Jak wszystkim wiadomo

[Gość: To nie my]

Niemcy za nic mieli rozkazy swych przełożonych !:Rozkaz Heydricha
Według Sławomira Radonia, autor "Sąsiadów" zbyt łatwo zrezygnował z kwerendy
archiwalnej. To, że poszukiwania takie należy podjąć, wskazują m.in. ważne
dokumenty opublikowane przez prof. Tomasza Szarotę w aneksie jego książki "U
progu zagłady". Z zamieszczonych tam rozkazów szefa SD Reinharda Heydricha,
wydanych pod koniec czerwca i na początku lipca 1941 r., jasno wynika, że
zadaniem tzw. Einsatzgruppen i Einsatzkommandos było organizowanie lokalnych
pogromów na obszarach zajętych, w toku ofensywy przeciwko Związkowi
Sowieckiemu. Oddziały niemieckie otrzymały rozkaz, aby w toku takich "akcji
samooczyszczających" nie pozostawiać jakichkolwiek śladów, w postaci np.
urzędowych poleceń, na które mogliby powoływać się ich miejscowi wykonawcy.
Szczególnie wymowny jest, zamieszczony w tymże aneksie, raport Brigadeführera
Waltera Stahleckera. Czytamy tam: "Na zewnątrz musiano pokazać, że to ludność
miejscowa sama z siebie podjęła pierwsze kroki w naturalnej reakcji przeciw
trwającemu przez dziesięciolecia uciskowi ze strony Żydów oraz terrorowi
komunistycznemu z minionego okresu". [podkreslenie moje - WK.]

I dlatego taka szuja może powiedzieć "zrobili to Polacy"
"

[Gość: Kiedy]

Parę słów prawdy :
Pani Leokadia Błajszczak z domu Lusińska, córka Franciszka i Zofii, urodzona
24 listopada 1930 r. w Jedwabnem, w czasie okupacji niemieckiej i sowieckiej
łączniczka Narodowych Sił Zbrojnych, ekonomistka z wykształcenia. Od 50 lat
mieszka z mężem w Warszawie, nigdy jednak nie zapomina o miasteczku, w którym
przyszła na świat, spędziła dzieciństwo i w którym znajduje się grób jej matki.
Miała 11 lat, kiedy Niemcy dokonali mordu na Żydach w Jedwabnem. Po
przeczytaniu książki Grossa na ten temat, oburzona stekiem kłamstw w niej
zawartych, sama zgłosiła się jako naoczny świadek wydarzenia, ponieważ - jak
powiedziała: "Nie pozwolę nikomu oczerniać Jedwabnego!"

W tych dniach miałam sposobność spotkać się z panią Błajszczak na rozmowie o
tamtej - jednej z wielu - hitlerowskiej zbrodni. Kiedy opowiadam, że na
konferencji prasowej w Żydowskim Instytucie Historycznym prof. Jan Tomasz Gross
oświadczył: "Połowa mieszkańców Jedwabnego - Polaków, wymordowała połowę
mieszkańców Jedwabnego - Żydów", pani Leokadia zdecydowanie protestuje. - Po
pierwsze, Żydów wymordowali Niemcy a nie Polacy - stwierdza kategorycznie. - Po
drugie, wiele stwierdzeń i liczb podawanych przez Grossa nie jest prawdziwych.


Polacy nie rozróżniali kto Żyd, a kto nie


- W tamtym czasie - mówi pani Leokadia - Jedwabne było małym miasteczkiem,
składającym się z 12 ulic i dwóch rynków. Przeważała ludność polska. Moja
ulica, 11 Listopada, obecnie Sadowa, należała do ulic średniej wielkości i
mieszkało na niej osiemnaście rodzin. W sumie 72 osoby. Biorąc średnio dwa razy
więcej na każdą ulicę, tj. 144 osoby razy 14, otrzymamy 2016 mieszkańców
Jedwabnego. W tym Polaków: 65 proc. (1310 osób); Żydów 34 proc. (685 osób),
innych 1 proc. Byli to przeważnie rzemieślnicy różnych zawodów i sklepikarze,
inteligencję stanowili: ksiądz, aptekarz, felczer, kierownik szkoły, kilku
nauczycieli i akuszerka. Polacy z Żydami żyli zgodnie, bez konfliktów. Po
prostu nikt nie rozróżniał, kto jest kim. Polacy świętowali w niedzielę, Żydzi
w sobotę. Dzieci polskie i żydowskie chodziły do jednej szkoły, razem się
bawiły. Mój ojciec był mistrzem kowalskim. Zawodu nauczył się w 5. Pułku
Ułanów. Oprócz wyrabiania podków, podkuwania, a nawet leczenia koni, które
bardzo kochał, zajmował się kowalstwem artystycznym. A do jakiego stopnia był
dobry w swoim fachu, świadczy choćby fakt, iż w czasie okupacji niemieckiej i
sowieckiej razem z moim starszym bratem wyrabiali broń dla partyzantów NSZ.
Przed naszym domem był skwer pełen lip, brzóz, na którym stał ogromny kamień.
Dzieci polskie i żydowskie bawiły się tam w palanta, w chowanego; wspinały się
na drzewa.

Po wejściu Niemców do Jedwabnego większość mężczyzn i wyrostków uciekła z
miasteczka. Żydzi wpadli w panikę. Wkrótce jednak wkroczyli Sowieci, którzy
zawarli z Niemcami zdradziecki pakt Ribbentrop - Mołotow i Żydzi powitali ich
jak zbawców. Na ulicy, udekorowanej transparentami i chorągiewkami, ustawili
stół nakryty czerwonym płótnem, na nim chleb i sól na talerzu. Rosjanie pili na
umór i śpiewali rewolucyjne pienia, Żydzi im usługiwali. Polscy mężczyźni
wrócili do Jedwabnego, ale szybko okazało się, iż wpadli w łapy nie mniej
groźnego okupanta. Żydzi z czerwonymi opaskami na rękawach objęli władzę w
milicji i urzędach. Również w NKWD mieli zdecydowaną przewagę. Pościągali swoje
rodziny - żony, dzieci z Rosji, gdzie panowała wówczas (podobnie jak u nas)
straszna zima do minus 30 stopni.

- Przyjeżdżało to bractwo wygłodniałe, brudne, zawszone. Rozmieszczono ich u
Polaków po domach. U nas była Żydówka Masza. Mama kupiła jej środek przeciw
wszom. Udostępniła osobny, czysty, przytulny pokój. "Co zrobić - mówiła - jest
wojna, trzeba sobie pomagać". Kiedy otwarto ruską szkołę, Masza uczyła w niej -
opowiada pani Leokadia.


Żydzi zajmowali polskie domy i dobytek

Jednak po transporcie przybyszów z Rosji, w domach zrobiło się tłoczno. Żydzi
temu zaradzili. Dostarczyli Sowietom listy z nazwiskami "wrogów ludu" -
przedwojennych policjantów, wojskowych, najbogatszych i najinteligentniejszych
ludzi, którzy wysyłani byli do łagrów, lub od razu zabijani, a Żydzi zajmowali
ich domy i dobytek. W dowód wdzięczności bolszewikom, wznieśli na skwerze
wielki cementowy pomnik Lenina. Stał tyłem do domu pani Leokadii. Ogrodzili
skwer siatką i już dzieciaki nie miały się gdzie bawić.

Wyłapywanie Polaków na zsyłkę odbywało się w ten sposób, że o świcie do
mieszkania wchodzili: Sowiet z karabinem i Żyd z karabinem. "Ubierać się, tylko
szybko, szybko!" - poganiali, zostawiając na to 15 minut. Przed domem stały,
zamówione i wymuszone na gospodarzach, podwody, sanie. Zesłańców wieziono 20
kilometrów na stację do Łomży i pakowano do bydlęcych wagonów. Większość
umierała w transporcie z zimna, chorób i głodu.

Po wygaśnięciu sowiecko-niemieckiej "miłości" i napaści Niemców na Rosję
czerwonoarmiści oraz wielu Żydów-komunistów uciekło z Jedwabnego, a na ich
miejsce znów przyszli Niemcy. Żony dwóch enkawudzistów, bojąc się niemieckich
tortur, utopiły w stawie dzieci i mimo prób ratowania ich przez Polaków, same
również popełniły samobójstwo.

Na posterunku żandarmerii niemieckiej, w którym było 9 żandarmów, rozpanoszył
się doskonałe znający niemiecki volksdeutsch Karol Bardon, który zatrudnił się
w Jedwabnem w 1935 r. jako mechanik we młynie. On właśnie kierował żandarmów z
końmi do ojca małej Leokadii jako doskonałego fachowca.

- Pewnego dnia przyszedł i oznajmił: "Franek, jutro kucie, szykuj podkowy" -
mówi pani Leokadia. - Ojciec był po kieliszku, roześmiał się więc i
odparował: "E... jutro, to nie będę kuł koni, jutro Hitler kaput!" Bardon
zrobił w tył zwrot i wyszedł bez słowa.

Za pół godziny przyszli po Franciszka i zabrali go na żandarmerię. Pierwszy
wymierzył mu policzek Bardon, a potem został tak skatowany, że był cały czarny.
Bezwładnego, pokrwawionego wrzucili do lochu na kartofle. Rano Leokadia z mamą
wyszły szukać ojca. Nagle wśród zwałów śniegu dostrzegły coś, jakby
czołgającego się psa. To był ojciec, który na czworaka, metr po metrze, posuwał
się w kierunku domu. Pluł krwią jeszcze przez trzy tygodnie.

Zresztą i tak miał szczęście, bo żandarmi nie wiedzieli, czym się dodatkowo
zajmuje, razem ze starszym synem, członkiem organizacji NSZ ps. "Rydz Śmigły".
Za kuźnią była długa oficyna i szopa na narzędzia, w której stolarz dorabiał do
żelaznych części drewniane. Zarówno w czasie sowieckiej, jak i niemieckiej
okupacji przychodzili tam od zaplecza warsztatu partyzanci NSZ, z lasu lub z
kwater, przynosili koła, kawałki pługa, niby do naprawy, a zabierali wykonaną w
warsztacie broń. Cała rodzina działała w konspiracji. Matka Zofia z córką
Leokadią "Jagną" również złożyły przysięgę NSZ. Przygotowywały m.in. paczki z
żywnością oraz lekami i opatrunkami dla chłopców z lasu, zamawianymi u
zaufanego aptekarza pana Jałowszewskiego. Wszyscy narażali swoje życie,
ale... "tak trzeba było". Leokadia chodziła po lekarstwa albo jako łączniczka
jeździła rowerem lub chodziła na piechotę na cmentarz, z wiaderkiem, szczotką,
szmatą, niby do sprzątania grobów i zostawiała w zawalonym grobowcu ulotki,
rozkazy, listy itp. Zresztą, ani wtedy, ani teraz nie wie dokładnie, co
przenosiła pod bluzką, kto to przynosił i kto zabierał.


O szóstej rano przyjechały ciężarówki z gestapowcami


- Razem z mamą chodziłyśmy rano o godz. 6.00 na Mszę św. Potem kupowałyśmy
chlebek w piekarni i do domu. Mama zajmowała się swoimi pracami. My, dzieci,
chodziłyśmy na tajne komplety, gdzie uczyli Edmund Przestrzelski i ks.
Kębliński, albo pomagaliśmy jej i ojcu. Nikt w naszym domu ani u sąsiadów nie
wiedział, co się szykuje. Jednak 10 lipca 1941 r., gdy jak codziennie wyszłam z
mamą do kościoła, zobaczyłyśmy, że pod posterunek, który był naprzeciwko,
podjechały dwie ciężarówk