witomir
12.08.04, 11:16
Nasz Dziennik” opisuje gorzką prawdę o byłych polskich cukrowniach
sprzedanych niemieckim spółkom: to, co miało być dla nich ratunkiem i szansą
na rozwój, okazało się gwoździem do trumny. Mająca właśnie miejsce likwidacja
zakładów potwierdza najgorsze obawy rolników, plantatorów i
cukrowników,którzy obawiając się wrogiego charakteru ich przejmowania przez
Niemców sprzeciwiali się temu procederowi od samego początku.
Hale i budynki Cukrowni “Gniezno” są właśnie równane z ziemią przez
buldożery. Wyrok śmierci dla zakładu (oraz skazanie na bezrobocie większości
z 300 pracujących w nim osób) podpisały władze spółki Pfeifer und Langen.
Koncern, który w ramach prywatyzacji trzy lata temu przejął pięć cukrowni z
tzw. grupy kalisko-konińskiej, zlikwidował już jeden zakład - w Witaszycach.
Członkowie Komisji Rolnictwa Sejmiku Wielkopolskiego od dawna alarmowali, że
niemiecka spółka do dziś nie wywiązała się ze zobowiązań prywatyzacyjnych
(pokrycie zadłużenia, zainwestowanie 6 mln euro w rzeczowy majątek grupy) i
żądali stanowczej interwencji, jednak Skarb Państwa dopiero niedawno złożył
do sądu pozew w tej sprawie. Skoro jednak koncern wydaje się zupełnie nie
przejmować tym, że zgodnie z umową za niewypełnienie zobowiązań
prywatyzacyjnych zapłacić będzie musiał 6 mln euro, na likwidacji skorzystać
musiał wielokrotnie więcej.
Warto przypomnieć, że sprzedaż wspomnianych pięciu wielkopolskich cukrowni od
początku budziła kontrowersje; plantatorzy i cukrownicy przez kilkanaście dni
okupowali nawet biuro zarządu Konińsko-Kaliskiej Spółki Cukrowej. Ostatecznie
sprawę załatwiono według zwyczajowych reguł: umowę prywatyzacyjną podpisano w
środku nocy, a protestujących w urzędzie wojewódzkim związkowców skuto
kajdankami i wyprowadzono siłą.
Wielkopolscy samorządowcy są zbulwersowani; twierdzą, że skoro zachodni
inwestor nie wywiązał się z obietnic prywatyzacyjnych ani nawet nie uiścił za
to grzywny, nie ma prawa do likwidacji cukrowni. Przedstawiciele niemieckiej
spółki są, rzecz jasna, odmiennego zdania: wszystko jest w porządku, gdyż
zainwestowała ona w Cukrownię “Gosławice”; członkowie Komisji Rolnictwa
sejmiku wielkopolskiego dowodzą jednak, że rzekome inwestycje to w
rzeczywistości przestarzały, złomowany sprzęt przywieziony z Niemiec. Poza
tym, koncern argumentuje, że do zamykania i likwidacji cukrowni, które według
ich zapewnień ma miejsce w związku koniecznością ograniczenia kosztów i
przeprowadzenia restrukturyzacji, mają pełne prawo jako ich właściciele - co
oczywiście w czasach szalejącego liberalizmu jest odpowiedzią ostateczną i
zamykającą wszelką dyskusję.
Kolejnym przykładem “zbawiennego” wpływu niemieckiego kapitału na polskie
cukrownie jest znajdująca się w posiadaniu koncernu Suedzucker
Cukrownia „Przeworsk”, w której zakończył się właśnie spór zbiorowy pomiędzy
zarządem a związkami zawodowymi. Związkowcy walczyli m.in. o podwyżkę płac, i
o tworzenie miejsc pracy, po tym jak właściciel ogłosił zamiar likwidacji
zakładu. Ustalono, że w zakładzie zakończy się produkcja, prowadzony będzie
jedynie skup buraków i sprzedaż cukru, a pracę zachowają jedynie 62 osoby
(pracę straciło już blisko 170).
Niemiecki koncern, który nabył tę cukrownię od Skarbu Państwa we wrześniu
2002, przeprowadził tylko dwie kampanie cukrownicze - tegoroczny limit na
produkcję cukru przeniósł do będącej w jego posiadaniu Małopolskiej Spółki
Cukrowej. Według mieszkańców Przeworska, dowodzi to, że zakład został kupiony
z zamiarem jego likwidacji i wyłącznie dla pozyskania rynku oraz
przyznawanego przez resort rolnictwa limitu cukru.
Wbrew pozorom, nawet los 62 pracowników, którzy utrzymali pracę, jest
niepewny: obecnie Suedzucker szuka inwestora, który kupiłby cały zakład, ale
nie wiadomo, co stanie się z zatrudnionymi w cukrowni, jeśli nie uda się go
znaleźć. Tworząca się spółka pracownicza negocjuje przejęcie należącej do
zakładu elektrociepłowni, co dałoby zatrudnienie około 50 osobom.
