burza

[wichrowe_wzgorza]

burza zaskakując
zatrważa

zmusza do walki z lękiem
o to by przetrwać
nawet to
co wydaje się
zbyt ciężkie
i nie do zniesienia

twoje dłonie mnie mają
ja w nich zatopiona
wiotka i giętka
chce zatonąć
cała się schować
w silnych zdecydowaniem
ramionach


www.youtube.com/watch?v=qoYbVosc93U

[listopad02]

Każdy poważniejszy wstrząs powoduje, że na nowo zbieramy siły i nadzieje.

[raf.1]

W moim domu jest jakby jaśniej niż wszędzie,
jakby coś przytulało łagodną poświatą ..
Tam jest najspokojniejszy z dramatów,
niemym istnieniem chowa się po kątach..
Czyta nieistotne słowa i z zachwytem zwleka
przed codziennym błękitem,
przed burzą (tu na dziś przerobiłem ) się chroni.

W moim domu parasolom już nie wypada.
Ciepło jest, dach jest
spokojnych marzeń pod dostatkiem.

[bachulda]

Burza..Sztorm..mhm?
Rozwiewa wiatr.."znaczacy slad"
Jakies zagadnienie i "duszy pragnienie"
Nadejdzie...fala...co "serce "zniewala
Wolnosc przestrzeni...życie odmieni...
Nie wiedziec kiedy.

Pozdrawiam...wicherku

[salsa13]

"Pewien człowiek, skazany na śmierć, na godzinę przed straceniem mówi czy też myśli, że gdyby mu wypadło żyć gdzieś na wyżynie, na skale, na takim wąziutkim upłazie, że tylko dwie stopy się zmieszczą - a dokoła będą przepaści, ocean, wieczny mrok, wieczna samotność i wieczna burza - i że ma tak pozostawać, stojąc na kwadratowym łokciu przestrzeni, całe życie, tysiąc lat, wieczność - to lepiej tak żyć niźli zaraz umrzeć! Byle żyć, żyć i żyć! Jakkolwiek - byle żyć!... Jakież to prawdziwe! Boże, jakie prawdziwe! Człowiek jest podły! I podły jest ten, kto go za to zwie podłym."
Fiodor Dostojewski

ile...?

[wichrowe_wzgorza]

Ile?

pierwszy raz
zakochałam się w Tobie
ze śmiechu najszczerszego

drugi
z powodu bliskości
zjawiła się z tak nieznaną siłą
nakazującą przełamanie strachu

trzeci raz
w sposobie w jaki patrzyłeś
na mnie całą

czwarty
z powodu Twojej za mną tęsknoty

piąty raz
pokochałam Twój podziw dla
dawnych kultur

szósty
gdy uświadomiłam sobie, iż zabierasz
mnie ze sobą wszędzie...

wciąż zakochuje się w jakiejś cząstce Ciebie,
nie mając pojęcia
ile razy jeszcze mogę zakochać się
w Tobie...

[raf.1]

być może, że mi się nieźle dostanie, ale mam to w dupie... :

"Nie wiedzieć czemu porzuciłam drogę
Opuściłam swoje przeznaczenie
Krzykiem i płaczem oszukałam Boga
Aby mi przyniósł ukojenie
I igrałam z losem nieuchronnie
Wciąż upadając w otchłań smutku
Schylałam się by podnieść dłonie
Rzucone na wiatr bez ratunku
Nie wiedzieć czemu porzuciłam
Wybraną mi przed laty drogę
Już zapomniałam kim kiedyś byłam
Wrócić do tego dziś nie mogę
Więc idę drogą wśród kamieni
Ciernie mi rozdzierają ciało
Wykrwawiam z wolna swe sumienie
Serce w kawałki drę pomału
A nim gdzieś przyjdę bez celu płynąc
Możliwe całe wieki miną
Nim wstanę z martwych jako Feniks
Który odrodzi się z płomieni...

23.04.2009"