Nasza polonijna codziennosc...

[bozena73]

Wlasnie siedze w domu..i postanowilam ze pojde do pracy troszeczke
pozniej..szefowe na wakacjach, gardlo mi troche drapie, chyba sie troszke
przeziebilam przez te a/c - wiec to chyba dobry excuse..no nie ? :-))
Czekam na brata ktory po mnie przyjedzie, pracujemy blisko siebie wiec
zamiast wlec sie autobusem to pojedziemy razem, moglabym tak codziennie ale
on zaczyna prace godzine pozniej wiec to raczej nie wchodzi w gre..
Po pracy ide do Macy's, mam tam kolezanke ktora tam pracuje i obiecala ze
pomoze mi kupic walizke na moj trip do Polski..Ma tam 30% obnizki na
wszystko wiec to zawsze jest cos... A potem juz spedze wieczorek w domku z
mezem ktory szczesciarz, jedzie do Polski juz jutro..Mieszka na Mazurach,
wiec nawet nie chce myslec co on tam bedzie robil... :-))))
No ale to tylko jeden tydzien wiec jakos zleci..
A wiec opisalam Wam moj jeden dzien, ktory dopiero sie zaczyna..Napiszcie mi
o swojej codziennosci..co porabiacie, albo po prostu opiszcie swoj
dzien..Taki zwykly szary dzien z Waszego zyciorysu...

[mika_1]

Jestem tu dopiero 8 dzien. Przyjechalam do pracy. Pracuje legalnie w swoim
zawodzie - jesli chodzi o prce jest OK.
Ale... Mieszkam na odludziu, jest mi okrutnie smutno. Zostawilam swoich
znajomych, przyjaciol, rodzine w Polsce. Nie mam tu nikogo, poza dwoma
kumplami, ktorzy mieszkaja w innych stanach i poki co moge sie z nimi
kontaktowac tylko telefonicznie...
Jestem osoba z natury towarzyska i takie nagle odciecie mnie od wszystkiego
jest po prostu zabojcze!!!!
Czy kazdy przechodzi cos takiego?????

[corn_flake]

Jak to fajnie dzis jest. Czlowiek wysiada z samolotu, osiem godzin polata po
ulicach, troche pokima na lawkach i laps za klawiature i mozna pisac o
smutkach i zalach. Poczytaj moje posty-sa fajne i mowia dokladnie o twoich
slabostkach. Wpadnij tu jeszcz z raz tylko nie zapomnij nicka. Czesc!

mika_1

[blue_jay]

nie wiem czy kazdy, ale ja juz nie tesknie tak mocno jak na poczatku,
zalegalizowanie moich papierow i calej reszty zajelo pol roku, wiec dopiero od
niedawna pracuje, poznaje nowych ludzi, ucze sie nowego jezyka - hiszpanskiego
teraz, tu na poludniu jest niezmiernie wazny i tak staram sobie zajac czyms
czas, aby nie myslec juz tylko o tym, co lub kogo zostawilam w Polsce. Moje
kolezanki tez sa daleko, jedna w Albany,NY, druga w Berkeley, California..

[i.p.freely]

dla jednych nie istnieje dla drugich nigdy sie nie konczy. Wszystko zalezy od
psychiki delikwenta i jego nastawienia do siebie samego i otaczajacego go
swiata.

Ludzie, nie tylko my Polacy, sa jak kwiaty, kiedy sciete i wsadzone do wazonu
z woda albo kontynuuja rozwoj, kwitna albo .... wiedna i opadaja.

Dosc tego generalizowania z mojej strony,
spadam.

[abi_gail]

Jestem w Stanach już prawie rok. Bardzo tęsknie, choć czasami zastanawiam się
do czego. Część "przyjaciół" w Polsce już pokazała całą swoją gamę oddania
tworząc zawistne historie o mnie przekazywane z ust do ust. Wciąż mam tam
rodzinę, i kilku naprawdę oddanych przyjaciół, ale nie mam już domu. Próbuję
tutaj stworzyć sobie swoje miejsce na ziemi. Mam nadzieję, że kiedyś się
odnajdę. Jakiś czas pracowałam. Teraz czekam na papiery, regulacje prawne
dopiero przede mną. Może dlatego tak źle, bo nagle zostałam odcięta od
wszystkiego i nic nowego nie mogłam zacząć.
Czasami marzę o tym, żeby w jednej minucie znaleźć się na lotnisku.
Ale życie toczy się dalej.

[dziewiec]

mieszkam w usa ponad 10 lat, bez zadnego kontaktu z Polakami
tutaj. Brakuje mi tego kontaktu, ale, niestety, co kogos (czytaj
Polaka/ke) poznam, zawsze sie rozczarowuje... Moze to jest kwestia
oczekiwan? Bardzo tesknie za moimi znajomymi z Polski, dalej
utrzymujemy kontakty, i pewnie podswiadomie szukam podobnych
osob. Ale coraz bardziej zdaje sobie sprawe, ze wspolne dziecinstwo
czy studia sa nie do odtworzenia przez zadne nowe znajomosci, ani
amerykanskie ani nawet polskie. Na szczescie dobrze sobie radze
sama, wiec moja codziennosc jest raczej uboga w kontakty
towarzyskie. E, moze towarzyskie nie az tak, ale przyjacielskie na
pweno.

[mika_1]

Ja pocieszam sie tym, ze mam fajna prace. Ale nie sama praca zyje czlowiek.
Rozmawiam z Rodzina w Polsce, z przyjaciolmi. I to prawda, okazuje sie kto
mysli o tobie, a kto nie. I szczerze mowiac jestem zaskoczona - bo ludzie, po
ktorych bym sie tego nie spodziewala - pisza maile, dzwonia, podtrzymuja na
duchu...
mam nadzieje, ze bedzie lepiej... Musi byc, wiem to, tylko kiedy? Poki co
cholernie mi smutno i pusto:(

[dyndu_dyndu]

A ja po rocznym pobycie w USA jeszcze w szkole sredniej zdecydowalam, ze
jednak brakuje mi Europy i wracam. Nie tylko Polski, ale wlasnie Europy. W USA
mieszkalam na przedmiesciach ( jak wiekszosc), chodzilam do szkoly, wieczorami
pracowalam w hipermarkecie. Jasne, mialam kase na ciuchy, imprezy...Wkurzalo
mnie jednak to, ze nigdzie sie nie ruszysz, jesli nie masz samochodu, ze nie
moge wyjsc dobie do knajpki na starowke, bo jej po prostu nie ma :)
Natomiast faktem jest, ze z ludzmi, ktorych wtedy poznalam utrzymuje kontakt do
dzisiaj, chociaz w USA nie bylam juz 10 lat...
Brakowalo mi codziennego wyjscia rano po buleczki i polskie gazetki. Wkurzal
mnie wszechobecny rasizm bialo-czarny, jak i czarno-bialy. Nikt nigdy mnie nie
przekona, ze nie wie, o co chodzi. Mlodziez licealna jest bardziej szczera niz
dorosli :(
Pewnie, ze standard zycia jest duzo wyzszy niz w Europie. Za relatywnie ta sama
pensje jest sie w stanie kupic w USA duzo wiecej. Tylko ze kasa to nie wszystko.
Mieszkalam pozniej jeszcze w kilku innych ( ale juz europejskich) krajach i
musze przyznac, ze USA to jedyne miejsce, gdzie nie chcialabym osiasc na stale
( chociaz polowa mojej rodziny mysli inaczej i wybrala emigracje).
Poza tym tyle w Polsce sie dzieje...:):):) Dzis uwazam, ze decyzja o powrocie
byla najlepsza decyzja w moim zyciu!

[aganiot]

dyndu_dyndu napisał:

> A ja po rocznym pobycie w USA jeszcze w szkole sredniej zdecydowalam, ze
> jednak brakuje mi Europy i wracam. Nie tylko Polski, ale wlasnie Europy. W
USA
> mieszkalam na przedmiesciach ( jak wiekszosc), chodzilam do szkoly,
wieczorami
> pracowalam w hipermarkecie. Jasne, mialam kase na ciuchy, imprezy...Wkurzalo
> mnie jednak to, ze nigdzie sie nie ruszysz, jesli nie masz samochodu, ze nie
> moge wyjsc dobie do knajpki na starowke, bo jej po prostu nie ma :)
> Natomiast faktem jest, ze z ludzmi, ktorych wtedy poznalam utrzymuje kontakt
do
>
> dzisiaj, chociaz w USA nie bylam juz 10 lat...
> Brakowalo mi codziennego wyjscia rano po buleczki i polskie gazetki. Wkurzal
> mnie wszechobecny rasizm bialo-czarny, jak i czarno-bialy. Nikt nigdy mnie
nie
> przekona, ze nie wie, o co chodzi. Mlodziez licealna jest bardziej szczera
niz
> dorosli :(
> Pewnie, ze standard zycia jest duzo wyzszy niz w Europie. Za relatywnie ta
sama
>
> pensje jest sie w stanie kupic w USA duzo wiecej. Tylko ze kasa to nie
wszystko
> .
> Mieszkalam pozniej jeszcze w kilku innych ( ale juz europejskich) krajach i
> musze przyznac, ze USA to jedyne miejsce, gdzie nie chcialabym osiasc na
stale
> ( chociaz polowa mojej rodziny mysli inaczej i wybrala emigracje).
> Poza tym tyle w Polsce sie dzieje...:):):) Dzis uwazam, ze decyzja o powrocie
> byla najlepsza decyzja w moim zyciu!


Masz rację w Polsce bardzo dużo się dzieje.Szkoda tylko ,że złego,bo bardzo
rzadko słyszy się o dobrych rzeczach w Polsce.Mam dość rządzących w naszym
kraju!

[silaczka]

jade niedlugo do Polskipo dluzszej przerwie wiec podam po powrocie jak tam
teraz jest bo zmienia sie wszedzie i szybko. Znam kilka dziewczyn ktore
zdecydowaly sie wrocic mimo ze mialy pobyt zalatwiony. Planowaly wracac za
jakis czas ale na razie ustawily sie w Polsce. Jedna poszla do pracy w centrali
handlu zagranicznego druga jest tlumaczka a jeszcze inna nie pracuje i nie moze
znalezc pracy.

Trzymaj sie!

[jaga_nj]

Silaczko jak dlugo nie bylas w Polsce?

[ellenai]

i koniecznie silaczko podziel sie wrazeniami z pobytu w ojczyznie,ja tam
niepredko sie wybiore wiec chetnie poslucham co maja inni na ten temat do
powiedzenia:)))))milego pobytu zycze ci:)))))))))

[silaczka]

Ile nie bylam w Polsce? Zaraz, jakies chyba cztery lata, moze piec.

Bardzo sie ciesze na sama mysl i oczywiscie wam napisze co i jak bylo. Ja
wariuje na punkcie bursztynow tylko nie wiem jak odroznic falsyfikat od
prawdziwego. Dla mnie falsyfikat to taki wiekszy poklejony z malych. Ostatnio
jak bylam to bylo bardzo drogo. U rodziny nie chcialam spac wiec jakies kwatery
czy hotele w gorach. Brakuje mi polskich gor, chociaz w USA sa gory duzo
wieksze ale brakuje mi tych pagorkow lesnych i lak zielonych. Wizyta z rodzina
to tak przy okazji bo wlasciwie nie utrzymujemy ze soba kontaktu i niewiele
mamy sobie do powiedzenia. Ech, to prawda ze ktos powiedzial ze z rodzina
najlepiej wychodzi sie na obrazku. Kawa u nas jest dzisiaj paskudna, az mnie
ciarki przechodza. Raz pokazywali program w telewizji jak facet sikal do kawy i
go potem zlapali to kamera...brrr Ciarki mnie przechodza na sama mysl.
Trzymajcie sie dziewczyny, zaden setback nie trwa wiecznie. Acha, goraco
polecam wam wyrobic sobie ten Travel Document, nawet gdybyscie nigdzie nie
jezdzily bo to dobrze wyglada w papierach i zawsze jest to dobre do
identyfikacji u pracodawcy. Wyglada mnie wiecej jak paszport.

[ellenai]

silaczko a gdzie te gorki w polsce ktore lubisz?jakies miejsce? bo ja
uwielbiam beskid niski,stamtad wlasnie pochodze:)))))))))

[silaczka]

Karkonosze w Sudetach zachodnich. Nawet wschodnich w okolicach Klodzka nie
uwazam za tak atrakcyjne.

Beskid? mmm to brzmi wspaniale ale nawet nie wiem czy kiedys tam bylam.
Widzialam kiedys film o Bieszczadach z takim dragalem i bardzo mi sie tam
podobalo. Potem marzylam sobie zeby tam dom kupic, ot - takie babskie marzenia.

[jaga_nj]

Ja kiedysz bylam w Babicach w Bieszczadach(chyba)i strasznie pieknie tam bylo.
Gorskie potoki i taki wiszacy most z desek nad tym ze az strach. Och ....to
byly czasy....