Zamach i pogrzeb

[cepekolodziej]

"Fala 49". Niejaki Martyka Stefan. Nie mam pewności, nawet nie mam możliwości sprawdzenia. Ale -

[amamit]

Jeśli tylko było, a nie wierzę, że nie - musiał on. Aksamitnym głosem.

[eres2]

„Jerzy Litwiniuk dziś o swym wierszu mówi: - Miałem wtedy 28 lat,
takie pisanie wynikało trochę ze strachu, trochę z chciwości.”

eres: Nie ze strachu, bo za nie włażenie komunistycznej władzy w
tyłek nie szykanowano, co najwyżej nie okazywano takim wierszokletom
łaskawości i nie przyznawano przywilejów, natomiast wazeliniarski
utwór p. Litwiniuka był nade wszystko przejawem mimikry człowieka o
mentalności folksdojcza.

Zresztą Litwiniuk w swojej „twórczości” nie był osamotniony, peanami
wielbili komunistów i samego wodza Stalina nie tylko Litwiniuk i
całe tabuny klienteli komunistycznej władzy, ale np.:
Wisława Szymborska
Niewzruszony drukarski znak
Drżenia ręki mej piszącej nie przekaże
Nie wykrzywi ból łza nie zmaże.

czy
Adam Ważyk
Mądrość Stalina
Rzeka szeroka
W ciężkich turbinach
Przetacza wody.

[wikul]

eres2 napisał:

> eres: Nie ze strachu, bo za nie włażenie komunistycznej władzy w
> tyłek nie szykanowano,co najwyżej nie okazywano takimwierszokletom
> łaskawości i nie przyznawano przywilejów, natomiast wazeliniarski
> utwór p.Litwiniuka był nade wszystko przejawem mimikry człowieka o
> mentalności folksdojcza.


Zbyt surowy osąd. O jakich latach piszesz ? Chyba nie o tych przed
1955. Bo wtedy strach był wszechobecny.

[eres2]

Strach był wszechobecny nie tylko przed rokiem ’53 (śmierć Stalina),
ani też przed ’56 („przewrót” Gomułki). Nie byliśmy wolni od strachu
po żadnej zmianie „genseka” i zapowiedzianego przez każdego
kolejnego moskiewskiego wielkorządcę usunięcia „błędów i wypaczeń”
władzy poprzednich genseków. Terror jest komunizmowi przyrodzony, a
kolejni komunistyczni władcy w Polsce zmieniali tylko formy ucisku.
Także konsekwencje dewizy: „kto nie z nami, ten przeciwko nam” były
różne w różnych okresach komunistycznych rządów. Pisarze i inni
twórcy kultury, którzy z pobudek patriotycznych nie chcieli
współpracować z komunistami, uciekali w „emigrację wewnętrzną”,
pisząc „do szuflady” i zarabiając na skromne utrzymanie wykonując
nie rzadko najbardziej pogardzane i najgorzej płatne prace, np. jako
palacze w kotłowniach. Inni, jak np. Jarosław Iwaszkiewicz, który
przed wojną spędzał życie na salonach politycznych, nie zamierzał i
po wojnie żyć inaczej, bez skrupułów przefarbował się pełniąc rolę
wzorcowego, wiernopoddańczego, „bezpartyjnego” obywatela
komunistycznej władzy, co też owa władza umiała hojnie wynagradzać.
Ale też nikt nie dorównał Iwaszkiewiczowi w „wazelinie”; to właśnie
on zasłynął upodlającym peanem wygłoszonym z trybuny sejmowej: „…
jestem szczęśliwy, że mogę żyć w epoce towarzysza Gierka”. Jemu
podobnych było wcale niemało, że wspomnę choćby Jana
Dobraczyńskiego. Im lepiej wiodło się takim farbowanym patriotom,
pogardzanym wazeliniarzom, tym gorzej mieli się ci, którzy swojej
godności nie zamieniali na sowite wynagrodzenia i na lepsze deputaty
i talony.
Czy tak trudno dopatrzyć się u owych kolaborantów komuny mentalności
folksdojczowskiej?

NB. Znam dobrze czasy komuny (pracę zawodową podjąłem w roku 1947) i
dobrze pamiętam strach tamtych czasów).