia.

...Przebieg

[aniouek1]

Tradycyjnie wieczerza wigilijna rozpoczyna się wraz z pierwszą gwiazdką na
niebie.
Jest to symboliczne nawiązanie do Gwiazdy Betlejemskiej, oznaczającej narodziny
Jezusa, którą na wschodniej stronie nieba ujrzeli Trzej Królowie.

Kolację, w polskiej tradycji postną, rozpoczyna łamanie się opłatkiem,
składanie życzeń, a także modlitwa i czytanie fragmentu Ewangelii według św.
Mateusza lub Łukasza dotyczącego narodzin Jezusa.

Na stole, przykrytym białym obrusem, z wiązką sianka pod spodem, ustawia się
jedno nakrycie więcej, niż jest uczestników wieczerzy.
Jest ono symbolicznie przeznaczone dla niezapowiedzianego gościa, natomiast
dawniej dla ducha przodków.
Niegdyś wigilijna kolacja była mocno związana ze światem duchów, a dusze
zmarłych krewnych były szczególnie wyczekiwane tego wieczoru.
Aby nie wyrządzić krzywdy przybyłym, nie należało zajmować miejsca bez jego
uprzedniego zdmuchnięcia, bo mogła na nim już siedzieć dusza.

Zwyczaj stawiania dodatkowego nakrycia szczególnie upowszechnił się w XIX
wieku, miał wówczas patriotyczną wymowę, w wielu domach miejsce to symbolicznie
było zarezerwowane dla członka rodziny przebywającego na zesłaniu na Syberii.

...Opłatek

[aniouek1]

Opłatek (z łać.oblatum-"dar ofiarny") to bardzo cienki biały płatek chlebowy,
przaśny (czyli niekwaszony i niesolony), wypiekany z białej mąki i wody bez
dodatku drożdży, którym dzielą się wszyscy zgromadzeni przy stole wigilijnym,
składając sobie życzenia.

Jest to taki sam opłatek, jaki jest używany podczas mszy świętej w Kościele
katolickim, z tym, że wigilijny opłatek w odróżnieniu od hostii nie jest
konsekrowany.

Dzielenie się opłatkiem jest symbolem pojednania i przebaczenia, znakiem
przyjaźni i miłości.

Jest to zwyczaj wyłącznie polski, spotykany też na Litwie.

Prawdopodobnie ma szlachecki rodowód i znany był powszechnie od XVII wieku.

Tradycja łamania się opłatkiem swoje korzenie ma w pierwszych wiekach
chrześcijaństwa.
Wówczas to na wigilijną mszę przynoszono do kościoła chleb, który poświęcano
i którym się dzielono.
Zabierano go też do domów dla chorych, czy tych, którzy z różnych powodów nie
byli w kościele.

W Polsce zwyczaj przetrwał w postaci opłatka, szczególnego znaczenia nabierając
w niektórych okresach historycznych, np. podczas zaborów.

Opłatki wypiekano przy klasztorach oraz kościołach. Używano w tym celu
specjalnych metalowych form, do których wlewano ciasto.

Na początku XIX wieku popularne stały się, znane tylko w Polsce, ozdoby
z opłatka, które zawieszano nad stołem wigilijnym.
Miały zapewnić szczęście i powodzenie w nadchodzącym roku.
Również tzw. światy, którymi dekorowane były zawieszane u sufitu podłaźniczki
wykonane były z kolorowego ciasta opłatkowego.

Oprócz białego opłatka, przeznaczonego na komunikanty i do łamania się podczas
wigilii, wypiekano również kolorowy, przeznaczony dla zwierząt domowych
i bydła.
Na Śląsku znany jest tzw "radośnik", czyli opłatek posmarowany miodem, dawany
dzieciom.

W potocznym znaczeniu opłatek (zwany inaczej spotkaniem opłatkowym) oznacza
rodzaj spotkania organizowanego w zakładach pracy w okresie Adwentu lub Bożego
Narodzenia, połączonego z łamaniem się opłatkiem i składaniem życzeń.

...Ewangelia

[aniouek1]

Ewangelia (z gr. εὐαγγέλιον, euangelion, dosł. dobra nowina) – w starożytności
termin używany jako określenie nagrody dla osoby przynoszącej dobrą nowinę.

Obecnie używa się go w następujących znaczeniach:

- jako określenie gatunku literackiego, pisma chrześcijańskie opisujące życie
i śmierć Jezusa Chrystusa
- jest to dzielenie się wiarą za pośrednictwem autora natchnionego Duchem
Świętym, wyznawaną przez całą społeczność chrześcijańską
- Ewangelią (pisaną z dużej litery) jest też nazywana nauka chrześcijańska,
słowa Jezusa: bliskie jest Królestwo Boże, nawracajcie się i wierzcie
w Ewangelię [Mk 1,15])
- jako jedna z ksiąg Nowego Testamentu

Ewangelie wchodzą w skład Nowego Testamentu, zostały zredagowane w okresie
70-100r. Współczesne kościoły chrześcijańskie za natchnione uznają Ewangelię
spisaną przez 4 autorów:

Ewangelia Mateusza pl.wikipedia.org/wiki/Ewangelia_Mateusza
Ewangelia Marka pl.wikipedia.org/wiki/Ewangelia_Marka
Ewangelia Łukasza pl.wikipedia.org/wiki/Ewangelia_%C5%81ukasza
Ewangelia Jana pl.wikipedia.org/wiki/Ewangelia_Jana

Wybór ten został dokonany przez biskupów na Soborze Nicejskim I w 325 spośród
łącznej liczby 30 tekstów, chociaż już święty Ireneusz ok. 200 jest przekonany
o świętości czterech Ewangelii.

Pozostałe pisma przedstawiające życie Jezusa określa się jako ewangelie
apokryficzne.
Spośród nich najbardziej znana jest Ewangelia Tomasza. W roku 2004 w Egipcie
odnaleziony został tekst Ewangelii Judasza, o którym pisał w II wieku pierwszy
biskup Lyonu, święty Ireneusz, określając ją jako fałszywą.
Obecnie trwają prace na jej tłumaczeniem.

Istnieje wiele teorii dotyczących czasu powstania poszczególnych ewangelii oraz
zależności między nimi.

Powszechnie uznaje się, że trzy ewangelie - Łukasza, Marka i Mateusza (tzw.
ewangelie synoptyczne) - są ze sobą bliżej związane niż ewangelia Jana: często
używają podobnych sformułowań, mówią o podobnych wydarzeniach, i stosują
podobną aranżację tekstu.

Wnioskuje się zatem, że ewangeliści ci korzystali ze wspólnego źródła, albo
autorzy późniejszych ewangelii synoptycznych wykorzystywali wcześniejsze z nich.

Według hipotezy dwu-źródłowej powstania ewangelii, jako pierwsza z trójki
powstała ewangelia Marka, pozostali dwaj ewangeliści korzystali z niej oraz
z innego wspólnego źródła (to hipotetyczne źródło jest nazywane Ewangelią Q -
od niemieckiego Quelle - źródło).
Najpoważniejszym problemem tej hipotezy jest fakt, że ewangelia Q, jeśli
istniała, zaginęła bardzo szybko, gdyż nie ma żadnych zapisów
wczesnochrześcijańskich odnoszących się do dokumentu z wyjątkiem dość
enigmatycznego stwierdzenia Papiasa z II wieku, które może być w ten sposób
interpretowane.

Kontrowersyjnym dokumentem uważanym przez niektórych za potwierdzenie tej
hipotezy jest ewangelia Tomasza, która zawiera wiele sformułowań wspólnych dla
Łukasza i Mateusza, nie występujących w ewangelii Marka.
Interpretowane jest to na dwa sposoby - albo pismo to powstało bardzo wcześnie,
i Tomasz również korzystał z Q, co byłoby silnym argumentem za istnieniem Q,
albo też powstał bardzo późno i korzystał z ewangelii Łukasza i Mateusza. Obie
te hipotezy mają swoich zwolenników.

Istnieje wiele innych hipotez, które z grubsza można pogrupować według liczby
dodatkowych dokumentów, których istnienie postulują. Te które tworzą najmniej
lub nie tworzą ich wcale, nie wyjaśniają wszystkich zależności między
ewangeliami synoptycznymi; te które tworzą kilka lub nawet kilkanaście takowych
wchodzą w trudne do zweryfikowania spekulacje.

Każdy z ewangelistów przeprowadzał własną myśl teologiczną i liczył się
z potrzebami środowiska, dla którego przeznaczał swoje dzieło, troszcząc się
bardziej o objaśnienie prawd wiary chrześcijańskiej aniżeli o biograficzne
szczegóły.

...Potrawy wigilijne

[aniouek1]

W zwyczajach wigilijnych obecnych było wiele elementów zaczerpniętych
z pogańskiej obrzędowości, które w formie szczątkowej, nie zawsze
uświadomionej, zachowały się do dnia dzisiejszego.

Obecnie w kolacji wigilijnej związki z tymi wierzeniami zachowały się przede
wszystkim w potrawach przyrządzanych głównie z ziaren zbóż, maku, miodu,
grzybów, a więc typowych dla styp pogrzebowych oraz w trzymaniu pustego miejsca
przy stole dla nieznanego gościa.

W zależności od regionu, tradycji rodzinnych, zestaw wigilijnych potraw jest
różny, ale na wigilijnym stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi.
Potraw powinno być dwanaście.
Każdej należy spróbować, co ma zapewnić szczęście przez cały rok.
Do najbardziej typowych należą:
- barszcz z uszkami (wymiennie w niektórych regionach Polski z białym żurem lub
zupą grzybową),
- ryby przyrządzane na różne sposoby, (z najbardziej tradycyjnym karpiem),
smażonym i w galarecie,
- kapusta z grochem,
- pierogi z kapustą,
- paszteciki z grzybami,
- kotleciki z ryżu z sosem grzybowym,
- kluski z makiem, cukrem i miodem,
- kompot z suszonych owoców,
- zupa migdałowa czy z tradycji wschodniej kulebiak
- kutia mające moc zabezpieczającą przed chorobami.

ale...to nie wyczerpuje wigilijnego menu i w różnych regionach bywało i różnie
nadal bywa

...Inne zwyczaje wigilijne

[aniouek1]

Dzień wigilijny bogaty jest w zwyczaje i zabobony posiadające magiczną moc.

Jednym z nich był zakaz szycia, tkania, motania i przędzenia.
Uważano je za czynności szczególnie lubiane przez demony wody, które mogły
zjawić się wszędzie tam, gdzie zakaz złamano.

Do dzisiaj przestrzega się, aby w Wigilię nie kłócić się i okazywać sobie
wzajemnie życzliwość.

Przetrwał też przesąd, że jeśli w wigilijny poranek pierwszym gościem w domu
będzie młody chłopiec, przyniesie to szczęśliwy rok.

Myśliwi tego dnia tradycyjnie udają się na polowanie, którego pomyślny wynik
zapewni opiekę na cały rok patrona łowiectwa św. Huberta.

Nieodłącznym elementem kolacji wigilijnej jest obdarowywanie się prezentami,
które w polskiej tradycji przynosi pod choinkę, w zależności od regionu: św.
Mikołaj (centralna Polska), aniołek (Małopolska), Gwiazdor (Wielkopolska),
dzieciątko (Górny Śląsk).

Do tradycji należy również rodzinne śpiewanie kolęd. O północy w kościele
odbywa się uroczysta msza zwana pasterką.

...Obchody Wigilii w różnych krajach

[aniouek1]

Wigilia w polskiej obyczajowości jest świętem bardzo rodzinnym, powszechnie
uważanym za najważniejszy dzień w roku.

W wielu krajach nie ma takiego znaczenia. Podobnie jak w Polsce Wigilię
obchodzi się na Litwie, w Czechach i na Słowacji.

Nieznany poza Polską (z wyjątkiem Litwy) jest zwyczaj łamania się opłatkiem.

W wielu krajach nie ma postu, ani Pasterki, jak np. w USA, natomiast w Holandii
pasterka jest jedyną mszą w roku, podczas której kościoły są pełne.

W Wielkiej Brytanii praktycznie Wigilii nie obchodzi się. W pierwszy dzień
Świąt Bożego Narodzenia charakterystycznym daniem obiadowym jest pieczony indyk
z borówkami.

Wigilii nie ma również w Holandii i coraz częściej w Belgii, gdzie zamieniana
jest na uroczyste śniadanie świąteczne w restauracji.

We Francji najważniejszy jest obiad świąteczny, z pasztetem z gęsiej lub kaczej
wątróbki, ostrygami i wędzonym łososiem. Powszechnie podczas Wigilii jada się
mięso, zwłaszcza indyka.

W Danii podczas Wigilii podaje się pieczoną kaczkę a na zakończenie ryż z
owocami.

W Austrii na wigilijnym stole znajduje się karp lub kaczka, a w Niemczech
kiełbaski i sałatka kartoflana.

W krajach pozaeuropejskich związanych z katolicyzmem spotyka się rysy
charakterystyczne dla danej kultury:

Boliwijczycy w Wigilię święcą własnoręcznie wykonane figurki. Następnie trwa
całonocna zabawa.

W Kolumbii świętuje się już od 8 grudnia, przystrajając krzewy ozdobami i
lampkami. Nie ma wieczerzy, ale po ostatniej mszy świętuje się przez całą noc.

W Meksyku, gdzie święta są obchodzone w atmosferze religijnej, typowym
zwyczajem jest piniata.

Na Filipinach przez cały okres Adwentu zdobi się domy i ulice oraz przedstawia
się szopkę z udziałem aktorów.

W Kamerunie, gdzie święta przypadają na okres wakacji i wzmożonych prac
polowych, Wigilia jest dniem wolnym; pali się wówczas ogniska, czyta Biblię i
śpiewa pieśni.

------------
Źródło: "pl.wikipedia.org/wiki/Wigilia_Bo%C5%BCego_Narodzenia"

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .