Szmaty...

[jenisiej]

Coraz to z ciebie, jako z drzazgi smolnej,
Wokoło lecą szmaty zapalone;
Gorejąc, nie wiesz, czy stawasz się wolny,
Czy to co twoje, ma być zatracone?

Czy popiół tylko zostanie i zamęt,
Co idzie w przepaść z burzą - czy zostanie
Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament,
Wiekuistego zwycięstwa zaranie!

...czy może jednak diament?

[marcq]

jenisiej napisał:

> Coraz to z ciebie, jako z drzazgi smolnej,
> Wokoło lecą szmaty zapalone;
> Gorejąc, nie wiesz, czy stawasz się wolny,
> Czy to co twoje, ma być zatracone?
>
> Czy popiół tylko zostanie i zamęt,
> Co idzie w przepaść z burzą - czy zostanie
> Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament,
> Wiekuistego zwycięstwa zaranie!


No, no...
I co - nikt do tej pory nie załapał? Wisi tu ten wiersz już dobre parę godzin.

A Ty?

Pisałeś z pamięci, czy przepisałeś?
Skąd znasz? Norwid, Andrzejewski czy Wajda?
Skąd INSPIRACJA? Albo - CZEGO inspiracją jest dla Ciebie ten wiersz?

Dla mnie był nią w latach 1980/81...
I chyba wybrałem wówczas DOBRZE. A co wybrałem - wiesz, bo czytasz.

Pozdrowienia - tym razem ode mnie.

M.