Kilka godzin temu zmarł Jacek Kaczmarski

[martini_very_bianco]

to tyle, dla zainteresowanych...

16%VOL
22%VAT

[Gość: o]

[Gość: Pawel]

Smutno

[Gość: k_az]

To bardzo smutne.

Kwestia odwagi

[patience]

To wcale nie jest takie łatwe
Odłożyć dumną broń odmowy,
Buntu rozpaczy szybką szablę,
Hełm, który od posłuchu chronił,
Pióropusz pieśni narodowych,
Ostrogi krzywd nienaprawionych.

Zdjąć puklerz niewzruszonych zasad
Rzeźbiony w płaskie twarze Świętych,
Którego wzór - po ciężkich czasach
Winien być w duszy odciśnięty.

Zamknąć, z poczuciem że na zawsze
Arsenał środków ostatecznych:
Proch samopalny, cierpień lonty,
Do argumentów wszystkosiecznych.
To wcale nie jest takie łatwe
Zwinąć ostatnich redut mapę

Bo kwestią wielkiej jest odwagi
W lustrze obojętnego światła
Zobaczyć się bezbronnym, nagim -
Istotą w istot rojowisku;
Otwartą ręką przyjąć zakład
O zawsze bezlitosną przyszłość.

Nie wierząc w sens zbiorowej wiary
Nie gardzić rasą jej wyznawców.
Codziennie skromne kłaść ofiary
W chramie bóstw ograbionych z blasku.

Być swoim własnym Światowidem,
Cudzych nie wyśmiewając bożyszcz,
Zdobywać współwyznawców wstydem
Z prób nieporadnych bycia świadkiem:
Bo przecież trwa noc dzikich noży
Choć dziennym się maskuje światłem.

Samotną nie pyszń się niemocą,
Nie szukaj zbroi w arsenałach,
Żyj tak byś zawsze wiedział - po co
Bezcenny Ci - Kapitel Ciała.

Jacek Kaczmarski
21.1.1993

[patience]

Osiągnęliśmy dojrzałość
Zajmujemy stanowiska,
Co się zżarło i wychlało -
Na zmęczonych puchnie pyskach.
- Cośmy pozapominali -
Zostawiło w oczach pustkę;
Żar zwycięstwa nas wypalił
Jak karabinową łuskę,

Rysiek wreszcie umył ręce
Dotąd czarne po drukarni,
Procesuje się zawzięcie
O nagłówek "Solidarni".
Julek grać nie umiał w piłkę,
Zwali go - "pryszczata menda",
Taktyki ujawnił żyłkę
W otoczeniu Prezydenta.

Kopnął źle, wszedł do rezerwy,
Ale nawet z ławki - kopie,
Nie zawiodą Julka nerwy
w Zjednoczonej Europie...
Ela żyje nawet nieźle,
Co rok jeździ do Nepalu,
Przekazuje, co przywiezie,
Przetrwa z tego, co odpalą.

Lena wyszła nieszczęśliwie
Za bezwzględne beztalencie
Co się dziesięć lat nią żywi:
Lena urok ma i wzięcie...
Zdzich uczciwie robi pieniądz,
Więc nerwicę ma i wrzody
Ale mu zazdrości Henio,
Niezadbany, zły i głodny...

Za wzór zawsze robił Henio
Odrzucania trefnych ofert:
Znał Pascala i Montaigne'a,
Etyki był filozofem.
Z tej zazdrości i z tej złości
Znów dziś robi za wyrocznię.
Etykę mu cel uprościł
Zniszczy Zdzicha zanim spocznie.

W sumie przeszłościowy rocznik
W wiek dwudziesty pierwszy wchodzi:
Dzieci Marca, Grudnia, Stoczni,
Chrzestni bólów przy porodzie;
Kajam się za wstyd i gorycz,
Za niewyważenie racji;
Więc ze skruchą i pokorą,
Uzupełniam obserwacje:

Ulka z Jurkiem gdzieś ugrzęźli
Na wsi krytej eternitem,
Pewnie się nie odnaleźli
W Trzeciej Rzeczypospolitej.
Zbyszek, Romek, Anka, Paweł
Są tak prawi że aż łyso
I czym żyją, nie wiem nawet,
Więc i nie ma o czym pisać...

Jacek Kaczmarski
1992

[patience]

Z zimna drżąc przy domowym ognisku
Zasłuchani w głodowy kiszek marsz
Po ostatnim wypijmy kieliszku
Zanim świecy dotli się blask

Papierosa puśćmy dokoła
Przeczytajmy z zakazanych coś ksiąg
Bo nad ranem nikt przecież nie woła
Nikt nie wywoła nas stąd

Gdzie łajdak pokaja się szczerze
Gdzie złodziej odda swój łup
Gdzie ktoś, zanim powie "nie wierzę"
Świętemu padnie do stóp

Gdzie krzywdy nie będą pomszczone
Lecz wynagrodzone do cna
Gdzie dziecko bezpiecznie zrodzone
Siądzie obok jagnięcia i lwa

Wtuleni w swoją obecność
Czując w ustach wspomnienia smak
Nie dbajmy o świadomą konieczność
Co w twarze sypie nam mak

Noc jest jedna i świt jest po nocy
Pod zamkniętą powieką trwa blask
I nikomu nie zabraknie pomocy
Dopóki nie zabraknie mu nas

Gdzie zdrada to wtręt z obcej mowy
Podobnie jak przemoc i gwałt
Gdzie myśli nie chowa się w słowa
Lecz jawny jej daje się kształt

Gdzie rozpacz i ból są kojone
Gdzie i żadna nie kala się łza
Gdzie dziecko bezpiecznie zrodzone
Siądzie obok jagnięcia i lwa

Ktoś powie "to senne marzenie"
Nie ma nic prawdziwszego od snu
Więc w obecność swą otuleni
Wspólnie wyślijmy go tu

Jacek Kaczmarski

[patience]

- Nie bój się, nie zabraknie. To krajowa czysta.
Ja, widzisz, przed wojną byłem komunista,
Bo ja chciałem być kimś, bo ja byłem Żyd,
A jak Żyd nie był kimś, to ten Żyd był nikt.
Może stąd dla świata tyle z nas pożytku,
Że bankierom i skrzypkom nie mówią - ty żydku!


Ja bankierem nie byłem, ani wirtuozem,
Wojnę w Rosji przeżyłem, oswoiłem się z mrozem
I na własnych nogach przekroczyłem Bug
Razem z Armią Czerwoną, jako Politruk.
Ja byłem jak Mojżesz, niosłem Prawa Nowe,
Na których się miało oprzeć Odbudowę.


A potem mnie - lojalnego komunistę
Przekwalifikowali na manikiurzystę.
Ja kocham Mozarta, Bóg - to dla mnie Bach,
A tam, gdzie pracowałem - tylko krew i strach.
Spałem dobrze - przez ścianę słysząc ludzkie krzyki,
A usnąć nie mogłem przy dźwiękach muzyki.


W następstwie Października tak zwanych wydarzeń"
Już nie byłem w Urzędzie, byłem dziennikarzem.
Ja znałem języki, nie mnie uczyć, jak
Pisać wprost to, co łatwiej można pisać wspak.
Wtedy myśl się zrodziła - niechcący być może,
Żem się z krajem tym związał - jak mogłem najgorzej.


Za tę hańbę zasługi - Warszawa czy Kraków -
Gomułka nam powiedział - Polska dla Polaków.
Już nie dla przybłędów Pospolita R2ecz -
Wiesław, jak Faraon, popędził nas precz.
I szli profesorowie, uczeni, pisarze,
Pracownicy Urzędu, szli i dziennikarze.


W Tel Awiwie właśnie, zza rogu, z rozpędu
Wpadłem na byłego kolegę z Urzędu
I pod Ścianę Płaczu iść mi było wstyd -
Czy ja komunista, czy Polak, czy Żyd?
Nie umiałem, jak on, chwały czerpać teraz
Z tego, że się z bankruta robi bohatera.


Wyjechałem. Przeniosłem się tutaj, do Stanów.
Mówią - czym jest komunizm - ucz Amerykanów.
Powiedz im, co wiesz, co na sumieniu masz,
A odkupisz grzechy i odzyskasz twarz.
A ja przecież nie umiem nawet ująć w słowa,
Jak wygląda to, com - niszcząc - budował.


I tak sam sobie zgotowałem zgubę:
Meloman - nie skrzypek, nie bankier - a ubek,
Oficer polityczny - nie russkij gieroj.
Ani Syjonista, ani też i goj!
Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!


Jak ja powiem Jehowie - Za mną, Jahwe, stań,
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

Jacek Kaczmarski
05.04.1987

[patience]

Katedra w rękach wroga,
Mór, głód, ofiary krwi,
Cierpliwy naród w progach
U zatrzaśniętych drzwi.


Pociągnął wróg za sznury,
By kłamać zaczął dzwon,
Ale nie runął z góry
Oczekiwany ton.


Bo garbus u jego serca wisi
I w spiż parszywym tłucze łbem,
Rozbrzmiewa w niespodziewanej ciszy
Jego ni rechot, ni to jęk.
On ceni czyste dzwonu dźwięki,
Prostują mu garbaty los,
Więc widząc, kto wziął sznur do ręki,
Odebrał Panu jego głos.


Więc rodzi wściekłą burzę
I tłumny plac, i gmach,
Przeklina wróg przy sznurze,
Przeklina tłum we łzach.


- Uwolnij dzwon, poczwaro,
Nie ma co jeść, co pić,
Nasycić daj się wiarą,
Daj chociaż dzwonom bić!

- Dopóki sznura wroga dłoń dotyka,
Niech huczy w nawach próżna złość,
Ja wisieć będę Panu u języka,
Aż będzie któryś z nas miał dość.
Lecz nawet gdy mnie diabli wezmą,
Poświadczy świętych figur rząd,
Że jeden garbus karku nie zgiął
wśród upodlonych klątw.

Jacek Kaczmarski
1983

[patience]

Egzotyczne owoce, egzotyczne zwierzęta,
Których kształtów nie nazwę, smaku nie zapamiętam
Przecież są, wiem, że są
Przecież sam je widziałem,
Jak spełnioną po latach bajkę marzeń dziecięcych
Z biegiem lat zapomnianą...

Powróciły na stałe
Owoc serca oplatać, zwierzę duszy zachęcić
Możliwością przemiany w Kazuara, Jaszczura,
Orchideę i strumień, Węża co zmienia skórę
I we wszystko po trosze, czego już nie pamiętam,
W co zamienić mnie zechce przepowiednia zawiła
- W egzotyczne owoce, w egzotyczne zwierzęta -
By choć jedna dziecięca bajka mi się spełniła.

Jacek Kaczmarski
25.5.1988

[patience]

Miło Cię widzieć wśród nas, Wallenrodzie.
Widzisz, że szczerze Cię chcemy wysłuchać
I wszystkim, czego nie mamy, dogodzić,
Zanim zdołamy zaufać.

Wybacz tym, którzy ćwiartować Cię pragną —
Jeśliś uczciwy, dziwić się nie możesz:
Chciałeś ich karki do swej woli nagiąć
Choć w zbożnym celu — być może.

Szlachetny fortel wybrawszy kariery
Dążąc ciężarem zdrady swej do celu —
Dla sprawy przecież a nie dla orderów
Sprzedałeś się, przyjacielu!

Nikt z nas nie wiedział, co Tobie zawdzięcza
Klątwy na Ciebie rzucając przez lata.
Stąd sytuacja nad wyraz niezręczna —
Gdy dziś mamy brać Cię — za brata.

Śmiało przyznajesz się — do swojej chwały,
I nasze myśli — za swoje uważasz,
Lecz Twoje twierdze — stoją tak jak stały
I Zakon Twój wciąż nam zagraża.

Więc przyjmij z pokorą nasz brak wdzięczności —
Za twe intencje — niegodną nagrodę.
Myśleć po prostu zwykli ludzie prości
I nie chcą już Wallenroda!

Jacek Kaczmarski
25.5.1989

[patience]

Zyska sławę, królem będzie
Kto na szklaną górę wejdzie.

Kto zdobędzie szczyt w błękicie
Będzie tym, kto jest na szczycie.

Lecz, choć wielu kusi wejście
Jeden tylko ma tam miejsce.

A, że przecież Góra - Szklana,
Więc dla wielu - niewidzialna.

Nawet tym, co na jej zboczach
Szczyt się nie odbija w oczach.

Skóra góry gładka, śliska,
Diamentowo jest przejrzysta.

I dopiero krew rozlana
Wskaże gdzie jest szklana ściana.

Więc pośladach cudzej krwi
Wiedzie wąski ślad na szczyt.

A nie wie wśród żywych
Czy ten szlak, to szlak prawdziwy.

I niejeden całe życie
Nie wie, że już jest na szczycie.

Więc się modli u stóp krzyży
Za tych, którzy padli niżej.

Po czym u ich boku spocznie
U stóp góry niewidocznej.

Zyska sławę, królem będzie
Kto na szklana górę wejdzie

Jacek Kaczmarski
27.08.1989

[patience]

Jeśli siadasz przy tym stole
Zważ, że światło nie najlepsze
A partnerzy w każdym razie przypadkowi
Popraw pludry nim usiądziesz
I pod boki się podeprzyj
Bo pewności siebie brak nowicjuszowi

Kartki sprawdzaj - znakowane
Ale nie daj znać, że wiesz to
Bo obrażą się i wstaną od stolika
Przegrasz tak czy owak
Chyba że oszukasz
Ale z resztą nie po kartach się poznaje przeciwnika

Gramy patrząc sobie w oczy
Ręce muszą chodzić same
I pod stołem decydować o rozgrywce
Nie drgnij, gdy król, którego w ręku masz
Twą weźmie damę
Szuler ten, kto pierwszy nazwie się szczęśliwcem

Nie ciesz się, gdy go odkryjesz
Zwykle bywa trzech lub czterech
Siadłeś po to tu, by zagrać uczciwego
Swoje zapasowe asy
Trzymaj długo blisko nerek
Póki nie zostanie ci już nic innego

Wtedy dołącz je do talii
Tak, by nikt nie spostrzegł sprawcy
A gdy już się wyda, że jest kart za dużo
Wstań od stołu z oburzeniem
Walnij pięścią, Ha, szubrawcy!
A więc temu te rozgrywki wasze służą

Unieważniam wszystkie partie
Pieczętuję stół i pulę
Albo wzywam straż i skandal i rozróba
Łotry znikną, ty usiądziesz, przetasujesz talię czule
I zaprosisz, kogo chcesz
By go oskubać

słowa: Jacek Kaczmarski
19.12.1991

[patience]

Pytają mnie - co czułem, kiedy prawie, prawie
już bym się na niebieskiej przeciągał murawie,

lub, biorąc pod uwagę wariant mniej wesoły -
zażywałbym kąpieli w kotle pełnym smoły;

więc - na początku jeszcze istniała szczelina,
przez którą stół widziałem, chleb i szklankę wina,

słyszałem, że papuga skrzeczy, że pies skomli,
choć nie miałem pojęcia - do mnie to, czy - po mnie?

To odchodzenie - leżąc i pomimo chcenia
Ze strefy światła w strefę bezbarwnego cienia,

choć całkiem bezbolesne, nie było przyjemne,
bo się działo - nie ze mną, a jedynie - we mnie,

jakbym w siebie zaglądał i dostawał mdłości
od widoku przepastnej, pustej wysokości.

Pomyślałem: to pewnie ten tunel świetlisty,
Którym dojdę - gdzie dojdę - na byt wiekuisty,

niemałą czując ulgę, że to wreszcie koniec,
gdzie się na koniec dowiem - co jest po tej stronie...

Tyle, że świetlistości tam nie było wcale;
już raczej brudny opar, jak w miejskim kanale,

już raczej nie budząca zaufania cisza,
fałszywa, jaką każdy oszukany słyszał,

wiedząc, że wyrok zapadł, ale w stryczka cieniu
nieświadomy do końca łeb... że w zawieszeniu!

Nie mogąc tedy stwierdzić, czym w piekle, czym w niebie -
Dosłownie i w przenośni - doszedłem do siebie.

Pojąłem - w psa skomleniu i papugi wrzasku -
Że tylko tutaj szukać mi mroków i blasków,

tutaj wszystko, co piękne, wszystko, co straszliwe,
bo żyje - przeżywane przez wszystko, co - żywe...

Jacek Kaczmarski
Osowa 27.3.2003

[patience]

[monopol]

Płynie rzeka wąwozem, jak dnem koleiny
Która sama siebie żłobiła
Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej
Tam na górze są ponoć równiny
I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy
Sama biorąc na siebie cień zboczy...
Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije
Własna w czeluść ciągnie go siła
Ale jest ciągle rzeka na dnie tej rozpadliny
Jest i będzie, będzie jak była
Bo źródło, bo źródło wciąż bije

A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień
Tej rzeki historia, tych brzegów
Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych
Muł zgarnięty pod siebie wbrew sobie
A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina
Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...
Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu
Woda syczy i wchłania, lecz żyje
I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni
Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom
Bo źródło, bo źródło wciąż bije

I są miejsca, gdzie w szlamie woda niemal zastygła
Pod kożuchem brudnej zieleni;
Tam ślad, prędzej niż ten, co zostawił go, znika
Niewidoczne bagienne są sidła
Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki
Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!
Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna
Niech się sypią lawiny kamieni!
I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów
Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni
Jak nie rzeka podziemna?
Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje
Bo źródło, bo źródło wciąż bije

Bardzo śmiesznie jest umierać kiedy żyć byś chciał

[luzer]

ŚMIECH

Bardzo śmiesznie jest umierać,
Kiedy żyć byś chciał.
Nosić miano Oliviera,
Kiedy jesteś Brown...

Jak zabawnie chcieć i nie móc
Lub nie chcieć i móc...
Dziś Romulus - jutro Remus,
Jutro trup - dziś wódz...

Chciałbyś lecieć za widnokrąg,
Miasto ci się śni -
Czemu żyć chcesz Pinokio
W korowodzie złych dni...?

Bardzo śmiesznie wstawać rano,
Kiedy spać byś chciał.
I z twarzyczka zapłakaną
Wychodzić na raut...

Jak zabawnie myśleć o czymś,
Kiedy braknie słów...
Prosto z pełni w sen wyskoczyć,
W roześmiany nów...

Chciałbyś słońca musisz moknąć,
Myśląc w to mi graj.
Nie umieraj Pinokio,
Jeszcze jedną noc trwaj...




LV23R (




--
Najcenniejszą rzeczą w życiu jest spokój ducha.

Coś za coś

[garg_ul]

Pierwszy kęs zanęcił mi apetyt.
Drugi kazał zwątpić w chęć na wety.
Trzeci urósł w ustach padłem -
Znów za kogoś jadłem.

Pierwszy łyk - rozterek wór załatał.
Drugi odkrył nagą prawdę świata.
Trzeci odjął myśl i siłę -
Znów za kogoś piłem.

Pierwszy flirt obracał serce w gardle.
Drugi się zatracał w prześcieradle.
Trzeci zwracał weksle drogo -
Kochałem za kogoś.

Pierwszy wiersz po dłoni spłynął tchnieniem.
Drugi - długie spory wiódł z sumieniem.
Trzeci się z obłudą szlaja -
Za kogoś się kajam.

Pierwszy sen - jak świeże jabłko - zdrowy.
Drugi porwał w strzępy życia skowyt.
W trzecim - kondukt i zaduma -
Znów ktoś za mnie umarł.

_________________________________
Na każde życie - zgon.

Dwa tysiące lat temu jeden pan w Rzymie napisał

[cs137]

...peowen wiersz. Ten wiersz miał się odnosic do niego samego. aAle tak się
stało, że odniósł się do wielu, którzy zyli już wieki po nim. Jacek Kaczmarski
dołączył do listy tych osób.

Oto ten iwersz, który mam na myśli:

EXEGI monumentum aere perennius
regalique situ pyramidum altius,
quod non imber edax, non Aquilo impotens
possit diruere aut innumerabilis
annorum series et fuga temporum:
non omnis moriar multaque pars mei
uitabit Libitinam; usque ego postera
crescam laude recens, dum Capitolium
scandet cum tacita uirgine pontifex;
dicar, qua uiolens obstrepit Aufidus
et qua pauper aquae Daunus agrestium
regnauit populorum, ex humili potens,
princeps Aeolium carmen ad Italos
deduxisse modos. sume superbiam
quaestam meritis et mihi Delphica
lauro cinge uolens, Melpomene, comam.


Jacek Kaczmarski znał i lubił łacinę. W jednej ze swoich wczesnych piosenek
wykorzystał słynny początek ksiązki Juliusza Cezara, "Galia est omnis divisa in
partes tres...", jako refren.

Więc pomyślałem sobie, że przypomnienie tego wiersza Horacego sprzed dwóch
tysiącleci będzie na miejscu dziś, w dniu śmierci Jacka.

[kinusza]

Odchodzą, zabierają ze sobą płyty i myśli. Nie wiem gdzie idą i nie zrozumiem
dlaczego odchodzą. Nie zrozumiem chyba nigdy. Głupia ja Jasiu, oj Głupia...

[letalin]

Dla mnie On był "Nasz" ... Ktoś łączący ludzi o podobnie patrzących oczach,
słyszących uszach i tak samo czujących. Będzie brakowało słów, które wyśpiewane
przez Niego stawały się rzeczywistym spoiwem i więzią.

Jacek Kaczmarski S.P.

[Gość: Mosze]

Czesc jego Spiewackiej Pamieci...

Lekcja Historii Klasycznej

[cs137]

Prorocza piosenka? Jakoś mi pasuje do tego, co sie obecnie dzieje....



Galia est omnis divisa in partes tres
Quorum unam incolunt Belgae aliam Aquitani
Tertiam qui ipsorunt lingua
Celtae nostra Galii apelantur
Ave Caesar morituri te salutant

Nad Europą twardy krok legionów grzmi
Nieunikniony wróży koniec republiki
Gniją wzgórza galijskie w pomieszanej krwi
A Juliusz Cezar pisze swoje pamiętniki

Galia est omnis...

Pozwól Cezarze gdy zdobędziemy cały świat
Gwałcić rabować sycić wszelkie pożądania
Proste prośby żołnierzy te same są od lat
A Juliusz Cezar milcząc zabaw nie zabrania

Galia est omnis...

Cywilizuje podbite narody nowy ład
Rosną krzyże przy drogach od Renu do Nilu
Skargą, krzykiem i płaczem rozbrzmiewa cały świat
A Juliusz Cezar ćwiczy lapidarność stylu!

[Gość: wikul]

martini_very_bianco napisała:

> to tyle, dla zainteresowanych...
>
> 16%VOL
> 22%VAT


Intrygują mnie te procenty. Mógłbyś wyjasnić o co chodzi ?

Non omnis moriat

[jenisiej]

Trochę mam kaca na temat martyrologii, więc zacytuję taką sobie nostalgiczną
piosenkę. Bez podtekstów, naprawdę. Spytajcie ewentualnie mojego
psychoanalityka, dlaczego ją lubię - ja nie mam pojęcia.

Encore - jeszcze raz
wg obrazu P. Fiedotowa

Mam wszystko, czego może chcieć uczciwy człowiek
Światopogląd, wykształcenie, młodość, zdrowie
Rodzinę, która kocha mnie, dwie, trzy kobiety
Gitarę, psa i oficerskie epolety
To wszystko miało cel i otom jest u celu
Na straży pól bezkresnych strażnik (jeden z wielu)
Przy lampie leżę, drzwi zamknięte, płomień drga
A ja przez szpadę uczę skakać swego psa

Na drzwi się nie oglądaj, nasienie sobacze
Gdzie w śniegach nocny wilka trop i zaspy po pas
Skacz jak ci każę, będę patrzył jak skaczesz
Encore, encore jeszcze raz

Za oknem posterunku nic nie dzieje się
Czego bym umiał dopilnować, albo nie
Dali tu stertę starych futer i człowieka
Ażeby był i niewiadomo na co czekał
Więc przypuszczenia snuję, liczę sęki w ścianach
Czasem przekłuję końcem szpady karakana
W oku mam błysk! (Od knota co się w lampie żarzy)
Czerwony odcisk na podpartej ręką twarzy

Na drzwi się nie oglądaj, nasienie sobacze
Gdzie w śniegach nocny wilka trop i zaspy po pas
Skacz jak ci każę, będę patrzył jak skaczesz
Encore, encore jeszcze raz

Tak, jest gdzieś świat, obce języki, lecz nie tu
Tu z ust dobywam głos, by rzucić rozkaz psu
Są konstelacje gwiazd i nieprzebyte drogi
Ja krokiem izbę mierzę, gdy zdrętwieją nogi
I wtedy szczeka pies na ostróg moich brzęk
Ze ściany rezonuje mu gitary dźwięk
Ze wspomnień pieśni, które znam, tka wątek wróżb
Jak gdybym swoje życie przeżył już

Na drzwi się nie oglądaj, nasienie sobacze
Gdzie w śniegach nocny wilka trop i zaspy po pas
Skacz jak ci każę, będę patrzył jak skaczesz
Encore, encore jeszcze raz

Więc jem i śpię, pies śledzi wszystkie moje ruchy
Gdy piję, powiem czasem coś, on wtedy słucha
I widzę w oknie, zamiast zimy, lampę, psa
I oficera, który pije tak jak ja
Nic nie ma za tą ścianą z wielkich czarnych belek
Nad stropem nazbyt niskim, by skorzystać z szelek
Nic we mnie, prócz do świata żalu dziecięcego
Tu nikt nie widzi, więc się wstydzić nie ma czego

Oczami za mną nie wódź, nasienie sobacze
Gdy piję w towarzystwie alkoholowych zmor
I nie liż mnie po rękach, gdy biję cię - i płaczę
Jeszcze raz! Jeszcze raz! Encore!

[Gość: Raf z Paryza]

Ja tez ja lubie. Pewnie dlatego, ze mowi ona o samotnosci czlowieka w polowie
zycia. Dzis jestem jeszcze bardziej samotny. Odszedl przyjaciel, odszedl mistrz.
Placze. Tu nikt nie widzi, wiec sie wstydzic nie ma czego.
Nie wstydzmy sie lez.
Pozdrawiam.

Zbroja

[janusz2_]

Jest też taki, ważny, utwór Kaczmarskiego:

"Dałeś mi Panie zbroję
Dawny kuł płatnerz ją
W wielu pogięta bojach
Wielu ochrzczona krwią
W wykutej dla giganta
Potykam się co krok
Bo jak sumienia szantaż
Uciska lewy bok
Lecz choć zaginął hełm i miecz
Dla ciała żadna w niej ostoja
To przecież ważna rzecz
Zbroja"

Epitafium dla Wysockiego

[janus22]

Pamiętacie?

"I pojąłem co chcą za mną zrobić tu
I za gardło porywa mnie strach!
Koń mój zniknął a wy siedmiu kręgów tłum
Macie w oczach i w uszach piach!
Po mnie nikt nie wyciągnie okrutnych rąk
Mnie nie będą katować i strzyc!
Dla mnie mają tu jeszcze ósmy krąg!
Ósmy krąg w którym nie ma już nic.
Pamiętajcie wy o mnie co sił! Co sił!Choć przemknąłem przed wami jak cień!
Palcie w łaźni aż kamień się zmieni w pył
-Przecież wrócę, gdy zacznie się dzień!"

Link do utworów Kaczmarskiego

[janus22]

www.poema.art.pl/site/sub_226.html