Przerwa na refleksję i szczyptę człowieczeństwa...

Aksonowa nić neuronu:))

[emily_bird]

Aksonowa nić neuronu
Kierowana chemicznym zmysłem
Szuka rezonansu
Po omacku
Instynktownie
Stroi błonowe struny
Jej język tajemny
Nie pojmą go gapie
Nie zgłębi żaden filozof
Nie rozszyfruje żaden algorytm

Odczyta go tylko
Las śpiewających neuronów
Rozbudzonych ciszą
I krzykiem losu
Człowieka
Rezonans i tajemnica
Rzeźbią trwałe bruzdy
W mózgu
By trwało życie…))

O tym jak rząd traktuje obywateli....

[palnick]

Jacek Kaczmarski
Przedszkole

W przedszkolu naszym nie jest źle
Zabawek mamy tutaj wbród
Po całych dniach bawimy się
W coraz to inny trud
Pani nam przypatruje się
Pilnuje, gdzie zabawy kres
W przedszkolu naszym nie jest źle
Kiedy się grzecznym jest
Bo jeśli nie - zaraz po pupach
Po pupach, po pupach biją nas
I krzyczą: patrz szczeniaku
Gdzieś ty wlazł, albo po łapach
Po łapach, po łapach trzepią i
W kącie się łyka łzy
Za oknem tyle świata lśni
Do szyby więc przyciskam nos
Wszystkim zachwycałbym się gdy -
Gdyby nie Pani głos
Bo mamy w pociąg bawić się
Pani nas ciągnie tam i tu
I chyba sama nie wie gdzie
Powtarza tylko: czu, czu, czu
My za nią potykając się
I na zakrętach lecąc w bok
Patrzymy jak się pociąg rwie
Krzyczymy: czu, czu, gubiąc krok
A Pani ciągle biega i
Za nią już tylko jeden, dwóch
Bo reszta pod ścianami tkwi
I leżac krzyczy: czu, czu, czu
Pani się zatrzymuje zła
Pierwszego z brzegu łapie i
Tym pierwszym zwykle bywam ja
Bo jestem krnąbrny oraz zły
Więc zaraz Pani da po pupie
Po pupie, po pupie, zbije mnie, krzycząc
Czemu szcze-, czemu szczeniaku
Nie bawisz się, a ja z pociągu
Wypadłem tylko i
W kącie połykam łzy
Lecz nic nie mówię - cóż to da?
Coś tylko we mnie w środku drży
W kąciku siedzę - cicho sza!
Myślę, że smutno mi
Lecz z czasem mija też i to
W przedszkolu naszym tak już jest
Że zapomina się tu zło
Tu troskom szybki kres
I znów bawimy wszyscy się
Pod czujnym okiem Pani i
W przedszkolu naszym nie jest źle
Szczególnie, gdy się śpi

... i o tym jak my traktujemy oponentów.

[palnick]

Marian Hemar


Teoria względności


Gdy się ludzi ocenia
Z różnych punktów widzenia --
Ciekawa rzecz, jak się skala
Pewnych wartości zmienia.

Wada staje się cnotą,
A zaletą

[aurora.we.mgle]

Einstein geniuszem jest - uniwersalnym, czyli od malpy jak my wszyscy!) O tym
zawsze trzeba pamietac - kim byli nasi przodkowie 8 milionow lat temu.

figiel - ogrodnikiem:))

[emily_bird]

Nie zawsze strzały Kupido zawodzi,
Czasem łuk złoży i bez broni chodzi
I gospodarskiej pilnując pogody,
Gracuje z trawy pafijskie ogrody.
W ogrodzie jego zioła są nadzieje,
Chwast - obietnice, które wiatr rozwieje,
Męczeństwa, posty są suche gałęzi,
Labirynt - pęta, w których swoje więzi,
Niewola - kwiatkiem, owocem jest szkoda,
Fontaną - oczy i gorzkich łez woda,
Wzdychania - letnim i miłym wietrzykiem,
Nieszczerość - łapką, figiel - ogrodnikiem,
Szalej, omylnik, to są pierwsze zioła,
Które głóg zdrady otoczył dokoła;
Nadto ma z muru nieprzebyte płoty,
Gdzie wapnem - troska, kamieniem - kłopoty.
Jam w tym ogrodzie przedniejszym kopaczem,
Ja wsiawszy moje tęsknicę i płaczem
Skropiwszy, orzę skały twardej Tatry,
Wisłę uprawiam i żnę płone wiatry.

Andrzej Jan Morsztyn

Śnieg.

[palnick]

Śnieg

Pamiętam ów ruchliwie rozbłyskany szron
I śniegu ociężałe w gałęziach nawiesie,
I jego nieustanny z drzew na ziemię zron,
I uczucie, że w słońcu razem z śniegiem skrze się.

A on ciągle narastał, tu w kopiec, tam - w stos,
I drzewom białych czupryn coraz to dokładał,
Ślepił oczy i łechtał podbródek i nos,
I fruwał - i tkwił w próżni - i bujał i padał.

I pamiętam ów niski, wpół zapadły dom,
I za szybami włóczek różnobarwne wzory.
Kto tam mieszkał? Pytanie - czy człowiek, czy gnom?
Byłem dzieckiem. Śnieg bielą zasnuwał przestwory.

Dotknąłem dłonią szyby, mimo strachu mąk,
I uczułem ślad hojny, niby czarów zbytek.
Tą dłonią dotykałem mych sprzętów i ksiąg
I niańki, by ją oddać na baśni użytek...

Serce marło, gdym w dłoni unosił ten ślad
W ciszę śniegu, co prosząc, weselił się w niebie.
Śnieg ustał - i minęło odtąd tyle lat,
Ile trzeba, by ślady zatracić do siebie.

Jakże pragnąłbym dzisiaj, gdy swe bóle znam,
Stać, jak wówczas, przed domu wpół zapadłą bramą
I widzieć, jak śnieg ziemię obiela ten sam,
Śnieg, co fruwa i buja i pada tak samo.

Zjakimż płaczem bym zajrzał - niepoprawny śniarz -
Do szyby, by swą młodość odgrzebać w jej szronie -
Z jakąż mocą bym tulił uznojoną twarz
W te dawne, com je stracił, w te dziecięce dłonie!

Bolesław Leśmian

Śnieg czerwcowy:))

[emily_bird]

Gdy Hades lodami swe wnętrze ukoi
Zbudzi się Persefona, przetrze modre oczy
Gdzie stąpnie, kwiat powstanie
Gdzie spojrzy, tęcza się roztoczy.
I to jest najpiękniejsze w śniegach zimowych
Że są uwerturą do nocy czerwcowych.…

[100krotki]

emily_bird napisała:

> Gdy Hades lodami swe wnętrze ukoi
> Zbudzi się Persefona, przetrze modre oczy
> Gdzie stąpnie, kwiat powstanie
> Gdzie spojrzy, tęcza się roztoczy.
> I to jest najpiękniejsze w śniegach zimowych
> Że są uwerturą do nocy czerwcowych.…
>

i ....
usłyszymy śpiew ptaka

snieg majowy tym razem:)) czyli sezonowo

[emily_bird]

Lubię słowika gwizdek
Noc, gdy majowa i fajna,
I niebo, nad tą nocą; takie śmieszne i gwiaździste
jak "Symfonia dziecięca" Haydna.

Ale berdziej lubię śnieg
śpiący na dachach Warszawy
i twoją bialą suknię, i twoje białe korale,
słowa, te wszystkie śnieżne sprawy.

Ale najbardziej lubię w Pradze pewną kukułkę,
co kuka latem nad matki mojej grobem,
a niedaleko księżyc wędruje zaułkiem,
przez który kiedyś szybko pędził Szopen.


Konstanty I. Gałczyński

Wiosna...

[palnick]

Zobowiązanie

Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski

Nie zakocham się tej wiosny już w nikim
Choćby śpiewem się zaniosły słowiki
Choćby zapachniały wszystkie jaśminy
Choćby zapłakały wszystkie dziewczyny

Nie zakocham się tej wiośnie na przekór
No i chyba słusznie Boś nie w tym wieku
Trzeba umieć się wycofać z arenki
Gdy zaczyna służyć sofa do drzemki

Nie uwikłam się z tą wiosną w ten wątek
Górę w Tobie wziął po prostu rozsądek
Nie usłucham ja tej wiosny zupełnie
Postulatów jej najprostszych nie spełnię

Nie, nie pójdę ja tej wiośnie na rękę
Serce w żadną mi nie wrośnie panienkę
Za to darzę Cie estymą nareszcie
Zakochałem ja się zimą już wcześniej

[palnick]

Na polanie gdzieś aż w Kołobrzegu,
dupa leśnik siadł na przebiśniegu.
Myślał, że to jest pień,
padł więc na niego cień.
Pośmiewiskiem jest wśród kolegów.

Monika :)

[palnick]

Pani Monika


Pani Monika, Monika, Monika

Pani Monika to jest taka muzyka
o której skrzypce po nocach śnią
a ja walca Domino że aż huczy pianino
na cztery ręce, codzień gram z Moniką mą

Pani Monika to jest cel wędrownika
zapatrzonego w daleki świat
a ja u niej z kompotem
mam obiady a potem
już po żadnych garkuchniach zup nie bede jadł

Pani Monika, kącik pań w periodykach
prowadzi jako redaktor S.
A ja bede tu szczery znam jej wszystkie litery
i z nich każda wyryta w sercu moim jest

Pani Monika to złotego kluczyka
do ekskluzywnych sezamów błysk
bez ogonka tam kino
potem taniec i wino
i przez całą noc nieraz nikt nie da Ci w pysk

Pani Monika to jest taka muzyka
Przez którą skrzypcom od ptaków lżej
o której śnią referenci
za parą zet wynajęci
tacy jak ja co nigdy nie usłyszą jej
---------
Wasowski, Przybora

[aurora.we.mgle]

Ach ten wyborny Wasowiak-Przyborny! Quite sweet... Z nim przyjdzie mi playowac
na szesc rak, a jak sie ustawimy przy mirrorze to wyjdzie na tuzin, ergo - na
kope fingerow)

Deszcz.

[palnick]

Deszcz

Mówiłam tobie już pięćdziesiąt kilka razy,
żebyś już poszedł sobie, przecież pada deszcz,
to przecie śmieszne takie stać tak twarz przy twarzy,
to jest naprawdę niesłychanie śmieszna rzecz;
żeby tak w oczy patrzeć: kto to widział?
żeby pod deszczem taki niemy film bez słów,
żeby tak rękę w ręku trzymać: kto to słyszał?
a przecież jutro tutaj się spotkamy znów -
i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
no, nawet jeśli trochę pada, to niech pada -
i tak się trudno rozstać,
i tak się trudno rozstać,
nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz.
----------
K.I.Gałczyński

[aurora.we.mgle]

I'm singing in the rain
Just singing in the rain
What a glorious feeling
I'm happy again
I'm laughing at clouds
So dark up above
The sun's in my heart
And I'm ready for love
For love
Let the stormy clouds chase
Everyone from the place
Come on with the rain
I've a smile on my face
I'll walk down the lane
With a happy refrain
Singing, singing in the rain
In the rain.

The phantom of the opera is there???

[aurora.we.mgle]

In sleep he sang to me
In dreams he came
That voice which calls to me
And speaks my name
And do I dream again?
For now I find
The phantom of the opera is there,
Inside my mind.

Miłość.

[palnick]

Love is hard to find,
nice to have,
easy to loose
and hard to forget.

[aurora.we.mgle]

How true, indeed! May be this is the most important principle of love - this
memory forever!?

[palnick]

MILOSC


Jest czekaniem
na niebieski mrok
na zielonosc traw
na pieszczote rzes

Czekaniem
na kroki
szelesty
listy
na pukanie do drzwi

Czekaniem
na spelnienie
trwanie
zrozumienie

Czekaniem
na potwierdzenie
na krzyk protestu

Czekaniem
na sen
na swit
na koniec swiata

Malgorzata Hillar

[aurora.we.mgle]

pod drzewami - miłość
pośród ludzi - miłość
pośród deszczu
i w słońcu
odmieniałam pory roku
dokąd nie przyszła
teraz
jest tylko jedna pora roku
wiosna

Halina Poswiatowska

I must wait for the sunrise

[aurora.we.mgle]

Daylight
I must wait for the sunrise
And I mustn't give in.
When the dawn comes, tonight will be a memory too
And a new day will begin

Burnt out ends of smokey days
The stale cold smell of morning
The streetlamp dies, another night is over
Another day is dawning...

Touch me!
It's so easy to leave me
All alone with the memory
Of my days in the sun...
If you touch me, you'll understand what happiness is
Look, a new day
Has begun

[palnick]

aurora.we.mgle (Emily) napisała:

> ale w koncu jestes przeciez Phantomem w operze, wiec skad mam wiedziec)
-----------
Love is a dream that only few can live through

[aurora.we.mgle]

Or may be it is a mirage - always at view, but never at reach?

[palnick]

Rozmowa

- Pan, śpiewak, świat widzi ponuro:
Wciąż tylko o stosach i grobach;
Pan wiesza, poddaje torturom,
Głos pana to wieczna żałoba,
Że trwają - pan za złe ma murom,
A mnie się to życie podoba!

- Proszę pani, ja życie lubię
W jego prawdzie i jego złudzie;
Ale człowiek dąży ku zgubie,
Wiedzieć o tym nie chcą ludzie.

- Właśnie, ludzie. Niech pan pomyśli
Starczy im prawdziwych przepaści,
A najgorsze - jeszcze się przyśni;
W cierpieniu - wszyscy są właśni.
Pan mówi, że życie to czyściec,
A oni pragnęliby baśni.

- Proszę pani, przecież to robię.
Opowiadam baśnie choć smutne -
Kim by był niepojęty człowiek
Bez braci Grimm prawdy okrutnej?

- Właśnie, prawda. O co pan pyta?
Obcy panu brak wątpliwości.
To pan śpiewa, co pan przeczytał:
Po prostu świat w książkę uprościł.
Pan gra, kiedy wszechświat zgrzyta.
Pan przeczy człowieczej miłości!

- Proszę pani, cierpieć się staram.
Starczy spytać żony i dzieci.
Kocham. Miłość - księga stara,
Którą warto Bogu polecić.

Właśnie Bóg. Pan Boga nie lubi,
Ale mówi, że wciąż Go szuka.
W pańskich trwogach można się zgubić;
Pojąć sztukę pańską, to sztuka.
Pan publicznie z losem się czubi:
Jaka z tego dla nas nauka?

- Proszę pani, proszę nie czekać
Na nauki, tezy i wnioski -
Jestem egzemplarz człowieka,
A to znaczy - diabli, czyśćcowy i boski.

7.12.1991


Jacek Kaczmarski

wznosić świątynie

[aurora.we.mgle]

Religię bierzemy

Religię bierzemy z naszego litowania się nad ludźmi.
Są za słabi, żeby żyć bez boskiej opieki.
Za słabi żeby słuchać zgrzytliwego obrotu
piekielnych kół.
Kto z nas pogodzi się z wszechświatem bez
jednego głosu
Współczucia, litości, zrozumienia?
Człowieczeństwo oznacza zupełną obcość pośród
galaktyk.
Dostateczny powód żeby wspólnie z innymi wznosić
świątynie niewyobrażalnego miłosierdzia.

Czesław Miłosz

Zabawki Pana Boga

[aurora.we.mgle]

Wielki Boże białych koźląt,
czarnych owiec i Ameryk,
oddal od nas chmurę groźną
i pożarów toń.
Biednym dzieciom twojej ery,
słabym dzieciom twojej ery
podaj białą dłoń.

Ta dziewczynka, co tak płacze,
że sukienka nazbyt droga,
ten wodzirej, co wciąż skacze,
choć się skończył bal -
to zabawki Pana Boga,
to zabawki Pana Boga,
których trochę żal.
Ta kobieta, która nie śpi,
bo ją dręczy ciemna trwoga,
ten mężczyzna udręczony,
co hartował stal -
to zabawki Pana Boga,
to zabawki Pana Boga,
których trochę żal.

Tą kolędą z pretensjami
chcę ci dzisiaj dopiec,
bo też ty się bawisz z nami
jak niegrzeczny chłopiec.

Ten podróżny, co spostrzega,
że się nagle gmatwa droga,
ta tancerka, którą dusi
muślinowy szal,
ten, kto czuje, ze już jutro
stanie przed nim dama sroga,
ten, kto nie wie,
że go czeka niebostrunna dal -
to zabawki Pana Boga,
to zabawki Pana Boga,
których trochę żal.

Tą kolędą z pretensjami
chcę ci dzisiaj dopiec,
bo też ty się bawisz z nami
jak niegrzeczny chłopiec.

Agnieszka Osiecka

Nim stanie sie tak jak gdyby nigdy nic nie było.

[palnick]

Myślę sobie, że
Ta zima kiedyś musi minąć
Zazieleni się
Urośnie kilka drzew
Niedojedzony chleb
W ustach zdąży się rozpłynąć
A niedopity rum
Rozgrzeje jeszcze krew.

Zimny poniedziałek
Gorącą stanie się niedzielą
To co nie pozmywane
Samo zmyje się
Nieśmiały dotąd głos
Odezwie się jak dzwon w kościele
A tego czego mało
Nie będzie wcale mniej...

Choć mało rozumiem
A dzwony fałszywe
Coś mówi mi, że
Jeszcze wszystko będzie możliwe

Nim stanie się tak
Jak gdyby nigdy nic nie było
Nim stanie się tak
JAK GDYBY NIGDY NIC
----------
Voo-voo

[ewa8a]

palnick napisał:

> Myślę sobie, że
> Ta zima kiedyś musi minąć
> Zazieleni się

Palnicku, zima ma się ku końcowi. Mój kot nie wraca na noc do domu.

[aurora.we.mgle]

a u mnie krokusy szaleja wprost!
dziecioly tez zwariowaly i bija w rynny, az niesie po calej okolocy,
orly szybuja, polujac na zblakane koty,
musi wiosna juz!
i pomyslcie tylko, co bysmy robili w klimacie bez sezonow?
No nuda.......jakas
mowia, ze czern jest konieczna dla zobaczenia bieli
a zima - dla wiosny
Persefona juz wietrzy swoje wlosy

Wielkanoc

[palnick]

K.I. Gałczyński

Wielkanoc Jana Sebastiana Bacha

Rodzina wyjechała do Hagen.
Sam zostałem w tym ogromnym domu.
Po galeriach krokami dudnię.

Bardzo śmieszą mnie te złocenia
i te pelikany rzeźbione jak od niechcenia,
i te chmury mknące na południe.

Ja bardzo lubię chmury. I światła pochmurne.
Jak fortece. Jak moje fugi poczwórne.

Cóż to za rozkosz błądzić przez pokoje
z Panią Muzyką we dwoje!
Jak las jesienny świece w lichtarzach czerwone.

A dzisiaj jest Wielkanoc. Dzwon rozmawia z dzwonem.
O , wesołe jest serce moje!

W starych szufladach są stare listy,
a w książkach zasuszone kwiaty;
jak to miło plądrować wśród starych papierów...
O, świąteczne godziny pełne złotych szmerów !
O, natchnienia jak kolumny złote! o, kantaty!

Ubrany w zielony aksamit
brodzę, błądzę tymi pokojami
i po galeriach i schodach;

o, jeszcze tyle, tyle do wieczora godzin,
żeby mruczeć, żeby nucić, żeby chodzić,
żeby płynąć jak zaczarowana woda!

Ciemne jak noc portrety witają mnie w salach,
jeszcze bardziej ciemniejąc , kiedy się oddalam.

To śmieszne, że niektórzy nazwali mnie mistrzem,
mówią,że w mych kantatach zamknąłem niebiosa.
Szkoda, że tu nie wszyscy znacie mego kosa,
ach, jak ten kos śpiewa, jakże ten ptak gwiżdże,
jemu wiele zawdzięczam. No i wielkim chmurom.
I wielkim rzekom. I piersiom twoim, Naturo.

Spójrzcie na te niebieskie hiacynty,
na te krzesła z czarnego drzewa,
na te wszystkie złocone sprzęty,
na tę klatkę z papugami, która śpiewa,
na te obłoki jak srebrne okręty,
które wiatr południowy podwiewa.
Tak. Spójrzcie. To jest moje mieszkanie.
Też wspomnienie po Janie Sebastianie.

Mówią, że jestem stary. Jak rzeka.
Że czas coraz bardziej z rąk mi ucieka.
To prawda, że mi wiele godzin przepadło.
Ale to nic. Do diabła! Ja gram na mocnych strunach
i są jeszcze kantaty moje, do pioruna!
Nie czas mnie, ale ja go wziąłem na kowadło.

Zaraz przyjdzie rodzina i zacznie się uczta.
Córy moje, nim siądą, przejrzą się do lustra.
I chmura gości ściągnie. I nastąpi taniec.
Podjedzą sobie setnie i podpiją dobrze.
I pasterz z gobelinu też huknie na kobzie.
A potem wieczór przyjdzie. I zniknę w altanie.

Bo lepsza od mych skrzypiec, gdybym grywał w Weimarze,
niźli perły, o których dla mej żony marzę,
niż sonaty mych synów, niż wszystkie marzenia -
taka chwila wielkiego , wielkiego wytchnienia,

właśnie teraz, gdy widzę przez altany szparę
rzecz niezwykłą, zawrotną, szaloną nadmiarem:
WIOSENNE, GWIAŹDZISTE NIEBO.

Chrystus

[aurora.we.mgle]

Nie skarżę się, mój Ojcze, nie skarżę się, mój Panie,
Iżeś dał sercu memu to smutne miłowanie.

Nie skarżę się, mój Ojcze, że tak samotnie chodzę,
Żem się już wielce znużył na tej ciernistej drodze.

Obchodzę chaty z wieścią: "zbliża się, z łaski nieba".
A ludzie mówią: "Z Bogiem..." I dają kromkę chleba.

Czyli są słowa moje tak bardzo niepojęte?
Nie widzą, że się zbliża Królestwo Twoje święte.

Nie widzą, że niebiosa rozwarły się narodom,
Nie wierzą, choć im prawdę z radością i z pogodą...

Lecz się nie skarżę, Panie, że tak strapiony chodzę,
Że nie ma, nie ma kresu ciernistej mojej drodze.

Ptaszkowie mają gniazdka i liszki mają schowy,
I tylko Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.

Lecz to nie skarga, Panie... Spraw jeno w bliskim cudzie,
Iżby mnie zrozumieli ci dobrzy, cisi ludzie.

Julian Tuwim

[palnick]

Pewien papież z dalekiego kraju
pewnie dziś już siedzi w raju
A owieczki zostały
mając problem niemały
bo nastepca z innego juz kraju.

[palnick]

"Bez Ciebie jestem tak smutny jak kondukt w deszczu pod wiatr
Bez Ciebie jestem wyzuty z ochoty całej na świat
Bez Ciebie jestem nieładny bez żadnej szansy u pań
Bez Ciebie jestem bezradny jak piesek co wypadł z sań
Bez Ciebie jestem za krotki na długą drogę przez świat
Bez Ciebie jestem malutki i wytłuc może mnie grad
Bez Ciebie jestem tak nudny jak akademie "na cześć"
Bez Ciebie jestem tak trudny że trudno siebie mnie znieść
Bez Ciebie jestem niepełny jak czegoś ćwierć albo pół
Bez Ciebie jestem zupełny chomąt, łachudra i wół"

Jeremi Przybora

Przewrażliwienie?

[palnick]

RAPORT

O film, panie ministrze,
Obrazili się wachmistrze;
O wiersz, panie generale,
Obrazili się kaprale;
O artykuł w tygodniku -
Ordynansi, panie pułkowniku;
O piosenkę, panie majorze,
Żony sierżantów w Samborze;
W radio była audycja:
Obraziła się policja.
Dalej - studenci
Są do żywego dotknięci;
Dalej, księża z Płockiego
Dotknięci są do żywego.
Następnie - związek akuszerek
Ma ciężkich zarzutów szereg:
Że to swawolność, frywolność,
Bezczelność, moralna trucizna,
Że w ten sposób ginie ojczyzna!...
...A po za tym - jest w Polsce wolność.

A to dostałem od Małgosi...

[palnick]

najważniejszego człowieka w moim życiu - wtedy kiedy miałem poważne problemy z
buntującym się straszliwie synem.

"Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi.
To synowie i córki życia, powołane dla niego samego.
One nie są z was, lecz tylko przez was.
I mimo że są z wami, nie należą do was.
Możecie je obdarzać waszą miłością, ale nie waszymi myślami,
Bo mają one własne myśli.
Możecie ofiarować dom ich ciałom, ale nie duszom,
Bo dusze ich mieszkają w domu jutra, którego nie możecie nawiedzić nawet w
marzeniach.
Możecie starać się być jak one, ale nie usiłujcie wymóc na nich, aby one były
jak wy.
Bo życie nie postępuje wstecz, ani nie zwleka pozostając przy dniu wczorajszym.
Jesteście jak cięciwy łuku, przez które wasze dzieci wyrzucane są jak strzały
żywe."

KAHLIL GIBRAN „The Prophet"

witaj i przeczytaj ten tekst Palnicku

[aurora.we.mgle]

polityka.onet.pl/162,1223713,1,RA,artykul.html
on pomaga rodzicom zrozumiec, czego potrzebuja dzieci.
Okazuje sie, ze one potrzebuja nadzoru i delikatnego prowadzenia. ich mozgi sa
niedojrzale prawie do 25 r. zycia i dzieci, zostawione same sobie jak te
strzaly, czesto trafiaja nie tam, gdzie powinny i gdzie one same chcialyby sie
znalezc. spontaniczna milosc mlodziezy do JPII jest wlasnie dowodem tego, ze
dzieci potrzebuja struktur i zasad funkcjonowania w spoleczenstwie, bo z nimi
czuja sie bezpiecznie. Kiedy w USA zrobiono wywiady z nastolatkami, to
wiekszosc opowiadala sie (paradoksalnie?) za wiekszym nadzorem ze strony
rodzicow, ktory one utozsamialy z miloscia. To jest sprzeczne z tym, co one
mowia rodzicom, ale obiektywnie one chca i potrzebuja nadzoru i milosci
rodzicow.
pozdrowka)

[szaman1]

aurora.we.mgle napisała:

> on pomaga rodzicom zrozumiec, czego potrzebuja dzieci.
> Okazuje sie, ze one potrzebuja nadzoru i delikatnego prowadzenia. ich mozgi
sa
> niedojrzale prawie do 25 r. zycia i dzieci, zostawione same sobie jak te
> strzaly, czesto trafiaja nie tam, gdzie powinny i gdzie one same chcialyby
sie
> znalezc. spontaniczna milosc mlodziezy do JPII jest wlasnie dowodem tego, ze
> dzieci potrzebuja struktur i zasad funkcjonowania w spoleczenstwie, bo z nimi
> czuja sie bezpiecznie. Kiedy w USA zrobiono wywiady z nastolatkami, to
> wiekszosc opowiadala sie (paradoksalnie?) za wiekszym nadzorem ze strony
> rodzicow, ktory one utozsamialy z miloscia. To jest sprzeczne z tym, co one
> mowia rodzicom, ale obiektywnie one chca i potrzebuja nadzoru i milosci
> rodzicow.
> pozdrowka)

i dlatego tak ważne jest, gdzie rodzice lokują swoją potrzebę "nadzoru i
miłości", kiedy wydaje im się, że już są w pełni dorosłe,bo wszystkie obowiązki
i przyjemności życia dorosłego doświadczają na codzień.

Jaskółka

[palnick]

Władysław Broniewski

Jaskółka

Napłynęła na mnie fala miłosna,
jak powódź, co lody znosi.
Ty nie jesteś już taka młoda, jak wiosna,
i kto ciebie o to prosił?

Może moje serce prosiło na klęczkach
w rozmaitych rozpaczach i klęskach,
całując z rozpaczą na spółkę
ciebie - jaskółkę?

A może te jaskółki w niebie,
podobne do ciebie,
latały, kwiliły i wylatały,
żebym był radosny i śmiały?

[aurora.we.mgle]

Czy jaskółka biało-nieśmiała
Nauczy lotu nietoperza
Co w mrokach lubi świat przemierzać?
Ona słoneczne lubi kąpiele
On lunatyczne woli wesele.
Ona chóralnym śpiewem się raduje
On w ultradzwiękach gustuje.
Łączy ich tylko skał umiłowanie
I wieszczów pijanych słuchanie?

Anthony de Mello

[palnick]

Mała rybka

– Przepraszam panią – rzekła jedna morska ryba do drugiej – jest pani starsza
ode mnie i bardziej doświadczona, pewnie będzie mi pani mogła dopomóc. Proszę
mi powiedzieć, gdzie mogę znaleźć to, co nazywają oceanem? Szukałam już
wszędzie – bez rezultatu.
– Oceanem jest miejsce, gdzie teraz pływasz – odpowiedziała stara ryba.
– To? Przecież to tylko woda... A ja szukam oceanu – odparła rozczarowana młoda
ryba, odpływając, by szukać gdzie indziej.

[aurora.we.mgle]

Wszystko da się opisać
Teorią względności.
Prędkość światła
Bieg czasu
Ciężar ciała
Długość rzęs
Słodycz głosu
Gorycz łez
Wilgoć suszy
Męską damskość
Damską żeńskość
Szczęście w nieszczęściu
Nieszczęście w szczęściu
Tłumność w samotności
Samotność w tłumie
Krzywdę w altruizmie
Altruizm w egoizmie
Czern w bieli
Biel w czerni
I vice versa.

Przytulność otchłani oceanu
Też jest względnością.
Tylko czy rybka zna
Teorie Einsteina?
O dylematach aquarii słyszała?
Nie wiem...
Spędza mi to z sen z powiek
Który jest względnym
Stanem bycia w niebyciu)

Sen...:)

[palnick]

Taka sobie wpadka...


Luno,Luneczko,dobrze żeś wróciła
Mrożnej nocy więzione słoneczko.

Z ramion zrzuciła bieluchny kożuszek
I jedno com ujrzał to cudowny brzuszek
Nad nim zaś piersi dumnie sterczące,
Poniżej wzgóże i uda lekko drżące

Porwałem ją na ręce i myślę gdzie łóżko,
Z piersi chce się wyrwać jej małe serduszko
Padamy w pościele przywarci do siebie
Na Lucyfera myślę będzie nam jak w niebie
Usta jej rozchylone i prześliczne nogi
Dłonie chwytają Behemota rogi
Z oczu półprzymkniętych bije głębia modra
Kładzie łeb Behemota między białe biodra
Przyciska z rozkoszą do swojego wzgórza,
Kędy poniżej rozkwita jej pąsowa róża
Rozkwitła,rozchylona,ale nieduża
Oczy diabelskie sycę tym widokiem
A miła Luneczka ukłADA SIĘ BOKIEM
Leb mój diabelski przyciska do prawego uda
Lewe podnosi ku górze,bym głębiej przeżył te cuda
Wie dobrze me białe słoneczko tej nocy
Ze Ramzes nie wstanie bez wzroku pomocy.

Ramzes jak Cyklop powstał,łeb uniósł ku górze
Chętnie by się schował pod Luneczki wzgórze....
Wtem mocno mnie pchnęła,upadłem na wznak,
Nad brzuchem mi sterczał obnażony hak
Luna,wyprostowała się na piętach przysiadła
Odrzuciła w tył jasną grzywę i lekko pobladła
Potem uśmiech zagościł na jej bladej twarzy
O takim uśmiechu każdy facet marzy.
U nasady Ramzesa w dłonie pochwyciła
I na łbie napęczniałym wargi swe złożyła
Potem głębiej i głębiej wessała go w siebie
I mogę powiedzieć,że już byłem w niebie.
Ja Behemot król piekieł,ciemności
Poczułem przez gardło mej Luny wnętrzności.....

Lecz co to, przerwała,ledwie co w pół drogi
Otworzyłem oczy,ujrzałem jej nogi
Rączką główkę Ramzesa wciskała w swą różę,
A piersi jej były nabrzmiałe i duże.
Powoli delikatnie w dół się osunęła
I gdy była już na dnie cichutko westchnęła

Zwarliśmy się z sobą ,jak dolar z złotówką
Uderzałem jej koniec Ramzesową główką,
Jak jachty przez morze,płynęliśmy z Luną
Przez miłości łoże,Ona jak żagiel
Dumnie wyprężona, na chwilę osłabła,
Padła w me ramiona,
Ramzesa dyskretnie wyrzuciła z siebie
No i nie było mi juz jak w niebie.

Lecz oto nowa fala nadchodzi,
Luna leży na plecach,Behemot w nią wchodzi
Plecami o poduszki silnie zaparta
A brama dla kochanka szeroko otwarta,
Atłasowe ramiona oplatają me barki
Luna mnie wpuszcza do nasłodszej szparki,
Szybciej i mocniej...głębiej -krzyczy mi do ucha
JEEEEEEST...na jej rozkaz mój Ramzes wybucha.
W zwolnionym uścisku padliśmy obok siebie.
Wiesz co Behemot-cicho zamruczała-było mi jak w niebie.

Wtem głos budzika obwieścił nowy dzień,
O jasna cholera znowu to był sen.....

odwrócić paradygmat życia?:))

[aurora.we.mgle]

A może by tak odwrócić paradygmat życia
i senne zjawy uczynić realem
a żmudne trudy codzienności
uczynić przedsionkiem do snużycia?
Jakiegoż blasku nabrałoby wtedy
ludzie istnienie!

Boska euforyczność pasji i geniuszu
zakwitałaby wówczas be trudu
w chemicznym dialogu szarych komórek
splecionych,
szepczących unisono,
a ból, cierpienie, smutki, tęsknoty
byłyby tylko gimnastyką duszy
szykującej się do uczty snużycia.

Lecz jak odróżnić sen od realu?
Oba stany są tylko interpretacją nieskończoności
naszych komórek czasowo zaklętych
w formy przestrzeni)

O kobietach

[palnick]

Autor nieznany

Kiedy Pan stworzył kobietę, był to już jego 6 dzień pracy i w

dodatku po godzinach... Pojawił się anioł i spytał:

Czemu tyle czasu ci to zajmuje, Panie?

Pan mu odpowiedział:

-Widziałes zamówienie? Musi być całkowicie zmywalna, ale nie plastykowa,

ma 200 ruchomych częsci, wszystkie wymienne, działa na kawie i resztkach

jedzenia, ma łono, w którym się miesci 2 dzieci naraz, ma taki pocałunek,

który leczy każdą rzecz: od startego kolana do złamanego serca.

Anioł starał się powstrzymać Pana:

- To jest za dużo pracy na jeden dzień, lepiej poczekać ze skończeniem do

jutra.

- Nie mogę, powiedział Pan. Jestem tak blisko skończenia tego dzieła,

które jest tak bliskim memu sercu.

Anioł zbliżył się i dotknał kobiety:

- Ale zrobiłeś ją taką miękką, Panie?

- Ona jest miękka, ale zrobiłem ją także twardą. Nawet nie wiesz ile może

zniesć lub osiagnać.

- Będzie myśleć? - spytał anioł

Pan odpowiedział:

- Nie tylko będzie mysleć, ale rozumować i negocjować.

Anioł zauważył coś, zbliżył i dotknął policzka kobiety.

- Wydaje się, że ten model ma skazę. Powiedziałem Ci, że starałeś się dać

za wiele rzeczy.

- To nie jest skaza - sprzeciwił się Pan - to jest łza.

- A po co są łzy? zapytał anioł.

Pan powiedział:

- Łza to jest forma, którą ona wyraża swoją radosc, wstyd, rozczarowanie,

samotnosć, ból i dumę.

Anioł był pod wrażeniem.

- Jestes Panie geniuszem, pomyslałeś o wszystkim, to prawda, że kobiety są

zdumiewajace.

- Kobiety maja siłę, która zdumiewa mężczyzn. Mają dzieci, przezwyciężaja

trudnosci, dzwigaja ciężary, ale obstają przy szczęściu, miłości i

radości.Usmiechają się kiedy chcą krzyczeć, spiewają kiedy chca płakać,

płaczą, kiedy są szczęsliwe i smieją się kiedy sa zdenerwowane. Walczą o to

w co wierzą, sprzeciwiaja się niesprawiedliwosci, nie zgadzaja się na "nie"

jako odpowiedz, kiedy wierzą, że jest lepsze rozwiazanie. Nie kupią sobie

nowych butów, ale swoim dzieciom tak...Idą do lekarza z

przestraszonym

przyjacielem, kochaja bezwarunkowo, płaczą kiedy ich dzieci

osiagają

sukcesy i cieszą się kiedy przyjaciele odnosza sukcesy. Łamie się im serce

kiedy umiera przyjaciel, cierpią kiedy tracą członka rodziny, ale są silne

kiedy nie ma skąd wziać siły. Wiedzą, że objęcie i pocałunek może uzdrowić

zranione serce. Kobiety sa różnych wielkości, kolorów i kształtów. Prowadzą,

latają, chodzą lub wysyłają ci maile żeby powiedzieć ci, że cię kochają.

Serce kobiety jest tym co powoduje, że swiat się kręci. Przynoszą radosć i

nadzieję, współczucie i ideały. Kobiety maja wiele do powiedzenia i do

dania. Tak, serce kobiety jest zadziwiajace. Wyslij to , mój Aniele do

kobiet... Żeby zwiększyć ich samoocenę i piękno! Wyslij to do mężczyzn...

Żeby zwiększyć ich szlachetność! I żeby umieli kochać kobietę kiedy ta

zapuka do ich drzwi i żeby nie pozwolili jej odejsć........

[aurora.we.mgle]

How true and cute!) czy ten Anonim byl moze 13 apostolem i ow tekst
znaleziono na dnie Morza Martwego?
No i widzisz, Palniczku, ten Bog, na ktorego niektorzy gromy rzucaja, od
ktorego sie odwracaja, ktorego wysmiewaja, ktorego anihiluja calkiem madry byl
w skomplikowanej materii kobiecej? Ciekawe tylko dlaczego wiekszosci mezczyzn
(zwlaszcza tych od religii patriarchalnych) nie dal dosc rozumu, zeby kobiety
zrozumiec, kochac i szanowac. Moze warto odkurzyc Boga?

trwa zielona opera:))

[aurora.we.mgle]

Globalne tango incognito
pijana kapela
gra wirtualnie
może realnie?
nie wiem.
Spienione fale szukają
leniwie
może mściwie?
zapomnianych istnień
może wspomnień
albo tylko marzeń
uczuć zasuszonych
napuszonych
może jeszcze żywych?
w wirtualnych grobach
Atlantydy
albo na dzikich
mostach oceanicznych
bezgranicznych.

Była ona, czy nie?
terra incognita
laetitia sacra
laetitia trepida
zatopiona w odmętach
w zardzewiałych okrętach
prehistorii, natury?
czy tylko wyobraźni
gorącej
transformującej
proste molekuły
w geniusz, zachwyt,
algorytm, euforię,
kamień filozoficzny
w retortach szarych komórek
splecionych w sznurek.

Czym są miłość i życie
gdy po nas pozostają
tylko fantomy
wspomnień i atomów?
Póki co,
trwa zielona opera
najpiękniejsza aria
jeszcze nie odśpiewana
to tylko przerwa
na człowieczeństwo.

Auroro - jak to jest kiedy ktoś cierpi na ...

[wikul]

Lewicofrenię ?

Chorzy cierpią na manię prześladowczą połączoną z paranoidalnym syndromem
teorii spiskowych

Michał Łuczewski

Lewicowość nie jest ani skłonnością umysłu, ani społeczną postawą, ani systemem
etycznym czy ideologią. Lewicowość, jak przekonują badania amerykańskich
naukowców, to zwyczajna choroba. Daje się ją medycznie opisać, więc powinna
istnieć szansa wyleczenia. Niestety, badacze nie pozostawiają nam wiele
nadziei.

Objawy somatyczne i mentalne
Lewicowość objawia się słowotokiem, metapaplaniną (porównaj wyniki
longitidunalnych badań prof. Ernsta Gellnera, Londyn 1992 r.). Charakteryzuje
ją zespół "wyniosłej głębi" (porównaj z klasyczną już diagnozą prof. Karla R.
Poppera), nieumiejętność koncentracji, bełkot, nieartykułowane krzyki (zobacz
obszerne studium prof. Leszka Kołakowskiego "Główne nurty marksizmu").
Symptomom choroby lewicowości towarzyszą także zaburzenia słuchowe: część
zdiagnozowanych pacjentów utrzymuje, że przemawia w imieniu tych, którzy
milczą. Dodatkowym, szczególnie przykrym upośledzeniem są częste dysocjacje
osobowości. Badani nagminnie identyfikują się nie tylko z innymi ludźmi
(Habermas, Lacan), ale także bytami kolektywnymi, takimi jak proletariat (tzw.
marksizm), chłopstwo (maoizm) oraz wykluczonymi (markuzjanizm). Osobnicy w
najdalszym stadium choroby nierzadko utożsamiają się ze wszystkimi ludźmi
(nazywanymi w ich idiolekcie "ludzkością"), a także ze zwierzętami, zwłaszcza z
rodziny prymatów.
Być może najpoważniejszym zaburzeniem osobowości występującym w syndromie
lewicowości jest jednak utożsamienie się z obiektami nieożywionymi, takimi jak
kontynenty i regiony geograficzne (Afryka, Trzeci Świat). Co ciekawe,
koresponduje to z równoczesną niechęcią, nieraz o wysokim natężeniu, do innych
obszarów globu. "Ameryka [w domyśle: Północna] jest zła, władcza, arogancka" -
to typowa wypowiedź. W ostatnich latach coraz powszechniejsze stały się
zaburzenia seksualności, przejawiające się albo obsesyjnym zafascynowaniem
tematami tabu (chichot z powodu wszystkiego, co może uchodzić za seksualną
aluzję), albo we wzmagającej się identyfikacji z orientacjami i podorientacjami
seksualnymi, jak również płcią jako taką (najczęściej w postaci bardzo
agresywnych odmian tzw. feminizmu).
Charakterystyczna dla badanych jest mania prześladowcza połączona z
paranoidalnym syndromem teorii spiskowych. Osoby cierpiące na te przypadłości
czują się zagrożone przez bliżej nie sprecyzowane siły: Rodzinę, Naród,
Religię, Konserwatyzm, Prawicę, Tradycję. Utrzymują one, że owe potęgi atakują
nie tylko ich, ale wszystkich ludzi. Chorzy twierdzą, że gdyby nie ich
niestrudzona aktywność, złowrogie moce zdusiłyby wszelkie przejawy wolności. Na
barkach chorych spoczywa zadanie obrony świata.

Dieta
Uboga i jednostajna dieta stopniowo wzmacnia niekorzystne tendencje. Przeważają
frankfurterki oraz ciężkostrawne kleiki `a la parisienne. Uwaga: szczególnie
niebezpieczne jest zamiłowanie do przeterminowanych produktów, zwłaszcza z lat
60. Kończy się to zwykle skomplikowanymi zatruciami ustroju i trwałą deformacją
procesów myślowych.

Etiologia
Choć nie dysponujemy systematycznymi badaniami choroby lewicowości, możemy
wstępnie określić przyczyny pierwszej masowej epidemii - w połowie lat 40. XX
wieku. Na początku przyczyną było tzw. ukąszenie heglowskie (ideologia). Tę
koncepcję opracował Czesław Miłosza na podstawie przeprowadzonych przez siebie
prekursorskich i wnikliwych studiów przypadku. Jako że wnioski wysuwane przez
autora miały niewystarczającą bazę empiryczną i były skażone pewną
arbitralnością, spotkały się z poważną krytyką. Bardziej systematyczne badania,
choć nadal dalekie od doskonałości, dowiodły bowiem, że należy brać pod uwagę
przede wszystkim czynniki i motywacje podstawowe, czyli strach, głupotę,
interes i egoizm.

Progresja
W latach 90. odnotowano zanik strachu na korzyść głupoty, interesu i egoizmu,
które przybrały nie

obserwowane wcześniej natężenie. Dotknięci tym zespołem badani wykazują wiele
interesujących właściwości. Po pierwsze, cechuje ich amnezja. W momentach
największej jasności przeszłość jawi im się jako skomplikowana, niepojęta i
przytłaczająca. Nawet długotrwała terapia nie odpowiada na pytania o przyczyny
tego osobliwego zjawiska. Większość chorych nie reaguje bowiem na interwencje
analityka, przeciwnie - wpada w stan przypominający katatonię i jednostajnym
ruchem kreśli przed sobą (zwykle na blacie stołu) pojedynczą linię, która wraz
z kolejnymi pociągnięciami staje się coraz grubsza. Analitycy nie potrafią
rozszyfrować tego symbolu: być może razem z nabywaniem umiejętności malarskich
okaże się, że jest to pierwsza linia mandali - starożytnego koła życia. Przy
bardziej zaawansowanej terapii wychodzi stopniowo na jaw, że zaniki pamięci są
częściowe. U chorych zaobserwowano trwałe występowanie ruminacji -
kompulsywnych powrotów do minionych zdarzeń. Co ciekawe, dotyczą one zdarzeń,
których chorzy nie mogą pamiętać, gdyż zaistniały na długo przed ich
urodzeniem, zwykle przed wojną. Właśnie w tym okresie badani upatrują przyczyn
własnych kłopotów, wtedy bowiem pojawiły się złowrogie, zagrażające im siły. To
zjawisko naukowcy przypisują rozprzestrzenianiu się religii i doktryn
parareligijnych.
Po drugie chorzy przejawiają rozchwianą emocjonalność. Ogólnie badanych cechuje
psychastenia objawiająca się niechęcią do stawienia czoła rzeczywistości, do
poznania jej i wyciągania odpowiednich wniosków. W momencie kiedy porzucają
postawę pełną rezerwy wobec świata, ten naraz ich przytłacza. Badani zaczynają
przejawiać impulsywny stosunek do otoczenia, co skutkuje tym, że z czasem
refleksyjny styl działania ulega atrofii. Zdarzają im się nagłe, nieuzasadnione
ataki płaczu i egzaltacji. Ex post chorzy próbują usprawiedliwić je
istnieniem "nierówności społecznych", "niesprawiedliwości i dominacji", a
nawet "symbolicznej przemocy". Indagowani przez analityka nie potrafią jednak
wyjaśnić tego związku, w obliczu zaś własnej eksplanacyjnej bezradności
popadają w jeszcze silniejszą egzaltację, graniczącą ze stanami histerycznymi.
Po trzecie, u chorych występują zaburzenia percepcji. Można zaobserwować
wyraźne upośledzenie społecznego postrzegania. W skrajnej postaci, zmienione
chorobowo imaginarium zakłada istnienie samotnych jednostek połączonych jedynie
w gigantyczne makrostruktury. W początkowych fazach choroby postrzeganie
pośrednich struktur społecznych jest zaburzone przez silne reakcje emocjonalne.
Z czasem trudne do zniesienia emocje sprawiają, że niewygodny element
rzeczywistości zostaje całkowicie wyparty ze świadomości. Na te zaburzenia
nakłada się interesująca ułomność w kwestii rozpoznawania przedmiotów. Badani,
paradoksalnie, nie dostrzegają obiektów o większych rozmiarach, wszędzie zaś
widzą to, co mniejsze (das Mindere, the Minor, czasem - "mniejszość"). Co
więcej, utrzymują, że oprócz nich "mniejszości" nie dostrzega nikt inny i
poczytują sobie za obowiązek skupianie własnego wzroku właśnie na nich.
Prowadzi to do postępującego wytrzeszczu oczu, a z czasem także martwoty
spojrzenia i otępiałości.
Gdy analitykowi, na przykład za pomocą bodźców subliminalnych, uda się wreszcie
uzmysłowić badanemu, że przedmioty większe naprawdę istnieją, ten ostatni
zaczyna powtarzać, iż jest to tym groźniejsze, gdyż większe obiekty są
niebezpiecznejsze.
Chorzy okazują się bezradni wobec zadań wymagających dokonania syntezy, nie
dostrzegają związków logicznych między zjawiskami, systematycznie popełniają
błędy w łączeniu poszczególnych elementów w spójny obraz. Badania kliniczne
wykazały, że organ wzroku (oko) u badanych działa sprawnie (jeśli pominąć
nagminną krótkowzroczność), zatem błędy w percepcji należy przypisać
niedomaganiom systemu poznawczego, które uniemożliwiają skonstruowanie
syntetyczneg

[wikul]

...lewicofrenię. (c.d.)

(...)Progresja
W latach 90. odnotowano zanik strachu na korzyść głupoty, interesu i egoizmu,
które przybrały nie obserwowane wcześniej natężenie. Dotknięci tym zespołem
badani wykazują wiele interesujących właściwości. Po pierwsze, cechuje ich
amnezja. W momentach największej jasności przeszłość jawi im się jako
skomplikowana, niepojęta i przytłaczająca. Nawet długotrwała terapia nie
odpowiada na pytania o przyczyny tego osobliwego zjawiska. Większość chorych
nie reaguje bowiem na interwencje analityka, przeciwnie - wpada w stan
przypominający katatonię i jednostajnym ruchem kreśli przed sobą (zwykle na
blacie stołu) pojedynczą linię, która wraz z kolejnymi pociągnięciami staje się
coraz grubsza. Analitycy nie potrafią rozszyfrować tego symbolu: być może razem
z nabywaniem umiejętności malarskich okaże się, że jest to pierwsza linia
mandali - starożytnego koła życia. Przy bardziej zaawansowanej terapii wychodzi
stopniowo na jaw, że zaniki pamięci są częściowe. U chorych zaobserwowano
trwałe występowanie ruminacji - kompulsywnych powrotów do minionych zdarzeń. Co
ciekawe, dotyczą one zdarzeń, których chorzy nie mogą pamiętać, gdyż zaistniały
na długo przed ich urodzeniem, zwykle przed wojną. Właśnie w tym okresie badani
upatrują przyczyn własnych kłopotów, wtedy bowiem pojawiły się złowrogie,
zagrażające im siły. To zjawisko naukowcy przypisują rozprzestrzenianiu się
religii i doktryn parareligijnych.
Po drugie chorzy przejawiają rozchwianą emocjonalność. Ogólnie badanych cechuje
psychastenia objawiająca się niechęcią do stawienia czoła rzeczywistości, do
poznania jej i wyciągania odpowiednich wniosków. W momencie kiedy porzucają
postawę pełną rezerwy wobec świata, ten naraz ich przytłacza. Badani zaczynają
przejawiać impulsywny stosunek do otoczenia, co skutkuje tym, że z czasem
refleksyjny styl działania ulega atrofii. Zdarzają im się nagłe, nieuzasadnione
ataki płaczu i egzaltacji. Ex post chorzy próbują usprawiedliwić je
istnieniem "nierówności społecznych", "niesprawiedliwości i dominacji", a
nawet "symbolicznej przemocy". Indagowani przez analityka nie potrafią jednak
wyjaśnić tego związku, w obliczu zaś własnej eksplanacyjnej bezradności
popadają w jeszcze silniejszą egzaltację, graniczącą ze stanami histerycznymi.
Po trzecie, u chorych występują zaburzenia percepcji. Można zaobserwować
wyraźne upośledzenie społecznego postrzegania. W skrajnej postaci, zmienione
chorobowo imaginarium zakłada istnienie samotnych jednostek połączonych jedynie
w gigantyczne makrostruktury. W początkowych fazach choroby postrzeganie
pośrednich struktur społecznych jest zaburzone przez silne reakcje emocjonalne.
Z czasem trudne do zniesienia emocje sprawiają, że niewygodny element
rzeczywistości zostaje całkowicie wyparty ze świadomości. Na te zaburzenia
nakłada się interesująca ułomność w kwestii rozpoznawania przedmiotów. Badani,
paradoksalnie, nie dostrzegają obiektów o większych rozmiarach, wszędzie zaś
widzą to, co mniejsze (das Mindere, the Minor, czasem - "mniejszość"). Co
więcej, utrzymują, że oprócz nich "mniejszości" nie dostrzega nikt inny i
poczytują sobie za obowiązek skupianie własnego wzroku właśnie na nich.
Prowadzi to do postępującego wytrzeszczu oczu, a z czasem także martwoty
spojrzenia i otępiałości.
Gdy analitykowi, na przykład za pomocą bodźców subliminalnych, uda się wreszcie
uzmysłowić badanemu, że przedmioty większe naprawdę istnieją, ten ostatni
zaczyna powtarzać, iż jest to tym groźniejsze, gdyż większe obiekty są
niebezpiecznejsze.
Chorzy okazują się bezradni wobec zadań wymagających dokonania syntezy, nie
dostrzegają związków logicznych między zjawiskami, systematycznie popełniają
błędy w łączeniu poszczególnych elementów w spójny obraz. Badania kliniczne
wykazały, że organ wzroku (oko) u badanych działa sprawnie (jeśli pominąć
nagminną krótkowzroczność), zatem błędy w percepcji należy przypisać
niedomaganiom systemu poznawczego, które uniemożliwiają skonstruowanie
syntetycznego obrazu na podstawie informacji dostarczanych przez receptory.
Jedna z najbardziej interesujących i śmiałych hipotez, dostarczająca
całościowego wyjaśnienia powstawania choroby lewicowości, głosi, że stanowi ona
swoistą racjonalizację egoizmu, socjopatii, ignorancji oraz bierności.

Leczenie
Żadna ze znanych metod terapii nie przyniosła oczekiwanych rezultatów w
leczeniu lewicowości. Klasyczne i sprawdzone metody przynoszą nawet zaostrzenie
stanów chorobowych. W wypadku alkoholizmu zdanie sobie sprawy, że jest się
uzależnionym, to pierwszy krok do wyleczenia. Natomiast u wszystkich naszych
badanych, którzy uświadomili sobie, że cierpią na chorobę lewicowości, nie
obserwowano chęci zmiany, lecz radykalne pogorszenie się ich stanu. Niektórzy z
badanych odczuwali wręcz perwersyjną przyjemność w odkrywaniu, a następnie
zaostrzaniu symptomów patologii. Najbardziej doświadczeni terapeuci
stwierdzają, że możemy mieć do czynienia jedynie z chwilowymi regresjami
choroby, gdyż trwa ona w stanie latentnym i powraca w momencie słabszej
kontroli podmiotowej. Choroba zostawia trwałe, jak się zdaje nieusuwalne, ślady
w psychice.

Profilaktyka
Zapadaniu na chorobę lewicowości może przeciwdziałać odrobina sapiencji,
przyjmowana w regularnych odstępach czasu. W zasadzie chroni ona przed chorobą
(nie stwierdzono jeszcze przypadków negatywnych). W poważniejszych stanach
należy stosować modlitwę.

www.wprost.pl/ar/?O=77347

[palnick]

"Wprost" jest własnością niejakiego Króla, ex sekretarza KC PZPR. On od tej
chorej lewicowości popadł w paranoję. Nie wiem co lepsze

[aurora.we.mgle]

witam w watku, w ktorym bylo dotad dosc pusto. Uwazam, ze pan Luczewski jest
produktem defektywnych genow, albo matki pijaczki i cierpi na paranoje
przesladowcza polaczona z realna mania. To przypadek beznadziejny, ktorego nic
nie wyleczy, nie pomoga mu najlepsze prawicowe konowaly amerykanskie, ale na
pewno wezma od niego duza kase za podejmowane proby, bo zyciu licza sie tylko
zielone, z czego on prawicowiec realny powienein sie cieszyc. wiec wyslij go
do USA na leczenie. Adres: slumsy Alabamy.

[atp1]

Trzeba od czasu do czasu udawac czlowieczenstwo, no nie Palnic.
Potem znow jakis narod zeswinic i znowu wykreowac sie na Czlowieka.
Nawet Hitler czasami bywal w kosciele.

Przekonania atp1.

[palnick]

Seksizm

Najszczęśliwsza w życiu kobiety jest chwila,
Gdy słyszy, jak w drzwiach obraca się
Klucz jej kochanka, i udaje, że spi,
Gdy on wchodzi do pokoju i stara sie być
Cicho, lecz jest niezdrny, potyka sie o rzeczy,
A ona czuje alkohol w jego oddechu
Lecz mu wybacza, bo ma go z powrotem
I nie musi spać sama.
Najszczęśliwsza w życiu mężczyzny jest chwila,
Gdy po godzinie snu, wstaje zmęczony
Z łożka, w którym leży kobieta,
Po tym jak się kochali, i ubiera
Spodnie, i wychodzi na dwór,
I odlewa się w krzakach, i widzi
Wysokie sierpniowe niebo pełne gwiazd,
I idzie do samochodu, i wraca do domu.

David Lehman, przeł.Paweł Marcinkiewicz

Portret atp1.

[palnick]

Mała trawestacja wiersza jednego z forumowiczów witka.bis - geniusza.

Wściekły i zawzięty, podły, obrzydliwy,
Zły, podstępny, wredny, ohydny i mściwy,
Zielony z zawiści, strzykający jadem,
Goni co sił w nogach inkwizycji śladem.

Marzy by nareszcie porozpalać stosy,
Torturować bliźnich, obalać etosy.
Nieustannie myśli - piątek to, czy świątek -
O pięknej i krwawej rzezi niewiniątek.

I całymi dniami - czy zmierzcha czy dnieje -
Pianę toczy z pyska, nienawiścią zieje.
A po nocach pisze - długo, do świtania -
Listy kandydatów do wymordowania.

Jak temu zaradzić? Nie mamy wyboru!
Na pomoc wzywamy znów ludzi honoru.
By Polska nie sczezła w nienawiści szale
Ciebie dziś prosimy: „Ratuj, Generale!”.

Ocal ty nas przed nim - miły panie bracie -
Osadź go w areszcie, albo w internacie,
Niechaj zgnije w pudle, albo i w gułagu...

Kłaniam się z szacunkiem.

Ślusarz z Pafawagu.

[stormy_weather]

podbijaj...raz z for -raz backhendu....jeb..serwis OK....jeszcze troche i bude
700...jeb , oż qrwa ,ale rypiesz...
www.sportunterricht.de/lksport/aufgraf.html

[bloggus]

Przerwa.Zastanowcie sie nad soba.Ja myslalem ze po smierci WIELKIEGO POLAKA
bedzie lepiej!

[aurora.we.mgle]

Witam nowego goscia. Co konkretnie masz na mysli? Marks powiedzial "byt okresla
swiadomosc" i to jest prawda. Trudno, zeby w Polsce bylo lepiej kiedy byt
Polakow jest taki, ze musza masowo emigrowac za chlebem i mlodzi abslowenci
uniwersytetow musza dzis czyscic kible globalnych kapitalistow na zachodzie.
Poki byt Polakow sie nie poprawi, nic na lepiej sie nie zmieni. Ale faktem
jest, ze Polacy sa cholernie bierni. Dlatego wlasnie mamy te przerwe, zeby
oderwac sie myslami od beznadziei, jaka dla wiekszosci Polakow jest III RP.
Odrobina poezji i swobodnej autoekspresji pomaga zyc. Usmiechnij sie))

Przewrotny Miłosz :)

[palnick]

Wiersz napisany przez Czesława Miłosza we Lwowie w 1939 roku. Wydrukowany w
miejscowej prasie za zezwoleniem władz radzieckich i nagrodzony specjalną
nagrodą Stalina.


1. Runą w łunach, spłoną w pożarach 3. Na ziemskim globie flagi czerwone
Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne Będą na chwałę grały jak dzwony
I w bezpowrotnym zgubi się szlaku Czerwona Armia i wódz jej Stalin
Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków Odwiecznych wrogów swoich obali


2. O słońce jasne, wodzu Stalinie 4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
Niech władza twoja nigdy nie zginie Polsko , a twoje córy i syny
Niech jako orłów prowadzi z gniazda Wiara i każdy krzyż na mogile
Rosji i Kremla płonąca gwiazda U stóp nam legnie w prochu i pyle.


Teraz przeczytaj ten wiersz nie zwrotkami , a jako poziomy tekst.

[palnick]

palnick napisał:

> Wiersz napisany przez Czesława Miłosza we Lwowie w 1939 roku. Wydrukowany w
> miejscowej prasie za zezwoleniem władz radzieckich i nagrodzony specjalną
> nagrodą Stalina.
>
>
> 1. Runą w łunach, spłoną w pożarach 3. Na ziemskim globie flagi czerwone
> Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne Będą na chwałę grały jak dzwony
> I w bezpowrotnym zgubi się szlaku Czerwona Armia i wódz jej Stalin
> Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków Odwiecznych wrogów swoich obali
>
>
> 2. O słońce jasne, wodzu Stalinie 4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
> Niech władza twoja nigdy nie zginie Polsko , a twoje córy i syny
> Niech jako orłów prowadzi z gniazda Wiara i każdy krzyż na mogile
> Rosji i Kremla płonąca gwiazda U stóp nam legnie w prochu i pyle.
>
>
> Teraz przeczytaj ten wiersz nie zwrotkami , a jako poziomy tekst.
------------------------------------
A za tę formę tego samego tekstu nagrodzono Miłosza

1. Runą w łunach, spłoną w pożarach
Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne
I w bezpowrotnym zgubi się szlaku
Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków

2. O słońce jasne, wodzu Stalinie
Niech władza twoja nigdy nie zginie
Niech jako orłów prowadzi z gniazda
Rosji i Kremla płonąca gwiazda

3. Na ziemskim globie flagi czerwone
Będą na chwałę grały jak dzwony
Czerwona Armia i wódz jej Stalin
Odwiecznych wrogów swoich obali

4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
Polsko, a twoje córy i syny
Wiara i każdy krzyż na mogile
U stóp nam legnie w prochu i pyle

[aurora.we.mgle]

Interesujace! A skad wiemy co naprawde myslam Milosz, gdy pisal ten wiersz? Czy
zachowaly sie jakiej oryginalne wersje/zapiski?
pozdro

Ostatnie podrygi komisji sejmowej.

[palnick]

Niedługo odejdzie. Tam gdzie jej miejsce. W niebyt. Oszalała zgraja
paranoików, tupeciarzy kpiących z prawa i dobrego obyczaju. Piąta władza, czy
piąta kolumna? Niesmak pozostanie.

słowa i muzyka Jakub Sienkiewicz

to już jest koniec nie ma już nic
jesteśmy wolni możemy iść
to już jest koniec możemy iść
jesteśmy wolni bo nie ma już nic

to już jest koniec nie ma już nic
jesteśmy wolni możemy iść
to już jest koniec możemy iść
jesteśmy wolni bo nie ma już nic


robaczek w swej dziurce jak docent za biurkiem
i pszczółka na kwiatkach jak kontrol w tramwajach
tak dłubie i gmera napisze wymyśli
obejdzie w około zabrudzi wyczyści
i krzaczek przy drodze i brat przy maszynie
jak noga w skarpecie sprzedawca w kantynie
kamyczek na polu i strażnik na straży
lodówka wciąż ziębi kuchenka wciąż parzy
a po co a po co tak dłubie i dłubie
a za co a za co tak myśli i skubie
i tak się przykłada i mówi z ekranu
i bredzi latami wieczorem i rano

to już jest koniec nie ma już nic
jesteśmy wolni możemy iść
to już jest koniec możemy iść
jesteśmy wolni bo nie ma już nic

przebijam paskudna liczbe 666, bo nie moge

[aurora.we.mgle]

na nia patrzec. A kysz!!!!!!!!!

[palnick]

Piotr Macierzyński

dziewięć sekund na sześćdziesiąt metrów
cztery dobre wiersze w życiu i zarozumialstwo
myśli że Bóg się z takimi będzie cackał

może jeszcze kogoś nabierze na tę swoją wrażliwość
tę jedną dziewczynę która w nim widzi Humphreya Bogarta
cztery dioptrie wyobraźni ją trochę tłumaczą

ale ja mu to mówię to się skończy i to już niedługo
i nie będzie potrzeba bomby atomowej i powrotu lodowca
wystarczą karciane długi i wódka

i nie uratuje go Bóg bo jeśli jest to nie jest taki głupi
jak ta dziewczyna która się w nim kocha
żeby lokować w niepewny interes

i niech nie myśli że się powoła
na lata pracy zmarnowany talent i przegrane życie
i że mu się za to coś należy

i wcale mu nie wierzę w te opowieści że wszystko mogło być inaczej
bo jeśli się biega sześćdziesiąt metrów w dziewięć sekund
to nie ucieknie się swojemu przeznaczeniu

* * *

jeśli to nic dla ciebie nie znaczy
to mnie nie dotykaj

jeśli dajesz mi pluszowego jeża albo mówisz
chciałabym posłuchać twoich wierszy
od razu się w tobie zakocham
ale mi nie ufaj

jeśli nie byłaś ze mną na wódce
nic o mnie nie wiesz
jeśli nie jechałaś ze mną w nocy na korytarzu
w pociągu na trasie Bydgoszcz-Gdynia
w takim tłoku że trudno sięgnąć po butelkę
którą się ma we własnej kieszeni
i nie widziałaś mojej rozpaczy gdy po dwudziestu minutach walki
z rurkami od namiotu wydawało mi się że zrobiłem jej
kilka centymetrów miejsca do spania
ale było to tylko złudzenie

i jeśli nie spałaś ze mną
w jednym pokoju i nie słyszałaś mojego kaszlu
tłumionego w płucach żeby jej nie obudzić
nie wiesz że potrafię być romantyczny
chociaż przychodzi mi to z dużym trudem

słucham "Zmokniętych psów"
z muzyką Toma Waits'a w wykonaniu Mariusza Lubomskiego
i czuję się jak na Dworcu Centralnym
gdy pierwszy raz ojciec wyrzucił mnie z domu

podobno pierwszy raz jest zawsze najlepszy

jeśli moja złość jest większa niż twoja dobroć
nawet się do mnie nie zbliżaj
kiedyś na zawsze zaufałem jednej kobiecie
i to wystarczyło żeby psychiatra wojskowy
uznał mnie za swoje najciekawsze odkrycie

"lecz póki nosy lśnią
nie ufaj człeku psom zmokniętym
bo choć skulone są
rozszarpać mogą dłoń na strzępy"

jeśli to nic dla ciebie nie znaczy
spróbuj mnie dotknąć

* * *

miss Ciechocinka gdy jeździ na koniu trochę marzy
lubi jesień i żołędzie
kocha wodę ponton i wszystko co z gumy

panna z Krakowa wierzy w gwiazdy i kocha babcię
chce być samowystarczalna
ma już wibrator

numer 11 czyta Norwida trochę podróżuje
chce być szczęśliwa lubi orzeszki

numer 35 pisze wiersze jeździ na rowerze sama biega
obiecała zdjąć majtki
duże brawa

miss Sieradza dziękuje wszystkim którzy głosowali na jej cycki

żyję w epoce w której przeszczep serca to kwestia znalezienia dawcy
żyję w epoce w której wystarczy pokazać cycki żeby wygrać samochód
czy mogłem lepiej trafić

* * *

ten płyn usuwa nawet najgorszy brud
a wszyscy wiemy że najgorszy brud
jest najgorszy

teraz nie muszę już o nim myśleć
mówi urocza pani domu
płyn myśli za mnie

moja nowa suszarka robi mi takie rzeczy
że normalna szczotka nie dałaby rady

cyfrowy aparat sam wykonuje tak udane zdjęcia
że mnie w ogóle mogło by tu nie być
zapamiętuje moje najlepsze chwile

robimy wszystko żeby nie myśleć
mamy to co kiedyś wydawało się być osiągalne
dopiero po śmierci

* * *

podobno 20% Polaków
nie rozumie tego co czyta

ch.. z nimi

Dziś po północy światem zaczęła rządzić jesień.

[palnick]

Bez konieczności przeprowadzania wyborów

REMEDIUM - Maryla Rodowicz

(muz: Seweryn Krajewski, sł: M. Czaplińska)

Światem zaczęła rządzić jesień,
Topi go w żółci i czerwieni,
A ja tak pragnę, czemu, nie wiem,
Uciec pociągiem od jesieni.
Uciec pociągiem od przyjaciół,
Wrogów, rachunków, telefonów.
Nie trzeba długo się namyślać,
Wystarczy tylko wybiec z domu, i

Wsiąść do pociągu byle jakiego, }
Nie dbać o bagaż, nie dbać o bilet. }
Ściskając w ręku kamyk zielony, )
Patrzeć, jak wszystko zostaje w tyle. } / x 2

W taką podróż chcę wyruszyć,
Gdy podły nastrój i pogoda.
Zostawić ciebie, łóżko, szafę,
Niczego mi nie będzie szkoda.
Zegary staną niepotrzebne,
Pogubię wszystkie kalendarze.
W taką podróż chcę wyruszyć,
Nie wiem, czy kiedyś się odważę

Wsiąść do pociągu byle jakiego ... / x 3

mimozami jesien sie zaczyna i kaczkami;)

[aurora.we.mgle]

szewo.com/gallery/warszawa/listopad/

Jesien sie zaczyna.

[palnick]

Żółty jesienny liść



Żółty jesienny liść
Tyle mi opowiedział,
Dałaś mi go bez słów,
Jednak on dobrze wiedział

Jesień wszystko odmienia,
Niesie smutek i łzy,
Lecz zawdzięczam jesieni,
Że kiedyś kwitły bzy.

Żółty liść opadł z drzewa
Naszych uczuć i marzeń,
Tulę do ust i szepcę,
Że to nie jest takie proste.

Jesień wszystko zamienia,
Zwiędłe liście i wiatr.
Miłość moja do ciebie
Wciąż trwa, wybacz, że trwa.

Garstkę prochu liścia
Zostawiłeś po sobie,
Garstkę prochu wspomnień
Porwał jesienny wiatr
Porwał jesienny wiatr

słowa i muzyka: J. Laskowski

Szli jesienni...

[aurora.we.mgle]

Szli jesienni
na rękach nieśli
ciche anioły
splecione synapsami
życiośmierci
w ziemie patrząc
lub w niebo
rzucali wyzwanie Bogu
- gdzie byłeś
gdy skrzydlili się śmiercią?
gdy strach porywał
ich dziecięce twarze
zgroza wypalała źrenice
wymuszona nienawiść
topiła szare komórki
ledwie rozkwitłe do życia?

nie wiedzieli dlaczego
trzeba strzelać
wysadzać
umierać
odchodzili
do nieba?
naiwni
jakto żołnierze…
przelana krew niewinnych
nie ich zbroczy dusze
zapłacą za nią
zbrodniczy Neroni
w których oczach płoną
nafto-żądne ognie
Mamona.

Come you masters of war

[aurora.we.mgle]

Bob Dylan

Come you masters of war
You that build all the guns
You that build the death planes
You that build the big bombs
You that hide behind walls
You that hide behind desks
I just want you to know
I can see through your masks

You that never done nothin'
But build to destroy
You play with my world
Like it's your little toy
You put a gun in my hand
And you hide from my eyes
And you turn and run farther
When the fast bullets fly

Like Judas of old
You lie and deceive
A world war can be won
You want me to believe
But I see through your eyes
And I see through your brain
Like I see through the water
That runs down my drain

You fasten the triggers
For the others to fire
Then you set back and watch
When the death count gets higher
You hide in your mansion
As young people's blood
Flows out of their bodies
And is buried in the mud

You've thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain't worth the blood
That runs in your veins

How much do I know
To talk out of turn
You might say that I'm young
You might say I'm unlearned
But there's one thing I know
Though I'm younger than you
Even Jesus would never
Forgive what you do

Let me ask you one question
Is your money that good
Will it buy you forgiveness
Do you think that it could
I think you will find
When your death takes its toll
All the money you made
Will never buy back your soul

And I hope that you die
And your death'll come soon
I will follow your casket
In the pale afternoon
And I'll watch while you're lowered
Down to your deathbed
And I'll stand o'er your grave
'Til I'm sure that you're dead

--------------------------------------------------------------------------------
WORKING CLASS HERO
John Lennon

As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

When they've tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career
When you can't really function you're so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you're so clever and classless and free
But you're still fucking peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

There's room at the top they are telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on the hill
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
If you want to be a hero well just follow me
If you want to be a hero well just follow me
--------------------------------------------------------------------------------
I AIN'T MARCHIN' ANYMORE
Phil Ochs

Oh I marched to the battle of New Orleans
At the end of the early British war
The young land started growing
The young blood started flowing
But I ain't marchin' anymore

For I've killed my share of Indians
In a thousand different fights
I was there at the Little Big Horn
I heard many men lying
I saw many more dying
But I ain't marchin' anymore

It's always the old to lead us to the war
It's always the young to fall
Now look at all we've won with the sabre and the gun
Tell me is it worth it all

For I stole California from the Mexican land
Fought in the bloody Civil War
Yes I even killed my brother
And so many others
And I ain't marchin' anymore

For I marched to the battles of the German trench
In a war that was bound to end all wars
Oh I must have killed a million men
And now they want me back again
But I ain't marchin' anymore

It's always the old to lead us to the war
It's always the young to fall
Now look at all we've won with the sabre and the gun
Tell me is it worth it all

For I flew the final mission in the Japanese sky
Set off the mighty mushroom roar
When I saw the cities burning
I knew that I was learning
That I ain't marchin' anymore

Now the labor leader's screamin' when they close the missile plants,
United Fruit screams at the Cuban shore,
Call it "Peace" or call it "Treason,"
Call it "Love" or call it "Reason,"
But I ain't marchin' any more.

Imagine

[aurora.we.mgle]

Imagine
By John Lennon

Imagine there's no heaven,
It's easy if you try,
No hell below us,
Above us only sky,

Imagine all the people
living for today...
Imagine there's no countries,
It isnt hard to do,

Nothing to kill or die for,
No religion too,
Imagine all the people
living life in peace...

Imagine no possesions,
I wonder if you can,
No need for greed or hunger,
A brotherhood of man,


imane all the people
Sharing all the world...
You may say Im a dreamer,
but Im not the only one,

I hope some day you'll join us,
And the world will live as one.

Jesienny tuman lisci...

[palnick]

Przez dni jesiennych słodkie zamieranie,
przez dymy ognisk, jarzębin różaniec,
przez jaskółczane krótkie "do widzenia",
które wiatr wczoraj w ciepły deszcz pozmieniał -
proszę cię, święta i wieczna jesieni,
niech się już moje serce nie odmienia!
Przez liści tuman, co się w parku kręci,
przez szron na miejscach letnich sianożęci,
przez oddalenia i przez niepamięcie,
przez śmierć, co zawsze jest nie do pojęcia -
proszę cię, wierna i boża służebno,
niech zginie serce, jeślić jest potrzebne!
Jeśli tak trzeba i jeśli nie żal ci
rozkwitu lata, skoś to, coś skazała
- czy kłos, czy owoc, czy kwiat niedojrzały -
wytnijcie ogród mój, a dom podpalcie...
Ale przez obietnice i przez wypełnienia,
przez lęk miłości i mękę rodzenia
zaklinam ciebie, o święta jesieni,
niech się już moje serce nie odmienia!

Kazimiera Iłłakowiczówna

[aurora.we.mgle]

Piekny ten tuman jesienny
pozdrawiam kasztanowo, zlotolistnie
E

Jesienna zaduma...

[palnick]

Jesienna zaduma

Nic nie mam
Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem
Nawet nie wiem
Jak tam sprawy za lasem
Rano wstaję, poemat chwalę
Biorę się za słowo jak za chleb
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony
Nic nie mam
Tylko z daszkiem nieba zamyślony kaszkiet
Nie zważam
Na mody byle jakie
Piszę wyłącznie, piszę wyłącznie
Uczuć starym drapakiem
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony

Jerzy Harasymowicz

11 listopada

[aurora.we.mgle]

Jan Lechoń
--
Kiedy nocą śpi scena, śnią maszyny huczne
I umilkły pioruny, burze, deszcze sztuczne,
Kiedy teatr bez widzów, jak kościół bez wiernych,
Jest tylko świętym domem tajemnic niezmiernych
Ci, co słońcem zrobili blask ramp migotliwy
I świat stworzyli bardziej niż życie prawdziwy,
Których wiecznie trwać będą miłość i cierpienie,
Schodzą się jako duchy i stają na scenie.
Was wzywam! Nasze bowiem słowa są ułomne
I nie dosyć są wielkie, i za mało skromne,
Nie dość żeśmy cierpieli, za mało walczyli,
Byśmy mogli cośkolwiek powiedzieć w tej chwili.
Ale ty, któryś poszedł za granicę świata
Wezwać pomsty na przemoc, co naród przygniata,
I słowa znalazł takie, żeś temi samemi
Od nas mówił do nieba, od nieba do ziemi,
I ty coś nie znał ziemskich pożądań marności,
Tylko cuda początku i słońce przyszłości,
Coś nad w grobie leżącą stał jak anioł złoty
I krew i łzy jej wszystkie przemieniał w klejnoty -
Wy mówcie! Ty, o którym nie wierzymy sami,
Jak to? On żył naprawdę i był między nami,
Ty, który w czas bez wiary i na wszystko głuchy
Przyszedłeś dać świadectwo, że są jeszcze duchy,
Patrz! Mroki się rozpierzchły i w otchłani giną,
Jakaś ręka spuszczoną targnęła kurtyną,
Konrada jakaś postać prowadzi bezglosa.
Kto to? Może robotnik albo dziewka bosa.
We wszystkich domach światła rozbłysły wśród nocy.
Uradujcie się w grobach, wolności prorocy!
Gdzie kat zaciskał stryczek wkoło dumnej głowy,
gdzie stała szubienica, jest krzyż Chrystusowy!
Płyniesz teraz przeszłości niewstrzymana falo!
Oto się nad Krakowem złote blaski palą,
Król Zygmunt milcząc patrzy, jak Wisła się wije,
I wtedy dzwon uderzył! Ten sam, co dziś bije!
Bij! I porwij nas w swoje chyboty ogromne,
Wołaj: "Bądźcie jak tamci, to was nie zapomnę,
A. wtedy ci, co przyjdą, gdy się wiek wasz prześni,
O was także pomyślą, słuchając mej pieśni,
A Ty, który jedyny możesz stać w tym dźwięku
I w Tobie jednym serce nie zadrży od lęku,
Bo kiedyś Ty go słuchał - to nienadaremno
I sam jeden powstałeś w niewoli noc ciemną,
Budź ospałych: niech głosem Twoim mówi cały
Tysiąc lat krwi i potu, i tej ziemi chwały,
I marzenia poetów, mogiły żołnierzy!".
Niech więc głowę pochyli, kto w cuda nie wierzy,
Ten, który umiał cierpieć, a radość go trwoży,
Kto nie stargał na szyi niewoli obroży,
I kto chce przyszłość wstrzymać, i kto przeszłość plami,
Niechaj wyjdą tą nocą. Bo dziś pod gwiazdami
Jakieś cienie po polach, po mieście się snują
I wśród płaczu padają. I ziemię całują.

Rozmowa z księdzem.....

[palnick]

...a jeśli istnieje niebo
(bo może? Choć raczej wątpię)
I jeśli w dniu mego pogrzebu
Do tego nieba wstąpię
(w co także wątpię raczej),
I przyjdzie mi tam posiedzieć,
To kogoż ja tam zobaczę?
Bo wolałbym z góry wiedzieć,
Czy spotkam na gwiezdnej połaci
Wyłącznie aniołki białe,
Czy którąś ze znanych postaci,
Co ją za życia kochałem?
Czy mi recepcja niebiańska
Pokój przydzieli musem?
Bo ja bym chciał, proszę państwa,
Na przykład z panem Prusem
Lub z panem Gary Cooperem
Czy z Izaakiem Bablem,
A tutaj mnie na kwaterę
Z Kraszewskim wpakują nagle
Albo mój jeden przyjaciel
Do mego pokoju wlizie
I znowu powie: - Wiesz, bracie,
Poznałem o... taaaką cizię!
A ja bym chciał porą wieczorną
Mieć taką cudowną szansę
Pogadać z Marylin Monroe
I z Anatolem Francem,
I może ze swoim tatą,
Bo znałem go bardzo mało...
Hej, dużo dałbym za to,
Żeby tak właśnie się stało,
Ale się tam nie wybiorę,
Bo jakby mnie kto ulokował
Z Rabindranathem Tagore,
Tobym natychmiast zwariował,
Lub z Marią Konopnicką...
Ta myśl sen z powiek mi spędza...
Nie, wolę iść drogą laicką,
Bardzo przepraszam księdza!

Andrzej Waligórski

[aurora.we.mgle]

"Mieć taką cudowną szansę
> Pogadać z Marylin Monroe
> I z Anatolem Francem,"

hehe, zdaje mi siem, Palnicku, ze ta Marylyn Monroe byla gleboko wierzaca osoba
i pewnie siedzi dzis w niebie, i co Ty na to? poza tym, ja wierze w laickie
niebo, bo gdzies przecie musza isc te wszystkie laickie anioly, ktorych pewnie
wiecej niz religijnych) ja bym chiala po smierci pogadac sobie z Marksem,
Darwinem, Einsteinem, Hypatia i koniecznie z Kpernikiem, zeby sie dowiedziec,
czy ona naprawde byla kobieta. Musi byla, bo tylko baba gapilaby sie cale noce
w niebo).

[palnick]

aurora.we.mgle napisała:

Ja bym chiala po smierci pogadac sobie z Marksem, Darwinem, Einsteinem, Hypatia
i koniecznie z Kpernikiem, zeby sie dowiedziec, czy ona naprawde byla kobieta.
Musi byla, bo tylko baba gapilaby sie cale noce w niebo).
_________

Kopernik była kobietą i nie ma tu czego sprawdzać
Ja bym do tej listy rozmówców dołożył Leonarda da Vinci i Jezusa. Zwłaszcza z
tym ostatnim byłoby o czym rozmawiać

Mistyka

[palnick]

Mistyka

jest jak kobieta
obejmująca nogami ziemię
i rozkładająca ramiona
w kontemplacji nieba.

A życie jest oczekiwaniem aż Bóg
jak śmierć
rozerwie jej ciało
na światło

Aneta Parys

Do egoistow-kapitalistow-liberalow: przestroga

[aurora.we.mgle]

Który skrzywdziłeś
Czesław Miłosz
--
Który skrzywdziłeś człowieka prostego
Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
Gromadę błaznów koło siebie mając
Na pomieszanie dobrego i złego,

Choćby przed tobą wszyscy się skłonili
Cnotę i mądrość tobie przypisując,
Złote medale na twoją cześć kując,
Radzi, że jeszcze jeden dzień przeżyli,

Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta
Możesz go zabić - narodzi się nowy.
Spisane będą czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie byłby świt zimowy
I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

Jesień.

[palnick]

„Jesień” - J. Czechowicz

Szumiał las, śpiewał las,
gubił złote liście,
świeciło się jasne słonko
chłodno a złociście...

Rano mgła w pole szła,
wiatr ją rwał i ziębił;
opadały ciężkie grona
kalin i jarzębin...

Każdy zmierzch moczył deszcz,
płakał, drżał na szybkach...
I tak ładnie mówił tatuś:
jesień gra na skrzypkach...

[palnick]

LESZEK DŁUGOSZ

DZIEŃ W KOLORZE ŚLIWKOWYM

Po czerni jeżyny
Po liściu kaliny
- Jesień, jesień już
Po ciszy na stawie
Po krzyku żurawi
- Jesień, jesień już
Po astrach, po ostach
To widać, to proste że
- Jesień, jesień już
I po tym że wcześniej
Noc ciągnie ze zmierzchem
- Jesień, jesień już

Po pustym już polu
Po pełnej stodole
- Jesień, jesień już
Strachowi na wróble
Już nad czym sie trudzić?
- Jesień, jesień już
I po tym że w górze
Wiatr wróży kałuże, tak
- Jesień, jesień już
I po tym że przecież
Jak zwykle, po lecie
- Jesień, jesień już

Ach, ten dzień w kolorze śliwkowym
- Berberysu i głogu ma smak...
Stawia drzewom pieczątki
- Żeby było w porządku
Że już pora
Że trzeba iść spać...
A my tak - po kieliszku, po troszeczku
Popijamy calutki ten dzień
- Próbujemy nalewki
Z dzikiej róży, z porzeczki
Żeby sprawdzić - czy zima
To wypić się da?
- To się w głowie nie mieści
Że tak szumi szeleści
Tak bliziutko, o krok, prawie tuż
Głębokimi rzekami, pachnącymi szuwarami
Idzie jesień
I prosto w nasz próg...
- Ale co tam! przecież taka jesień złota
Nie jest zła!
- Ale co tam! Przecież taka jesień złota
Niechaj trwa...

Jesień na urwisku...

[palnick]

Jesień

Cicho po urwisku jałowcem schodziła
Czesząc grzywę jesień - rudawa kobyła.

Ponad brzegu rzeki skłębione poszycie
Rozbrzmiewa jej podków granatowe bicie.

Wiatr-zakonnik, idąc zalęknionym krokiem,
Miętosi listowie za drogi wyskokiem.

I całuje krzak jarzębiny rozchwiany -
Niewidzialnego Chrysta purpurowe rany.

Sergiusz Jesienin

Srebrne astry

[aurora.we.mgle]

Astry

Znowu więdną wszystkie zioła,
Tylko srebrne astry kwitną,
Zapatrzone w chłodną niebios
Toń błękitną.

Jakże smutna teraz jesień,
Ach, smutniejsza niż przed laty,
Choć tak samo żółkną liście.
Więdną kwiaty,

I tak samo noc miesięczna
Sieje jasność, smutek, ciszę
I tak samo drzew wierzchołki
Wiatr kołysze.

Ale teraz braknie sercu
Tych upojeń i uniesień,
Co swym czarem ożywiały
Smutną jesień.

Dawniej miała noc jesienna
Dźwięk rozkoszy w swoim hymnie,
Bo aielska, czysta postać
Stała przy mnie.

Przypominam jeszcze teraz
Bladej twarzy alabastry,
Kruzce włosy, a we włosach
Srebrne astry.

Adam Asnyk

Wierszyk

[palnick]

Napisalam kiedys o sobie wierszyk:

Gdybym była bardzo piękna
to bym mogła być modelką.
Lecz spódnica na mnie pęka,
bo mam dupę taką wielką.

Gdybym rozum chociaż miała
to bym miała doktoraty.
Ale ze mnie durna pała,
więc mam jeno w portkach łaty.

Gdybym miała dobre serce
to pomogłabym ludzkości.
Lecz zepsuta jestem wielce,
chyba aż do szpiku kości.

Gdybym była sympatyczna
to bym miała przyjaciółkę.
Lecz ja jestem wręcz kostyczna
- kawę pijam z psem, na spółkę.

Gdyby było gotowanie
czymś, co mnie uczyła mama,
może bym wśród chłopów branie
miała, zamiast siedzieć sama.

Gdybym czasem się umyła
balsam wtarła w swoje ciało,
to bym ludzi nie straszyła
i by z gęby nie śmierdziało.

Gdybym może pospłacała
chociaż cząstkę swoich długów,
to bym palic nie musiała
dziennie czterech paczek szlugów.

Gdyby coś w mym durnym życiu
miało chociaż trochę sensu,
nie oddałabym się piciu
łażąc w kólko do kredensu.

Gdybym choć (na Boga rany!)
coś wiedziała o poezji,
to ten wierszyk tu spisany
nie był stekiem by herezji...

wilma.flinstone

Gaj.

[palnick]

W splątanym gaju rąk i nóg szepczemy słowa święte,
jak szeptał kiedyś Młody Bóg bogini niepojętej.

Ole, ole, ole, ola, oli, bogini niepojętej.
Ole, ole, ole, ola, oli, bogini niepojętej.

W czerwonym żarze rzewnych żądz płoniemy jak pochodnie
i opadamy w niebo, śniąc niewinnie i łagodnie.

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt,
niewinnie i łagodnie.
Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt,
niewinnie i łagodnie.

W żałobnym chłodzie znanych ust szukamy pocieszenia,
słuchając, jak nam stygnie puls i mylą się znaczenia.

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to mylą się znaczenia.
To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to mylą się znaczenia.

Dopóki demon smutku śpi, niech żyją młode żądze.
Dopóki życie w nas się tli, dopóki są pieniądze.

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, niech żyją młode żądze.

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic dopóki są pieniądze.

Ole, ole, ole, ola, oli, niech żyją młode żądze
Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.
Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.
Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.

słowa: Agnieszka Osiecka

pieniądze szczęścia nie dają:)

[aurora.we.mgle]

Czy by mieć młodzieńcze żądze
trzeba mieć duże pieniądze?
czy też za frajer kochać się można
miłością odległą lub przydrożną
splątane myśli tajne, przezroczyste
splecione kończyny, włosy powiewiste
pieniądze szczęścia nie dają
i bez nich trafisz do raju
choć bez nich żyć nie podobna
obsesja pieniężna jest rzeczą zgubną.
E

[palnick]

Pieniądze szczęścia nie dają
Być może.
Lecz kufereczek stóweczek
Daj boże

[aurora.we.mgle]

więc sie przyznał Palnick miły,
że bóg jego - bankier zgniły?

[palnick]

zgniły, nie zgniły
byleby fundusze były

[aurora.una]

Gdzie spekulacyjna kasa wartką rzeką spłynie
Od bankructwa i nędzy naród ów zaginie
Rozszarpią go globalne ścierwniki i kruki
Mafie znajdą nowe żerowiska, resztę głód trupi.

Mowi Jozio Stiglitz -
genius ekonomiczny
antypolityczny

Nothing really mattered ......

[palnick]

When I was very young
Nothing really mattered to me
But making myself happy
I was the only one

Now that I am grown
Everything's changed
I'll never be the same
Because of you

Nothing really matters
Love is all we need
Everything I give you
All comes back to me

Looking at my life
It's very clear to me
I lived so selfishly
I was the only one

I realize
That nobody wins
Something is ending
And something begins

Nothing takes the past away
Like the future
Nothing makes the darkness go
Like the light

You're shelter from the storm
Give me comfort in your arms

Bog Cie posluchal, w GW stowki tancza tango

[aurora.we.mgle]

Palnicku, Ty to masz chody w niebie! pozazdroscic.

Emily - Bog, ktorego odkrylam

[palnick]

Bóg
którego mnie nauczono
był dziadkiem
z długą brodą
groźnym nieprzystępnym
porzuciłam go
ujrzawszy jak
gołym tyłkiem świeci
w Kaplicy Sykstyńskiej
i po spotkaniu
z kuzynem szympansem
w ogrodzie ewolucji

Bóg
którego odkryłam
w tajemniczej dżungli
synaps, dendrytów
aksonów, feromonów
jest cichą rzeką
jej memowe fale
łączą mnie z kuzynami
homo erectus
homo neandertalis
kiedys połączą
z kuzynem
homo futuris

Zeszłam na brzeg rzeki-Boga
wysoki, skalisty
rzeźbiony ekstazą życia
wonny mlekiem
macierzanką
i owocem pasji
na chwilę tylko
zbyt krótką
by nadziwić się
nazachwycać
napatrzyć
nakochać
nacierpieć
kiedyś skusi mnie chłodna fala
zanurzę się w boskie odmęty
i na spotkanie ruszę
z tymi co byli
i będą
w kosmicznym korowodzie wieczności.