JANOSCH PRZYJEŻDŻA DO ZABRZA !

[Gość: artysta]

Suuuupeeer

[Gość: ON]

a kto to jest?

[Gość: anika]

Pewnie szukać drzwi co mu je wyniesli z kamienicy ;)

[Gość: ertxu]

no niestety jestec absolutnym ignorantem, zeby nie powiedzec debilem.

[Gość: Ruda]

Prosze,powiedzcie gdzie i kiedy bedzie spotkanie?

[Gość: Ruda]

Pytam jeszcze raz ,skad masz takie informacje.Jezeli jest to prawda to prosze o
informacje ,gdzie i kiedy bedzie spotkanie z pisarzem.

[Gość: krytyk]

Znany pisarz Janosch 1 czerwca spotka się z czytelnikami, odwiedzi polsko-
niemieckie przedszkole i obejrzy przedstawienie według swojej książki.

Janosch przyjedzie do Polski, by promować kolejny tom bajek, który ostatnio
ukazał się nakładem wydawnictwa Znak. Początkowo miał odwiedzić tylko Warszawę
i Kraków, ale udało się go przekonać, by zajrzał też do Katowic, Gliwic i
Zabrza. - Długo zabiegaliśmy o wizytę Janoscha na Śląsku. W końcu się zgodził.
Nie wiadomo dlaczego się przed tym bronił - mówi Marcin Wiatr z gliwickiego
Domu Współpracy Polsko- Niemieckiej.

Wstępny plan wizyty jest już gotowy. Rankiem 1 czerwca Janosch spotka się w
katowickim teatrze Korez ze swoimi najmłodszymi czytelnikami, wieczorem wróci
do teatru, by obejrzeć "Cholonka" - sztukę według swojej powieści "Cholonek,
czyli dobry Pan Bóg z gliny." - Od kilku tygodni żyjemy w stanie podniecenia.
Mamy nadzieję, że Janosch z teatru wyjdzie zadowolony - mówi Mirosław Neinert,
dyrektor Korezu.

Gdy aktorzy będą się przygotowywać do występu, Janosch spotka się w Gliwicach
m.in. z uczniami liceum plastycznego z Kończyc, którzy stworzyli album
fotograficzny poświęcony ul. Piekarskiej w Porembie, gdzie pisarz się
wychowywał.

Następnego dnia Janosch odwiedzi rodzinne Zabrze. W dwujęzycznym Przedszkolu nr
28 dzieci przygotowały dla niego przedstawienie.

- Na początku lat 90., gdy Janosch ostatni raz był na Śląsku, jego wizyta
przeszła bez echa. Wówczas królowali Disney i japońskie kreskówki, a o śląskiej
tożsamości nie mówiło się wiele. Wierzymy, że tym razem będzie inaczej - mówi
Jerzy Illg, redaktor naczelny wydawnictwa Znak, organizator wizyty pisarza.

Za GW

[Gość: RUDA]

Gdzie jest przedszkole nr.28?Dziekuje za reszte informacji.Czy niema w
programie wizyty z mieszkancami Zaborza,i ulicy Piekarskiej?

[Gość: Ślonzok]

Nareszcieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

[Gość: Jaxa]

A kto to jest ten Janosch

[Gość: gosc]

I ja bardzo sie ciesze. Moj synek bardzo lubi jego bajeczki!!!

[Gość: RUDA]

Czy w zabrzanskich ksiegarniach mozna kupic ktoras z ksiazek dla dzieci
Janoscha?

[Gość: artysta]

www.haus.pl/pl/opis/jonosch.html

[Gość: kamil]

Czy to nie dziwne że w Krakowie , ba, nawet w Katowicach przyjmują Janoscha jak
wielka gwiazdę, a w Zabrzu nie zauważa się jego pobytu. Smutne to.

[Gość: artysta]

Janosch urodził się 74 lat temu w Zabrzu jako Horst Eckert. Wychowywany w
biednej dzielnicy miasta – Zaborzu, 13-letni chłopak, porzucił szkołę i
postanowił zostać ślusarzem. Wskutek wojennej zawieruchy wylądował jednak w
przesiedleńczym wagonie, w którym wywieziony został wgłąb Niemiec. Tu los
zaczął mu sprzyjać, nie udał mu się co prawda początek kariery malarskiej na
monachijskiej Akademii Sztuk, ale podjął za to, owocną w konsekwencje, decyzję
o pisaniu książek dla dzieci. Dziś Janosch (bo takiego pseudonimu artysta używa
od 1960 r.) jest autorem ponad 100 własnoręcznie ilustrowanych książek – w
krajach niemieckojęzycznych jest niekwestionowanym królem literatury
dziecięcej. To, co charakteryzuje książki Janoscha, to brak rozbuchanego patosu
i nadmiernego liryzmu, na co cierpią często przesłodzone produkcje dla dzieci
spod znaku Disneya. Wkrada się w nie za to nutka dziecięcej psychodelii,
oniryzmu, a czasem melancholii. W najbardziej znanej książce Janoscha „Ach, jak
cudowna jest Panama”, dwaj nierozłączni przyjaciele Miś i Tygrysek wędrują w
poszukiwaniu mitycznej, wyidealizowanej Panamy. Ich tułaczka kończy się
odnalezieniem własnego domu – tym samym, z którego wyruszyli w podróż. Historie
i postacie, jakie wymyśla Janosch, aż proszą się o ekranizację – nic więc
dziwnego, że wyprodukowano 13-odcinkową serię dla dzieci zatytułowaną „Godzina
snów Janoscha”. Zresztą twórczość tego artysty niejednokrotnie stawała się
kanwą filmów animowanych. Charakterystyczna intensywna kolorystyka przypominać
może dorosłemu odbiorcy malarskie ekstrawagancje Sumiko Seki bądź Bettiny
Bereś – podobnie jak u nich mamy do czynienia ze światami skrojonymi na
dziecięcą modłę, nieco infantylizującymi, a jednak niezwykle kuszącymi i
angażującymi bez względu na wiek. Mimo, że artysta niejednokrotnie podejmował
próby malowania czy pisania dla dorosłych (powieści „Sacharyna w sałacie” czy
trącący nostalgią za rodzinnymi stronami „Polski blues”), zawsze jednak
najwierniejszych odbiorców znajdował wśród najmłodszych. Podczas gdy jego
twórczość podziwiają tysiące czytelników, sam Janosch uciekł przed światem
cywilizacyjnych wygód – zaszył się na Teneryfie, gdzie pisze kolejne książki,
maluje i unika jakiegokolwiek kontaktu z prasą i światem zewnętrznym.

Tekst: Sebastian Cichocki

[Gość: krytyk]

Dziwny to człowiek choć ceniony pisarz. Pochodzi z tradycyjnej śląskiej
rodziny, a gorliwie zwalcza katolików. Pisze po niemiecku, ale przed Niemcami
uciekł na Teneryfę. Sypia w hamaku w słomianej chacie, choć jest milionerem.
Janoscha wreszcie docenili Polacy a jego bajki sprzedają się jak świeże
bułeczki nie tylko w Niemczech, Austrii ale i w japonii i Korei. Niedoceniony
zabrzanin ? Moze powróci do Zabrza na stałe..??

[Gość: s]

ta, napewno. z teneryfy, co se bedzie lezal na plazy cale dnie, taka nuuudaaaa.
zamieszka na buhenwaldczyków.

[Gość: marzyciel]

Podobno Janosch jest milionerem, tyle że nie korzysta z tych euro gromadzonych
na jednym z kont, moze zainwestuje je w Zabrzu ?

[Gość: s.]

patrzac na to jak sprzedaja sie jego ksiazki (nawet w polsce) i jak mieszka (w
chacie bez tynków czy dachówek) to pewno troszke mu sie nazbieralo.

[broneknotgeld]

Janosch

Z jego Cholonka słynie Zaborze
Choć kajś żech słyszoł że coś niy może
Szczimać tyj prowdy ze ksionżki kartek
Godali że to niywiela warte

Widać jest tako już polityka
Prowda przez palce ludziom umyka
Niy zawsze blikać sie chcom na siebie
Szkryflo sie piyknie yno ło niebie

A ziymia przeca mo swoje prawa
Nojpiyrw ślintanie potym zabawa
Zawsze sie idzie ździybko zchacharzyć
Czasym tyż za tym trocha pomarzyć

Z tego marzynio bajki Janoscha
Ło nie jo ciyngym dlo dzieci prosza
A zy mnom przeca cołko Europa
Gafto na kartki ze Zabrza chopa

Jak mały bajtel łobrozki widzi
I nad czytaniym chce mu sie biydzić
We tym tyż sztuka wielgo karlusa
W jego łobrozkach ślonsko jest dusza

Bestoż go lubiom dzieci Europy
Z kerych wyrosnom porzondne chopy
I nasze wszyske pszone durś frelki
Powiym że Janosch Ślonzok jest Wielki.

[broneknotgeld]

Janosch "w doma"

Możno na rynkach trza nom go nosić
Na Ślonsk co roku z wizytom prosić
Czy nom "Cholonek" jego wystyknie?
"Ślonsk ze Janoschym" - byłoby piyknie.

[Gość: horst]

Janosch opowiada o szkole, dzieciństwie, kolegach i życiu na Teneryfie

O swojej szkole

Szczerze jej nienawidziłem. Nauczyciele byli paskudni. Jeden z nich zapewniał
mnie, że po wojnie zostanę zagazowany, bo jestem zbyt cherlawy, by móc żyć.
Nauka w ogóle mi nie szła. W wieku 13 lat rzuciłem to w diabły. Zostałem
ślusarzem. W 1945 r. zapisano mnie do polskiej szkoły. Pamiętam, jak jeden z
polskich nauczycieli dosłownie wyrzucił jednego z uczniów, bo uznał go za
Niemca, mimo że tamten miał polskie nazwisko Panek.

W polskiej szkole spędziłem całe trzy dni. To wtedy nauczyłem się mówić po
polsku. Nie wierzycie? Znam trochę rosyjski. Uczył mnie w Niemczech jeden
facet. Za godzinę nauki brał papierosa.

O kolegach

Mój pierwszy kolega nazywał się Helmut. Był moim rówieśnikiem, mieszkał na
parterze w tym samym familoku co ja. Moi późniejsi koledzy zawsze byli kilka
razy szersi ode mnie w barach. Zawsze mnie bronili. Raz chciałem ich namówić,
by założyć grupę pomocy starszym ludziom. Mieliśmy im nosić torby z zakupami i
walizki. Udało mi się zwerbować tylko dwóch kolegów. Do dziś, gdy widzę panią,
niekoniecznie starszą, która taszczy walizę, spieszę jej z pomocą.

O dziecięcych marzeniach

Marzyło mi się życie rozbójnika. Mój pradziadek znał słynnego Eliasza
Pistulkę, takiego śląskiego Robin Hooda, który napadał na dobra księcia
pszczyńskiego, a to, co zrabował, rozdawał ubogim. Żandarmi przez długi czas
nie potrafili go złapać. Chciałem też łupić Donnersmarcków i innych śląskich
magnatów i rozdawać pieniądze biednym sąsiadom - górnikom z Poremby. Niestety,
wyszło inaczej. Może i dobrze, bo Pistulka zgnił w więzieniu w Raciborzu.

O bajkach

W Porembie nigdy nie usłyszałem ani jednej. Chyba że do bajek zaliczymy
opowieści o diable. Tych nasłuchałem się mnóstwo. Diabłem nieustannie mnie
straszono. Pamiętam, gdy miałem kilka lat, dwie małe Żydówki usłyszały, jak
matka krzyczała, że przyjdzie diabeł i mnie zabierze. Podeszły do niej i
ostrzegły, że jak będzie tak dalej mówić, to faktycznie diabeł mnie weźmie, bo
tak już raz się w okolicy stało. O dziwo, matka ich posłuchała. Była
przesądna. Jednak miejsce diabła szybko zajął Bóg, który miał mnie ukarać.
Wyszło na to samo.

O Polakach

Sam po trochu czuję się Polakiem. W mojej rodzinie tylko nazwisko Eckert jest
niemieckie. Pozostali moi dziadkowie nazywali się Piecha, Morawiec, Głodny. W
Zabrzu nie wolno mi było mieć polskich kolegów. Wyczuwałem, że między Polakami
a Niemcami istniał konflikt, ale ja Polaków pamiętam jak najlepiej. Zaraz po
wojnie, gdy chodziłem strasznie głodny, jedna Polka nakarmiła mnie kaszą.


O Bogu

Bóg jest moim przyjacielem, choć gdy byłem dzieckiem, uczono mnie, że należy
się Go bać. Z Bogiem bardzo łatwo się zaprzyjaźnić. Skąd to wiem? Proszę na
mnie popatrzeć. Nie choruję, dobrze wyglądam, jestem szczęśliwy.



O zwierzętach

Jestem wielkim miłośnikiem przyrody. Działam w kole ekologicznym i przygarniam
bezpańskie koty. Mam też psa obronnego. Niestety, jest strasznym tchórzem.



O Teneryfie

Mieszkam w miasteczku St. Miquel, w domu, który niegdyś należał do miejscowego
piekarza. Co za zbieżność! W Zabrzu mieszkałem przy ul. Piekarskiej.
Codziennie wstaję o czwartej nad ranem, chyba że muszę wcześnie zabrać się do
pracy. Wtedy, na złość sobie, śpię do południa. Jem jajka, sery, warzywa i raz
na kilka dni mięso.

Nikt w okolicy nie wie, kim jestem. Zna mnie tylko miejscowy adwokat. W 2000
r. był na wystawie Expo w Hanowerze, gdzie zobaczył moje popiersie, stojące
obok popiersia Goethego. Mam teraz u niego zniżki.


O dzieciach

Dzieci uwielbiam, choć sam nigdy ich nie miałem. Uznałem, że na świecie jest
zbyt wielu złych ludzi i nie chciałem, by moje dzieci musiały mieć z nimi do
czynienia. Mam za to duchową córkę. Jej matką jest Ines, kobieta, z którą
dzielę życie na Teneryfie.