Dodaj do ulubionych

Czechosłowacja

07.11.03, 18:35

Obserwuj wątek
    • ignorant11 Re: Czechosłowacja (2) 07.11.03, 18:36
      Czeska success story

      Ziemie Korony Czeskiej składają się z Czech i Moraw (w tradycji historycznej
      także jeszcze z Dolnego Śląska i Łużyc). Struktura społeczna Moraw, mentalność
      i skład narodowościowy różniły się od Czech. Morawy miały także osobny
      parlament i system prawny. Żywioł niemiecki był tam silniejszy niż w narodowo
      czeskiej części. Wydarzenia w Pradze miały swój odpowiednik w Brnie o dzień
      później i ze względu na silniejszą pozycję Niemców zarząd miasta przekazano w
      ręce osoby, która dostała akceptację z Wiednia.

      Na terenie Czech i Moraw od XIII w. osiedlały się duże grupy Niemców,
      zasiedlając pustki, karczując lasy itp. Już od XVI/XVII w. była to na tyle duża
      część społeczeństwa, że zdominowała życie gospodarcze. Często uchodzi uwadze
      fakt, że społeczność, która dokonała rewolty przeciwko Habsburgom w 1618 r.
      (sławna praska defenestracja), była już niemieckojęzyczna. W XVIII w.
      centralistyczne reformy pogłębiły jeszcze ten stan, doprowadzając żywioł czeski
      na sam kraj egzystencji. Pod koniec XVIII w. pojawił się świadomy ruch
      odrodzenia narodowego, który w przeciągu dwóch-trzech generacji doprowadził do
      uformowania się nowoczesnego, w pełni rozwiniętego i świadomego społeczeństwa
      czeskiego. Aby ukształtować naród czeski, wyodrębnić go spośród mieszkańców
      Czech i Moraw, koncentrowano się na rozbudzeniu aktywności i działania w
      organizacjach i zrzeszeniach gospodarczo-kulturalno-społecznych. Powstał w ten
      sposób fenomen samoorganizacji społecznej, "wielka czeska success story".

      Politycy czescy orientowali się początkowo na Austrię, traktując to
      wielonarodowe państwo jako parasol ochronny przed niemieckim nacjonalizmem
      (słynne zdanie Frantiszka Palackiego, "ojca narodu czeskiego": "Gdyby nie było
      Austrii, trzeba by ją wymyślić"). W latach 60. XIX w. rozeszły się drogi
      czeskiej tożsamości narodowej i państwa austriackiego. Świadomość czeska
      budowana była na idei walki z niemczyzną i Austrią. Politycy świadomie dążyli
      do budowania odrębności czeskiej i niemieckiej części społeczeństwa Czech.
      Wybuch I wojny światowej powitali jako szansę na odnowienie suwerennej czeskiej
      państwowości. Początkowo myślano o odbudowie królestwa. W drugiej połowie 1916
      r. pojawiła się idea połączenia z najbliższymi etnicznie Słowakami
      zamieszkującymi północne Węgry. Idea Czechosłowacji dawała Czechom większe
      oparcie przeciwko Niemcom, a Słowakom pozwalała uwolnić się od węgierskiej
      dominacji i wyodrębnić się z Ziem Korony św. Stefana.

      Wielka trójka pracuje

      Od marca 1918 r. rozpoczęto świadomą pracę na rzecz pozyskania sympatii państw
      Ententy dla idei powstania państwa czechosłowackiego. Przewodził tym działaniom
      profesor Tomasz Masaryk, przedwojenny przywódca jednej z mniejszych czeskich
      partii politycznych, który rozpoczął swoją drogę polityczną od zabrania głosu w
      słynnym "sporze o rękopisy" (wieloletnia dyskusja o prawdziwości niby-
      średniowiecznych kronik, które głosiły chwałę dawnych Czech; sporządził je i
      ogłosił jako archiwalne znalezisko jeden z poetów "dla pokrzepienia serc"),
      gdzie stwierdził, że narodowi czeskiemu nie są potrzebne takie psychiczne
      podpórki. Sekretarzem wykonawczym zaś był przedwojenny docent Edward Benesz,
      wzór pracowitości. Benesz odpowiadał za codzienną pracę organizacyjną, podczas
      gdy Masaryk wykonywał gigantyczną pracę polityczną, głównie w USA i w Rosji.
      Jego największym osiągnięciem było dotarcie do otoczenia prezydenta USA Wilsona
      i przekonanie go w ciągu 1918 roku do idei Czechosłowacji.

      Trzecim z wielkiej trójki budowniczych Czechosłowacji był Słowak Milan
      Rastislav Sztefanik - astronom, podróżnik, pilot, generał armii francuskiej. To
      barwna postać, jakby z romantycznej historii XIX-wiecznych walk
      narodowowyzwoleńczych. Był ulubieńcem kobiet, bohaterem salonów Paryża i Rzymu,
      mawiał o sobie, że racją jego życia jest pokazywanie, że i Słowak może być
      gentlemanem. Jego największym sukcesem było podpisanie 21 kwietnia 1918 r.
      oficjalnej umowy międzypaństwowej z rządem włoskim o utworzeniu tam armii
      czechosłowackiej. Po raz pierwszy Czechosłowacja pojawiła się wtedy jako
      podmiot prawa międzynarodowego.

      Wobec zbliżającego się końca wojny i przewidywanego upadku Austro-Węgier
      przywódcy czescy zwołali do Genewy na 28 października naradę przedstawicieli
      głównych nurtów z emigracji oraz z kraju. O przebiegu wydarzeń w Pradze
      obradujący w Genewie dowiedzieli się dopiero 29 października wieczorem. Nie
      potraktowali ich jednak zbyt poważnie, uważając swoją akcję za najważniejszą.
      Narada w Genewie trwała do 31 października 1918 r. Politycy krajowi
      uczestniczący w rozmowach wrócili do Pragi 4 listopada, gdzie z niejakim
      zdziwieniem przekonali się, że w świadomości mieszkańców Pragi Czechosłowacja
      już jest.

      Benesz wyjeżdża z Genewy wcześniej niż inni, by móc 2 listopada przedstawić
      przewodniczącemu amerykańskiej delegacji raz jeszcze racje powstania
      Czechosłowacji. Jest jego (i całej czeskiej emigracji) wielkim sukcesem, że 4
      listopada zostaje zaproszony na obrady do Wersalu jako "przedstawiciel
      Czechosłowacji". Tym samym w polityce międzynarodowej zaistniało nowe państwo.

      Kłopoty z Niemcami i Polakami

      14 listopada w Pradze zbiera się po raz pierwszy czechosłowacki parlament. Nie
      został wybrany w wyborach. Był to poszerzony Komitet Narodowy [czeska krajowa
      reprezentacja polityczna powstała w lipcu 1918 r., m.in. z udziałem Związku
      Czeskiego, czyli czeskich parlamentarzystów w parlamencie wiedeńskim,
      przygotowująca powstanie niezależnego państwa czeskiego po upadku Austro-
      Węgier], liczący 256 osób. Nie było wśród nich z założenia ani Niemców, ani
      Węgrów, w jego składzie znalazło się natomiast 40 Słowaków. Parlament
      proklamuje Czechosłowację republiką i jednomyślnie wybiera Tomasza Masaryka na
      prezydenta, a Karela Kramarza (przywódcę Narodowych Demokratów, polityka z
      kraju, znanego rusofila, niegdyś autora idei złączenia wszystkich Słowian pod
      berłem cara rosyjskiego) na premiera. Masaryk jest jeszcze w Waszyngtonie. 16
      listopada przyjmuje go prezydent Wilson. Omawiają problemy powojennej
      organizacji Europy Wschodniej. Do Pragi Masaryk dojedzie dopiero 21 grudnia.

      Rozpad Austro-Węgier zaktywizował także niemiecką (niemieckojęzyczną) część
      ludności Czech. Na terenie Czech i Moraw żyło ponad 3 mln Niemców. Poza
      kilkuprocentową mniejszością w Czechach Środkowych i Wschodnich,
      kilkunastoprocentową w Pradze oraz w sporej części Czech Południowych i Moraw,
      Niemcy zamieszkiwali przede wszystkim tereny Sudetów, Śląska Opawskiego,
      pogranicza z Saksonią, terenów na zachód od Pilzna oraz Szumawy. Nie stanowili
      jedności - na północy byli to protestanci, na zachodzie i na południu katolicy;
      różnili się mentalnością i dialektem. Odwołując się do prawa narodów do
      samostanowienia, w ostatnich dniach października 1918 r. powołują niemieckie
      rządy krajowe w: Libercu (Deutschbohmen), Opawie (Sudetenland), Znojmie
      (Niemieckie Południowe Morawy) oraz Czeskich Budziejowicach (Czeski Las -
      Szumawa). Na samym krańcu Moraw i Śląska (w czeskiej perspektywie) - w
      Cieszynie - władzę objęli Polacy.

      Problemem było obsadzenie Słowacji, której Węgrzy nie chcieli opuścić mimo
      decyzji Ententy. W połowie listopada powracające z Francji i Włoch czeskie
      jednostki liczące ok. 100 tys. żołnierzy zajęły zachodnią Słowację.

      Kształtowanie się terytorium Czechosłowacji trwać miało jeszcze kilka miesięcy.
      Nowo tworzące się państwo musiało spacyfikować tereny zamieszkane przez
      separatystów niemieckich oraz Słowację (obsadzanie Słowacji wojska
      czechosłowackie rozpoczęły w grudniu 1918 r., Bratysława została zajęta 2
      stycznia 1919 r.). "Wojna siedmiodniowa" w końcu stycznia 1919 r. z Polską o
      Śląsk Cieszyński kosztowała Czechosłowację życie 44 żołnierzy. Ustanowiona
      linia demarkacyjna przetrwała do lata 1920 roku, kiedy Polska w obliczu
      zagrożenia sowieckiego zgodz
      • ignorant11 Re: Czechosłowacja (3) 07.11.03, 18:39
        Kształtowanie się terytorium Czechosłowacji trwać miało jeszcze kilka miesięcy.
        Nowo tworzące się państwo musiało spacyfikować tereny zamieszkane przez
        separatystów niemieckich oraz Słowację (obsadzanie Słowacji wojska
        czechosłowackie rozpoczęły w grudniu 1918 r., Bratysława została zajęta 2
        stycznia 1919 r.). "Wojna siedmiodniowa" w końcu stycznia 1919 r. z Polską o
        Śląsk Cieszyński kosztowała Czechosłowację życie 44 żołnierzy. Ustanowiona
        linia demarkacyjna przetrwała do lata 1920 roku, kiedy Polska w obliczu
        zagrożenia sowieckiego zgodziła się na taki przebieg granicy, który pozostawił
        po stronie czeskiej około 120 tys. Polaków.

        Do Czechosłowacji, o której panowała opinia, że będzie to "Szwajcaria Wschodu"
        i wyspa demokracji w tym rejonie Europy, włączona została także Ruś
        Podkarpacka. Stało się to m.in. wskutek decyzji Zjazdu Rusinów, który odbył się
        19 listopada 1918 r. w Scranton w Pensylwanii.

        Ukształtowana w latach 1918-19 Czechosłowacja miała skomplikowaną strukturę
        narodowościową. Czesi, którzy zdeterminowali kształt państwa, stanowili około
        50 proc. ludności. Konsekwencją tego szybko stało się powstanie idei narodu
        czechosłowackiego, dzięki czemu udział "narodu państwowego" wzrósł do ok. 64
        proc. ludności kraju. Czechosłowakizm już po paru latach okazał się próbą
        czeskiej dominacji nad Słowakami, a to z kolei doprowadziło do powstania
        słowackiego ruchu separatystycznego.

        W powszechnej opinii polityków, politologów i historyków państwo
        czechosłowackie stanowiło esencję powersalskiej struktury Europy. Jego
        stabilność gwarantowała trwałość całego systemu i była jego pochodną. Rozpad
        Czechosłowacji w latach 1938-39 oznaczał kres całego etapu europejskiej
        historii. Do dzisiaj trwają - i trwać jeszcze będą bardzo długo - dyskusje nad
        przyczynami upadku Czechosłowacji. Jest to dyskusja o relacjach między państwem
        a narodem, o emocjach narodowościowych pod presją totalitaryzmu i o
        możliwościach kreowania procesów narodowych (patrz "czechosłowakizm"). Przez
        całe lata na zapleczu tych dyskusji istniała Czechosłowacja. Dzisiaj są to
        suwerenne Czechy i suwerenna Słowacja. Historia, wbrew temu, co głosił
        Fukuyama, nie skończyła się.

        Andrzej Krawczyk, historyk, ambasador RP w Czechach, autor książki "Praska
        Wiosna", Warszawa 1992


        Pozdrawiam i zapraszam na:
        Forum Słowiańskie
        nakarm dziecko, kliknij w pajacyka TERAZ:
        www.pajacyk.pl
        Ignorant
        +++
        Pozdrawiam i zapraszam na:
        Forum Słowiańskie
        nakarm dziecko, kliknij w pajacyka TERAZ:
        www.pajacyk.pl
        Ignorant
        +++

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka