Odkryjmy razem Białoruś!

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Odkrywam Białoruś. To sąsiedni kraj, a przecież my Polacy tak mało o nim wiemy.

Nie jestem żadnym ekspertem od Białorusi. Nie byłam tam nigdy.

Jednak interesuję się wschodem Europy. Bywam od czasu do czasu na Ukrainie.
Znam rosyjski, czytam po ukraińsku i białorusku. Zbieram informacje z różnych
miejsc w internecie.

Dlatego chcę na tym blogu opisać moją prywatną historię odkrywania Białorusi.
Będę tu zamieszczać wszystko, co ciekawego uda mi się znaleźć na temat tego
niezwykłego kraju. Zwłaszcza informacje z białoruskich forów, blogów i mediów,
które ze względu na barierę językową mogą być trudne do uzyskania dla
większości Polaków.

Będę wdzięczna za wszelkie komentarze i sprostowania, zwłaszcza od tych,
którzy znają Białoruś. Zachęcam do dzielenia się waszymi odkryciami.

Chcę, żeby inni Polacy mogli idąc moim śladem odkryć Białoruś dla siebie. To
przecież nasi sąsiedzi. Dowiedzmy się czegoś o nich.

.
..
...
→ → → → → → → → → →
Odkryjmy Białoruś!
odkryjmybialorus.blox.pl
→ → → → → → → → → →

[lacietis]

цiкава... паглядзем шта з тага будзе

Odnosniki

[bolko_turan]

belarus.indymedia.org/

www.br23.net/en/

www.svaboda.org/

www.juras14.net/open.php?r=4

[eliot]

anuszka_ha3.agh.edu.pl napisała:

> Odkrywam Białoruś. To sąsiedni kraj, a przecież my Polacy tak mało o nim
wiemy.
>
Europa, w tym Polska jako sąsiad, ma kłopot z Białorusią nie tylko z powodu
dyktatury Łukaszenki. Europa , a tym bardziej Polska, ma kłopot z historią
Białorusi. To jeden z najmłodszych organizmów państwowych w dziejach
kontynentu, o wciąż chwiejnej suwerenncości. A Białorusini to nacja, która
wciąż definiuje swoją tożsamość.
Sokrat Janowicz.

JANOWICZ SOKRAT (ur. 1936), pisarz białorus.; 1990–92 przewodn. Białoruskiego
Zjednoczenia Demokratycznego w Polsce; współzałożyciel Białorus. Stow. Lit.
Białowieża; w twórczości ukazuje życie prowincji, zwł. środowisko białorus.-
pol.; autor lirycznych miniatur prozą (pol. wybór Zapomnieliska 1978),
opowiadań (pol. wybory, m. in. Wielkie miasto Białystok 1973, Srebrny jeździec
1984), powieści (Ściana 1979); rozrachunkowe spojrzenie na stosunki pol.-
białorus. w esejach Białoruś, Białoruś (1987); szkice lit. Dolina pełna losu
(1993).


"BIAŁORUŚ: cóż to takiego? Naród z Polsko-Litewskiego pogranicza". Sokrat
Janowicz w: Pomocnik Historyczny, nr 1, luty 2006.

Białorusini nigdy nie wybili sie na długo trwającą niepodległość państwową. Byc
może przyczyn tego należy doszukiwać sie w ich przeszłości etnicznej - są
zeslawizowanymi Bałtami.
Dociekliwi badacze dziejów białoruskich koncentrują swa uwagę na schyłkowych
dekadach pierwszego tysiąclecia, kiedy władcy w Kijowie przystąpili do
kategorycznej chrystianizacji, wywołująć fale exodusu pogan za północne błota
Polesia, w bezpieczne puszcze Bałtów, przodków dzisiejszych Litwinów i Łotyszy.
Przy czym wypada też wiedzieć o istnieniu kontynentalnego naówczas szlaku "z
Waregów w Greki", funkcjonującego od antycznych wszak czasów. Na nim wytworzyły
się, głównie za sprawą tychże Waregów-wikingów, wczesne formy protopaństwowe z
ośrodkami w Kijowie, Nowogrodzie Wielkom, Połocku na Dźwinie.
Połock poczatkowo nie stanowił domeny słowiańskiej; władza spoczywała w rekach
wojowników skandynawskich, wśród ludności zaś przeważał element właśnie
bałtyjski, po części ugryjski. Slawizacja dokonywała się stopniowo, wskutek
wyższej kulturalności Słowian, później ogarnietych cywilizacją chreścijańską,
finalnie bizantyjską.
--------------
c.d.n.

[eliot]

Historyczna Białosuś kojarzymy z Wielkim Księstwem Litewskim, które wespół z
Koroną polską powołało do życia Rzeczpospolitą Obojga Narodów w Lublinie w 1569
r. Księstwo zakiełkowało w warunkach swoistej ciszy dziejowej, jaka zapanowała
na wschodnojaćwieskim dorzeczu górnego Niemna, znajdując oparcie w bogacącym
się grodzie Mendoga, w Novahradku (Nowogródku). Wokół szalały wojny - Połock
załamywał sie pod ciosami Teutonów, Ruś dogorywała pod kopytami mongolskich
ord, na Żmudzi i w prusiech dorzynano barbarzyńców, a w Polszcze Łokietek
czynił wysiłek, by odnowić królestwo. I tylko w Navahradku miewano wroga
lichego, w postaci bałaganiarskich Galicjan, podbechtywanych przez Węgrów spoza
Karpat lubo mongołów rozsiadłych nad Dnieprem. Wielkie Księstwo Litewskie
przeżywało swą mocarstwowość za życia genialnego kniazia Witowta (Witolda). W
epoce bitwy pod Grunwaldem ogarnęło ono obszary "od morza do morza",
przenikając nawet w stepy dońskie i sadowiąc się na przedpolach Moskwy.
Jednocząc w swych granicach mrowie władyków ruskich, bezlitośnie shołdowanych
uprzednio przez ordyńców, nie miało zarazem szans na rozwój wewnętrzny. Jego
ogrom terytorialny charakteryzował się rozległymi połaciami martwicy
gospodarczej, wywołanej totalną dewastacją po najazdach Czyngis-chana.
Czarnoziemmne Przyczarnomorze wraz z włościami ukrainnymi, a także pustoszone
przez Tatarów południe Moskiewszczyzny czekały na zasiedlenie i uprawę roli
dopiero z nastaniem potęgi Rzeczypospolitej. Witowt, jak i królewscy nastepcy
po nim, mogli liczyć na stosunkowo utrwalony w swej zamozności pobałtyjski
areał między grodami poleskimi, ruchliwą deltą Dźwiny i zadnieprzańską
Smoleńszczyzną. W niedalekiej przyszłości ukształtował sie tutaj etnos
białoruski - po odłączeniu Rusi i Podlasie od Litwy historycznej za ostatniego
Jagiellona Zygmunta Augusta. Do ostatecznego sfederowania się z Koroną Polską
zmusił Wilno gwałtowny rozrost Wielkiego księstwa Moskiewskiego, niebawem
przemianowanego na carstwo. Stale ustępowano mu pola; w końcu Iwan Groźny był
bliski zawładnięcia stolicą wileńską. Sytuacje uratowały hufce polskie, tudzież
regimenty węgierskie Stefana Batorego. Z epoką renesansu w kulturze
starobiałouskiej jescze nie było xle, mimo zywiołowego już samopolonizowania
się bojarstwa, uszlachcania się. Szerzenie sie unityzmu w schułku Złotego Wieku
oraz katolicyzacja elit społecznych jest poniekąd paradoksalną zasługą carów na
Kremlu. Cieżko wystraszone jarzmem moskiewskim dwori i dworki na Litwie rzuciły
się w objęcia atrakcyjnej politycznie Polski i polskości. Nasiliło się
zbiegostwo chłopów i tyraństwa do krainy praw polskich, według których chłop
mógł jednakże czegoś dochodzic w sądach, a jego żony i córki nie uważano za
harem pana dziedzica. Wielu wieśniaczych synów kończyło nawet studia wyższe w
krakowie czy na Zachodzie, natomiast Moskwa pod żadnym względem nie swieciła
zachęcającym przykładem. Druk książek postrzegano tam jako diabelską sztuczkę.
Zupełna ciemnota! Nie istniało w tym pomongolskim władztwie nic, co mozna by
nazwać okresem w twórczości literackiej, malarstwie czy architekturze. Próbował
to rozkazodawczo przełamać Piotr I Wielki (miłośnik polszczyzny).
---------
Sokrat Janowicz

Do Eliota:)))

[ignorant11]

Sława!

Napisałeś:
Białorusini nigdy nie wybili sie na długo trwającą niepodległość państwową. Byc
może przyczyn tego należy doszukiwać sie w ich przeszłości etnicznej - są
zeslawizowanymi Bałtami.

To jednak jest nieco bardziej skomplikowane.

W Wlk X Litewskim jezykiem urzedowym byl wlasnie starobiałoruski. A i zywioł
ruski był raczej dominujacy w nim. Podobno Jogajła u nas znany jako Władyslaw
II mowił nie po litewsku( żmudzku), ale wlasnie po rusku przeklinał)
( Czy joby rzucał na Krzyżaków i Moskali???)

Podobnie nasi Wielcy Bialoruscy Bohaterowie Narodowi Mickiewicz pisząc o swojej
( teza Janowicza calkiem prawdopodbna) Ojczyźnie Litwie miał na mysli Bialorus(
warto przypomniec,że Mićka to zdrobnienie od Dymitra, podobnie jak slynny
usański jenerał miał przodka Kostje...

W sumie to z tymi Bialorusinami jest chyba podobnie jak z Żydami(żydami),
którzy tez nigdy nie wybili sie na niepodległość, bo Izrael nie przez
wszystkich żydów jest uznawany.

No ale po cóż żydzi (Żydzi) mieliby sie wybijąc na niepodleglosc skoro i tak
rządzą światem( podobno?)

A Białorusini na nieco mniejsza skale tylko Wielkim Ksiestwem...


Forum Słowiańskie
gg 1728585

[eliot]

ignorant11 napisał:

> Sława!
>
> Napisałeś:
> Białorusini nigdy nie wybili sie na długo trwającą niepodległość państwową.
Byc
>
> może przyczyn tego należy doszukiwać sie w ich przeszłości etnicznej - są
> zeslawizowanymi Bałtami.
>
> To jednak jest nieco bardziej skomplikowane.
>
To nie ja napisałem tylko Sokrat Janowicz. Chodziło mi o zaprezentowanie
spojrzenia niekoniecznie "skażonego" etnicznym polonizmem. Z drugiej strony
trudno od pisarza domagać rygorów przynależnych historykowi. Chodzi raczej o
pewną wizję, "mit załozycielski" narodu. Szczególnie w tak trudnym dla niego
momencie dziejów.
Pozdr.

[eliot]

Polski naród szlachecki pochłaniał litewski naród bojarski. Taki był skutek
zlania się Wielkiego Ksiestwa Litewskiego z Korona Polską. Kultura wyżej
rozwinięta w jednym państwie zawsze przetrawi kulturę słabszą. Tak też się
stało z Białorusinami-Rusinami, których tożsamość psychojęzykowa uległa
redukcji do chłopstwa pańszczyźnianego. Jeśli kultura polska, a w niej
literatura, wskutek silnie zakorzenionej państwowości narodowej nie mogła być
inna niż szlachecka, to kultura białoruska mogła odrodzić się jedynie jako
chłopska. Wzorem rustykalnych potem nacji od Skandynawii po Bałkany. Dlatego
wspomniana Litwa już w latach potopu szwedzkiego zaczęła przypominać sobą
podpanstwo polskie, zarówno kulturowo jak i wyznaniowo (dziejową odwrotnością
tej sytuacji jest obecna republika Białoruś, uchodząca za podpaństwo
rosyjskie). Ta huśtawka - od całkowitej polonizacji do całkowitej rusyfikacji -
znajduje nie tylko oczywiste wyjaśnienie, lecz także rodzi określone dylematy w
tej części Europy. Podatność uchłopionej Białorusi na obcą dominantę - w
odróżnieniu np. od kozackiej Ukrainy - kryje w sobie nieprzewidywalny ładunek
katastrofy historycznej. Najdobitniej objaśniają to mechanizmy konfliktów w
przyrodzie. Roman Dmowski był kiedyś zdania, że najbezpieczniej byłoby
podzielić Białoruś między Rosję i Polskę, w przeciwnym bowiem razie stale
będzie jakaś rywalizacja o ten teren. Upadek Rzeczypospolitej nie wywołał na
Litwie powszechnego szoku, jak tego chciał Adam Mickiewicz w "Panu Tadeuszu".
Nadal rządziła tutaj szlachta, panowała w najlepsze polszczyzna łącznie z
polskopatriotycznym szkolnictwem parafialno-podstawowym, średnim i wyższym;
rugowanie białoruszczyzny dotknęło wnet wsi. Postrzeganie to odmieniła dopiero
przegrana powstania styczniowego; uwłaszczenie chłopstwa, które przedtem
dostrzegali po ludzku jeno poeci romantyczni oraz idealiści sentymentalni i
uduchowione panny z dworków. Maryla Wereszczakówna kochała piosenki wieśniacze
znad Niemna i Dźwiny, ale nie inaczej niż pułkownik byłych wojsk polskich
Aleksander Rypiński, pisujący wierszyki w "tym polskim wysłowiu białoruskim",
dodając: "Tey Polskiey Prowincyi". Jednakowoż zrodzenie się narodowości
białoruskiej, a zatem idei Białorusi jako państwa, okazało się czymś
nieuniknionym. Na arenę dziejową wstapiła przecież najliczniejsza z klas
społecznych, mianowicie włościańska. Mająca czujne ucho na taką tektonikę Maria
Konopnicka, po odwiedzeniu Elizy Orzeszkowej w Grodnie, napisała, że nad
Niemnem w przyszłości będzie właśnie Białoruś i nic innego prócz Białorusi.
Kresy Wschodnie są wszakże serdecznym wymysłem pieknoduchów, głównie
międzypowstaniowych liryków. (Za szlacheckiej Rzeczypospolitej to pojęcie w
ogóle nie istniało). Zasadniczym warunkiem całkowitej asymilacji danego obszaru
zawsze jest gospodarcze zintegrowanie go przez wiekszą całość; ten sam chleb
dla wszystkich. Czyjaś dominacja kulturalna w tym wypadku nigdy nie ma
porównywalnej mocy sprawczej. Nowożytna literatura Białorusinów, runiejąca w
okresie pouwłaszczeniowym, charakteryzowała się rzymskokatolicką proweniencją i
łacińskim alfabetem na wielomilionowej gładziźnie tej Białej Rusi. Wierszy
wszak nie pisują analfabeci. Ludzie wykształceni tutaj posiadali kulturalność
wyłącznie polską i przez długi czas nie uważali się za Białorusinów, mimo że
tworzyli w tym języku. Autor patriotycznego zawołania " Nie porzucajmyż mowy
naszej białoruskiej, byśmy nie pomarli" adwokat wileński Franciszek Bahuszewicz
szczęśliwie posłuchał był znającej się na rzeczy Elizy Orzeszkowej, przechodząc
na białoruskie poezjowanie, jako że dobry pisarz skazany jest wręcz na słowo
ojczyste, owo naturalne odzienie duszy człowieczej. To niełatwa decyzja mimo
Bożej pomocy.
-----------
Sokrat Janowicz
-----------
c.d.n.

[eliot]

Wyprawa kijowska Józefa Piłsudskiego w 1920 r. nie miała na celu odbudowy
śnionego imperium Polaków od morza do morza. Szło o Międzymorze - od państw
nadbałtyckich po Ukrainę z Krymem i Besarabię - pod przewodem Polski. Pomysł ów
nie wypalił jako przedwczesny. Dochodzący do głosu obóz Narodowej Demokracji
uparcie trzymał się nacjonalistycznego egoizmu, pomimo ostrzeżeń marszałka, że
osamotniona Druga Rzeczpospolita nie przetrzyma jednego pokolenia. Niebawem
znajdzie się w stalinowsko-hitlerowskich cegach. Z białoruskiego punktu
widzenia kampanię 1920 r. z kretesem przegrano. Powstanie słuckie oraz Armia
Białoruska gen. Bułhak-Bałachowicza zostały zdradzone przez krótkowzrocznie
myślących decydentów warszawskich, rozbrojone i po części wprost wydane
Sowietom. Tak realizowano traktat ryski, za zawarcie którego Piłsudski odgrażał
się "odstrzeleniem komuś głupiego łba". Od tego historycznego momentu
białoruski ruch wyzwoleńczy, przesiąknięty dotąd polonofilstwem, zaczął
zmieniać swą orientację polityczną na prosowiecką. Czerwony Kreml poczynał
sobie ostro: republika białoruska zyskiwała z jego łaski na samodzielności,
rugowano w niej z życia publicznego język rosyjski, usamodzielniono siły
zbrojne, wszczęto totalną białorutenizację, rozszerzono teryterium etniczne.
Szybko wznoszono tzw. Białoruski Bom, do którego wnet lgnęło białorusiństwo
także z Polski. Nikt nie podejrzewał wtedy, że zagrano znaczonymi kartami.
Trudno orzec, czy przedwojenna Polska dobrze by wyszła na animacji w swych
granicach narodowości białoruskiej i ukrainskiej mimo oczywistych szkód
politycznych. Ostatecznie postawiono w latach trzydziestych na tzw. wzmocnienie
polskiego stanu posiadania na wschodzie. Masowe burzenie cerkwi prawosławnych
na Chełmszczyźnie (ok. stu) czy zamierzone przesiedlanie w głąb kraju elementu
niepolskiego, obowiązkowo za Wisłę, ogromnie jątrzyło społeczeństwo, popychając
mniejszości narodowe w objęcia internacjonalnego komunizmu. Prawdopodobnie
sensowne wyjście wówczas w ogóle nie istniało, o czym świadczy rozpad
Czechosłowacji, państwa wzorcowo demokratycznego przed dramatem monachijskim.
Zwolennicy posiadania przez Polskę kolonii zamorskich wystąpili z pretensjami
wobec ministra Becka, na które odpowiedział on nastepującą reprymendą: "Moi
panowie, przecież mamy kolonie: na wschód od Rembertowa..." Kresy Wschodnie
okazały się niewyobrażalnie ubogie względem zawiślańskiego centrum, nabytkiem
raczej skazanym na ciągłe dotacje z budżetu centralnego, na pewno
niedochodowym "szczęściem", utrzymywanym w imię racji bezpieczeństwa
narodowego. Jeśli poszukać analogii europejskich - nasuwa się przykład
ówczesnych Prus Wschodnich, usychających mimo olbrzymich pieniędzy pompowanych
weń z Berlina. Zmieniajaca się geografia gospodarcza nie jest czuła na bieżące
potrzeby ideologiczne czy szerzej: duchowe.
--------------------------
Sokrat Janowicz

[eliot]

Druga wojna światowa ostatecznie pokawałkowała Europę na państwa narodowe.
Spośród dziesiątków narodów najmniej wyraziście postrzegali Polacy właśnie
Białorusinów, terytorialnie utożsamianych z pradawną Polską Jagiellonów.
Żywiołowo zaś pamiętano o tych narodowościach, w kontaktach z którymi została
obficie przelana krew; Białorusini niczym szczególnym nie zaznaczyli się w
zbiorowej pamięci Polaków, zwłaszcza czymś tragicznym. Po części uważano ich
za "źle mówiących po polsku" współziomków, kresowiaków, przewidzianych
wczesniej przez władze sanacyjne do masowej asymilacji-polonizacji. W latach
trzydziestych bowiem nakazywano np. duchownym prawosławnym posługiwanie się w
cerkwiach wyłącznie językiem polskim. Nauczycieli szkół podstawowych natomiast
zobowiązywano do stosowania kar cielesnych względem uczniów posługujących się
publicznie mową białoruską. Razy na dupę! Przejęto bez skrupułów arsenał
restrykcji carskich rusyfikatorów. Oczywiście wszystko to zostało boleśnie
zapamiętane przez żywioł białoruski, co w czas drugowojennych aneksji
przybierało nierzadko postać krwawych epizodów. Polski podwórkowy imperializm
skrzętnie wykorzystywali potem zarówno Sowieci jak i hitlerowcy, chociaż na o
wiele mniejszą skalę aniżeli w Galicji i na Wołyniu (białoruski nacjonalizm
przecież dopiero sie rodził). Do dziś nie ma uniwersalnej definicji
narodowości. Minione stulecia podpowiadają jednak, że nację - czyli poczucie
samych swoich - wytwarza wspólnota losu, zawsze inicjowana, np. w średniowieczu
najpierw przez ukształtowaną na danym terenie władzę - w myśl aforyzmu
dziewiętnastowiecznych ojców Królestwa Włoch: "Już stworzyliśmy Włochy, teraz
trzeba stworzyć Włochów". Polski los po Jałcie był atrakcyjny, powojenna
repatriacja z kolonialnych Kresów Wschodnich objęła setki tysięcy chętnych; w
tymże okresie z czechosłowackiego Zaolzia repatriował się do Polski tylko jeden
jedyny obywatel. Zdumiewające? Patriotyzm jest wszak pięknym uczuciem, lecz
wcale nie zmuszającym do porzucenia lepszej doli, co wprost rzuca się w oczy w
obecnej dobie.
-------------------
Sokrat Janowicz

[eliot]

Stereotyp Białoruskiej nędzy ciągle jest żywy wsród starszego pokolenia
Polaków, pamiętających jej rzeczywisty wymiar. Trudno im wytłumaczyć teraz, że
współczesna Białoruś już niewiele się różni pod względem dobrobytu od Treciej
czy Czwartej Rzeczypospolitej. Wystarczy spojrzeć na ulice tamtych miast, nie
mówiąc o prawie dwumilionowym stołecznym Minsku z rozległym i eleganckim metrem
i obszarowo wszakże przewyższającym Warszawę - w tym ledwie
dziesięciomilionowym kraju. Jego łacinoamerykańskość polega na czym innym, na
duchowym uciśnieniu. Politycy polscy nie mają zielonego pojęcia o tym, że
Republika Białoruś nie jest państwem narodowo-bialoruskim, lecz socjalno-
sowieckim. To uprzemysłowiona resztówka Związku Radzieckiego. Stąd wynikają
wszelkie konsekwencje. Autentyczna popularność osławionego Aleksandra
Łukaszenki jest generowana przez ciągle żywą pamięć o ubogim życiu w niedawnych
dekadach, w których ekonomika była orientowana na Kreml na gigantyczne
zbrojenia, utrzymywanie największej armii swiata, finansowanie rebelii
prowadzących do zwycięstwa globalnego komunizmu. Rozpad ZSRR na państwa
narodowe siłą rzeczy spowodował koncentrację na problemach wewnętrznych. W
Białorusi zapełniły się puste przedtem pólki sklepowe, w domach towarowych
pojawiły się towary wręcz luksusowe (także z importu). Ulicami mkną oto tabuny
aut zachodnich marek. Przeciętny Białorusin, ukształtowany przez wieki i
pokolenia biedy, nie ma wygórowanych ambicji materialnych; nic w nim ze
szlachty. Polak nadal jest postrzegany przez niego jako nieobliczalny pan
dziedzic i babiarz kierujacy się zawołaniem "Zastaw się, a postaw się". Cóż w
tym mądrego? Zaściankowa nadęta głupota, godna politowania!. Łatwiej ze
szlachciurą dojdzie do ładu wolny kozak zaporoski. Podobny do białoruskiego
problem psychosocjalny z arystokratyzującymi Polakami męczy Litwinów-Żmudzinów,
Łotyszy-Zemgałów, Estów czy Finów-Suomi. Białoruski naród chłopski źle
kontaktuje się ze szlacheckim narodem polskim. Dwa różne światy, różne
filozofie. Gdyby wnikliwiej przyglądano się w Warszawie dziejom
Rzeczypospolitej Obojga Naroodów albo przynajmniej czytano z namysłem "Lalkę"
Bolesława Prusa lub analizowano upadek gospodarczy Polski międzywojennej, dawno
by zrozumiano, że znaczenie Polski w Europie bierze się z jej znaczenia na
wschodzie. Ilekroć upadała Litwa-Białoruś, tylekroć upadała i sama Polska.

(Koniec)
---------------------
Sokrat Janowicz

[ignorant11]

Sława!

I dlatego nie wolno nam porzucic i zdradzic Białorusi.

Nie wolno nam pozwolić na pogrązanie się bratniego kraju w barbarzyństwie
łukaszenowskim

Nie wolno nam tez pod żadnym pozorem pozwolić na moskiewksa aneksje tego
zniewolonego jeszcze kraju.

Ale polemizowałbym z Janowiczem, bo chłopskie pochodzenie Białorusinow wcale
nie musi oznaczać uwielbienia sowietyzmu.

Mamy w nie tylko w Europie sporo narodów wybitnie chłopskich, poza wymienionymi
jeszcze są Czesi, Słowacy i najstarsza demokracja- Szwajcarzy.

A pierwiastki chlopskie w naszej kuturze?

Bo by dobrego nie powiedziec o Góralach, to przeciez jest kud wybitnie
chłopski, który zrobił taaka karierę na chlopomanii własnie...

Tak wiec jest duuuuuża przesada z utożsamianiem Polaka ze szlachtą czy
arystokracją...
Zreszta mit polskiego pana jest szkodliwy dla naszych stosunków zagranicznych i
jest szkodliwy dla nas samych.

Wspomniany Prus, czy Sienkiewicz to przeciez krytycy arystokracji.

Przygladając się twórczości Mickiewicza zaużymy również wysmiewanie
arystokracji, przeciez jego szlachta to zaścianek, pracujący w polu tak samo
jak chłopi, jeno bez siermięgi...

Forum Słowiańskie
gg 1728585

[eliot]

Oczywiście, że porzucenie Białorusi nie wchodzi w rachubę. Sokrat Janowicz
pokazała pewien zespól stereotypów funkcjonujących wśród Białorusinów (np.
polski 'arystokratyzm"). Wbrew temu co pisze nie zauwazyłem "chlopskich"
kompleksów wobec "arystokratycznych" Polaków np. wśród Estonczyków, Finów, czy
Łotyszy, problem, jesli jest, dotyczy raczej małego czy wręcz znikomego
zainteresowania polsa w tych krajach. Pewne problemy były wsród Litwinów, ale
obecnie szybko znikają, strach przed "polonizacją" tak żywy jeszcze w
poczatkach lat 90-tych XX w., obecnie wegetuje gdzieś na marginesie życia w
szowinistyczno-oszołomskim skansenie. Natomiast parę rzeczy Sokrat rozpoznał
trafnie: obecna łukaszenkowska Repoblika Białoruś to nie Białoruś tylko
resztówka po ZSRR, stąd tępienie języka białoruskiego i przymusowa rusyfikacja
panstwa. Stąd też propaganda usiłuje, wzorem sowieckim, potrzymać mit
rzekomej "pańskości" Polski. Jeśli już bylismy "panami" to razem z nimi...
Białorusinami... Charakterystyczne 'polskie' nazwiska Białorusinów
(Szuszkiewicz, Kalinowski-Kalinouski, Milinkiewicz itd,) to nazwiska
białoruskiej szlachty, a są ich miliony...