Liczba pojedyncza

[claire.ampres]

Chciałabym, a z przyczyn obiektywnych nie mogę.
I widzę wyraźnie zmiany. Widzę też mój powrót do bezkompromisowości. Przez rok myślałam, że da się to ominąć, że wystarczy uśpić swój wewnętrzny krzyk "NIE". Myliłam się. Z jednej strony czuję się lepiej z moim wewnętrznym NIE, z drugiej... widzę, że wszystko, co sobie wymarzyłam i to, co buduję w wyobrażeniach... oddala się z ogromną prędkością.
Próbować otworzyć zamykającą się bramę? Na siłę opuszczać zwodzony most? Może i bym mogła, ale JUŻ wiem, że nie będę w ten sposób szczęśliwa. I... zaczynam widzieć, że mogę w ogóle już nie być w pełni szczęśliwa.
Nie żalę się. Natomiast się obawiam.
W sumie to... w dużej mierze sama sobie zapracowałam na to, co mam. Mogłabym oczywiście podeprzeć się uczonymi i badaniami, że tak nie jest, ale... Nie ma to właściwie znaczenia. Muszę brnąć do przodu, pomimo. I sobie patrzeć z boku na to, co mnie omija.
Nie jęczę. Wyrzucam z siebie mój strach.
I nie postrzegam pesymistycznie. Zadziwiająco dużo we mnie optymizmu. Być może nie tak powszechnie pojmowanego...
Mierzyć siły na zamiary. Mierzyć szanse na możliwości.
Moja bezkompromisowość jest pojedyncza...

[magl-owa]

Lepiej bym nie ujęła własnego stanu również
Dziękuję Claire za te słowa i... rozumiem Cię jak cholera.

A gdy przyjdzie wybierac? Co wtedy? Co wtedy Claire?

[claire.ampres]

> A gdy przyjdzie wybierac? Co wtedy? Co wtedy Claire?

Wtedy nie będzie wyboru, widzę to coraz wyraźniej...

[magl-owa]

claire.ampres napisała:

> > A gdy przyjdzie wybierac? Co wtedy? Co wtedy Claire?
>
> Wtedy nie będzie wyboru, widzę to coraz wyraźniej...
>
To smutne... mimo wszystko

A ja chyba bym bardzo chciała, ale boję się...

[claire.ampres]

Ja się tego nie boję, mnie męczy czekanie i świadomość, że jeszcze długo to
będzie trwało.

Maglowa... Ty się boisz? Ty? Dlaczego? Masz w sobie przecież tyle odwagi...

[magl-owa]

claire.ampres napisała:

> Ja się tego nie boję, mnie męczy czekanie i świadomość, że jeszcze
długo to
> będzie trwało.

Powiem Ci na ucho, że nie będzie długo trwało... Czuję to

>
> Maglowa... Ty się boisz? Ty? Dlaczego? Masz w sobie przecież tyle
odwagi...
>
No boję się... wielkich wyborów. I boję się, że mogę przez to
znalezc się w (Twoim) punkcie wyjścia.
Chociaż... gdybym wiedziała i czuła, że te wielkie wybory są
oczekiwane, to kto wie?
Za bardzo teoretyzuję

[claire.ampres]

> Powiem Ci na ucho, że nie będzie długo trwało... Czuję to

To miłe, ale nie wiesz o mnie paru istotnych rzeczy, stąd to "czucie"


> No boję się... wielkich wyborów. I boję się, że mogę przez to
> znalezc się w (Twoim) punkcie wyjścia.

No to w innym punkcie się znajdujemy. Potrafię podejmować najważniejsze życiowe decyzje, zawsze są dobre. Problem mam z pierdołami natomiast.

Ale to, co piszesz to jakiś paraliż przed działaniem i zmianami w życiu. Jeśli odrzucić zmiany, to zostanie tylko stagnacja i beznadzieja, brak celu na horyzoncie, a do tego nie można dopuścić. Masz świadomość, jakie krótkie jest nasze życie?

[magl-owa]

Będę się martwic gdy stanęłabym przed wyborem.
Nie ma co na zapas tworzyc teorii

[mgliste.marzenie]

Claire Wybór masz zawsze. W ostateczności to Ty zdecydujesz, jak i z kim (jeśli)
chcesz dzielić życie. Nie da się oszukać w życiusiebie. Można uciszyć
własna duszę starając się, ale to działa na krótka metę. W końcu prawdziwa
natura da o sobie znać, a wtedy będzie jeszcze gorzej, bo dojdzie do tego
zachwianie siebie.
Strach najlepiej oswoić. Wtedy nie wydaje się taki zły.

[claire.ampres]

Mgliste, pisząc, że nie będę miała wyboru miałam na myśli to, że w takiej
sytuacji moje wewnętrzne NIE będzie na tyle głośne, że nie pozwoli mi na "tak"
czy "być może".
Nie boję się człowieka, tylko jego braku. Strachu nie da się oswoić, inaczej nie
będzie strachem. Można zaakceptować pewne sprawy. Kiedyś je zaakceptowałam, ale
teraz powracają, bo stanęłam na chwilę z boku i popatrzyłam na siebie, co dało
mi dość jasny obraz.

[7stefan7]

Wszyscy mamy swoje fobie i strachy, swoje obawy i nadzieje. Walcz
claire - walcz i idź do przodu alleeeeeee w zgodzie z samą sobą

[sorrento_8]

Po przeczytaniu pierwsze co mi przyszło do glowy, to jakim cudem
wypowiadasz się w moim imieniu.

I chyba trzeba znaleźć metodę, każdy własną, żeby brnięcie zamienić
w sprężysty spacer, żeby patrzeć na mijany "krajobraz" bez zbytniego
żalu.
I niestety uśpione "NIE" najczęściej budzi się nie proszone i dość
donośnie daje nam o sobie znać...