Monte Casino

[01boryna]

W rocznice bitwy pod Monte Casino ogladalem w telewizji niemieckiej angielski
film o tamtych wydarzeniach. W pewnym momencie byly angielski oficer wywiadu (
a potwierdzil to byly niemiecki dowodca) powiedzial ze gdy polscy zolnierze
ruszyli do decydujacego ataku Niemcy opuscili juz swoje pozycje i kontynuowali
wycofywanie sie. Czy to znaczy ze wojsko polskie atakowalo puste okopy, a
jesli tak to kiedy i gdzie zginelo prawie 1000 zolnierzy? Czy ktos wie cos
blizszego na ten temat?

[Gość: a]

Chodzi wyłącznie o decydujący atak kończący tygodniową walkę - Niemcy nie byli
w atanie utrzymać klasztoru i wycofali się na kolejne linie oporu, Polacy
rzeczywiście weszli do pustych ruin:


"W czasie II wojny światowej Monte Cassino było 1943–44 kluczową pozycją niem.
systemu umocnień (tzw. linia Gustawa), zamykającego aliantom najkrótszą drogę
na Rzym; od I 1944 rejon kilku nieudanych operacji alianckich; V 1944 do walki
wszedł 2 Korpus Pol. (dow. gen. W. Anders), walczący w składzie bryt. 8 armii;
natarcie Korpusu (11–12 V) zostało przez Niemców odparte, ale związało duże
siły nieprzyjaciela i ułatwiło przełamanie niem. obrony przez aliantów; podczas
drugiego natarcia (17–19 V) 2 Korpus zdobył m.in. wzgórze z opactwem, później
przełamał następny pas obrony niem. (tzw. linię Hitlera), zdobył Piedimonte San
Germano (20 V); w walce poległo ponad 900 pol. żołnierzy, ok. 3 tys. zostało
rannych"

Encyklopedia PWN (internetowa)

[01boryna]

Gość portalu: a napisał(a):

> Chodzi wyłącznie o decydujący atak kończący tygodniową walkę - Niemcy nie byli
> w atanie utrzymać klasztoru i wycofali się na kolejne linie oporu, Polacy
> rzeczywiście weszli do pustych ruin:
>
>
> "W czasie II wojny światowej Monte Cassino było 1943–44 kluczową pozycją
> niem.
> systemu umocnień (tzw. linia Gustawa), zamykającego aliantom najkrótszą drogę
> na Rzym; od I 1944 rejon kilku nieudanych operacji alianckich; V 1944 do walki
> wszedł 2 Korpus Pol. (dow. gen. W. Anders), walczący w składzie bryt. 8 armii;
> natarcie Korpusu (11–12 V) zostało przez Niemców odparte, ale związało du
> że
> siły nieprzyjaciela i ułatwiło przełamanie niem. obrony przez aliantów; podczas
>
> drugiego natarcia (17–19 V) 2 Korpus zdobył m.in. wzgórze z opactwem, póź
> niej
> przełamał następny pas obrony niem. (tzw. linię Hitlera), zdobył Piedimonte San
>
> Germano (20 V); w walce poległo ponad 900 pol. żołnierzy, ok. 3 tys. zostało
> rannych"
>
> Encyklopedia PWN (internetowa)


Wzgorze bylo atakowane wielokrotnie, przez wojsko polskie dwa razy. Sadze ze
trudno powiedziec ktory z atakow na tyle oslabil Niemcow ze oposcili pozycje
obronne. Ma to znaczenie w sytuacji gdy ostateczny atak trafil w proznie. Czy w
zwiazku z tym mowienie o najwiekszych zaslugach zolnierzy polskich nie jest
niesprawiedliwoscia w stosunku do innych? Trzeba byloby sprawdzic porownanie strat.

[Gość: ananon..serwis]

...lub porównanie zysków-sukcesów. To była nasza droga do Polski. Z ziemi
niewoli. Przez Afrykę i Italię. Niedokończona.

[Gość: chala]

Jaki byl tego cel?
Rosjanie juz wtedy w Polsce byli, Jalta byla ( czy Teherean, ale wszyscy
wiedzieli , ze dzielni Alianci rosyjscy dostana wschodnia Europe), a szanse nie
byly zadne ze Anders wyladuja e w Polsce.

Boryna masz racje

[sceptyk]

Chodz, nasramy jeszcze na cos z historii Polski.

[Gość: a]

Znawco wojskowy, Szanowna Pani, ciekawi mnie
korpus, ilu to jest ludzi? A karabiny, działa, a nawet muły i penicylina
pochodziły z okupowanego kraju.
Zasmucę Cię, ale Niemcy, moze nawet bardziej od Polaków bali sie Gurków.
W 44 roku swój korpus do Europy wysłali Brazylijczycy, pewnie wiedziałaś?
To że Cassino przeszło do legendy, ze jest częścią Naszej historii nie wynika
wyłącznie z dokonań wojennych Drugiego Korpusu. Chodzi o cos innego, znacznie
ważniejszego. Andersowcy to była armia kościotrupów, zjaw z przeszłości, cudem
uratowanych z piekła, stalinowskiego piekła. Ci ludzie dwa lata dochodzili do
siebie, a potem walczyli z doborowymi niemieckimi jednostkami (górskimi,
spadochronowymi) i dali im radę.
A już najbardziej smutne, ze w armii tej trafiali się Żydzi, Białorusini,
Ukraińcy, a nawet Tatarzy, znaczy się Polacy pochodzenia tatarskiego, wyznawcy
islamu. To jest dopiero sranie na polską tradycję.

[Gość: eres]

a: A już najbardziej smutne, ze w armii tej trafiali się Żydzi, Białorusini,
Ukraińcy, a nawet Tatarzy, znaczy się Polacy pochodzenia tatarskiego, wyznawcy
islamu. To jest dopiero sranie na polską tradycję.

eres: Twój komentarz jest równie wulgarny, co haniebny. Właśnie do chlubnej
tradycji polskiej należy udział żołnierzy wywodzących się z naszych polskich
mniejszości narodowych i konfesyjnych w walce z najeźdźcą. Los polskich Tatarów
nie różnił się od losu wszystkich Polaków, którzy znaleźli się pod sowiecką
okupacją. Stąd też znaleźli się oni w II. Korpusie.
Polscy Tatarzy byli i są wiernymi Polsce patriotami. Znana to prawda, że
Tatarzy zgodnie współżyli ze swoimi sąsiadami, w szczególności z Polakami i
Białorusinami. Odwiedzano się w czasie świąt muzułmańskich i chrześcijańskich,
razem obchodzono święta narodowe i wspólnie radzono nad problemami
występującymi w ich miejscowościach. Mimo głębokiego przywiązania do islamu
Tatarzy na swój sposób obchodzili także święta chrześcijańskie. Bogatsi
Tatarzy, zatrudniający u siebie służbę chrześcijańską, urządzali dla niej
wigilię, a na Wielkanoc obdarzali pisankami. Zezwalali też na wieszanie w
pokojach służby ikon bądź świętych obrazków katolickich. Tolerancja znana była
u Tatarów z dawien dawna. Podobnie jak i do innych narodowości zamieszkałych
na kresach, tak też i do Żydów odnosili się Tatarzy bez żadnych uprzedzeń,
pozostając z dala od narastającego w tamtych czasach konfliktu arabsko-
żydowskiego w Palestynie.
Dodam jeszcze kilka ciekawych faktów o kontynuacji tradycji wojskowych w
służbie Rzeczpospolitej, bowiem do tradycji wojskowych Tatarzy polscy
przywiązywali wyjątkowe znaczenie. Była ona namiastką ich najstarszego i
jednocześnie najważniejszego zajęcia. Uważali oni, iż każdy młody mężczyzna
przez pewien okres życia powinien przebywać w koszarach, poddając się
dyscyplinie i rygorowi wojskowemu, dzięki czemu zdobywał wszelkie atrybuty
męskości. Zatem biada była każdemu młodemu Tatarowi, jeśli z jakichś przyczyn
nie został powołany do wojska lub uchylał się od służby wojskowej. Starsi
potępiali go za to, że nie kontynuował tradycji przodków, a młodsi wykpiwali go
jako niepełnosprawnego mężczyznę. Nie miał on także większego wzięcia u
dziewcząt.
Od czasu likwidacji pułku tatarskiego Tatarzy nie ustępowali w swoich
dążeniach, aby ponownie przywrócić własną jednostkę wojskową. Nie uwzględniali
oni przy tym faktu, iż stanowią zbyt małą liczebnie społeczność, która nie
byłaby w stanie wystawić własną formację. Jednakże grupy zapaleńców, byłych
wojskowych, jak i działaczy ZKOTRP, przyniosły spodziewane rezultaty. Wiosną
1936 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych czyniąc zadość ich życzeniu, zezwoliło na
przemianowanie I. Szwadronu 13. Pułku Ułanów Wileńskich na I. Szwadron
Tatarski, w którym od tamtego roku odbywali służbę wojskową poborowi
muzułmanie. Do Szwadronu Tatarskiego kierowano również Tatarów absolwentów
szkoły podoficerskiej pułku. W dniu 25.7.1937 r. w Nowej Wilejce nastąpiło w
obecności wojewody wileńskiego Ludwika Bociańskiego oraz z udziałem
przedstawicieli dowództwa Wojska Polskiego i delegacji tatarskiej uroczyste
wręczenie buńczuka oraz - nawiązującego także do dawnych wzorców - proporca
szwadronowego. Pierwszym dowódcą szwadronu był rtm. Michał Bohdanowicz, który
dn. 15.V.1938 r. zdał szwadron rtm. Bazylowi Marciszowi. 25.10. tego roku
dowódcą Szwadronu Tatarskiego mianowano rtm. Aleksandra Jeliaszkiewicza, Tatara-
muzułmanina.
Podczas II. wojny światowej i okupacji większość Tatarów polskich podzieliła
los narodu polskiego. W wojnie obronnej 1939 r. walczyli Tatarzy służąc nie
tylko w swoim szwadronie, lecz także uczestniczyli w walce z najazdem
niemieckim w innych formacjach wojskowych. Okres ten stanowi inny, wielce
ciekawy rozdział historii wojny obronnej 1939 r.. Także w walkach o Monte
Cassino dzielnie walczyli i ginęli polscy żołnierze tatarskiej narodowości.

[Gość: a]

Wczytaj się dokładnie. Przyznaję, niezbyt fortunnie sparafrazowałem słowa
poprzedniczki. Jak pewnie zauważyłeś na tym forum toczą się spory o ilość
polskości w polskości, dlatego pozwolłem sobie na taki chwyt, hmmm, retoryczny.
Jeżeli ktoś ma o to pretensję, przepraszam.
Pozdrawiam
adas

P.S. A post sobie zapiszę. Co sie stało z tymi ludźmi po wojnie?
a

[Gość: a]

Miałbym jeszcze prośbę. Jakie ksiązki, opracowania, artykuły można znależć na
temat polskich Tatarów?
adas

Do Adasia

[Gość: eres]

a: Wczytaj się dokładnie. Przyznaję, niezbyt fortunnie sparafrazowałem słowa
poprzedniczki. Jak pewnie zauważyłeś na tym forum toczą się spory o ilość
polskości w polskości, dlatego pozwolłem sobie na taki chwyt, hmmm, retoryczny.
Jeżeli ktoś ma o to pretensję, przepraszam.
eres: Intencja może i zbożna, ale coś w tych ostatnich zdaniach Twojego
komentarza nie wyszło po Twojej myśli. Tym niemniej za przykre słowa z początku
mojego postu przepraszam.

a: Co sie stało z tymi ludźmi po wojnie?
eres: Z nielicznych publikacji i reportaży jakie na przestrzeni lat ukazały się
w mediach (także i w obcych), można wysnuć wniosek, że i po wojnie losy Tatarów
polskich nie były inne, niż losy całego społeczeństwa polskiego. Myślę, że nie
doznali oni ze strony peerelowskich władz jakichś szczególnych prześladowań z
racji ich narodowości czy konfesji. Nie spotkały ich żadne z szykan, jakimi
poddanych zostało np. wielu rdzennych Polaków śląskich, mazurskich czy
kaszubskich. Ale to już zupełnie inna sprawa.

a: Miałbym jeszcze prośbę. Jakie ksiązki, opracowania, artykuły można znależć
na temat polskich Tatarów? adas
eres: Znam dwie książki traktujące o naszych Tatarach: Alego
Miśkiewicza "TATARZY POLSCY 1918-1939" (PWN 1990 r.) oraz Piotra
Borawskiego "TATARZY W DAWNEJ RZECZYPOSPOLITEJ" (LSW 1986 r.).

[a.adas]

Dzięki za książki.
Pzrypomniało mi się, że kiedyś, naprawdę już nie pamiętam jak dawno temu - rok
czy dwa, w którymś z dzienników tel. pojawiła sie migawka o wsi polskich
Tatarach z małym meczetem itd. Nie potrafię teraz skojarzyć czy chodziło o
Bieszczady czy raczej o tereny położone wyzej (na mapie.
Jeszcze raz dziękuje za książki
adas

[Gość: XXL]

Okolice Sokółki.
Zobacz :
www.tatarzy.tkb.pl/main.htm

Ktoś strzelał!

[cs137]

Jeśli zginęło prawie 1000 żołnierzy, to może znaczyć, że:
(a) Niemcy sobie już poszli z klasztoru, 1000 polskich żołnierzy popełniło
samobójstwo;
(b) Ktoś do tych polskich żołnierzy strzelał, zatem Niemcy siedzieli w
klasztorze i zaciekle się bronili.

Jak ktoś chce, to sobie może wierzyć w wariant (a). W krasnoludki, elfy,
centaury też. Żadne prawo tego nie zabrania.

Musze siegnac po Wankowicza, gdyz wydaje mi sie,

[Gość: Krzys52]

ze on pisal cos podobnego. Mianowicie, ze Niemcy (jakas bardzo doborowa
jednostka) wycofali sie tuz przed ostatecznym szturmem, czyli alianci weszli do
klasztoru nie bronionego juz.
Czytalem to wiele lat temu a batalistyka jakos nigdy mnie nie wciagala...

[Gość: XXL]

To jest częściowa prawda. O ile pamiętam z wypowiedzi Wańkowicza
(filmowej wersji - a jak on wspaniale potrafił mówić) decydujące
było natarcie nie na klasztor a przełamanie lini obrony obok.
Wejście czołgów w dolinkę oraz zdobycie okolicznych wzgórz
dawało możliwość zniszczenia gniazd oporu niemieckich bunkrów
i groziło odcięciem odwrotu z klasztoru.
Wejście czołgów (niezwykle ryzykowne po wąskie górskiej drodze)
spowodowało masowe poddawanie się obrońców i wycofanie pozostałych
wojsk niemieckich.
Sam klasztor a właściwie jego ruiny nie były zdobywane.

Najbardziej heroiczne było podejście do umocnionych bunkrów
na szczytach wzgórz po odsłonientym terenie. To tam poległo
najwięcej naszych żołnierzy.
W sumie walczyło ok 45.000 z tego poległo ponad tysiąc
a parę tysięcy zostało rannych. Z niektórych oddziałów
pozostało tylko 20 - 30% żywych.

[eques_de_slepowron_w]

Gość portalu: XXL napisał(a):

> To jest częściowa prawda. O ile pamiętam z wypowiedzi Wańkowicza
> (filmowej wersji - a jak on wspaniale potrafił mówić) decydujące
> było natarcie nie na klasztor a przełamanie lini obrony obok.
> Wejście czołgów w dolinkę oraz zdobycie okolicznych wzgórz
> dawało możliwość zniszczenia gniazd oporu niemieckich bunkrów
> i groziło odcięciem odwrotu z klasztoru.
> Wejście czołgów (niezwykle ryzykowne po wąskie górskiej drodze)
> spowodowało masowe poddawanie się obrońców i wycofanie pozostałych
> wojsk niemieckich.
> Sam klasztor a właściwie jego ruiny nie były zdobywane.
>
> Najbardziej heroiczne było podejście do umocnionych bunkrów
> na szczytach wzgórz po odsłonientym terenie. To tam poległo
> najwięcej naszych żołnierzy.
> W sumie walczyło ok 45.000 z tego poległo ponad tysiąc
> a parę tysięcy zostało rannych. Z niektórych oddziałów
> pozostało tylko 20 - 30% żywych.

Cześć Ich pamięci!

[Gość: Jan]

Jesli ogladales dokladnie,to i slyszales wypowiedz jednego Niemca,wtedy zolnierza na Monte Casino:byl ranny i zostal na gorze.Przyszli Polacy i liczyl na zemste.Tak powiedzial!Ale Polacy zaopiekowali sie nimi.

[Gość: Feelek]

jest jeszcze jeden finał Monte Cassino
smutny, niestety jak to u nas często:
w 1994, w 50. rocznicę bitwy, w majestacie urzędniczym MON lub MSZ
zorganizowano wyjazd dla weteranów.
Cała rzecz była wielkim skandalem, przewałką turystycznej firmy "krzak".
Zwycięzcy wymęczyli się w zdezelowanych, nieklimatyzowanych "grzechotnikach" a
obok na parkingu pod Monte Cassino stały komfortowe, klimatyzowane Manny i
Merce... obrońców Linnii Gustawa, oni też obchodzili tę rocznicę , dla nich
kilkumiesięczne zatrzymanie tam aliantów to powód do dumy
---------------
"który skrzywdziłeś człowieka prostego
nie bądź bezpieczny- poeta pamięta
spisane będą szepty i rozmowy"
Czesław Miłosz ( cytat wolny)