Przypowieść

[pypcinski]

Do Nauczyciela przybiega Gautami. Niesie zmarłego syna.

Mówi:

- Zmiłuj się, okaż mi litość,
Przywróć do życia moje dziecko,
Spraw, żebym tak bardzo nie cierpiała!

- Przywrócę je do życia,
Trzeba tylko, byś użebrała garstkę ryżu,
Żebyś go użebrała, lecz z takiego domu,
Gdzie nikt jeszcze nigdy nie umarł.

Gautami chodzi od domu do domu,
Żebrze o garstkę ryżu.
Lecz nie znajduje takiej rodziny,
W której by nikt jeszcze nigdy nie umarł,
W której znano by tylko życie.

[owca_czarna]

pypcinski napisał:

> Do Nauczyciela przybiega Gautami. Niesie zmarłego syna.
>
> Mówi:
>
> - Zmiłuj się, okaż mi litość,
> Przywróć do życia moje dziecko,
> Spraw, żebym tak bardzo nie cierpiała!
>
> - Przywrócę je do życia,
> Trzeba tylko, byś użebrała garstkę ryżu,
> Żebyś go użebrała, lecz z takiego domu,
> Gdzie nikt jeszcze nigdy nie umarł.
>
> Gautami chodzi od domu do domu,
> Żebrze o garstkę ryżu.
> Lecz nie znajduje takiej rodziny,
> W której by nikt jeszcze nigdy nie umarł,
> W której znano by tylko życie.

Nawet kostucha nie traktuje wszystkich równo: "niesie zmarłego syna"

czarna_owca

[pypcinski]

W tym właśnie czasie mnich pewien, co w podeszłym wieku przyjęty do Wspólnoty, zasiadał pośród tego zgromadzenia. I oto, przyjaciele, mnich ów w te się ozwał słowa: «Dość, przyjaciele, nie smućcie się, nie rozpaczajcie. Nareszcie wolni jesteśmy od tego Wielkiego Ascety! Ciągle nas on udręczał mówiąc, że to się godzi, a tego się nam nie godzi czynić. Od teraz robić będziemy to, co zechcemy, a tego, czego nie chcemy, nie będziemy robić!».

[pypcinski]

W tym właśnie czasie mnich pewien, co w podeszłym wieku przyjęty został do Wspólnoty, zasiadał pośród tego zgromadzenia. I oto, przyjaciele, mnich ów w te się ozwał słowa: «Dość, przyjaciele, nie smućcie się, nie rozpaczajcie. Nareszcie wolni jesteśmy od tego Wielkiego Ascety! Ciągle nas on udręczał mówiąc, że to się godzi, a tego się nam nie godzi czynić. Od teraz robić będziemy to, co zechcemy, a tego, czego nie chcemy, nie będziemy robić!».

I przemówił wówczas najstarszy z mnichów «Dość, przyjaciele, nie smućcie się, nie rozpaczajcie. Czy, przyjaciele, nie nauczał nas wcześniej Nauczyciel, przestrzegając, że ze wszystkim, co jest nam miłe i drogie musimy wchodzić w stan odmienności, stan rozłąki, stan oddzielenia? Jakże by to, przyjaciele, miało być możliwe,żeby się tak nie działo? Cokolwiek zrodzone jest, zaistniałe, złożone, podległe rozkładowi, nie można temu rozkazać: 'Nie masz ulec rozkładowi!'; nie ma bowiem ku temu podstawy».