Zmarł dr. Barnard - refleksja

[Gość: Carmina]

...na serce. O ironio losu, podobno on nie miał serca.

[Gość: barabasz]

obawiam sie, ze Twoja refleksja nie spotka sie ze zbyt weilkim odzewem;
wiekszosc woli "dykutowac" o arabach i zydach.
warto byloby sie jednak zastanowic nad tym, czy jego pionierska robota, jaka
byl pierwszy przeszczep, zmienila nie tylko medycyne (to chyba bezsporne) ale i
wplynela na nasz sposob postrzegania wlasnego ciala, zarowno w kontekscie
potencjalnego "biorcy" jak i "dawcy".
ja np. mam nastepujacy dylemat: nie bardzo moge sobie wyobrazic zycie z cudzym
sercem, z drugiej strony nie mialbym nic przeciwko temu, jesli przeszczep
mialby uratowac zycie komus bliskiemu...
dzieki za Twoja refleksje!
b.

[Gość: Al]

Nie tylko kardiolodzy nie mają serca. Inne
specjalności lekarskie też wykazują się brakiem tego
organu. Czasowym lub permanentnym.

[Gość: Carmina]

Dziękuję, że chcialo wam się coś napisać. Prawdę powiedziawszy, rzeczywiście
nie liczyłam na szał zainteresowania tym wątkiem.
Al, on podobno potwornie przedłużał cierpienie ludzi, nie mówił, jak mały to
wszystko ma sens, jeśli chodzi o ich życie. Robił to dla "dobra nauki", a
oczywiście nie zaniedbywał swojej kariery w naukowym zapamiętaniu. Przeciętni
lekarze chyba nie są tak okrutni, mimo wszystko.
Barabasz - tyle razy myślałam, co sądzę o dawaniu narzadów posmiertnie. Trudne.
Mam chyba takie nastawienie jak ty, pełno wątpliwości.
Pozdrawiam.

[Gość: Al]

Drogi pionierów są zawsze trudne i zazwyczaj
naznaczone cierpieniem. Polecam książki Jurgena
Thorwalda "Stulecie chirurgów" i "Triumf chirurgów",
czyta się jednym tchem i daje wiele do myślenia.
Posmiertne dawanie narządów - jezeli służy ratowaniu
życia - zdecydowanie tak.

[Gość: Carmina]

Zeżarło mi dwa kolejne posty. Próbuję po raz trzeci. ))
Al - jednak szczególnym okrucieństwem jest zadawanie ludziom strasznych
cierpień, w sytaucji, gdy i tak nie ratuje to ich zycia. Chyba przecietny
lekarz ma jednak więcej sumienia.
Barabasz - tak, mam świadomość, że ten watek nie wywoła szału żarłoczności. Ale
spotkania w kameralnym gronie też są ważne. Co do transplantacji narządów od
martwego dawcy - strasznie trudny temat. Własciwie powinnam powiedzieć, że nie
ma sprawy, bierzcie, mnie już to na nic... a jeśli to uratuje czyjeś życie...
dziecka. Ale jakis opór jest. Jakieś tabu łamane. Ale chyba nalezy zachować się
tak, jakbyśmy chcieli, by zachowali się inni. Więc chyba...dać.
Dzieki wam za odzew. pozdrawiam.

[Gość: Carmina]

A jednak przeszedł ten drugi post! A ja się powtarzam. Sorki.
Al, znam te ksiązki. Czytałam jednym tchem. Istotnie, mam za soba drobiazgi
medyczne, które 80 lat temu przypłaciłabym zyciem. Jednak i wśród pionierów
byli ci bardziej ludzcy i ci nastawieni na karierę. Historia ocenia tu również
zwycięzców.