60 lat powstania Warszawskiego...

[Gość: Mosze]

www.whatfor.prv.pl/
Czesc ich bohaterskiej pamieci. Wiedzieli ze nie maja nadziei zwyciezyc wroga
ale wybrali smierc jako wolni, nie chcieli byc niewolnikami.

Na zawsze bedziemy pamietac ich ofiarnosc.
Mosze

[januszcz]

Dzięki za link Mosze. Wydaje mi się, że to świetnie zrobiona strona.
Przejrzałem na razie pobieżnie i w końcu wyjaśniło się sporo spraw związanych
ze stopniami w SS. Gdyby jeszcze jakiś historyk zechciał się ustosunkować co do
treści to możnaby korzystać z tej strony z większym zaufaniem.

Pozdrawiam

J.

Audycja online...

[Gość: Mosze]

Teraz wlasnie slyszymy ludzi co brali udzial w walkach. Alianci wiedzac ze
Polacy szykuja powstanie powiedzieli otwarcie 26.7.2004, zeby Polacy nie
odarzyli sie atakowac, bo nie dostana zadnej pomocy od aliantow. Wszystko
skierowane jest na front zachodni...
Z drugiej strony Rosjanie po wielkiej ofensywy zostali zatrzymani przez
hilerowskie wspaniale dywizje, gobiac w ostatnim tygodniu walko ponad 500
czolgow.!!! (przeszli ponad 1000km wciagu 1 miesiaca).
Wedlug uczestnikow walki, powiedzieli ze niemcy mieli zywa tarcze polakow,
ktorzy szli przed czolgami.
Zginelo ponad 200,000 ludzi (w jednym dniu zginelo 40,000 Polakow)
Polacy zwolnili tez duzo Zydow z Pawiaka...

[panidanka]

Od wielu lat interesuję się II wojną światową. Zwłaszcza dwa tematy stały się
moją pasją: historia Kedywu KG AK - w tym działania zgrupowania "Radosław" w
czasie Powstania Warszawskiego. Drugim obiektem moich zainteresowań jest główny
przeciwnik Kedywu: SS i policja niemiecka. Do tego dochodzi oczywiście cała
gama tematów pokrewnych, bo nie sposób zrozumieć całej złożoności Powstania
Warszawskiego bez poznania historii polskiej konspiracji lat 1939-1944.
Podobnie jest z SS. Zaczęło się od tego, że jak większość Polaków nie
odróżniałem SS od Gestapo, a głównym źródłem mojej wiedzy były filmy wojenne i
nieliczne książki fachowe omawiające ten temat. Na podstawie polskich filmów
trudno było zrozumieć "kto jest kto" - nasi filmowcy też mieli z tym wiele
problemów. I tak krok po kroku, wgryzałem się w zawiłą historię "Schutzstaffel
der NSDAP".

Zaczęło się oczywiście od mundurów - ta sprawa, jako młodego chłopca,
interesowała mnie najbardziej i z pozoru wydawała się najprostsza...

W czasach, gdy w naszej TVP niepodzielnie królowali Hauptmann Hans Kloss
[najsłynniejszy Kaszub z Kościerzyny] i SS-Standartenfüher Otto von Stirlitz,
każdy Polak chciał uchodzić za eksperta d/s niemieckich służb specjalnych.
Błędy kostiumowe popełnione podczas realizacji "Stawki", procentowały w
świadomości Polaków przez wiele lat! Nawet dzisiaj, według przeciętnego widza,
każdy gestapowiec to głupi, brutalny facet, odziany w czarny uniform z
czerwoną, krzykliwą opaską na lewym ramieniu - tak jak Hermann Brunner... Przy
okazji odkryłem dziwne skoki stopni tego "gestapowca wszechczasów". W czwartym
odcinku był SS-Sturmbannführerem, a w szóstym już... SS-Hauptsturmführerem

Zresztą nie tylko nasi filmowcy błądzili.... W czasie wojny niemieccy czołgiści
byli z zasady rozstrzeliwani przez Sowietów jako... SS-mani! Powód? Na ich
patkach kołnierzowych tkwiły patki ze znakiem "Totenkopf" - tradycyjnym
symbolem cesarskich Huzarów Śmierci. Nie ustrzegli się drobnych wpadek również
nasi rodzimi "eksperci", profesjonalnie zajmujący się sprawami militariów w
Filmie Polskim. Przez litość nie wymienię nazwisk panów "konsultantów", którzy
przez dziesięciolecia wkładali na aktorów i statystów wszystko "co znaleźli w
magazynach"

W publikacjach na temat Powstania Warszawskiego tzw. "zawodowi historycy"
bardzo często słynną spadochronowo-pancerną dywizję "Hermann Göring"
nazywają "dywizją SS" - choć wiadomo, że organicznie wchodziła ona w skład
jednostek polowych Luftwaffe. Lecz nie o wyłapywanie błędów chodzi. Sam nie
jestem "Alfą i Omegą" - i też drobnych "wpadek" mogę się nie ustrzec

Przede wszystkim chciałbym podzielić się moją pasją z takimi samymi
zapaleńcami - choć i amatorzy mogą z moich stron dowiedzieć się czegoś
ciekawego. Do zrobienia własnej witryny w Internecie skłonił mnie dość skromny
i monotematyczny wybór polskich stron dotyczących II Wojny Światowej. Polska,
od której zaczęła się najkrwawsza z wojen, ma na jej temat mniej stron niż...
Australia! Może nie jest to już tak frapujący temat, jakim był przed laty.
Trochę mnie to dziwi, bo właśnie teraz, gdy nie ma nieszczęsnej cenzury i gdy
można wreszcie pisać o wszystkim, II Wojna Światowa powoli schodzi na dalszy
plan polskich publikacji, ustępując miejsca Harlekinom i taniej sensacji - a
może właśnie tak ma być?

Odchodzi pokolenie "Kolumbów" - przez dziesięciolecia skazywane na śmierć,
więzienie, a później na milczenie... Dziś owi "Kolumbowie", po prostu nie mają
już zdrowia na spisywanie i wydawanie swoich wspomnień. Wielka szkoda, że nie
doszło do kilku ciekawych publikacji - choćby gen. "Radosława" -
komendanta "Kedywu" KG AK - czy innych ludzi z AK walczących w okupowanym
kraju. Niestety, nadal powstają filmy oparte o prozę ludzi, którzy o okupacji i
Powstaniu warszawskim dowiadywali się z PRL-owskiej serii z "Tygrysem"". W
efekcie przeciętny Polak nie odróżnia AK od AL, a datę wybuchu Powstania
Warszawskiego uważa za święto... policji [widziałem w TVP 1 sondę uliczną!].
Młody Polak zna wszystkie przygody Johnn'a Rambo, zna zawiłe losy rodziny
Złotopolskich i z uwagą śledzi bardzo pogmatwany "Klan" - lecz nie wie kim
był "Grot" Rowecki! Ważniejsze jest ściągnięcie nowego dzwonka do komórki - niż
świadomość dlaczego można to robić w... Polsce. Zamiast patriotów - mamy
idiotów, a na stadionach, kibiców mężnie zastępują "kibole". Scenarzyści
wymyślają bzdurne historyjki - zamiast sięgnąć do faktów. Od połowy lat 90-tych
nakręcono sporo filmów o okupacji w Polsce. Wszystkie dotyczą... Holokaustu! W
świat leci więc obraz o Polakach antysemitach, którzy spokojnie spędzili 5 lat
okupacji umierając jedynie na grypę...

Czy słyszeliście kiedyś o akcji w "Barze za Kotarą"? Nie?! No właśnie! Centrum
Warszawy, 8 X 1943. Mały oddział AK, w pewnym zadymionym barze, w ciągu 50-ciu
sekund wystrzelał 11-stu spotykających się tam agentów Gestapo. I po cóż było
wymyślać Hansa Klossa, skoro wywiad KG AK przez swojego oficera podróżującego
po okupowanej Europie w mundurze generała Wehrmachtu, dotarł do tajnych planów
Wału Atlantyckiego? Oczywiście do dziś nikt tego nie sfilmował... Powstają za
to kolejne knoty z Olafem, Bogusiem i superman'em Czarkiem. A może to tylko ja
jestem taki "zboczony"?

Może reszta społeczeństwa chce właśnie dokładnie poznać losy "Złotopolskich"?

Jak tak dalej pójdzie, to już wkrótce mało kto odróżni ZHP od Hitlerjugend!
Myślę, że naród, który traci pamięć o swojej Historii, przestaje być Narodem i
staje się zbiorem ludzi, czasowo zajmujących dane terytorium...

"Dosyć paplaniny. Przechodzimy do konkretów!"

ja chyba jestem też taka "zboczonaa" jak autor podanej przez Mosze strony
internetowej, bo....
wolałabym zamiast Klanu, Złotopolic, Plebanii i "tajemnic IIWŚ" dowiedzieć się
o tym co dla NIGOGO w Polsce nie było tajemnicą lat 39-45

naprawdę czas na prostowanie "zboczonej" nauki historii XXw
póki jeszcze żyją ci, co widzieli na własne oczy i odwiedzane są groby
tych,którzy pozostawili swoje opowieści w pamięci swoich rodzin

CZEŚĆ TYM WSZYSTKIM, KTÓRZY CHCĄ PAMIĘTAĆ

danka

Drogi Mosze....

[abstrakt2003]

akurat nadziei to oni mieli pod dostatkiem!
P.S.
Chwała im! Bo ich walka nie poszła na marne (jak twierdzą niektórzy)! Dziś
przynosi owoce!

[Gość: robert]

Czy dzisiejsze "owoce" były warte tamtego poświęcenia ...?
Niemniej Chwała i Pamiec Bohaterom Powstania
PS. Jestem pod wrażeniem zaprezentowanej strony

Juz ja tu reklamowalem. Dobra, b. dobra, choc - o

[Gość: .]

czym mowilem gdzie indziej - przydalaby sie jej wersja multijezyczna i dobre
search'e:by kazdy cydzoziemiec mogl sobie poczytac, zwlaszcza zas wyznawcy SS
(neo-nazi, ale sprawdzalem - na "Waffen SS" ta strona sie pojawia): niech sie
dowiedza wiecej o swych "bohaterach". I to od najwlasciwszej strony. Trzeba by
zaczac krzyczec o dotacje panstwowe dla takich witryn jak ta.

[gini]

Nie zgadzam sie z Toba prawie nigdy, ale dzieki , za pamiec.

[Gość: tomek]

Ci co Powstanie rozpoczęli powinni być osądzeni jako mordercy. Puszczać
gówniarzy z młotowem i pistolecikami z odpustu na pewna smierć... I jeszcze
nawoływali do nie składania broni. Przez to Szwaby się wkurwiły i zrównaly z
ziemią (no w 85%) Warszawę. Chwała to tym co ją odbudowali. Teraz jebali by się
z tym 50 lat. A nasi "wspaniali" dowódcy Powstania (nie wszyscy - wiem)
spierdolili do Londynu i kurwa udawli boss'ów.

tomku drogi....

[abstrakt2003]

mie wiesz co piszesz....
Ale wybaczam...

Co chcesz,

[Gość: Mosze]

Zeby zostali w okupowanej Polsce i po jakims czasie wszyscy by byli wykryci
przez gestapo i co wtedy...???
Tak to byla nadzieja ze Polska zyje w disporze ale zyje i dawala nadziei tym,
ktorzy byli pod butem okupacji.
Wlasnie Rzad Polski i ci co zdazyli uciec, byli juz przygotowani zajac
stanowiska po wyzwoleniu, ale polityka rozbila te plany nie Polacy i Rzad
Polski w diasporze!!

sowieckie NKWD nie gestapo

[Gość: rekontra]

Gość portalu: Mosze napisał(a):

> Zeby zostali w okupowanej Polsce i po jakims czasie wszyscy by byli wykryci
> przez gestapo i co wtedy...???

Wykryci przez gestapo? Wykryci przez sowieckie NKWD.

Gen. Leopold Okulicki "Niedźwiadek" - zamordowany w Moskwie 24 grudnia 1946
(miał 48 lat, był w najlepszej kondycji fizycznej spośród wywiezionych do
Moskwy i skazanych w moskiewskim procesie).

Stanisław Jankowski - Delegat Rządu na kraj - podjął decyzje o wybuchu
powstania - zmarł(został zamordowany) w więzieniu moskiewskim w 1953
- na dwa tygodnie przed planowanym terminem wypuszczenia.

Kazimierz Pużak - zmarł w więzieniu w Polsce w 1953 roku po "powrocie" z Moskwy
do kraju.
Wszyscy byli PORWANI do Moskwy.
> Wlasnie Rzad Polski i ci co zdazyli uciec, byli juz przygotowani zajac
> stanowiska po wyzwoleniu, ale polityka rozbila te plany nie Polacy i Rzad
> Polski w diasporze!!

Gen. Bór-Komorowski i Generał Antoni Monter-Chruściel dostali się do niewoli
niemieckiej po powstaniu. Prawdopodobnie dlatego się uratowali.
Nie uciekli !!

Kim byli Okulicki, Jankowski, Pużak - odszukaj w necie jeżeli Ciebie to
interesuje.

[abe.abe]

"w tym miejscu pragnę podziękować:
- żołnierzom baonu AK "Zośka" - za to, że mogę mówić po polsku..."


Dzięki, Mosze, za ten link i za Twój ukłon w stronę walczących
w Powstaniu.

Pozdrawiam
Abe

[Gość: Mosze]

Kanclerz Niemiec Gerhard Schröder osobiście złoży hołd poległym powstańcom. Do
Warszawy zjeżdżają też przedstawiciele państw alianckich - sekretarz stanu USA
Colin Powell i wicepremier Wielkiej Brytanii John Prescott. Zabrakło jedynie
Rosjan.

W czwartek przez aklamację hołd dowódcom i żołnierzom Powstania oraz
pomordowanym mieszkańcom Warszawy złożył Sejm, a kilka dni wcześniej Powstanie
uhonorował amerykański Senat.

Takiego zainteresowania nie było nigdy. - Jak się czegoś bardzo chce, to cuda
się zdarzają - komentował sytuację Władysław Bartoszewski podczas czwartkowej
promocji swojej książki "Dni Walczącej Stolicy".

Ale to nie cud. Polska jest członkiem Unii Europejskiej. Nasza historia
wreszcie została uznana za część wspólnej historii europejskiej. Nie byłoby
tego sukcesu bez takich ludzi jak prof. Norman Davies. Jego
książka "Powstanie '44" spowodowała lawinę zainteresowania na Zachodzie,
powstał znakomity film w CNN, filmy w telewizji niemieckiej, artykuły w
światowej prasie.

Dziś Warszawa żyje historią Powstania, uwieńczeniem uroczystości będzie
otwarcie w sobotę Muzeum Powstania Warszawskiego. Czekano na nie 60 lat. W
czasach PRL-u można było o nim tylko marzyć. Komunistyczna propaganda
podkreślała męstwo żołnierzy i bohaterstwo ludności cywilnej, przeciwstawiając
je zbrodniczym inspiratorom zrywu. Można było sławić bohaterów Powstania, ale
nie jego ideę. Przykładem są dzieje budowy pomnika Powstania Warszawskiego.
Kiedy już wydawało się w 1989 r., że taki pomnik stanął, okazało się, że jest
on poświęcony nie Powstaniu, ale jego bohaterom!

Otwierane właśnie muzeum jest uhonorowaniem nie tylko poświęcenia powstańców,
lecz też samego Powstania. Tak jak jego uhonorowaniem są uroczystości
obchodzone nie samotnie, ale z podziwem aliantów i współczuciem dawnych wrogów.
To wielkie wydarzenie. Nastąpiło ono w ostatniej chwili - gdy jeszcze żyją
nieliczni już powstańcy. Za dziesięć lat mogłoby być za późno.

To wielkie zwycięstwo powstańców. Dzięki ich wytrwałości Powstanie w 60 lat od
kapitulacji okazało się zwycięstwem zwyciężonych!

[gini]

www.rzeczpospolita.pl/dodatki/plus_minus_040731/plus_minus_a_3.html

Dziekuje...gini :-)

[Gość: Mosze]

LIST Z TEL AWIWU
Dwa powstania, jeden los

MICHAEL COHEN

Właśnie skończyłem czytać książkę Normana Daviesa "Powstanie 1944 r. - Bitwa o
Warszawę". Ta wspaniała historyczna analiza napełnia czytelnika szacunkiem i
podziwem dla odważnego narodu. Książka skłoniła mnie też do spisania moich
przemyśleń i odczuć dotyczących stosunków między Polakami a Żydami oraz
spowodowała pragnienie wyjaśnienia, dlaczego jestem przyjacielem Polski.

Byliśmy z żoną w Polsce dwukrotnie: po raz pierwszy mniej więcej dziesięć lat
temu, a następnie rok później. Przyjeżdżaliśmy nie w ramach zorganizowanej
grupy, lecz indywidualnie; w obu przypadkach bezpośrednim powodem były zawodowe
spotkania (jestem rzecznikiem patentowym), lecz w rzeczywistości chodziło nam o
coś znacznie więcej (moja żona urodziła się w Izraelu, lecz oboje jej rodzice
pochodzili z Warszawy) - o poznanie kraju i jego mieszkańców, a także o
zwiedzenie miejsc związanych z holokaustem.

Nie chcę rozwodzić się tu nad naszym spotkaniem ze śladami zagłady Żydów ani
nad tym, co one dla nas znaczyły; wszystko, co mógłbym na ten temat powiedzieć,
brzmiałoby pospolicie i banalnie. Chciałbym natomiast podzielić się pewnymi
spostrzeżeniami, które rozwinę w dalszej części listu.

Choć często - i nie bez racji - mówi się, że holokaust był przyczyną, dla
której Polska stała się największym na ziemi żydowskim cmentarzem, nie stało
się tak w żadnej mierze wskutek działań czy zaniechań Polaków. To nie Polacy
powzięli, zaplanowali i zrealizowali zamiar - plan unicestwienia Żydów; to nie
oni podjęli decyzję o zlokalizowaniu na polskiej ziemi fabryk śmierci i obozów.
Polacy nie uczestniczyli w zorganizowany sposób w aktach mordu. Wielu
współczujących, wielkodusznych Polaków nie opuściło Żydów w nieszczęściu; ci
ludzie pomagali poszczególnym Żydom w ucieczce, ukrywali ich, żywili i ratowali
im życie z narażeniem własnego. Wreszcie, sami Polacy byli prześladowani przez
hitlerowców i zabijani w tych samych obozach śmierci, co Żydzi.

Podczas pierwszego pobytu w Polsce pojechaliśmy z żoną do Treblinki. Chodząc
wśród tablic pamiątkowych i kamiennych kopców, zbliżyliśmy się do grupy trzech
mężczyzn. Dwaj rozmawiali między sobą po angielsku, a do trzeciego zwracali się
po polsku. Nawiązaliśmy rozmowę. Okazało się, że dwaj mówiący po angielsku
mężczyźni to ojciec i syn, zamieszkali w Wielkiej Brytanii. Ojciec, Polak, w
chwili wybuchu wojny służył w polskiej marynarce wojennej. Udało mu się
przedostać do Anglii, gdzie zgłosił się na ochotnika do służby w brytyjskiej
flocie handlowej. W owych czasach było to zajęcie niesłychanie niebezpieczne ze
względu na swobodę działania niemieckich łodzi podwodnych. Na szczęście przeżył
i znalazł sobie angielską dziewczynę, z którą ożenił się po wojnie. Syn - owoc
tego związku - mówi tylko po angielsku; zna zaledwie kilka polskich słów. Na
pytanie, co skłoniło ich do zwiedzania Treblinki, ojciec wyjaśnił, że
hitlerowcy wymordowali, między innymi, sześć milionów polskich obywateli: trzy
miliony polskich Żydów i trzy miliony Polaków-katolików. Dla uczczenia tych
ofiar co roku latem odbywają z synem pielgrzymkę do miejsc zagłady w Polsce. To
spotkanie głęboko nas poruszyło.

Potrzebny sprawiedliwy bilans

Polsko-żydowskie stosunki na polskich i litewskich ziemiach były zawsze
szczególne - choćby ze względu na liczebność żydowskiej populacji. Zważywszy,
że obie strony uporczywie trwały przy swej kulturze, religijne konflikty i
tarcia między obydwiema społecznościami były nieuniknione: istniał
antysemityzm; zdarzały się pogromy i prześladowania. Jest faktem, że w okresie
międzywojennym polski rząd prowadził politykę państwowego antysemityzmu,
przejawiającą się w różnych formach dyskryminacji, a zmierzającą do skłonienia
Żydów do emigracji. Istnieją też dowody na to, że podczas okupacji polskie
organizacje podziemne działające na wsi i w lasach, zwłaszcza Armia Krajowa,
źle traktowały żydowskie partyzanckie organizacje (wydaje się, że w Warszawie
było inaczej). Po wojnie, gdy szczególnie trzeba było pojednania i odbudowy,
zdarzały się wybuchy wrogości wobec Żydów. To wszystko sprawiło, że polscy
Żydzi, którzy przybyli do Palestyny w latach dwudziestych i trzydziestych
ubiegłego wieku, a także ci, którzy przyjechali do Izraela po wojnie,
przynieśli ze sobą - niestety - wiele urazów. O tym wszystkim trzeba pamiętać w
imię historycznego obiektywizmu, lecz trzeba także sporządzić sprawiedliwy
bilans dobra i zła.

Na korzyść polskiego narodu i kolejnych władców przemawia fakt, że - poczynając
od XV w. - przez cały okres istnienia suwerennego polskiego państwa, tzn. do
rozbiorów, a następnie po pierwszej wojnie światowej, stosunek do Żydów, tak
przecież odmiennych pod względem kultury i religii, był z reguły dość
liberalny. Żydom przyznawano prawa obywatelskie. Na korzyść Żydów przemawia to,
że - uzyskawszy je - wnieśli ogromny wkład w gospodarczy, kulturalny, naukowy i
techniczny rozwój kraju, który udzielił im gościny i z czasem stał się ich
ojczyzną.

Można zatem powiedzieć, że polsko-żydowskie współistnienie było małżeństwem z
rozsądku, a nie z miłości, funkcjonującym nie najgorzej, grosso modo, aż do
wybuchu drugiej wojny światowej. Wówczas to polsko-żydowskiej koegzystencji
zadano straszliwy cios, zmieniając ją we wspólną tragedię: miliony polskich
Żydów i Polaków nieżydowskiej narodowości zginęło wraz z milionami Żydów z
innych europejskich krajów. W rezultacie - a także w wyniku zmian
terytorialnych narzuconych przez rzekomych sojuszników - Polska zmieniła się
nieodwracalnie w sensie demograficznym i geograficznym.

Alianci nie kiwnęli palcem

Z książki Normana Daviesa wyłania się obraz tego, jak postępowali wobec Polski
jej zachodni sojusznicy i ZSRR po wybuchu i podczas drugiej wojny światowej:
obraz obłudy i zdrady. Dwulicowe traktowanie Polski przez Wielką Brytanię i
Francję zaczęło się jeszcze przed wybuchem wojny. Warto przypomnieć, że
zachodni sojusznicy zagwarantowali terytorialną integralność Polski,
deklarując, że każdy przypadek użycia przez Niemcy siły wobec Polski będzie
uznany za casus belli i spotka się z taką samą odpowiedzią. Wobec tego, gdy
rozpoczęły się działania wojenne, Polska miała podstawy oczekiwać interwencji i
pomocy Zachodu bez względu na niesławny hitlerowsko-sowiecki traktat (pakt
Ribbentrop-Mołotow) z 1939 r. Licząc na to, Polska zdecydowała się stawić opór
niemieckiemu atakowi i walczyć, pomimo poważnej przewagi militarnej
nieprzyjaciela. Jednak gdy Niemcy uderzyły 1 września 1939 r., zachodni
sojusznicy nie dotrzymali udzielonych gwarancji: po prostu przyglądali się, nie
kiwnąwszy palcem. W tych warunkach fakt, że Polska broniła się ponad miesiąc,
graniczył z cudem i dowodził wielkiej waleczności i sztuki - zwłaszcza że
równocześnie ze wschodu uderzył na nią ZSRR, zgodnie z hitlerowsko-sowieckim
paktem.

Jest ironią historii, że w tej rozpaczliwej sytuacji to Polacy udzielili
Wielkiej Brytanii pewnego militarnego wsparcia. Tuż przed wybuchem wojny polski
wywiad przekazał Brytyjczykom schemat maszyny kodującej - Enigmy. Po
rozpoczęciu działań wojennych Polacy - praktycznie pod ogniem wroga - podjęli
znakomity program badań matematycznych, który miał złamać program Enigmy.
Polskie władze przekazały ów projekt Brytyjczykom, ci zaś rozwijali go
intensywnie w sławnym dziś ośrodku Branes Lodge w King's Langley w hrabstwie
Hertfordshire. Fakt, że dzięki temu przedsięwzięciu sojusznicy byli w stanie
odczytywać niemieckie, wojskowe i dyplomatyczne przekazy, miał kolosalne
znaczenie dla sposobu prowadzenia przez aliantów wojny oraz dla zwycięstwa.

Bywa tak, że nawet między bliskimi wojennymi sprzymierzeńcami politykę i
dyplomację cechują bezwzględność, cynizm, niewdzięczność i perfidia. Wiele z
tych cech odnajdujemy w sposobie, w jaki Wielka Brytania - a na

[Gość: Mosze]

[Gość: Mosze]

Bywa tak, że nawet między bliskimi wojennymi sprzymierzeńcami politykę i
dyplomację cechują bezwzględność, cynizm, niewdzięczność i perfidia. Wiele z
tych cech odnajdujemy w sposobie, w jaki Wielka Brytania - a następnie także
Stany Zjednoczone i ZSRR - potraktowały polski rząd emigracyjny w Londynie oraz
jego podziemne i regularne siły zbrojne w czasach, gdy Polska znajdowała się
pod okupacją. Niektórzy pamiętają, a inni znają z ustnych i pisemnych przekazów
bezcenny wkład polskich lotników w bitwę o Anglię, ważny udział polskich sił
lądowych w walkach z Niemcami i Włochami w Afryce Północnej i wybitne zasługi
polskiego wojska w kampanii włoskiej, szczególnie w bitwie o Monte Cassino - by
wymienić tylko parę przykładów. Te wysiłki nie przyniosły politycznej nagrody;
na froncie dyplomatycznym polski rząd na uchodźstwie lekceważono, ignorując i
odrzucając jego żądania dotyczące kształtu powojennej Polski. Z punktu widzenia
zachodnich sojuszników spełnienie życzeń Stalina miało absolutne pierwszeństwo,
a jeśli miałoby się to odbyć kosztem Polaków - to cóż, takie jest życie...
Polsce pisana była długa i wyboista droga do pełnego odrodzenia i odbudowy.

Można dopatrzeć się tu analogii z postępowaniem Wielkiej Brytanii wobec Żydów
osiadłych na ziemiach, które były wówczas Palestyną. W czasie wojny żydowska
społeczność w Palestynie, choć mała - bo licząca zaledwie 500 tysięcy -
potrafiła jednak udzielić technicznego i naukowego wsparcia siłom
sprzymierzonym na Bliskim Wschodzie (w tym także polskiemu wojsku pod
dowództwem gen. Andersa, stacjonującemu wówczas w Palestynie); zasilić
brytyjską armię ponad 30 tysiącami ochotników, którzy walczyli w północnej
Afryce, Włoszech (także pod Monte Cassino) i zachodniej Europie; a w kraju
utrzymywać w stanie gotowości kontyngenty sił terytorialnych i podziemnych na
wypadek, gdyby niemiecka armia pod dowództwem marszałka Rommla przerwała
okrążenie i dotarła do Palestyny. Podobnie jak w przypadku Polski po wojnie
odmówiono im politycznej nagrody. Gdy poznano skalę holokaustu, Żydzi w
Palestynie zażądali od brytyjskiego rządu prawa swobodnej imigracji dla
ocalałych z holokaustu, a także własnej państwowości, lecz odprawiono ich z
kwitkiem. Ta odmowa spowodowała wybuch zbrojnej walki, odwołanie się do ONZ i
ustanowienie w 1948 r. państwa Izrael.

Zapomniane powstanie

Gdy skończyła się wojna, z dymiących zgliszcz Polski wyszło 100 do 150 tys.
ocalałych Żydów - drobny ułamek liczącej 3,2 mln żydowskiej populacji w
przedwojennej Polsce. Jeśli wziąć pod uwagę, że ci ludzie ocaleli jedynie
dzięki niesłychanie odważnej postawie i działaniu setek tysięcy szlachetnych,
współczujących Polaków, którzy z narażeniem własnego życia (bo przecież
hitlerowcy na miejscu zabijali tych, u których znaleziono ukrywanych Żydów),
dawali schronienie i żywili żydowskich uciekinierów - jest to liczba
imponująca. Wyłania się z niej obraz współczucia i humanitaryzmu w skali,
której nie dorównuje żaden inny okupowany kraj. Większość ocalałych i większość
ich wybawców zapewne już nie żyje, a zatem na poziomie mikro nikt już nie
opowie wielu z tych jednostkowych historii pomocy i ocalenia. Niemniej, na
poziomie makro pozostaje epopeja ratunku, której przyswojenie powinno zbliżyć
oba narody.


Historia powstania w warszawskim getcie w 1943 r. przeszła do legendy. Jest
szczególnie droga Żydom, lecz uznaje się ją także za kamień milowy europejskiej
historii. Nic dziwnego zatem, że po przyjeździe do Warszawy pierwsze kroki
skierowaliśmy do tych miejsc w getcie i innych obiektów, które wiążą się w
szczególny sposób z holokaustem, takich jak Umschlagplatz. Oprowadzał nas nasz
przyjaciel i gospodarz Zbigniew Kamiński, który w 1943 r. jako siedemnastoletni
żołnierz AK uczestniczył w utrzymywaniu operacyjnych kontaktów z żydowskim
podziemiem na terenie getta - między innymi w przemycie broni i żywności i od
czasu do czasu, w wynoszeniu stamtąd dzieci. Gdy dotarliśmy do rzeźby Nathana
Rapaporta, upamiętniającej powstanie w getcie, mieliśmy łzy w oczach.

Wydawało się nam wówczas, że już wszystko zobaczyliśmy - dopóki następnego dnia
Zbigniew nie zaczął opowiadać o innym powstaniu, o którym nie mieliśmy pojęcia.
Po raz pierwszy usłyszeliśmy o powszechnym powstaniu w Warszawie w 1944 r., w
którym - po dwóch miesiącach najstraszliwszych, heroicznych walk - poległo
ponad 200 tysięcy bojowników i cywilów, pozostałą ludność wygnano, a Warszawę
spalono i zrównano z ziemią.

Zbigniew, który w powstaniu dowodził plutonem AK, poprowadził nas do miejsca, w
którym stracił niemal cały oddział, do kanałów, które służyły jako linie
łączności i drogi przemieszczania walczących oddziałów, do pomnika Powstania
Warszawskiego. O tych sprawach nie wiedzieliśmy ani my, ani - jak się okazało
po powrocie do kraju - nikt spośród naszych znajomych. Czuliśmy się tak, jak
gdyby dopuszczono nas do straszliwego sekretu. Cały świat wiedział, oczywiście,
o powstaniu w getcie rok wcześniej, natomiast wydawało się, że nikt nie słyszał
o powszechnym powstaniu 1944 r. Prawdę powiedziawszy, po dziś dzień większość
ludzi, z którymi rozmawiamy, nie zna tej historii. Zastanawialiśmy się,
dlaczego tak jest...

Dziesięć lat później wpadła nam w ręce książka Normana Daviesa!

Zdradzeni po raz drugi

Nie zamierzam szczegółowo omawiać książki Normana Daviesa, lecz chcę
powiedzieć, że otworzyła mi oczy na fakt, iż historia warszawskiego powstania
1944 r. i powstania w getcie w 1943 r. tworzą łącznie epopeję, która stanowi
część dziedzictwa Zachodu; że są kamieniami milowymi polskiej i żydowskiej
historii; że trzeba o nich opowiadać i uczyć w Izraelu, Polsce i w całym
zachodnim świecie.

Wydaje się, że decyzja głównodowodzącego AK, generała Tadeusza Bora-
Komorowskiego o rozpoczęciu powstania 1 sierpnia 1944 r. miała poparcie całej
AK i większości cywilnej ludności Warszawy. Wśród istotnych czynników, leżących
u podłoża tej decyzji, była narastająca nienawiść do hitlerowskiej okupacji i
uczucie, że przeciągnięto strunę, lecz w rozumowaniu głównodowodzącego był
także silny element polityczny: założenie, że oswobodzenie Warszawy wspólnym
wysiłkiem AK i prowadzącej ofensywę Armii Czerwonej niepomiernie wzmocni
pozycję rządu RP na uchodźstwie na niekorzyść popieranego przez Sowietów
komitetu lubelskiego. Była to racjonalna kalkulacja i mogłaby się sprawdzić,
gdyby Polaków nie zdradzono po raz kolejny - tak jak w 1939 r.

Ducha zdrady czuło się już przed wybuchem powstania, gdy stało się oczywiste,
że ani Brytyjczycy, ani Amerykanie nie podejmą szczególnego wysiłku, aby je
wesprzeć nalotami, zrzutami zaopatrzenia i desantami polskich spadochroniarzy.
Żaden z sojuszników nie zamierzał angażować się w działania, które mogłyby
rozgniewać Stalina. On, świadom własnej siły, w obliczu wahań zachodnich
aliantów podjął strategiczną decyzję o zerwaniu stosunków z polskim rządem
emigracyjnym. To w takich warunkach nieustraszony generał podejmował śmiałą
decyzję o rozpoczęciu walk.

Wkrótce po wybuchu powstania sprawdziły się obawy. Brytyjski rząd, wojskowi i
wywiad były w większości przeciwne jakiejkolwiek interwencji. Co prawda Winston
Churchill wydał rozkaz prowadzenia zrzutów broni, amunicji i innych środków
zaopatrzenia lecz - wobec technicznych ograniczeń ówczesnych samolotów
transportowych, wobec przewagi niemieckiego lotnictwa i obrony przeciwlotniczej
w tym rejonie oraz wskutek sowieckiej odmowy współpracy - kilka
przeprowadzonych akcji lotnictwa zakończyło się tragicznie. Reasumując,
brytyjska pomoc była prawie żadna. Amerykanów interesowały przede wszystkim
walki w zachodniej Europie i na Pacyfiku i nie zamierzali zawracać sobie głowy
powstaniem w Warszawie, rozpoczętym wbrew woli Stalina.

Jeśli chodzi o Sowietów, nie tylko odmówili wsparcia brytyjskich i
amerykańskich operacji lotniczych

[Gość: Mosze]

Jeśli chodzi o Sowietów, nie tylko odmówili wsparcia brytyjskich i
amerykańskich operacji lotniczych, lecz umyślnie wstrzymali ofensywę Armii
Czerwonej pod dowództwem marszałka Rokossowskiego. Pierwszy front białoruski
wszedł na przedmieścia Pragi na wschodnim brzegu Wisły; miały też miejsce
sporadyczne i pozbawione większego znaczenia wypady na przyczółek za rzeką,
prowadzone głównie przez polskie jednostki prosowieckiej armii generała
Berlinga, lecz ostatecznie cały pierwszy front, włącznie z polskimi oddziałami,
wycofał się ze sceny i trzymał się z dala, dopóki wszystko się nie skończyło.

Zdrada sojuszników nie powstrzymała AK; walki były okrutne i zawzięte. Wbrew
wszelkim rokowaniom powstanie trwało ponad dwa miesiące i w tym czasie
powstańcy zadali ciężkie straty niemieckiej armii i Waffen SS. Godzien uwagi -
i istotny z punktu widzenia tej historii - jest fakt, że gdy zbliżało się
powstanie, wielu spośród Żydów, którzy przeżyli powstanie w getcie i znaleźli
schronienie u nieżydowskich mieszkańców Warszawy, wstąpiło do AK i brało udział
w walkach. Wielu położyło znaczne zasługi. Szczegóły heroicznych walk
powstańczych, opowiedziane przez Normana Daviesa, są zdumiewające i pokrywają
się z wzorcem wcześniejszego o rok powstania w getcie. Imponuje to, że przez
cały okres walk powstańcy - włącznie z kobiecymi pomocniczymi oddziałami i
sanitariuszkami - a także cała ludność, starali się prowadzić normalne życie i
gromadzili się, praktycznie pod ogniem, na spotkania o charakterze duchowym i
kulturalnym.

Kolejną ironią historii jest to, że podczas gdy zachodni sojusznicy i Sowieci
nie uznali oficjalnie powstania, waleczność, nieustraszona odwaga i sztuka
wojenna powstańców wywarły wrażenie na przeciwniku, który - wbrew przyjętej
hitlerowskiej "kulturze" postępowania wobec powstańców - tym razem zdecydował
się, po ponad dwóch miesiącach ciężkich walk, podpisać z AK formalne dwustronne
porozumienie o kapitulacji i przyznać powstańcom status jeńców wojennych.
Jednak hitlerowcy, wierni sobie i swej "kulturze", nie poprzestali na tym.
Najgorsze miało dopiero nadejść: wygnano całą ludność Warszawy, a miasto
spalono i zrównano z ziemią. Gdyby hitlerowcy wygrali wojnę, nie byłoby dziś
Warszawy.

Prawda do ukrycia

Te fakty - w połączeniu z bardzo korzystnymi wrażeniami o kraju, jego
mieszkańcach, kulturze, jakie wynieśliśmy z żoną z naszych dwóch pobytów -
wzbudziły w nas uczucie szacunku i podziwu dla Polski i Polaków. Jesteśmy
pewni, że niektóre analogie współczesnej historii Polaków i Żydów oraz wspólny
okrutny los podczas drugiej wojny światowej, mogą - pomimo pewnych różnic i
nieporozumień - odegrać decydującą rolę, stając się punktem wyjścia dla
przyszłego wspólnego przeznaczenia Izraela i Polski.

Na pierwszy rzut oka trudno zrozumieć, dlaczego historii powstania 1944 r.
nigdy przedtem nie opowiedziano rzetelnie i dokładnie. Wydaje się, że stało się
tak dlatego, że wszyscy mieli powody, by tę sprawę trzymać w ukryciu lub
przynajmniej pomniejszać jej znaczenie. Rządy Wielkiej Brytanii i USA życzyły
sobie, by ich ówczesne niegodne (by nie powiedzieć zdradzieckie) postępowanie
wyszło na jaw jak najpóźniej. Z drugiej strony ZSRR, znany z tego, że nie
żałuje ani nie wstydzi się przeszłych złych postępków czy grzechów zaniechania -
miał problemy natury doktrynalnej wynikające ze skromnego (mówiąc
najłagodniej) wkładu popieranej przez Sowietów Armii Ludowej (AL) w powstanie.
Tę doktrynerską postawę narzucono powojennym komunistycznym władcom Polski; w
rezultacie przez cały okres władzy komunistów w Polsce odsądzano powstanie 1944
r. od czci i wiary z niemal religijną gorliwością, a tych, którzy chcieli badać
dzieje powstania warszawskiego, odsyłano do historii powstania w getcie. Nic
dziwnego, że Izraelczycy i inni wiedzieli tylko o tym ostatnim i nigdy nie
słyszeli o powszechnym powstaniu warszawskim 1944 r.

Wiara w przyszłość

Gdy zakończyła się wojna, rozpoczął się proces odbudowy żydowskiej społeczności
w Polsce, liczącej około 250 tysięcy - w tym Żydów ocalonych z holokaustu na
polskiej ziemi i repatriantów z ZSRR, dokąd uciekli w 1939 r. Niestety, kładą
się nie niej cieniem pewne przypadki przemocy: sporadyczne ataki na Żydów,
podejmowane przez członków reakcyjnych organizacji; pogromy w Krakowie w
sierpniu 1945 r. i w Kielcach w lipcu 1946 r. W rezultacie większość tych,
którzy mogli stworzyć żydowską społeczność w powojennej Polsce, wyjechała do
Izraela. Tu nowi przybysze utworzyli, wraz z polskimi Żydami przybyłymi w
okresie międzywojennym, wielką społeczność dawniej polskich Żydów, którzy w
Polsce doświadczyli cierpień. To niewątpliwie tłumaczy, choć niekoniecznie
usprawiedliwia, antypolskie nastroje panujące w izraelskim społeczeństwie.

Jak wspomniałem, oceniając długotrwałe związki Polaków i Żydów, trzeba mieć na
uwadze ich całokształt i bilansować dobro i zło. Trzeba także uwzględniać
kulturowe nurty, decydujące o postępowaniu stron wobec siebie. Z takiego punktu
widzenia - i uwzględniając wszystko, co zostało tu powiedziane - muszę
stwierdzić, że na płaszczyźnie osobistej czuję wielką sympatię do Polaków i ich
kultury. Na płaszczyźnie narodowej uważam, że bilans setek lat współistnienia
wypada zdecydowanie dodatnio i że dobre doświadczenia przeważają nad złymi.
Ponadto, pamiętając, że państwo Izrael stworzyli, między innymi polscy Żydzi i
uwzględniając polską kulturę i pewne piękne wewnętrzne cechy polskiego narodu,
wierzę, że Izraelowi i Polsce przeznaczone jest zostać bliskimi przyjaciółmi i
sojusznikami.

Michael Cohen

Powyższy tekst został przez autora nadesłany na ręce Jana Piekarskiego,
ambasadora Polski w Tel Awiwie. Do druku w "Rzeczypospolitej" przekazał nam go
Norman Davies, któremu serdecznie dziękujemy.

Witaj gini!

[abstrakt2003]

Dzięki! Fajny tekst! Pozwolisz że na FŚ założę post z łączę do Rzepy
Niech ekstremiści z obu stron sobie poczytają!

[Gość: .]

>>>>>>>>>>>>< Re: 60 lat powstania Warszawskiego... IP: 5.5R* /
*.red.bezeqint.net
>>>>>>>>>>Gość: Mosze 01.08.2004 05:27 odpowiedz na list


Kanclerz Niemiec Gerhard Schröder osobiście złoży hołd poległym powstańcom. Do
Warszawy zjeżdżają też przedstawiciele państw alianckich - sekretarz stanu USA
Colin Powell i wicepremier Wielkiej Brytanii John Prescott. Zabrakło jedynie
Rosjan.>>>>>>>>>>>>>>>>>>

1.Jezeli Schröder zlozy hold i to jest OK,to po co tyle wrzasku o Erike?
2.Rosjanie powstanacow nie mordowali.
3.Rosjani,zreszta,na rocznice 1-go powstania warszawskiego(w gettcie)
tez nie przyjezdzaja.
4.Roznica miedzy Gestapo a SS?
Nie truj.
Gestapo-tajna policja,szef Muller, wchodzilo w RSHA
RSHA-Glowny Urzad Bezpiczenstwa,szef Heydrych,wchodzilo w SS.
SS,szef Himmler,-gwardia NSDAP.

O co tyle krzyku.........

[abstrakt2003]

1.Jezeli Schröder zlozy hold i to jest OK,to po co tyle wrzasku o Erike?
*********
Widzisz Erika to njezwykle cyniczna i obłudna zdzira jest! Przypuszczan że ona
w głębokim poważaniu ma i "wypędzonych" i powstańców. Jej chodzi tylko i
wyłącznie o karierę i o kasę. Na razie świetnie jej to wychodzi!
******
Najśmieszniejsze jest to że ona nie jest żadna wypędzona! Jej tatuś był
służbowo wysłany do Rumii (był przedstawicielem władz okupacyjnych - TO OKUPANT
BYŁ!!!!) Z domu w którym mieszkała rodzina Eriki (i gdzie najprawdopodobniej
się ona urodziła) w 1939 zostali wysiedleni Polacy!
Mało tego! W 1944 rodzina małej Eriki nie czekała na wyzwolenie lecz wykonując
polecenie władz niemieckich EWAKUOWAŁA się na zachód!!!!
******
Więc jak tu mówić o wypędeniu!!!???? Jak tu mówić o szczerości intencji!!!????
Jeż życie , jej kariera to jedno wielkie oszustwo!!!!!

[Gość: rekontra]

Gość portalu: . napisał(a):


> 1.Jezeli Schröder zlozy hold i to jest OK,to po co tyle wrzasku o Erike?

że co?

> 2.Rosjanie powstanacow nie mordowali.

sowieci zamordowali wszystkich akowców których tylko mogli zamordować.

> 3.Rosjani,zreszta,na rocznice 1-go powstania warszawskiego(w gettcie)

Powstanie w getcie to nie było powstanie warszawskie.

> tez nie przyjezdzaja.

Po co niby mieliby Rosjanie przyjechać?

[Gość: .]

2.Mordowali owszem.
Ale nie powstancow.
3.Getto nie bylo w Warszawie?

[Gość: rekontra]

Gość portalu: . napisał(a):

> 2.Mordowali owszem.
> Ale nie powstancow.

Oczywiście że mordowali, przy najbliższej okazji.

> 3.Getto nie bylo w Warszawie?

Odszukaj na forum Snajpera. Udowadnia od ponad roku, że uprawnione jest
nazywanie niemieckich obozów koncentracyjnych "polskimi obozami
koncentracyjnymi". U niego znajdziesz zrozumienie.

Snajper nie jest taki zły na jakiego wygląda :)

[abstrakt2003]

On zwyczajnie cierpi na syndom skrajnego nonkonformizmów (wbrew własnej
sygnaturce zresztą
To sprowadza go na manowce!
P.S.
A z tym "powstaniem warszawskim w gettcie" to pewnie by się zgodził
Pewnie za chwilkę tu się pojawi )))

I jescze...

[abstrakt2003]

2.Rosjanie powstanacow nie mordowali.
A czyż zaniechanie w tej sytuacji nie jest godne potępienia?
Gdybys widział napad i w swojej (i w innych też) ocenie wiedziałbyś że mógłbyś
pospieszyć ze skuteczna pomocą? Czy byś czekał? A co by ludzie o tobie
powiedzieli gdyby wyszło na jaw żeś nie pomógł!
3.Rosjani,zreszta,na rocznice 1-go powstania warszawskiego(w gettcie)
Nie myl pojęć powstanie w gettcie to powstanie w gettcie a powstanie
warszawskie to powstanie warszawskie!

[Gość: Mosze]

Powstanie w getcie bylo w 1943. a powstanie warszawskie rok pozniej...1944

Właśnie.......

[abstrakt2003]

Ale to chyba wszyscy tu obecni wiedzą

[panidanka]

abstrakt2003 napisał:

> Ale to chyba wszyscy tu obecni wiedzą

i pewnie wszyscy wiedzą, że powstanie w getcie w 43 było o godną śmierć
a powstanie warszawskie w 44 r o WOLNOŚĆ I GODNOŚĆ

o PEŁNYM zwycięstwie po 60 latach możemy mówić wtedy, kiedy obydwa powstania
tego samego miasta UCZCZONE BĘDĄ WSPÓLNIE -tak jak wtedy WSPÓŁNY był los walki
i męczeństwa oraz śmierci w miłości do....

Romea i Julii i...Baczyńskiego i Pieśni nad Pieśniami i...co kto umiłował

No dobrze panidanko, ale...

[abstrakt2003]

kiedy!!!! Która data jest odpowiednia do wspólnych obchodów?

[Gość: .]

2. Owszem postepowanie Sowietow-godne potepienia.
Ale rowniez godne potepienia jest postepowanie anglikow i Amerykanow.
A zwlaszcza Niemcow.
Czesto Sowieci w tym wypadku sa uwazani za zlo,anie kto inny.
Oprocz tego powody powstania?
3.Pierwsze powstanie warszawskie odbylo sie w getto Warszawie,a nie na
ksiezycu.

[Gość: rekontra]

> 3.Pierwsze powstanie warszawskie odbylo sie w getto Warszawie,a nie na
> ksiezycu.
>

Warszawa stolicą Polski jest. więc było to powstanie polskie.
To chciałeś napisać?

Natomiast Polacy pomagali powstańcom, w większości polskim Zydom. Ten fakt
jest "wstydliwie" marginelizowany i przemilczany.

:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

[abstrakt2003]

No widzę że kolega bardzo pojętny jest!
Logika taka jak w przypadku "polskich obozów" dobry chwyt!
Wyrazy uznania!

[Gość: .]

>>>>>>><< Re: I jescze...+ IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: rekontra 01.08.2004 08:22 odpowiedz na list


> 3.Pierwsze powstanie warszawskie odbylo sie w getto Warszawie,a nie na
> ksiezycu.
>

Warszawa stolicą Polski jest. więc było to powstanie polskie.
To chciałeś napisać?

Natomiast Polacy pomagali powstańcom, w większości polskim Zydom. Ten fakt
jest "wstydliwie" marginelizowany i przemilczany.>>>>>>>>>>>>>>>>>

Wlasnie!
To chcialem powiedziec!
W Warszawie odbylo sie dwa powstania Polakow.
1-sze zydowskie
2-katolickie,
a nie 1-Zydow,a 2-Polakow.
A szkoda.

Oj "." nie pojąłeś o co chodzi

[abstrakt2003]

Więc nie jesteś w stanie docenić piękna zastosowanej argumentacji
))))))))))))))))))))))

znaczne zbliżenie stanowisk

[Gość: rekontra]

Gość portalu: . napisał(a):


> Wlasnie!
> To chcialem powiedziec!
> W Warszawie odbylo sie dwa powstania Polakow.
> 1-sze zydowskie
> 2-katolickie,

> a nie 1-Zydow,a 2-Polakow.
> A szkoda.


To byli obywatele Polski, polscy Zydzi. Szurmiej odbierając honorowe
obywatelstwo Warszawy mówił o sobie jako o Polaku. Było to dla niego naturalne
i oczywiste. Olbrzymia część "Żydów", patriotów polskich przewraca się w
grobach, gdy słyszy, że "wmawia" się im że nie są Polakami. Czynią to obie
strony.

Natomiast nie wiem jaka część powstańców z getta to byli Żydzi z innych krajów
Europy. I tu jest problem.

[abstrakt2003]

- pierwsze powstanie to było powstanie w GETCIE WARSZAWSKIM a nie w Warszawie!
Wbrew pozorom takie rozróżnienie jest właściwe i uzasadnione.
- "powody wybuchu" Powody mają drugorzędne znaczenia! Ważniejsza jest odpowiedź
czy w tamtym czasie dało by się uniknąć wybuchu.
Ja twierdzę że powstanie tak czy inaczej by wybuchło! Było by sprowokowane
przez Niemców lub Rosjan albo wybuchło by w sposób samoistny pod wpływem wieści
z frontu i plote (ludność zwyczajnie rwała sie do walki).

[Gość: rekontra]

> - pierwsze powstanie to było powstanie w GETCIE WARSZAWSKIM a nie w Warszawie!
> Wbrew pozorom takie rozróżnienie jest właściwe i uzasadnione.
> - "powody wybuchu" Powody mają drugorzędne znaczenia! Ważniejsza jest
odpowiedź


Było to bohaterskie powstanie o godną śmierć. Bez najmniejszych szans
powodzenie. Rónież częściowo zafałszowane.

Wyjaśniem....

[abstrakt2003]

"powody wybuchu" miałem na myśli powstanie warszawskie a nie powstanie w
gettcie.

[Gość: .]

>>>>>>><< Re: I jescze...+ IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: rekontra 01.08.2004 08:22 odpowiedz na list


> 3.Pierwsze powstanie warszawskie odbylo sie w getto Warszawie,a nie na
> ksiezycu.
>

Warszawa stolicą Polski jest. więc było to powstanie polskie.
To chciałeś napisać?

Natomiast Polacy pomagali powstańcom, w większości polskim Zydom. Ten fakt
jest "wstydliwie" marginelizowany i
przemilczany.>>>>>>>>>>>>>>>>>



Wlasnie!
To chcialem powiedziec!
W Warszawie odbylo sie dwa powstania Polakow.
1-sze zydowskie
2-katolickie,
a nie 1-Zydow,a 2-Polakow.
A szkoda.

[panidanka]

Gość portalu: . napisał(a):

>
>
> Wlasnie!
> To chcialem powiedziec!
> W Warszawie odbylo sie dwa powstania Polakow.
> 1-sze zydowskie
> 2-katolickie,
> a nie 1-Zydow,a 2-Polakow.
> A szkoda.
>
>

a ja chciaałam powiedzieć, że

odbyły się dwa "powstania warszawskie"
jedno w getcie warszawskim
drugie...z pominięciem tego obszaru....bo na tym obszarze....żył sobie Pianista!

[panidanka]

panidanka napisała:

> Gość portalu: . napisał(a):
>
> >
> >
> > Wlasnie!
> > To chcialem powiedziec!
> > W Warszawie odbylo sie dwa powstania Polakow.
> > 1-sze zydowskie
> > 2-katolickie,
> > a nie 1-Zydow,a 2-Polakow.
> > A szkoda.
> >
> >
>
> a ja chciaałam powiedzieć, że
>
> odbyły się dwa "powstania warszawskie"
> jedno w getcie warszawskim
> drugie...z pominięciem tego obszaru....bo na tym obszarze....żył sobie
Pianista
> !

i z nutek komponował listę szindlera aby potem ją zagrać pod drzewami Yad Vashem

[Gość: .]

Mozna i tak.

Danusiu

[abstrakt2003]

Powstanie w gettcie objęło swym zasięgiem jedynie getto warszawskie a nie całą
Warszawę lub choćby jej większą część. Dotyczyło jedynie społeczności
Żydowskiej a nie wszystkich Warszawiaków!
Dlatego w tym wypadku mówienie o "powstaniu warszawskim" jest nadużyciem! Można
mówić w tym przypadku jedynie o "powstaniu w gettcie warszawskim"!
******
Powstanie warszawskie objęło swym zasięgiem większą część Warszawy (wraz z
terenami byłego już getta!) Dotyczyło wszystkich obywateli Warszawy bez względu
na pochodzenie.
Pozdrawiam!

[miriamfirst_]

Pięknie śpiewała to Ewa Demarczyk, a potem już niomu się nie udało.
Baczyński dla swojej Basi.


Pioseneczka

Basi

Kto mi odda moje zapatrzenie
i mój cień, co za tobą odszedł?
Ach, te dni jak zwierzęta mrucząc,
jak rośliny - są coraz młodsze.

I niedługo już - tacy maleńcy,
na łupinie z orzecha stojąc,
popłyniemy porom na opak
jak na przekór wodnym słojom.

Czerwień krwi dziecinnie się wyśni
jako wzdęte policzki wiśni.
Metal burz się wywiedzie na nowo
zapienioną dmuchawca głową.

A łez grzmot jak lawina kamieni
w małe żuki zielone się zmieni
i tak w wodę się chyląc na przemian
popłyniemy nieostrożnie w zapomnienie,
tylko płakać będą na ziemi
zostawione przez nas nasze cienie.

16 I 1942
********

Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi listeczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świst.

Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.
I powietrza drżące strugi
jak z anielskiej strzechy dym
zmienię ci w aleje długie,
w brzóz przejrzystych śpiewny płyn
aż zagrają jak wiolonczel
żal - różowe światła pnącze,
pszczelich skrzydeł hymn.

Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.

Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.


Miriam


ps. Wczoraj grupa amerykańskich Żydów chciała wejść na teren cmentarza
żydowskiego w Sulejowie, i została poszczuta psami, dzisiaj jest nieprzyjemnie,
wyjaśnianie... dlaczego oni to zrobili, ci co szczuli? Powiedz!

miriam

[abstrakt2003]

dobrze wiesz że kretyni wszędzie się znajdą.
P.S.
A ci poszczuci Żydzi powinni wezwać policję w mimo wszystko wejść!

[Gość: gini]

Przede wszystkim, dzieki za Baczynskiego .
Co do cmentarza pewnie ktos tam go pilnuje, ktos jest za to odpowiedzialny,
poczekaj na wyjasnienie.
Pozniej przetlumacze dla Ciebie i dla Mosze przede wszystkim ciekawy artykul z
Le Soir porownujacy oba powstania .
Mam malo czasu, wiec zawiesze pewnie jutro.
Pozdrowka

[gini]

Krzysztof Kamil Baczyński
(1921-1944)


Poètes des plus grandes espérances, tombé à 23 ans pendant l'insurrection de
Varsovie.






Qui me rendra mon éblouissement
Et le temps qui a fui avec toi?
Ah, ces journées qui comme des chats ronronnent
Comme des plantes sont de plus en plus jeunes
Bientôt nous redeviendrons tout petits
Debout sur l'écorce d'une noix
Nous remonterons le cours des rivières
Et nous penchant sur l'eau tour à tour
Imprudents nous descendrons dans l'oubli
Et seules nos ombres abandonnées
Nous pleureront encore sur terre
Mais auparavant enlève-moi donc
Cet éclat de verre que j'ai dans les yeux
L'image de ces journées
qui roulent des crânes blancs
à travers des prairies de sang
Mais auparavant éloigne ce temps cruel
Recouvre les tombes du manteau de la nuit
Essuie de mon front la poussière
La poussière noire des batailles...

[gini]

Krzysztof Kamil Baczyński
(1921-1944)


Poètes des plus grandes espérances, tombé à 23 ans pendant l'insurrection de
Varsovie.






Qui me rendra mon éblouissement
Et le temps qui a fui avec toi?
Ah, ces journées qui comme des chats ronronnent
Comme des plantes sont de plus en plus jeunes
Bientôt nous redeviendrons tout petits
Debout sur l'écorce d'une noix
Nous remonterons le cours des rivières
Et nous penchant sur l'eau tour à tour
Imprudents nous descendrons dans l'oubli
Et seules nos ombres abandonnées
Nous pleureront encore sur terre
Mais auparavant enlève-moi donc
Cet éclat de verre que j'ai dans les yeux
L'image de ces journées
qui roulent des crânes blancs
à travers des prairies de sang
Mais auparavant éloigne ce temps cruel
Recouvre les tombes du manteau de la nuit
Essuie de mon front la poussière
La poussière noire des batailles...

[gini]

Udalo sie wykrasc troche czasu wiec zalaczam tlumaczenie (moje )artykulu z
wczorajszego Le soir.
Artykul podpisany przez P.MI

Powstanie w gettcie a powstanie warszawskie .

Czasami myli sie powstanie w gettcie z powstaniem warszawskim .To z kwietnia-
maja 1943 i to z sierpnia -wrzesnia 1944 znacznie sie roznily.
Bojownicy zydowscy w kwietniu 1943 roku podjeli beznadziejna walke po to by
ocalic godnosc i nie pozwolic nazistom spokojnie zlikwidowac getta i wyslac do
obozow smierci 50.000 tych, ktorzy jeszcze zostali przy zyciu.
W powstaniu warszawskim w 1944 roku, uczestniczylo 50.000 zolnierzy armii
podziemnej wspômaganej przez prawie cala ludnosc , bylo to wiec powstanie
calego miasta.
Polacy oplakiwali pozniej 200 tysiecy zabitych ale mogli nagocjowac kapitulacje
a ci bojownicy, ktorzy przezyli uzyskali status jencow wojennych.
W 1943 roku w gettcie walki uliczne trwaly 4 dni, bunkrow broniono 20 dni , ci
co przezyli byli zabijani na miejscu lub wysylani do obozow.
Nie bylo najmniejszej nadziei na przezycie nie mowiac juz o zwyciestwie .
W roku 1944 powstancy na poczatku zdolali przejac i utrzymac kilka dzielnic
Powstanie moglo zakonczyc sie zwyciestwem gdyby nie to, ze armia radziecka
stala z bronia u nogi zostawiajac Niemcom wolne rece.
I na tym koncza sie roznice .Warszawa tak jak getto zostala spalona , jej
mieszkancy martwi lub wypedzeni w rozne strony swiata .
Dzielnica zydowska znikla na zawsze wraz z mieszkancami .Warszawe
zmartchwystala i jest dzis kwitnaca.
--------------------------------------------------------------------------------
Krociutki artykulik, ale mysle, ze pozwoli kropie zrozumiec, ze byly dwa
powstania, i ze sie jakos tam roznily, artykul nie moj ja tylko w miare wiernie
przetlumaczylam .

Niedlugo bede na Piotrkowskiej...

[Gość: Mosze]

..to moze pogadamy kiedys...

post powyższy kieruję do Mosze, może odpowie nt

[miriamfirst_]

[Gość: .]

>>>>>>>>>><< Danusiu
abstrakt2003 01.08.2004 10:19 odpowiedz na list


Powstanie w gettcie objęło swym zasięgiem jedynie getto warszawskie a nie całą
Warszawę lub choćby jej większą część. Dotyczyło jedynie społeczności
Żydowskiej a nie wszystkich Warszawiaków!
Dlatego w tym wypadku mówienie o "powstaniu warszawskim" jest nadużyciem! Można
mówić w tym przypadku jedynie o "powstaniu w gettcie warszawskim"!
******
Powstanie warszawskie objęło swym zasięgiem większą część Warszawy (wraz z
terenami byłego już getta!) Dotyczyło wszystkich obywateli Warszawy bez względu
na pochodzenie.
Pozdrawiam!

"." abstrahujesz od ówczesnej sytuacji

[abstrakt2003]

geopolitycznej. Zupełnie pomijasz realia! W ten sposób nie da się dyskutować!

[abstrakt2003]

1.Czy Praga nalezy do Warszawy?
Tak należy (powstanie warszawskie trwało tam 2 dni)

2.Naduzycie? Nalezy byc dumnym!
Ależ my jesteśmy dumni! Lecz dla wszystkich lepiej będzie jeśli tych powstań
nikt nie będzie mylił!

3.Ze wzgledu na pochodzenie?
Dlatego napisalem:szkoda.
Tak! w tamtym czasie i w tamtych realiach pochodzenie miało duże znaczenie.

4.Ktos napisal,ze Polacy(katolicy) Zydom(zydom) pomagali,ale o tym malo sie
pisze.
Malo sie ,rowniez ,pisze wlasnie o "bez wsgledu na pochodzenie".

5.Niestety bylo dwa powstania Zydow i Polakow.

6.Wolalbym:dwa powstania Polakow
a)zydow
b)bez wzledu na pochodzenie.
To tylko kwestia interpretacji.

7.A szkoda,ze nie bylo tylko jedne - WSPOLNE!
I właśnie tej sprawy dotyczy mój post w którym stwierdziłem że tak nie da się
dyskutować.

[gini]

W sumie watek jest sympatyczny, nie psuj go , nie jatrzyj pretensjami.
Poczytaj troche zamiast wypisywac bzdury.

[panidanka]

> 7.A szkoda,ze nie bylo tylko jedne - WSPOLNE!
> I właśnie tej sprawy dotyczy mój post w którym stwierdziłem że tak nie da się
> dyskutować.

> 3.Ze wzgledu na pochodzenie?
> Dlatego napisalem:szkoda.
> Tak! w tamtym czasie i w tamtych realiach pochodzenie miało duże znaczenie.
>
--------------

i może jednak warto....następne rocznice obchodzić wspólnie?
a potem....
jedą wspólną?
a może "Na Wspólnej"?

Ale kiedy!!!???? Danusiu! Kiedy!

[abstrakt2003]

W kwietniu? W sierpniu?
To jest całkowicie nierealne!

[panidanka]

nie wiem

[panidanka]

abstrakt2003 napisał:

> W kwietniu? W sierpniu?
> To jest całkowicie nierealne!

jak to nie
ja świetuję i kwiecień i sierpień
tylko inne dni

moja mama jest "rodzoną" sierpniową Warszawianką i nomen omen 15-tego!
na szczęście getto przeżyła jeszcze przed powstaniem
obozy też
no bo ja jestem
i ...
dojdzie mi następny miesiąc do świętowania
już wspólnie

pozdrawiam
danka

Czym dziś jest patriotyzm ... ?

[Gość: Piter]

A czy wy dziś potrafilibyście zaryzykować życie dla swej Ojczyzny ?
Cześć i chwała bohaterom i ich pamięci !

Mniej znany niż Baczyński...

[felicia]

Uważany przez wielu za lepszego lub równego mu poetę. Tadeusz Gajcy. Zginął w
domu-reducie przy ul. Przeskok, tam gdzie dzisiaj kino Muranów. Razem z nim
poległ Zdzisław Stroiński, też poeta, jego przyjaciel.
Wiersz pt. Do potomnego. Przesłanie Tadeusza do nas, nie tylko z czasu, którego
nie ma, ale i z przestrzeni, która odeszła bezpowrotnie. Niedługo godzina 17.
Zatrzymajmy się choćby na minutę.

Jestem jak ty zapewne: nisko,
a jeszcze niżej źdźbło i kret.
Niebo różową idzie kreską
i na papierze zgina brew;
krzesło pode mną, dachu jęzor
spływa ceglasty, dłonie czyni
podobne nocy. Są godziny,
że martwe palce cicho leżą
jak gdyby śpiąc, uwierzyć trzeba,
że obraz ten to na powietrzu
odbicie ptaka albo drzewa
i tylko cień spłowiały z wierzchu
przemawia za mnie. Oto świat,
w którym struchlałym krokiem mierzę
ziemię kulistą ponoć. Maszt
gwiaździsty nocą skrzypi rzewnie
i w górze jest jak czujne zwierzę,
co martwym okiem liczy czas.

Niewiele wiem jak ty zapewne:
rzeka przepływa miastem moim,
a nad nią z brązu postać stoi
i domy z prawej, domy z lewej,
w których o twarzach nam podobnych
w pościelach leżą, oczy mrużą
ludzie znużeni jak obłoki
w sen zapatrzeni niby w lustro.

Lecz inny dzień: zgiełkliwą mową
pchają lot ptaka, jeśli czasem
odważy się i skrzydłem bosym
dotknie tej ziemi. Wciąż miarowo
noszą swe ręce zaciśnięte
przy ciałach sennych i nad głową
nie widząc planet nieforemnych
depcą rośliny bardzo piękne,
odmienne kształtem od fal ziemi.

Niewiele rzeczy martwych znam:
w mieście jest ogród barwnych lamp,
świergoce trąbka, tramwaj syczy
i w salach pełnych świateł różnych
pieni się jadło tajemnicze
i błyska metal głośnych muzyk.

Są światy dwa i znasz je także:
wystarczy rzęsą oczy przykryć,
a widać tło błękitne, gwiazdę
wysoko na nim, ruch zieleni
nad tajemniczym ptaków krzykiem.
Więc ciałem rosnąc jak korzeniem
przystajesz nad krawędzią jawy
i ruszasz wargą, jakbyś śpiewał,
a milczysz przecież, serce ważysz
miłości pełne i zdziwienia.
Jak łatwo w świecie tym ogarnąć
potrafię ciebie, słowo słyszę,
jak słyszysz ty, gdy ciemną wargą
spływa wysokie i ogniste.

Bez nieba jest królestwo drugie,
które wydało mnie i głos.
Naftowe wieże srebrnym łukiem
błyskają tutaj, fabryk łańcuch
o wieżach sztywnych jak o palcach
przeciera chmury. Niby kos
na prostych torach pociąg gwiżdże
i czesze senną, lekką grzywę
na drutach silnych. Gdy popatrzę,
jak dym przewija się i pasma
obłoków giną w trawach krótkich,
to jest jak w śnie, gdy ręka ruchem
niewiedzy pełnym obok szuka,
kiedy za oknem jak ampułka
świeci latarnia. Ciemne brwi
uchodzą wtedy jak jaskółka
i ciało ciągle nieruchome
jest jak ciosany nocą płomień
w złudzeniu tym.

Jedna jest ziemia, która niesie
ciebie i mnie, i jedna młodość;
w niej nauczony lęku - pięści
wzniosłem krnąbrne ponad głową
i w szczęk żelaza zasłuchany
mijałem dzień po dniu jak krzyże
jak ty - podniesiesz na mnie kamień
lub rzucisz z wzgardą ziemi grudę.

Kochałem tak jak ty zapewne,
ale mi serca dano skąpo
na miłość moją niepotrzebną,
bowiem stawały nad epoką,
której imiona dajesz teraz
olbrzymia śmierć i przerażenie.

Nie żebym uląkł się lub płakał,
nie żebym czekał już skazany
na trwałość kruchą - szukam w gwiazdach
zarysu twego. Między nami
jak dłonie dwie złączone są
pamięci nasze i miłości,
a jeden tylko wspólny dom,
który nade mną w tobie rośnie.
Piszę -jak grabarz dół wybiera
na ciała bezruch, dłoni rozpacz
i słowo małe staje nieraz
jak krzyż lub wieniec. Jeśli zostać
dane mu będzie - ręka twoja
otworzy je i sercem spełni,
a czas, co młodość ku jesieni
przechyla twardo - twarz wywoła
kamienną już i nocną wiecznie.

I teraz noc. Dalekie niebo
jaskrawe krzyczy niby paw.
Wysoka świeca jak ołówek
na stole moim. Ojca twarz
w żałobnej ramie... Szeptem mówię,
a wiem, że głos mój silny nazbyt
wysoko idzie. Uśmiech gwiazdy
miłości pełen i ironii
niedbałym cierniem wokół skroni,
i cisza, w której śpiących oddech
nasila się, fujarką ciecze,
Źrenicom zwartym każe odejść
na krawędź rzeczy nieczłowieczej.
Kiedy spłowieje chmury brzeg
zahuczą dzwonki i weselne
młyny potoczą koła swe,
błazen zapieje, skrzypce pełne
melodii będą. Śpiew i gwizd
poniesie człowiek w przestrzeń znaną
i swej ojczyzny wierny syn
rozkoszy sennej odda ciało.

A blisko - mur omszały chroni
spokoju tych, co dłoni wierząc
i miłość mierząc ostrzem broni
upadli w piasek twarzą szczerą.
Szyderczy krzyż imiona proste
ocienią chętnie; jeszcze słychać
bojowy marsz i bliski pocisk,
co grobem był im i kołyską.

Szeroki obłok drogą sunie,
szczękają osie, bagnet wąski
jak obłamany cierń gałązki
nad ramionami drży i błyska
i pieśń radosna w gęstej łunie
ma gniazdo trudne i nazwisko.

Ten czas, ta noc, ta ziemia czarna
potrafi zwodzić, serca grono
zaciskać mocno jak ty wargę,
która znów słowo da potomne.
Jesteś jak ja zapewne: czas
opływa lekko ciało twoje
jak rybę szybką; oczy masz
pojone światłem, co koronę
wijąc nad ziemią twą przemija.
Może jak ja w swej dłoni chwilę
dymiącą pieścisz, w pierś kierujesz
człowieka, który mową dziwną
na krzyżach także imię pisze.

I może ty znów nad ojczyzną
posępny szlak pocisku widzisz
i drzewa kształty jak szubienic
skrzypią ci groźnie, ostro lśnią,
a serce dzwoni jak zły pieniądz,
gdy patrzysz chmurnie poprzez noc.
A wtedy kochać ci wypadnie
niewielki obszar, gdzie piramid
malutkie grudki leżą na dnie,
a z wierzchu zwiędły kwiat lub kamień.
A wtedy - mierząc sercem skąpym
swój krok i słowo już daremne
podasz jak laur dłonie obie
i kochać będziesz razem ze mną.

Cokolwiek pieszczą dłonie nasze,
niewierne jest: czy liść, czy woda
przecieka poprzez palce; twarz się
odsuwa bliska w cienie gęste
i tak odsuwa się nam młodość
i radość prosta, że jesteśmy.
A wtedy tęsknić nam wypadnie
i patrzeć w czas jak w księżyc wsteczny,
gdzie płomień huczał, broni granie
głuszyło szmer i brzóz, i leszczyn,
a wtedy chmur ponury krąg
będzie nam dziwny, bo nie znany,
gdy zamiast cienia lotnych maszyn
objawi się pogodny gołąb
i księżyc w trawach niby dłoń
co niegdyś hełmem wieńczył czoło.
Tak będzie tylko. Miasto, w którym
do ciebie piszę - stoi ciemne,
choć zwykle słońce liże mury
spryskane pismem krwi daremnej.
Człowiek przechodzi tam niewielki
i oczy zwraca żalem zbrojne,
jak ja do ciebie poprzez wieki
bezbronne słowo i opowieść.

Oto na papier mój upada
jak ćma lub niewiadomy komar
brzęczenie stali. Ślepy granat
usta położył na powietrzu
i ten jest śpiew, co uczył wcześnie
miłości mojej i pokory.
I ta jest wiedza we mnie mocna,
i ten jest tylko chudy śpiew:
fujarką był mi grom i pocisk
i ogień barwił krzepko sen.

I spełnić więcej się nie może,
bo to już kres i płynność wieczna.
Stalówki mojej sine ostrze
jak serce trwanie me określa -
i znowu noc. Powieka spada
ak trumny wieko, pióro zaś
wysmukłym krzyżem w palcach rośnie
i ledwie błyska ciemna gwiazda
jak odblask niklu albo kości.

W tym kraju smutnym pełnym gwiazd
samotne trwanie, młodość chrobra
i sen pod pługiem, co jak orła
złamane skrzydło idzie nisko.
Dalekie niebo się nachyla
i ufnie błyska lot motyla,
lecz człowiek ręce nie jak skrzydła,
a broń śmiertelną z sobą dźwiga.
I nigdy ust nie zmieni w skrzypce,
a oczu w światło. Ogień czysty
na bark męczeństwo, serca trwogę
przyjmuje w siebie. Własny portret
wśród chmur spalonych siarką widzi.

I wtedy spada jękiem miedzi
mozolne słowo, warga puchnie
jak mnie, choć znowu szeptem tylko
do ciebie mówię.
I wiem, że chyląc głowę trudną
nad liter bruzdą - widzisz jeszcze
mój obraz: idę przez powietrze,
a za mną miasto moje idzie.
Niebiosa górą, echo trąb
i mocny oddech tych, co śpią
podwójnym trwaniem: pierwsze chroni
omszały mur za stosem broni,
a drugie - pościel biała spiętrza.
Ten czas, ta noc i ja bez miejsca
nad tobą ważą się i uczą:
ostatni sen, a boleść pierwsza
i słona miłość nad ojczyzną.

I zno

[felicia]

cd.

I znowu noc i ziemia jedna
powiąże nas. Na stole moim
warkoczem jasnym cichnie świeca
i dom nade mną cicho stoi,
a z głębi czarnej, jakby z mieszka
wychodzą światy. Starczy oczom
powieki małej, aby tło
powstało jasne, gwiazdy szpon
i nierozumny krzyk stworzenia.

Niewiele wiem jak ty zapewne:
idziemy razem patrząc czujnie:
ty - na gwiaździstym, prostym niebie
szukasz płomienia i mnie w łunie,
ja - odwrócony - serce pełne
miłości smutnej niosę jak
żołnierz mogiłę pod swym hełmem
niesie przez czas.

[czarek1]

Oddajac hold Powstancom z 1944 roku, chcialbym wyrazic solidarnosc z tymi na
tym forum, ktorzy widza wspolna nic wiazaca powstanie w getcie 1943 roku i
powstanie warszawskie 1944 roku. Obydwa byly zrywami heroicznymi, zrywami ludzi
szlachetnych. Choc jest dzis akurat rocznica Powstania Warszawskiego, chcialbym
zacytowac ostatni fragment wiersza Wl. Broniewskiego "Do Zydow Polskich":

Wspolne zaswieci nam niebo ponad zburzona Warzsawa,
Gdy zakonczymy zwyciesko krwawy nasz trud wieloletni;
Kazdy otrzyma wolnosc, kes chleba i prawo.
I jedna powstanie rasa. Najwyzsza: ludzie szlachetni.

[Gość: 100]

Bardzo dziękuję za ten wątek .

[panidanka]

felicia napisała:

> Wiersz pt. Do potomnego. Przesłanie Tadeusza do nas, nie tylko z czasu,
>którego
>
> nie ma, ale i z przestrzeni, która odeszła bezpowrotnie. Niedługo godzina 17.
> Zatrzymajmy się choćby na minutę.
>
> Kochałem tak jak ty zapewne,
> ale mi serca dano skąpo
> na miłość moją niepotrzebną,
> bowiem stawały nad epoką,
> której imiona dajesz teraz
> olbrzymia śmierć i przerażenie.
>
> Nie żebym uląkł się lub płakał,
> nie żebym czekał już skazany
> na trwałość kruchą - szukam w gwiazdach
> zarysu twego. Między nami
> jak dłonie dwie złączone są
> pamięci nasze i miłości,
> a jeden tylko wspólny dom,
> który nade mną w tobie rośnie.
> Piszę -jak grabarz dół wybiera
> na ciała bezruch, dłoni rozpacz
> i słowo małe staje nieraz
> jak krzyż lub wieniec. Jeśli zostać
> dane mu będzie - ręka twoja
> otworzy je i sercem spełni,
> a czas, co młodość ku jesieni
> przechyla twardo - twarz wywoła
> kamienną już i nocną wiecznie.
>
> I teraz noc. Dalekie niebo
> jaskrawe krzyczy niby paw.
> Wysoka świeca jak ołówek
> na stole moim. Ojca twarz
> w żałobnej ramie... Szeptem mówię,
> a wiem, że głos mój silny nazbyt
> wysoko idzie. Uśmiech gwiazdy
> miłości pełen i ironii
> niedbałym cierniem wokół skroni,
> i cisza, w której śpiących oddech
> nasila się, fujarką ciecze,
> Źrenicom zwartym każe odejść
> na krawędź rzeczy nieczłowieczej.
> Kiedy spłowieje chmury brzeg
> zahuczą dzwonki i weselne
> młyny potoczą koła swe,
> błazen zapieje, skrzypce pełne
> melodii będą. Śpiew i gwizd
> poniesie człowiek w przestrzeń znaną
> i swej ojczyzny wierny syn
> rozkoszy sennej odda ciało.
>
> A blisko - mur omszały chroni
> spokoju tych, co dłoni wierząc
> i miłość mierząc ostrzem broni
> upadli w piasek twarzą szczerą.
> Szyderczy krzyż imiona proste
> ocienią chętnie; jeszcze słychać
> bojowy marsz i bliski pocisk,
> co grobem był im i kołyską.
>
> Szeroki obłok drogą sunie,
> szczękają osie, bagnet wąski
> jak obłamany cierń gałązki
> nad ramionami drży i błyska
> i pieśń radosna w gęstej łunie
> ma gniazdo trudne i nazwisko.
>
> Ten czas, ta noc, ta ziemia czarna
> potrafi zwodzić, serca grono
> zaciskać mocno jak ty wargę,
> która znów słowo da potomne.
> Jesteś jak ja zapewne: czas
> opływa lekko ciało twoje
> jak rybę szybką; oczy masz
> pojone światłem, co koronę
> wijąc nad ziemią twą przemija.
> Może jak ja w swej dłoni chwilę
> dymiącą pieścisz, w pierś kierujesz
> człowieka, który mową dziwną
> na krzyżach także imię pisze.
>
> I może ty znów nad ojczyzną
> posępny szlak pocisku widzisz
> i drzewa kształty jak szubienic
> skrzypią ci groźnie, ostro lśnią,
> a serce dzwoni jak zły pieniądz,
> gdy patrzysz chmurnie poprzez noc.
> A wtedy kochać ci wypadnie
> niewielki obszar, gdzie piramid
> malutkie grudki leżą na dnie,
> a z wierzchu zwiędły kwiat lub kamień.
> A wtedy - mierząc sercem skąpym
> swój krok i słowo już daremne
> podasz jak laur dłonie obie
> i kochać będziesz razem ze mną.
>
> Cokolwiek pieszczą dłonie nasze,
> niewierne jest: czy liść, czy woda
> przecieka poprzez palce; twarz się
> odsuwa bliska w cienie gęste
> i tak odsuwa się nam młodość
> i radość prosta, że jesteśmy.
> A wtedy tęsknić nam wypadnie
> i patrzeć w czas jak w księżyc wsteczny,
> gdzie płomień huczał, broni granie
> głuszyło szmer i brzóz, i leszczyn,
> a wtedy chmur ponury krąg
> będzie nam dziwny, bo nie znany,
> gdy zamiast cienia lotnych maszyn
> objawi się pogodny gołąb
> i księżyc w trawach niby dłoń
> co niegdyś hełmem wieńczył czoło.
> Tak będzie tylko. Miasto, w którym
> do ciebie piszę - stoi ciemne,
> choć zwykle słońce liże mury
> spryskane pismem krwi daremnej.
> Człowiek przechodzi tam niewielki
> i oczy zwraca żalem zbrojne,
> jak ja do ciebie poprzez wieki
> bezbronne słowo i opowieść.
>
> Oto na papier mój upada
> jak ćma lub niewiadomy komar
> brzęczenie stali. Ślepy granat
> usta położył na powietrzu
> i ten jest śpiew, co uczył wcześnie
> miłości mojej i pokory.
> I ta jest wiedza we mnie mocna,
> i ten jest tylko chudy śpiew:
> fujarką był mi grom i pocisk
> i ogień barwił krzepko sen.
>
> I spełnić więcej się nie może,
> bo to już kres i płynność wieczna.
> Stalówki mojej sine ostrze
> jak serce trwanie me określa -
> i znowu noc. Powieka spada
> ak trumny wieko, pióro zaś
> wysmukłym krzyżem w palcach rośnie
> i ledwie błyska ciemna gwiazda
> jak odblask niklu albo kości.
>
> W

godzina W
17:00
po minucie ciszy...
dla innych godzina "W" trwa nadal
dla tych, którzy....
inny kraj
inne miasto
godzina W-trwa nadal
a świat milczy dłużej niż minutę

Po jutrze...3.8.2004 21:30LT

[Gość: Mosze]

Bedzie 3 godz. audycia o Warszawskim Powstaniu w glownej fali Izraelskiego radia
Zapraszam wszystkich do uslyszenie i bracia udzialu.
Mozna slychac przez internet i zatelefonowac...ja tam bede...

Syreny

[felicia]

Jak co roku w Warszawie. Ucichły.
F.

A flagę wywiesiłaś?

[abstrakt2003]

Ja (choć nie w Warszawie) wywiesiłem.

[Gość: pytia]

Przynajmniej w Stanach duzo wiecej ludzi wie tera o powstaniu z artykulu w Wall
Street Journal, niz ksiazki Davisa. Juz ten watek poprzednio zaczelem. jezeli
ktos ma ochote to moze przeczytac to w dowolnym moim tlumaczeniu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=14536354&a=14542731
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=14536354&a=14543336
Przypominam , jedna z najbardziej liczacych sie w Stanach gazet.

Mosze ale my nie znamy hebrajskiego

[abstrakt2003]

więc to jest bez sensu.

Mosze a łącze do strony tego radia mógłbyś podać?

[abstrakt2003]

[Gość: Mosze]

www.iba.org.il/

interbet.netvision.net.il/

www.ayalla.net/radio/bet.html


Oprocz tego, czy jest jeszcze inne panstwo na swiecie , ktore wspomina o Polsce

[gini]

Akurat w tym roku wspominaja, co mnie bardzo cieszy, jest troche i w telewizji
francuskiej, jest i w belgijskiej.
Oprocz tego malego artykuliku, sa jeszcze dwa artykuly w Le Soir, tyle, ze
dluzsze, ale napisane dobrze, jestem w trakcie tlumaczenia.

Na razie podam kilka danych z teago artykulu autorstwa Pol Mathil .
Powstanie bronilo sie dluzej o 24 dni niz zachod w 1940
roku.

Powstanie wiazalo sily niemieckie przekraczajace sily Afrika Korps Rommla w
Egipcie i Libii.

Straty Niemcow 10 tysiecy zabitych 7 tysiecy zaginionych 9 tysiecy rannych na
26 tysiecy zolnierzy .
Dla porownania zwyciestwo w 1940 roku kosztowalo tylko 45 000 ludzi .
Straty polskie
18 tysiecy powstancow zginelo w walce 26 tysiecy rannych
150 tysiecy zabitych cywilow miasto zniszczone w 84 %.

W zakonczeniu artykulu, to na szybciutko autor napisal, ze Armia czerwona w
styczniu na miejscu Warszawy zastala jedno wielkie pustynne cmentarzysko, bez
domow bez mieszkancow zastala jedne wielkie cmentarzysko , bez istot ludzkich
poza kilkoma "Pianistami" w piwnicach .

U nas jest bardzo duzo w mediach, sa i ciekawe

[Gość: .]

teksty, choc "brytocentryczne". Ale dzieki temu Brytom powstania sie nie myla -
latwiej zapamietac, gdy mowa takze i o swoich.

www.timesonline.co.uk/newspaper/0,,176-1197933,00.html

[Gość: piotrq]

Dziękuję za wątek.

I dziękuję wszystkim wypowiadającym się za godny udział w wymianie myśli.
Pozdrawiam was wszystkich bez wyjątku.

[Gość: lesio]

www.niniwa2.cad.pl/powstanie-warsz.htm

[Gość: .]

1.To co poprzednio pisalem w tym watku-pisalem w dobrej wierze,nikomu nie
uwlaczjac,z szacunkiem dla poleglych bez wzgledu na ich pochodzenie.
Pisalem,ze ubolewam,ze byly dwa powstania,jakby zupelnie odrebnych,ze soba
nie powiazanych grup spolecznosci.
Przebywajac na tych Forum,mozna odniesc czesto wrazenie,ze spolecznoci
te w dalszym ciagu sa odrebne i nawet wrogie w stosunku do siebie.
Nad tym tez ubolewam.
Skwitowano,ze bzdury pisze.
OK!
Kazdy ma swoje poglady.

Bzdury,co nie ja pisalem:
1.Przedwczoraj w prasie szwedzkiej:
autor dziennikarz z polskim nazwiskiem:
"Rosjanie nawolywali (przez radio) do wzniecenia powstania.
A jak powstanie wybuchlo,to dali "mu" sie wykrwawic.
O Niemcach prawie ani slowa.
2.Autor - szwedzkie nazwisko,wcorajsza gazeta:
Na uroczystosc obchodow zostali zaproszeni po raz pierwszy Niemcy.
Byli zaproszeni inni gosci zagraniczni.
Rosjanie,jako sprawcy tragedii,nie zostali zaproszeni.
Nie pisal ktos w tym watku,ze Rosjanie sa wspolwinni i zbojkotowali
obchody,nie przybywajac na uroczystosci?
W artykule-rosjanie glowni winowajcy.
3.Ciekawa sprawa z Rokossowskim:
Siedzial w wiezieniu.
Byl torturowany.
Dwa razy przezyl pozorowane rozstrzelanie.
Potem byl "najulubienszym" dowodca Stalina.-wspomnienia swiadkow.
W okresie powstania we Froncie dowodzonym przez Rokossowskiego
bylo dwoch dowodcow:
1. Rokossowski
2. I aby ten pierwszy nie "popelnil" bledu-Zukow przedstawiciel Kwatery
Glownej.
Wszelkie decyzje w tym okresie-mial prawo podejmowac tylko i wylacznie
Zukow.
Po zakonczeniu powstania Rokossowski z powrotem otrzymal wladze nad
swoim Frontem.

jeszcze jeden chlopak na posylki...lesio

[nurni]

rocznica powstania w gettcie w-wskim
to pewno dobra okazja by zapodac linki o zydowskich judenratach?

dobrze kombinujecie lesiu
widac zolc gdzies trzeba wylac

Co chcesz powiedziec moj drogi...

[Gość: Mosze]

...nie tak rozumiem o jakiej zolci mowisz i co potrzeba wylac???

[Gość: lesio]

[nurni]

wiem lesiu ze chcesz powiedziec ze nie rozumiesz

szanuj cudze swieta
na agitke znajdziesz jeszcze czas