Bo...

[claire.ampres]

czasami powiedzenie prawdy o sobie wszystko zmienia i wiele przekreśla.

Nic nie dodam i nic nie ujmę. Ot, podzieliłam się.

[hellish.monster]

oj tak. niestety tak...

[mankatoja]

Tak, choc i tak powiedzenie prawdy zawsze jest lepsze po stokroc od
kłamstwa.

[ane-tal]

To chyba dobrze - jasność sytacji jest. Albo w tą albo w tamtą

[kawamija]

ja zawszę mam taki lęk, gdzie tak naprawdę leży ta prawda ?


i kiedy "walimy" ową prawdą między oczy, by pomóc.....a kiedy by móc
jakoś nadal żyć....bo my już z tymi "prawdami" sobie nie radzimy....

ciekawy ale trudny temat.


aaaa i jeszcze niby na marginesie refleksja kogos, kto wiele lat był
w związku....może najważniejsze jest to ,by owe "prawdy" sobie na
bieżaco mówić, bo po dłuższym czasie można już nie być pewnym co
było prawdą a co......może się tak naprawdę nie wydarzyło ?

[aglajaa.a]

Noo oczywiście, że tak.. ale to konieczne, przecież... bo jak inaczej(?) żyć w
szczątkach prawdy, by nie powiedzieć w kłamstwie(?)
Wyobrażasz sobie ukrywanie czegoś i świadomość tego, że nie jesteś w porządku, i
pewność, że to i tak kiedyś wypłynie...
A że przez to powiedzenie prawdy traci się szanse, cóż można uzupełnić braki i
próbować ponownie... nie zawsze, nie w każdej sytuacji ale czasami mozna..