Samotność w tłumie

[just_anias]

Witajcie
Każdego dnia mijam setki ludzi. Tylko dlaczego wciąż czuję się jakbym była sama na świecie? Nie chodzi mi o samotność w rodzinie, tylko taka towarzyska samotność... Kiedy wiesz, że nie możesz z nikim porozmawiać, bo ten ktoś ma już swoje życie i olewa Twoje problemy.

Tłum ludzi... A tak brak tego jednego człowieka, który odwróci do góry nogami mój świat.

[pzkpfw-vi-b-konigstiger]

oj, bo to nie trzeba się nastawiać od razu na wywracanie świata do góry nogami przez jakiegoś mitycznego Ktosia, tylko na stworzenie takiego swojego własnego świata, do którego z miłą chęcią ten Ktoś zajrzy i być może zechce w nim na dłużej pozostać

[green.amber]

Tyguniu mjut na moje serce lejesz

[czarnamajka75]

Szefowo czyli co robić ma dziewczyna...ma się czuć dobrze w swoim towarzystwie?
Bo ja dzisiaj niekumata jestem...(żeby tylko dzisiaj

[pzkpfw-vi-b-konigstiger]

ma siebie samą przekonać, a potem resztę towarzystwa, że JEST osobą interesującą i taką, którą warto poznać, którą się lubi, z którą chce się być
czyli: uwierzyć w siebie, polubić siebie i pozwolić innym ludziom na to
wyjaśniłam?

[czarnamajka75]

pzkpfw-vi-b-konigstiger napisała:

> ma siebie samą przekonać, a potem resztę towarzystwa, że JEST osobą interesując
> ą i taką, którą warto poznać, którą się lubi, z którą chce się być
> czyli: uwierzyć w siebie, polubić siebie i pozwolić innym ludziom na to
> wyjaśniłam?

Jak zawsze wyczerpująco,ale to jest dość cięzka praca nad swoim stosunkiem do siebie

[sebtrom]

bardzo ładnie to napisałaś, taki swój świat a nie oczekiwanie że ktoś to zrobi...
w swoim swiecie i tak sie żyje na co dzień, a zaprosic zawsze można...

[hellish.monster]

bardziej doskwiera Ci brak osoby, z którą mogłabyś porozmawiać czy "tego jednego jedynego"? jeżeli bardziej rozmówcy, to zostań tu na dłużej. ja dzięki temu forum powalczyłam ze swoją chorobliwą nieśmiałością, odważyłam się na spotkania forumowe i dzięki temu poznałam kilka fantastycznych osób, które nie pozwalają mi być samotną!

z ten jeden jedyny? no cóż... jeżeli ma wywracać życie w negatywnym sensie, to... sama rozumiesz...

[just_anias]

Tak... Rozumiem Wasz punkt widzenia. Tylko ciężko jest diametralnie się zmienić.
Prawdą jest, że ani nie mam pewności siebie, ani nie jestem atrakcyjna. Łatwiej byłoby mi zaakceptować siebie, gdybym nie była tak bardzo nijaka.
Nie. To nie tak. Ja po prostu sama stwarzam sobie problemy. Widzicie jestem rozdarta. Z jednej strony wiem, że trzeba się zmienić, z drugiej nie potrafię zrobić nic by zacząć działać. Dlatego czuję się samotna. Mimo, że mam dwie przyjaciółki to często czuję się tak jakby na boku. Może sama się tam ustawiłam i trudno mi z tego miejsca odejść?

[hellish.monster]

Jak bym widziała siebie... sprzed jakiegoś czasu...
Źle Ci w tym stanie w jakim się znajdujesz, więc daj sobie czas czas na zmiany i zmieniaj się

[bez.pokory]

Heleno, ja lubię jak TY takie mądrości prawisz...
Jeszcze trochę i będę miała dwie Polyanny wokół siebie i będę zmuszona włożyć różowe okulary na nos. Obiecuję, ze nie poddam się bez walki

[green.amber]

tam zaraz okulary...
a z odwagą i otwartymi oczami prosto w słońce??! no dobra dla bezpieczeństwa raczej zmruż swoje piękne kocie oczyska
chociaż kto wie, może w różowym też byłoby Ci pięknie...

Just a może niczego nie trzeba zmieniać?? Przeczytaj dokładnie, to co napisałaś i sprawdź, co z tego jest prawdą… bo wszystko jednocześnie, takie mam wrażenie, prawdą być nie może…
Nie. To nie tak. Ja po prostu sama stwarzam sobie problemy. Widzicie jestem rozdarta. Z jednej strony wiem, że trzeba się zmienić, z drugiej nie potrafię zrobić nic by zacząć działać. Dlatego czuję się samotna. Mimo, że mam dwie przyjaciółki to często czuję się tak jakby na boku. Może sama się tam ustawiłam i trudno mi z tego miejsca odejść?

[czarnamajka75]

just_anias napisała:

> Tak... Rozumiem Wasz punkt widzenia. Tylko ciężko jest diametralnie się zmienić
A kto mówi że łatwo?
> .
> Prawdą jest, że ani nie mam pewności siebie,
podobnie jak ja i wielu innych
ani nie jestem atrakcyjna.
zupełnie jak ja
Łatwiej
> byłoby mi zaakceptować siebie, gdybym nie była tak bardzo nijaka.

E tam ...
> Nie. To nie tak. Ja po prostu sama stwarzam sobie problemy. Widzicie jestem roz
> darta. Z jednej strony wiem, że trzeba się zmienić, z drugiej nie potrafię zrob
> ić nic by zacząć działać. Dlatego czuję się samotna. Mimo, że mam dwie przyjaci
> ółki to często czuję się tak jakby na boku. Może sama się tam ustawiłam i trudn
> o mi z tego miejsca odejść?

Masz 2 przyjaciólki - super - wiesz jak Ci zazdroszczę? Młoda świat należy do odważnych i do upartych , trzeba zęby zacisnąć i iść do przodu pomimo upadków ciągle iść..

[tygrysgreen]

nie zmieniaj się
zaakceptuj siebie taką jaką jesteś, taką nijaką, nieśmiałą i nieatrakcyjną
czy gdzieś jest powiedziane, że na tym świecie nie ma miejsca dla nijakich i nieśmiałych? każdy jest potrzebny, każdy jest cenny
nie potrafisz zrobić nic żeby się zmienić z tej prostej przyczyny że taka zmiana jest niemożliwa. nic na siłę
a z drugiej strony, zmieniasz się niezauważalnie każdego dnia
jak popatrzysz wstecz, na pewno zauważysz że jesteś inna niż 5 czy 10 lat temu.

[coelka]

Czy ja wiem, ja zawsze ma z kim porozmawiac, co nie znaczy , że nie czuję sie samotna. niektórzy znajomi mają rodziny inni nie, ale ich rodziny nie przeszkadzają w kontaktach ze mną natomiast czuje sie smoatna bo ja dziwna troche jestemm i w kontaktach z innymi musze sie dostosowywac , mam dziwne problemy metafizyczne , które dla innych sa obce i nawet nie truje tym dupy innym bo i tak mnie raczej nie zrozumieją. Laski przewaznie gadaja o problemach z facetami i ja tez czasami lubie , ale nie zawsze a faceci o sporcie i samochodach a jakies moje przemyslenia to musże na FORUM UWYDATNIAC. wIDOCZNIE TAK MA BYC HEHHE.

[just_anias]

Jak wspomniałam sama jestem sobie winna... Ale... Wiecie jak jest pod górkę to trudno iść tam samemu. Zresztą nieważne. Nie można zrzucać na innych problemów. Ale dzięki że staracie się zrozumieć

[monika1992rok]

czasami tez tak mam ze jak ide ulica w tlumie pelnego ludzi to mam wrazenie ze wszyscy sa szczesliwi rozesmiani a tylko ja mam jakies problemy ze soba

[she4444]

w zasadzie odkąd sobie przypomnę zawsze byłam sama- niby duża rodzina, ale tak na prawdę sama. Nie wiem dlaczego, nie potrafię znaleźć przyczyny. Nigdy nie miałam przyjaciółki, znajomości ze studiów dawno się rozwiały zresztą nigdy nie były zbyt wielkie.Mam 28 lat i w zasadzie zero znajomych, przyjaciół, o tym Jedynym nie wspominając. Nie mówię, że wyznacznikiem kobiety jest mężczyzna ale nie chcę być zawsze sama- nie chce pewnego ranka obudzić się z przeświadczeniem, że nic ważnego się nie wydarzyło w moim życiu. Czasami wyobrażam sobie swój pogrzeb na którym nikogo nie ma- mam wrażenie, że jakbym teraz nagle zniknęła to poza paroma osobami z najbliższej rodziny nikt by nie zauważył, że mnie nie ma!!! ( a przecież rodzice nie są wieczni). CHCĘ DLA KOGOŚ COŚ ZNACZYĆ- COŚ WAŻNEGO TYLKO NIE WIEM JAK SIĘ DO TEGO ZABRAĆ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

[sebtrom]

no i to jest jakaś częsć odpowiedzi
nie ma z kim porozmawiać bo ma swoje życie i olewa Twoje problemy....
rozmowa to nie jest monolog z wylewaniem własnych problemów, zwykle każdy chce opowiedziec o swoich problemach a każdy ma ich sporo...
rozmowa to sztuka wymiany mysli dwustronna...
a tak juz jest, ze jak ktoś ma swje życie to zwykle i swoje problemy...i zwykle nie za bardzo ma z kim się nimi podzielić....

[shantyman]

Tak to już dzisiaj jest i wiele razy o tym pisano. Na szczęście są wyjątki w tym tłumie

[25-l-atka]

a ja czasem mam tak samo, by porozmawiać pozostaje świat wirtualny
co do osoby odwracającej świat do góry nagami, trzeba wierzyć, że kiedyś się znajdzie, choć czasem już trudno wierzyć w to.

[jedr-ek28]

Ja też tak mam. Wczoraj postanowiłem jednak wyjść, bo znajomy często wychodzi do klubów więc poszedłem, ale jak zwykle czułem się tak spięty i przestraszony, że od razu zauważyłem, że ludzie ode mnie odchodzą. A byli tam nowi ludzie i od razu wyczułem, że mnie nie lubią. Codziennie widzę ludzi tak wspaniałych, tak atrakcyjnych, trzymają się za ręce, są blisko siebie, ludzie do nich lgną i sami przychodzą a mnie, odkąd pamiętam, nawet rodzice nie przytulali. Od zawsze byłem sam i nigdy nic od rodziców nie dostałem a kiedy chciałem porozmawiać z mamą, to powiedziała, że nie obchodzą ją moje problemy. Kiedyś przychodzili do mnie koledzy ze szkoły, ale kiedy przychodzili, to ojciec zawsze rozkazywał mi coś zrobić, przez co znajomi ode mnie odeszli a ja musiałem ciągle wykonywać jakieś rozkazy ojca. Nigdy nikomu o tym nie mówiłem. Bałem się reakcji znajomych. Jestem wściekły na rodziców, jestem sfrustrowany. Od dwóch lat chodzę po psychologach. Jedna udzielała mi poradnictwa, coś mi pomagało, ale tylko na chwilę. Zrezygnowałem. Od miesiąca chodzę do psychoterapeuty, jest lepsza, ale nic mi nie pomaga. Jest fajną osobą, ale ja mam tak, że czuję potrzebę ciągłego wyżalania wspomnień, które stanowią dla mnie cierpienie. Mam problem z bliskością i lękiem. Jestem załamany myśląc o dziewczynie. Przecież żadna, tak atrakcyjna dziewczyna, nie będzie miała ochoty nawet ze mną porozmawiać, a jak patrzę na wylansowane laski, to mnie jeszcze większe przerażenie bierze, bo wiem, że miała pewnie z 20 partnerów i lubi, jak byle jaki typ do niej podejdzie, zabierze ją samochodem i ... A większość takich jest a ja takiej nie chcę. Pracuję, sporo zarabiam, jetem po anglistyce, ale lęk i problem z bliskością nie pozwala mi normalnie funkcjonować. Boję się rozmawiać z ludźmi o swoich problemach. Co powiecie?

[lesher]

Powiemy, że nie musisz do każdego wątku ten sam post doklejać, żeby zostać zauważony.
Wystarczy raz.

[just_anias]

Widzę, że nie jestem jedyna. Wczoraj uśmiech na mojej twarzy wywołała zupełnie obca mi osoba, której nie spotkam już prawdopodobnie nigdy w życiu i wiecie co? Poczułam to głupie ciepło w sercu kiedy czuje się, że jednak nie jest się niezauważanym. A przecież to był tylko moment...