śmierć pupila i problem :(((

[fergie18]

niestety w sobotę zmarł mój ukochany pies Reks, prawie rok temu wykryto u
niego cukrzycę, stosowaliśmy dietę i podawaliśmy mu insulinę, jednak odszedł w
wyniku uszkodzenia wątroby, na szczęście umarł spokojnie, we śnie,
pochowaliśmy go blisko domu, w miejscu gdzie czasem hasał, ja mam 21 lat,
studiuję 80km od domu i wynajmuję tu mieszkanie z moim chłopakiem, chciałabym
mieć nowego pieska bo ból jest niesłychany jednak moi rodzice twierdzą że nie
chcą widzieć na oczy innego psa w swoim domu i że nie będą się nim opiekować
jak będę musiała gdzieś wyjechac i go zostawić :( nie wiem co teraz robić, czy
brać szczeniaczka i liczyć na to że nie będę potrzebowała go nigdy zostawić u
rodziców czy zrezygnować z pieska i czuć cały czas pustkę? macie jakieś rady?

a oto kwiatek mojego Reksia:

www.dognet.pl

[fergie18]

www.dognet.pl/flower.php?fid=8879

[kirke18]

Myślę, że powinnaś Im dać trochę więcej czasu, a potem przekonać, że wzięcie
jakieś pieska pokrzywdzonego przez los może ukoić serce

[deszcz.ryb]

Skoro nie chcą, a poważnie bierzesz pod uwagę to, że będziesz musiała go u nich czasem zostawiać... to nie bierz, dopóki się nie zgodzą. Nie ma sensu denerwować psa i ich.

Ewentualnie zapewnij mu innych opiekunów na czas swoich wyjazdów, albo nie wyjeżdżaj.

[baczek-1]

Nie namawiam Cie broń Boże do wchodzenia w spór z rodzicami, nie
mniej jednak znam przypadki, ze rodzice zaakceptowali zwierzę,
pomimo, ze początkowo byli przeciwni. Jezeli mogłabym Ci cos
podpowiedzieć, sama jestem matką, to rodziców trzeba wziąc na litość
i przyprowadzić jakąś bidę schroniskową. Musisz jednak wziąć pod
uwagę, ze na poczatku może być ciężko i będziesz skazana sama na
siebie. Ale skoro jesteście we dwoje, myślę, że sobie poradzicie.
Sama mam ten problem, że nie mam z kim zostawić zwierzaków ( a mam 4
psy i 3 koty). Ale jakoś sobie radzę. A tak wogóle to nie rozumiem
postępowania rodziców. Jak miałam 20 lat przyprowadziłam do domu
drugiego, znalezionego w górach psa i mama nie powiedziała ani
słowa. A był to niesamowity kłopot, bo to była suka, o sterylizacji
wtedy sie nic nie mówiło, a dwóch psów to nie miał nikt. Byliśmy
wskazywani jako znana na osiedlu rodzina wariatów. No cóż stare
dobre czasy. Dziś mam 4 psy i nikt mnie palcem nie wskazuje.
A szkoda.

[fergie18]

dam im na razie trochę czasu a potem ponowię temat, myślałam o jakiejś małej
suczce ze schroniska, popytam też resztę rodziny np. babcię i siostry cioteczne
czy moglibyśmy ewentualnie na ich pomoc liczyć w razie czego, babcia pewnie nie
odmówi bo poprzednim psem też się czasem zajmowała jak wyjeżdżaliśmy gdzieś
wszyscy, czasem sama go zabierała od nas na kilka dni jak czuła się samotna po
śmierci dziadka, popytam jeszcze kuzynki, a rodzicom dam na razie czas na
ochłonięcie, widocznie inaczej przeżywamy śmierć pupila - oni potrzebują
ochłonąć a ja chciałabym zapełnić pustkę w domu i zająć się maluchem, bo myślę
że to by mi pomogło szybciej pogodzić się ze śmiercią staruszka, widać każdy to
inaczej przechodzi, na razie poczekam...dziękuję za rady, jak ktoś jeszcze chce
coś dodać top niech pisze :)

[majenkir]

A pies mialby mieszkac z rodzicami, czy z Toba w wynajmowanym
mieszkaniu? Bo jesli to drugie, to zapytalabym raczej wlasciciela
lokalu, czy sie zgadza na psa....

[fergie18]

piesek miałby mieszkać tu u mnie w mieszkaniu wynajmowanym, czasami tylko jak
wyjeżdżam na tydzień do domu lub 2, jakieś święta czy coś takiego to jechałby ze
mną do rodziców, właścicielka zgadzała się jak mój poprzedni pies był tu czasem
z nami, także raczej nie ma problemu, jak już będę zdecydowana na pieska to
wtedy jej zapytam, bo na razie mocno się zastanawiam, muszę mieć akceptację
rodziców, a coś czuje że trochę sie naczekam zanim to nastąpi, może już będę
wtedy mieszkać na swoim, zobaczymy, jednak na dzień dzisiejszy piesek mieszkałby
z nami w wynajmowanym

[danusia100]

Niedawno narzekałaś,że nie stać Cię na wizyty u weterynarzy,bo dużo
wydajesz na leki dla psa chorego na cukrzyce.Dziewczyno pies to nie
zabawka,jeżeli masz wziąść psa to pomyśl najpierw ile kosztuje jego
utrzymanie szczepienia i ile kosztuje jego leczenie w razie
choroby.Chyba to nie jest najlepszy pomysł-jakoś Ci te babcie ciocie
i inni członkowie nie pomogli kiedy Twój pies potrzebował
pomocy.Odradzam

[fergie18]

przecież napisałam że rodzice bardzo mi pomagali przy psie, a kasy na wizytę
wtedy akurat nie miałam, ani ja ani oni, teraz jest trochę lepiej, a szczepionki
dla szczeniaka na pewno nie kosztują tyle co stałe leczenie i dieta dla
starszego, chorego psa, poza tym teraz mam stypendium a w tamtym semestrze nie
miałam, spokojnie ja tylko pytam o radę na teraz, nie ważne co się działo w
przeszłości

[fergie18]

poza tym kończę już studia i niedługo będę szukać stałej pracy, więc już nie
będę mieć problemów finansowych raczej

[minniemouse]

Wspolczuje serdecznie z powodu smierci pieska :(

Najpierw skoncz studia i idz do pracy.
nie wiadomo jak ci sie ulozy, jaka bedziesz miala prace, ile
zarabiac i gdzie mieszkac.
moze prace dostaniesz daleko i bedzie przeprowadzka, moze nie
bedziesz mogla juz trzymac zwierzat bo nowy wlasciciel sie nie
zgodzi.
a moze bedziesz dlugo siedziec w pracy i nie bedziesz miala czasu
na psa.

Po drugie - rodzicow absolutnie w to nie mieszaj, zostaw ich w
spokoju.
jak TY chesz miec psa to TY sie nim zajmmuj. rodzice jak bedza
chcieli to sami ci pomoga. albo wezma sobie swojego psa.

Minnie

[fergie18]

tylko że strasznie trudno mi zyć obecnie bez psa, zanim znajdę pracę to może
trochę potrwać a ja jestem ciągle smutna i załamana, moja znajoma miała tak po
śmierci psa przez 3 lata aż w końcu wzięła nowego i wszystko przeszło, jak na
razie nie jestem w stanie w ogóle normalnie funkcjonować, nawet jak mój stary
pies jeszcze żył to jak go ze 3-4 dni nie widziałam to był dramat, jeszcze się
zastanowię nad tym wszystkim ale samotność i pustka są okropne, po przyjściu z
zajęć które teraz mam najwyżej 6 godzin dziennie ciągle wysiaduję sama, smutno
strasznie

[minniemouse]

Przykro mi naprawde,
ale kupowanie psa z mysla ze beda sie nim zajmowac rodzice ktorzy
NIE maja ochoty na psa w ogole to jest egoizm.

Wyobrazam sobie jak cierpisz ale z czasem bedziesz sie czula lepiej.

i jak bedziesz "ustawiona" to wtedy sobie mozesz pozwlic na nowego
psa. z emocji na razie bym psa nie brala.

Minnie

[tenshii]

Fergie - odnoszę wrażenie, że chcesz abyśmy za Ciebie podjeli tę decyzję. A my tego zrobić nie możemy. To TY musisz ją podjąć, świadomie.
My nie pomożemy Ci zajmować się psem. Nie będziemy łożyć na jego ewentualne leczenie. Jedyne co będziemy mogli zrobić to wspierać Cię psychicznie i ewentualnie doradzać.
Dziś doradzam Ci - pamiętaj, że wzięcie psa to wzięcie odpowiedzialności za jego życie na paręnaście lat. Dziś - moim zdaniem - nie jesteś gotowa na wzięcie psa, zarówno psychicznie (wbrew pozorom) bo sama się wahasz, a musisz być pewna, TY musisz być pewna.... nie jesteś też gotowa materialnie: nie masz wsparcia rodziców (chociaż to akurat kwestia czasu), a jeśli ten pies tez zachoruje? (tfu tfu). Każdą ewentualność trzeba brać pod uwagę.
Wiem, że jest Ci smutno, bo sama to przeżywałam, ale miłość to nie jedyna rzecz, którą należy dać psu. Pies nie może być po prostu "lekiem na całe zło". Kończysz studia - już niedługo.
Daj czas czasowi

[baczek-1]

Weź starszego pieska. Ja wiem, że taki pies moze wymagac leczenia i
nie zostało mu już wiele zycia. Ale najczęściej jest to pies, ktory
sie już w życiu wyszlał. Jedyne co potrzebuje to ciepły kąt, miska
strawy i odrobinę miłości. Nie potrzebuje dużo ruchu, nie będzie
niszczył i wył pozostawiony sam. A przecież Ty za chwilę pójdziesz
do pracy i pies będzie musiał siedzieć sam po 8 godzin dziennie.
Szczeniak będzie sikał, gryzł, wymagał długich spacerów. Przyjdziesz
po 8 godzinach i nie będzie stac Cię na to, żeby wyjść z psem na 2
godziny. I licz sama na siebie. Wiem, ze to jest trudne, ale później
jest mniejsze rozczarowanie.

[baczek-1]

Nie wiem gdzie mieszkasz, ale parę postów niżej dziewczyna prosi o
wzięcie psa ze schroniska w Milanówku. Może bys sie zainteresowała.

[danusia100]

dziewczyna nie ma mieszkania ,nie wiadomo kiedy i jaką znajdzie
prace.Pies to nie zabawka ze sklepu jak się znudzi nie odstawisz jej
na półke.Na forum weterynaria opisywała ile pieniążków wydała na
poprzedniego pieska w efekcie nie miała na wizyte u weterynarza.Kto
powiedział,że starszy pies nie choruje-właśnie odwrotnie ,tak jak
ludzie ,a nikt też nie da gwarancji,że szczeniak jest bez wad
genetycznych.Pies w domu to poważna decyzja na całe jego
życie.Naturalnie,że straszna jest rozłąka z przyjacielem,ale też
straszne jest kiedy nie można mu pomóc,bo nie ma na to funduszy.

[baczek-1]

Ja wyznaję zasadę taką: Należy ludziom i zwierzętom dać szanse, nie
stwierdzać z góry - Ty sie nie nadajesz. Wiem ze wiele jest
bezmyślności i okrocieństwa. Ale czy lepszy jest los zwierzęcia w
azylu. Jezeli jest szansa, że jakis Azorek znajdzie dom, należy ja
wykorzystać. Dziewczyna ma chęci, ale życia nie da się zaplanować, a
ludzi nie można oceniac na podstawie dwóch zdań. Nie odbierz tego
jako moje rozgrzeszenie bezmyślności i okrócieństwa.

[danusia100]

Nie stwierdzam TY SIE NIE NADAJESZ,ale stwierdzam to nie ten
moment.Pójdzie dziewczyna do pracy,a wiadomo jak się dzisiej pracuje
i co ??? Pies 9 godz w domu sam,to dopiero szczęście.Kocham
zwierzęta i w moim życiu nie było dnia bez psa.Każdy był ze mną do
końca.Od 12 lat mam owczarka niemieckiego jest przewlekle chory,więc
wiem ile to kosztuje i wiem ,że to będzie już mój ostatni pies,bo z
wielu powodów zdaje sobie sprawe,że nastepnemu nie potrafiłabym
zapewnić szczęśliwego domu.A chyba lepiej wybrać mniejsze zło niż
spełnić swój kaprys.Pozdrawiam

[baczek-1]

Danusiu w dzisiejszych czasach 90% psów siedzi w domu po 9 godzin.
No może przesadziłam - 80%. Ale czy nie lepszy jest taki los niz los
psa azylowego. Moje też siedziały. I leciałam na zbity pysk do domu
z pracy, zeby psy wyprowadzić, i zbierałam siki i kupę i wymiociny
bo i to sie zdarzało, bo co miałam zrobić. Ale psów się nie
pozbyłam.

[danusia100]

lepiej w domu,masz racje.Jednak dla mnie trzymanie psa w mieszkaniu
samego ponad 5 godz.to już sprawa do dyskusji.Nigdy nie słyszałaś
wyjącego,szczekającego i skomlącego psa-to własnie te zostawiane w
domu.Znam kobiete,która podobna kocha swoje 2 psy.Mają one więcej
zabawek niż niejedno dziecko.Ale na spacer z nimi nie wychodzi,bo
ich nie utrzyma nawet pojedyńczo.Spacery to już obowiązek męża-ale
ona podkreśla,że psy kocha i będzie miała jeszcze
trzeciego.Dziewczyna musi poukładać sobie życie,nie ma swojego
mieszkania-a jeśli człowiek od którego wynajmie nie zgodzi się na
psa-będzie kolejny problem KTO PRZYGARNIE PIESKA .Upieram się,że to
nie jest dobry moment na taką decyzje

[laiczka9]

zgadzam się. na ogół azyl to najgorsze zło. ale nie mając
mieszkania , pracy, pieniędzy, brać psa? troszkę mi to pachnie
nieodpowiedzialnoscią. a co, jeśli przygarnięty pies okaże się
chory? skąd wtedy wziąć pieniądze na leczxnie? wiem, że życia nie
można zaplanować, ale można rozsądnie pomysleć...
a może ja po prostu nie jestem tak odważna:)
sama mam psa podrzutka, znajomi przygarneli psa ze schroniska.
decyzje podjeli w lutym, psa wzieli w czerwcu. doszli do wniosku że
dopiero wtedy (ona jest nauczcielką - wakacje) będą mieli dośc czasu
aby odpowiednio zająć się psem (przewidywali że początki będą raczej
trudne).

[deszcz.ryb]

Nie ma co przesadzać, mały piesek, jeżeli jest zdrowy, aż tak dużo nie kosztuje. Ale nie ma sensu go brać, jeżeli nie ma się odpowiednich warunków.

A już absolutnie przestrzegam przed braniem rodziców "na litość" i wzięciem jakiegoś biedaka ze schroniska.

Po pierwsze, to może calkowicie popsuć stosunki z rodzicami [wiem, że mnie samą szlag by trafił, gdyby ktoś kazał mi zajmować się zwierzakiem, jeżeli WYRAŹNIE powiedziałam, że go nie chcę. Mimo, że lubię zwierzęta. Bo może mam inne plany na weekend, albo po prostu mi się nie chce. Z jakiej racji twoi rodzice mają się zajmować TWOIM psem? ].

Po drugie, pies ze schroniska może być o wiele trudniejszy do ułożenia, niż szczeniak; ma już swoje nawyki i zwyczaje, które będzie trudno wykorzenić. Nie mówiąc już o tym, że jeżeli jest stary, może poważnie zachorować a wtedy koszty utrzymania rosną niepomiernie.

[fergie18]

jeśli miałabym wziąć szczeniaczka to na pewno nie zrobiłabym tego teraz, w roku
akademickim, tylko na wakacjach, żeby przez kilka pierwszych tygodni wszystkiego
go uczyć, a kto powiedział że ja nie mam pracy?? mam pracę dorywczą którą
wykonuję w domu - korepetycje(mówiłam że dopiero będę szukać pracy - w sensie
stałego zatrudnienia), nie jest tak że w ogóle nie mam pieniędzy, mam
stypendium, korepetycje i jeszcze rodzice mi dokładają do mieszkania, chodzi
tylko o to ze np. dodatkowy wydatek (nagły) np. 300-400zł w miesiącu nie jest u
mnie możliwy, mieszkania własnego jeśli nie dostanę kredytu bo pójściu do pracy
mogę nigdy nie mieć :( więc mam na zawsze zrezygnować z tego co kocham, czyli psów??

[deszcz.ryb]

Przesadzasz, nikt ci nie każe rezygnować z psa od razu na całe życie. Kiedy twoja sytuacja się ustabilizuje i będziesz pewna, że psa utrzymasz finansowo, będziesz miała, gdzie go trzymać i z kim go zostawić w razie czego, możesz sobie wziąć jednego.

A do wakacji jeszcze masa czasu - powinno go wystarczyć na przekonanie rodziców. Tylko pamiętaj - nic na siłę.

[fergie18]

mam nadzieję że się uda, dziękuję bardzo Wam wszystkim za rady, co do tego że
chcę psa o jestem już pewna tylko właśnie chcę się do tego dobrze przygotować,
żeby się nagle nie okazało jak zachoruję albo co że biedny psiak nie ma z kim
zostać, poczekam do wakacji, na razie mam zgodę właścicielki na niedużego psa z
zaznaczeniem że jak wyrządzi jakieś szkody to my sami je naprawiamy (wiadome :)
teraz pozostało już tylko pogadać z rodzicami ale zrobię to za kilka tygodni, na
razie są zbyt przygnębieni na takie tematy, dziś mama dzwoniła z pracy do mnie i
płakała ze teraz wieczorami siedzą z tatą i się kłócą chyba już z nudów bo nie
ma co robić a tak to zawsze psu trzeba było zastrzyk dać, ugotować kasze z
mięsem, wyprowadzić, a teraz nic, tylko siedzą przed telewizorem

[fergie18]

pocieszałam ją, mówiłam niech teraz poświęcą więcej czasu dla siebie, niech
wymyślą sobie jakieś wspólne zajęcie po pracy, może na basen niech idą albo do
kina, a mama do mnie " w dupie mam nasz czas wspólny jak po powrocie w domu nikt
się nie będzie cieszył"

[danusia100]

spokojnie czas leczy rany.Podjęłas dobrą decyzje.Pozdrawiam

[majenkir]

O rany! Oni potrzebuja psa o wiele bardziej niz Ty!
A teraz sama nie wierze, w co zaraz napisze:



przynies im psa na Gwiazdke!! :))))

[deszcz.ryb]

... ale tylko po uzgodnieniu, że NA PEWNO go chcą!

[fergie18]

myślę że na gwiazdkę to za szybko bo szczeniakowi trzeba na początku całe dnie
poświęcać a teraz niestety musiałby zostawać sam w domu na kilka godzin
codziennie, a tak nie może być, będę mieć 3 miesiące wakacji to wezmę psiaka
wtedy żeby mieć czas go szkolić i stopniowo przyzwyczajać do zostawania samemu w
domu

[danusia100]

świetny pomysł-pies na gwiazdke,a po świętach przywiązany do
drzewa.Kto daje takie prezenty starszym ludziom.Wyraznie powiedzieli
nie chcą psa.Wiadomo,że jest im przykro.ale nie chca nowegi i mają
do tego prawo

[fergie18]

nigdy w życiu nie zrealizuję tego pomysłu, dlatego założyłam ten watek że chcę
postąpić racjonalnie i wiem że chcę psa ale poczekam conajmniej do wakacji

[baczek-1]

Cóż, mogę Ci tylko pozazdrościć racjonalizmu. Ja niestety kieruję
sie w życiu impulsem i dlatego mam 4 psy i 3 koty. I coś mi sie
zdaje, że rodzice będą mieli psa wcześniej niż Ty.

[fergie18]

zobaczymy ;) na razie raczej nie będą mieli, bo po świętach mój tato idzie na 2
miesiące do sanatorium, już dawno mu lekarz to zalecał ale ciągle odkładał
wyjazd, myślę że oni chcą teraz trochę pożyć sami ale jednocześnie bardzo im
doskwiera brak psa, zobaczymy co z tego wyniknie, ja na pewno będę ponawiać
temat psa na jakiś czas przed wakacjami :)

[minniemouse]

"" chcę
postąpić racjonalnie i wiem że chcę psa ale poczekam conajmniej do
wakacji ""


racjonalnie to jest wlasnie najpierw skonczyc studia i isc do pracy
i zorientowac sie jakie bedziesz miala z czasem warunki na psa.

jak ktos napisal nikt ci nie kaze z psa rezygnowac na cale zycie.
po drugie to ze twoi rodzice teraz placza i narzekaja to tez
normalne - w koncu pieska ktory odszedl tez kochali i teraz
przezywaja jego smierc po swojemu.

ale to wcale nie znaczy ze jak sie uspokoja to beda zadowoleni ze
im wcisnelas nastepnego.
jeszczeraz podkreslam - chesz podejmowac decyzje - to podejmuj tak
aby nikt, a przede wszystkim rodzice, nie musieli za ciebie ponosic
konsewkencji.
doroslosc objawia sie m.inn. liczeniem tylko na siebie.


mozesz powiedziec rodzicom ze masz nadzieje ze jednak kiedys znowu
zapragna pieska i jesli tak to im w tym pomozesz.
na razie licz tylko na siebie.

a jak juz bedziesz samowystarczalna! wlascicielka psa i rodzice
SAMI wykaza ochote sie nim zajmowac to wtedy mozesz im go podrzucac.
poki co licz tylko na siebie.

Minnie

[minniemouse]

ps.

a nie myslalas o tym zeby na razie zglosic sie jako wolontariuszka
do schroniska i np. wyprowadzac psy na spacer?
w ten sposob i sama bedziesz miala kontakt z psami, i pomozesz
biedakom. i nie bedziesz ograniczona czasowo, finansowo,
mieszkaniowo.

z czasem mozesz zachecic mame aby z toba z kilka razy tez poszla
i moze wtedy mama nabierze ochoty na posiadanie psa lub okazjonalne
opiekowanie sie twoim.

Minnie

[fergie18]

Myślałam nad tym oczywiście ale to nie to samo co mieć własnego psa, byłam przez
całe liceum wolontariuszką w schronisku, znalazłam kilku pieskom domki, teraz
pomagam przez internet
-zdecydowaliśmy z moim narzeczonym że bierzemy małego pieska wielkości yorka na
wakacjach i oboje będziemy się nim zajmować, znam ludzi którzy w akademikach
trzymają psy a jakoś pieski mają się świetnie, jak się psa odpowiednio karmi,
tresuje i bawi z nim itp. to pies będzie szczęśliwy, dla niego nie ma znaczenia
czy mieszkanie jest wynajmowane czy nie a jak nasza właścicielka nie widzi
problemu to czemu nie?
z rodzicami chodziło mi tylko o to czy zajęliby się pieskiem w momencie gdyby
np. mi coś się stało (tfu tfu) powiedzmy szpital i musieliby tylko przez KILKA
dni góra zająć się nim, na szczęście załatwiłam to z moimi przyjaciółkami
bliźniaczkami, że mi pomogą w razie czego
zostaje mi tylko czekać do wakacji choć teraz też mam sporo czasu bo studiuję
kierunek inżynierski i większość projektów wykonuję w domu i mama mało zajęć ogólnie