0 - Aniouek1

jestem...

[aniouek1]

jestem neobecna w widzialności
obecność jest niewidzialnością

...jestem...

[aniouek1]

jestem zbyt odległa niedosieżnością
widzialności zapachu ulotnego

..jestem...

[aniouek1]

jestem niczym łabędzica
uwięziona lodową krą w Wiśle

jestem..

[aniouek1]

jestem pomimo i poza
a nawet na przekór i wbrew

..jestem...

[aniouek1]

jestem jak oczy w sercu - niewidzialnością widzialną
jestem jak uszy w duszy - wymownym milczeniem

chce mi się tak czasami

[aniouek1]

wejść do szuflady...
zasunąć z zewnątrz i od środka
i ...jak list poczekać
...na właściwy czas,
a tu... puka ktoś..

-Kto tam?
-to ja - Mus

...i tak musi być po prostu musi tak być i już!

Przyjaciele...

[aniouek1]

Przyjaciele są jak anioły
które stawiają nas na nogi,
kiedy nasze skrzydła mają kłopoty
z przypomnieniem sobie
jak się lata.


Dziękuje Wam

Po tęczy wspomnień wędruję

[aniouek1]

Po tęczy wspomnień wędruję
Zanurzam się w inną rzeczywistość
Krople czasu omijam starannie
Inne światy dotykam aksamitem
W środku głębokiej nocy
Cicho kołyszą się westchnienia

Zbigniew Barteczka

Tęsknię

[aniouek1]

Kiedy nie ma Ciebie zbyt długo,
zakładam na siebie Twoją starą kurtkę
przeznaczoną do pracy w ogródku
i siedzę "Tobą otulona"

Pam Brown

straciłam apetyt na obiad

[aniouek1]

istota nieśmiertelności

[aniouek1]

w duchowości...
w pamięci...
w fakcie - naukowo potwierdzonym - istnienia w człowieku komórek, których
istotą jest rozmnażanie się przez podział, a więc...wieczne życie także
w fizycznym wymiarze...

...nieśmiertelność...

***

[aniouek1]

jeśli zapomnisz o miłości
nie dotknie cię olśnienie
więc weź mnie i otwórz jak Biblię
spójrz na mnie
jak umierający na wschód słońca
ja to twoj początek twoje drzewo życia
a ty moim powrotem z wygnania
moją świętością
i pierwszym przykazaniem

DWA PŁOMIENIE - Piotr Bednarski

****

[aniouek1]

dotknij mnie wzrokiem
ustami i dłońmi
swoją radością mnie dotknij i zachwytem
niech mnie twoja miłość otworzy
pocałuj
niech się jeszcze raz urodzę
nie szczędź serca
przygarnij
jak niebo tuli lecącego ptaka

jak anachoreci pustynię
tak ty pij dnie moje


DWA PŁOMIENIE - Piotr Bednarski

hmmm...

[aniouek1]

Fragment książki

Wielka księga Tao
Jarosław Zawadzki

ISBN: 83-89770-04-0
Wydawnictwo My Book

I
Cokolwiek by o Nim nie mówić,
istoty Tao nie da się opisać.
Można nadać Mu nazwę,
ale nie będzie to właściwa nazwa.
Nicość to początek Nieba i Ziemi.
Byt zaś jest Matką wszystkiego stworzenia.
Poprzez Nicość
można poznać, jak subtelne jest Tao.
Dzięki Bytowi można ujrzeć Jego bezmiar.
Oba jednocześnie się wyłoniły,
a potem odrębne przyjęły nazwy.
Pozostały jednak równie tajemnicze.
Tajemnicze, a z każdym dniem
jeszcze bardziej tajemnicze się stają.
Z nich się rodzi ogrom i subtelność.

IX
Co za dużo to nie zdrowo,
lepiej przerwać póki czas.
Ostrze często szlifowane
nie będzie ci długo służyć.
Jeśli swój dom wypełnisz po brzegi
nefrytem i złotem,
nie będzie komu go strzec.
Jeśli zgromadzisz majątek i zbierzesz zaszczyty,
sam na siebie tym nieszczęście ściągniesz.
Kiedy już zrobisz, co do ciebie należy,
wycofaj się;
taka jest bowiem naturalna kolej rzeczy.

XXX
Ten, kto władcy służy dobrą radą,
radą zgodną z Tao,
nie ucieka się do przemocy.
Przemoc często przemoc rodzi.
Cierniste tylko krzaki wyrosną,
tam gdzie stały wojska.
Po wielkiej wojnie,
chude nastają lata.
Znawca osiąga swój cel
i na tym poprzestaje;
nie śmie dalej rosnąć w siłę.
Osiąga swój cel, ale się nim nie pyszni;
osiąga swój cel, ale nie idzie po trupach;
osiąga swój cel, ale obca mu duma.
Osiąga swój cel,
bo nic nie może na to poradzić;
osiąga swój cel bez wysiłku.
Kto ma mocną pozycję,
znaczy, że jest stary,
a to się kłóci z Tao.
Kto się zaś kłóci z Tao,
tego koniec bliski.

Wiek to kwesia postawy

[aniouek1]

Sprawiedliwy zakwitnie jak palma....Wydadzą owoc nawet i w starości, pełni
soków i zawsze żywotni.
(Ps 92,13.15)

Wiek to jakość umysłu

Jeśli wyzbyłeś się marzeń
Jeśli ostygła w tobie nadzieja
Jeśli już nie spoglądasz w przód
Jeśli wygasły ognie twych ambicji

To jesteś stary

Lecz jeśli
Obierasz najlepszą cząstkę życia
I nie przestajesz płatać figli
Jeśli trwasz w miłości,
Nieważne, że mijają lata
Nie jest istotne, którą rocznicę urodzin obchodzisz

bo...

NIE JESTEŚ STARY!

Sunset with God, W.B.Freeman

--------
O!
NIE JESTEŚ STARA!
NIE JESTEŚ STARY!

i ja też...
NIE JESTEM STARA!

O! i..JUŻ!

Czymże jest to życie...

[aniouek1]

Czymże jest to życie,
jeśli pełni trosk nie mamy czasu na to,
aby zatrzymac się i zagapić;
aby stanąć pod drzewem
i gapić się tak długo, jak owce, czy krowy;
by mijając lasy podejrzeć,
gdzie wiewiórki ukrywają swe orzeszki;
by dostrzec w jasnym świetle dnia
strumyki tak pełne migotania,
jak nocne niebo pełne gwiazd.
Nie mamy nawet chwili na to,
by spojrzeć w kierunku Piękna
i obserwować Jego roztańczone stopy;
by poczekać, aż uśmiech, który się pojawił
w Jego oczach, dopełnił się,
zagościwszy także w Jego ustach.
Ubogie to życie, jeśli pełni trosk
nie mamy czasu na to,
aby zatrzymać się i zagapić.


W.B.Freeman

A ja kocham Cię jeszcze...

[aniouek1]

Jesień już liście z drzew postrącała, już błotem czarnym ziemia się klei,
Lata horyzont zniknął już dawno - a ja kocham Cię jeszcze...
Po naszych ścieżkach nikt już nie chodzi, liście zielenią oczu nie pieszczą
I złota plaża nie jest już złota - a ja kocham Cię jeszcze...

Kto odmłodzi pusty las, kto z chmur słońce oswobodzi,
Kto mi zwróci ciepło dnia, kto samotność wynagrodzi.

Niebo nad miastem w chmurach już tonie, jakby je przykrył ktoś białym płaszczem
Skowronki dawno już odleciały - a ja kocham Cię jeszcze...
W wieczór jesienny pusto za oknem, po szybach płyną smutne łzy deszczu
Wiatr się zabawia liśćmi w kałuży - a ja kocham Cię jeszcze...

Kto odmłodzi pusty las, kto z chmur słońce oswobodzi,
Kto mi zwróci ciepło dnia, kto samotność wynagrodzi.

nie znam autora

W bezkresie milczenia

[aniouek1]

W bezkresie milczenia

Przychodzisz do mnie

Ciszą cielesną przecinasz

Ukryte skrzętnie smutki

Żyjesz w powiewie wiatru

I na krańcach obłoków wirujesz

W płomieniach twojego ciała

Dopiekam liczne znamiona wstydu

Blisko ogromnych fal szczęścia

Wznosimy się wysoko

Do odległych gwiazd

Nie bacząc na walący się świat

Tylko ty – tylko ja


autor - Zbigniew Barteczka

byłam i znów będę

[aniouek1]

tuptać od krzyża do krzyża
w płomieniu świecy pamięcią
dotykać ludzi i zdarzeń
minionych i nieśmiertelnych
zarazem
Tajemnica umierającego bycia
od narodzin do powrotu
do Życia, które ponad
śmierć i nieskończoność
zarazem

z każdą minutą

[aniouek1]

z każdą minutą, z sekundą każdą
dłoniom do dłoni dalej
...a jednak...
wciąż bliżej, wciąż mocniej,
dojrzalej,pełniej i...
niecierpliwiej cierpliwie

[odin-2]

Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?
Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.

Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę -
Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.

Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,
Uroczyście - wiekuiście - osobiście.

Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,
Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...

Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,
Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!

potrzebuję Waszych dobrych myśli

[aniouek1]

potrzebuję dobrych życzeń co się spełnić mogą
Tak smętnie rozpoczął się listopad i ....dzisiejszy dzień obfituje
w niepomyślne dla mnie wiadomości...
Proszę...podarujcie mi Waszą życzliwą myśl i jeśl możecie, pomódlcie się
by wreszcie dobre wiadomości przybiegły do mnie ...oczekiwane...upragnione...

[odin-2]

ból



pęka w moich uszach
krzyk dojrzałego bólu
roznoszącego się jak
zapach miodu w pszczelim ulu

ból odbija się od świadomości
jak echo od ściany
odbijając się narasta
zostawiając w myślach rany

to jest nieodłączny towarzysz
pospolitego człowieka
który zazna spokoju gdy tylko
przymknie mu się powieka

na to nie ma rady
taki Bóg stworzył świat
cierpisz mimo swej woli
bez względu na to ile masz lat

[odin-2]

rozbitek



mam popękane myśli
w kawałkach ulatują moje marzenia
gdzieś w zimne ramiona nicości

płynąc miłością i zaufaniem
skierowano mnie na skały
własnej naiwności

stałem się rozbitkiem
zrozumienia
prawdy
i zaufania

mam tak wiele lat
i moje JA się rozpadło
jestem...
...już mnie nie ma

[odin-2]

Hołd absurdowi
i dążeniom wszelakim



Chciałem czy nie chciałem dążyłem do Tego
do mojej dwuznacznej nagrody i kary
okrutne fatum miotało emocjami
pozbawiało szczęścia kiedy się radowałem
wysuszało z pewności siebie kiedy trwałem
zmieniałem drogi wybierałem rozstaje
zawracałem skręcałem przyspieszałem
a jednak trafiałem ciągle na tę samą ścieżkę
wytrwale szedłem dalej i dalej i dalej
po moją nagrodę po moją karę
bałem się że albo ja przeminę
albo ktoś inny mnie uprzedzi
więc ciągle wracałem na tę drogę boleści
drogę rozpaczy drogę nadziei
wierny celowi który mnie zdradzał
który nic mi nie obiecał niczym nie zachęcał
Nie byłem pewny czy kiedy u Jego bram stanę
przyjmie mnie z otwartym sercem
czy może odtrąci lodowatą dłonią rozsądku
Czułem się słaby i zmęczony więc przyspieszałem
szedłem szybciej i szybciej z trwogą w sercu
chciałem ubiec zachód słońca
bliski rozpaczy chwytałem ostatnie promienie
ostatnie ciepło nadziei ostatnią czerwień spełnienia
bliski obłędu pełen trwogi przeklinałem swoje istnienie
ale mimo to dążyłem przed siebie
bo przecież nie miałem nigdy w życiu innego celu
dążyłem do swej Arkadii którą tak często przeklinałem
do mojej nadziei do moich marzeń do mojego szczęścia
do mojego przekleństwa do mojego skarbu
do mojej winy do mojej łaski
do Twych bram --
do Ciebie
Pukam więc
Otworzysz ?

[odin-2]

Czas




Te długie czekanie zabija
powoli, bezszelestnie
jak adwokat diabła
kłuci się z aniołem
mojej rozczepionej duszy
miedzy dwoma światami
tamtym naszym i tym moim
teraz już jednym jedynym
Odliczasz godziny, kilometry
ale nigdy nie dojdziesz
do tego co kiedyś straciłaś
Nieodwracalny ból zadany
podczas naszego życia sprzedał
resztkę nadziei aby za to
kupić ostatni już papieros
naszej wspólnej naiwności.

tak strasznie mi ciężko i źle

[aniouek1]

jak jeszcze nigdy dotąd nie było

Czekam i czekam i czekam...
a niebo wciąż zachmurzone nade mną

boję się burz z piorunami
boję się... bardzo się boję

że nie zdążę, że katastrofa,
że utonę, że przegram

wyścig z czasem
i ...nie tylko z czasem

Boję się...coraz bardziej się boję

umysły małe....ludzie mali...

[aniouek1]

"Umysły małej miary nie mogą pojąć myśli cudzych, tylko swoje własne.
Dla obcych nie mają miejsca - za ciasno.
Ludzie mali gniewem sztukują wzrost, ażeby się wydawali silniejszymi"

Świętochowski